Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық жасырын ұйым
British clandestine organization
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Саяси соғыс атқарушы комитеті (PWE) – жаудың рухын күйрету және нацистік Германиямен одақтас немесе басып алынған елдердің рухын қолдау мақсатында ақ және қара пропаганданы жасау мен тарату үшін құрылған британдық құпия мекеме.
During World War II, the Political Warfare Executive (PWE) was a British clandestine body created to produce and disseminate both white and black propaganda, with the aim of damaging enemy morale and sustaining the morale of countries occupied or allied with Nazi Germany.
Тарих
1941 жылғы тамызда Сыртқы істер министрлігіне есеп беретін атқарушы орган құрылды. Қызметкерлердің көп бөлігі SO1 бөлімінен келді, ол сол кезге дейін Арнайы операциялар басқармасының үгіт-насихат бөлімі болған. Ұйымды бастапқыда Энтони Иден (Сыртқы істер министрі), Брендан Брекен (Ақпарат министрі) және Хью Далтон (Экономикалық соғыс министрі), сондай-ақ Рекс Липер және Даллас Брукс, Роберт Брюс Локхарт төрағалыққа (кейіннен Бас директор) сайланды. Рунделл Палмер (болашақтағы 3-ші Селборн графы) Далтонды, ол Сауда кеңесінің президенті болып тағайындалғаннан кейін алмастырды. Би-Би-Си кеңесшісі және бұрынғы Берлиндегі дипломат Ивон Киркпатрик та комитетке қосылды, ал Липер Грекиядағы Британ елшісі болды. PWE құрамына Ақпарат министрлігінің, Арнайы операциялар басқармасының үгіт-насихат бөлімдері және Би-Би-Си қызметкерлері кірді. Оның бас штабы Вобурн абаттығында, ал Лондон кеңсесі Би-Би-Си-дің Буш-хаусында орналасқан. Саяси соғыс атқару органы құпия департамент болғандықтан, сыртқы әлеммен байланыс жасағанда Саяси барлау департаменті (PID) деген жасырын атауды қолданды. D-Day-ден кейін PWE-нің ақ пропаганда қызметкерлерінің көпшілігі SHAEF-тің Психологиялық соғыс бөліміне (PWD/SHAEF) ауыстырылды. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін PWE-ге неміс әскери тұтқындарын қайта тәрбиелеу міндеті жүктелді. Пропаганданың басқа түрлері сияқты, PWE неміс әскери тұтқындарына да бірдей «ақ», «сұр» және «қара» жіктемелерін қолданды. «Қара» санатына жатқан тұтқындар қауіпті, фанатикалық нацистер деп есептелді, ал нацизмге қарсылар «ақ», ал саяси көзқарасы жоқ жауынгерлер «сұр» деп жіктелді.
The Executive was formed in August 1941, reporting to the Foreign Office. The staff came mostly from SO1, which had been until then the propaganda arm of the Special Operations Executive. The organisation was governed by a committee initially comprising Anthony Eden (Foreign Secretary), Brendan Bracken (Minister of Information) and Hugh Dalton (Minister of Economic Warfare), together with officials Rex Leeper and Dallas Brooks, and Robert Bruce Lockhart as chairman (and later Director General). Roundell Palmer (the future 3rd Earl of Selbourne) later replaced Dalton when he was moved to become President of the Board of Trade. Ivone Kirkpatrick, an advisor to the BBC and formerly a diplomat in Berlin, also joined the committee, while Leeper left to become British Ambassador to Greece. PWE included staff from the Ministry of Information, the propaganda elements of the Special Operations Executive, and from the BBC. Its main headquarters was at Woburn Abbey with London offices at the BBC's Bush House. As the Political Warfare Executive was a secret department, when dealing with the outside world it used the cover name Political Intelligence Department (PID). After D Day most of PWE's white propaganda staff transferred to the Psychological Warfare Division (PWD/SHAEF) of SHAEF. At the end of World War II PWE were tasked with the re education of German prisoners of war. As with different types of propaganda, PWE used the same 'white', 'grey', and 'black' classifications for German POWs. Prisoners classed as 'black' were considered dangerous ardent Nazis, with anti Nazis classed as 'white' and regular non political soldiers classed as 'grey'.
Іс-шаралар
PWE-нің қызметіне жасырын үгіт тарату кірді, оның ішінде хабар таратудан бастап, моралды төмендету және дезертирлікті ынталандыру үшін дыбыс күшейткіштерді пайдалану, листовкалар тастау және оккупацияланған елдердегі жасырын басылымдарды тарату, қаңқу шаруаларын жүргізу, сондай-ақ жалған ақпарат жасау сияқты шаралар кірді. Пропаганданың негізгі түрлері радио хабарлары мен баспа карточкалары, листовкалар және құжаттар түрінде болды. PWE Gustav Siegfried Eins, Soldatensender Calais және Kurzwellesender Atlantik сияқты бірнеше жасырын радиостанция құрды. Өздерінің бұзушылық хабарларын жеткізу үшін PWE Германия мен оккупацияланған елдердегі оқиғалар туралы ақпарат таратты, басқа қызметтер мен агенттіктерден, соның ішінде тұтқындарды сұраудан, оккупацияланған елдерден алынған газеттерден және бомбалау шабуылдарының фототалдауынан ақпарат жинады. Осы соңғы дереккөз жойылған көшелердің (тіпті жеке үйлердің) тізімдерін тарату үшін, ал кейде неміс БАҚ-тың «нақты уақыт» хабарларын жалғандау үшін пайдаланылды. PWE-нің кейбір іс-әрекеттері, мысалы, қайтыс болған неміс сарбаздарының рөлін сомдап, олардың отбасыларына бейбітшілік туралы хабарламалармен бірге азық-түлік жәрдемдерін жіберу сияқты мәселелер даулы болды. Кейіннен соғыс кезінде британдық қара пропаганда радиостанциясын басқарған Сефтон Делмер отбасының жақындарын көру үмітінің жалған екенін, бірақ шұжықтың нақты екенін әзілдеп айтты.
Activities of the PWE included distributing covert propaganda ranging from broadcasts to loudspeaker operations to lower morale and encourage desertion, leaflet drops, and underground publications in occupied countries, running rumour campaigns and creating forgeries, among others. The main forms of propaganda were in the form of radio broadcasts and printed postcards, leaflets and documents. PWE created a number of clandestine radio stations including Gustav Siegfried Eins, Soldatensender Calais and Kurzwellesender Atlantik. In order to deliver its subversive messages, PWE also disseminated information on events in Germany and the occupied countries, gathering intelligence from other services and agencies, including POW interrogations, and newspapers obtained from occupied countries, and bombing raid photo analysis. This last source was used to broadcast lists of streets (and even individual houses) that had been destroyed and on occasion to mock up faked "real time" reports of the German media. Some PWE's activities were controversial, such as impersonating deceased German soldiers and sending food parcels to their families with pacifist messages on their behalf. Later, Sefton Delmer, who ran a British black propaganda radio station during the war, quipped that although family hopes to see their loved ones were false, the ham was real.