Кіріспе

Мичигандагы көпір

Портж көлі көпірі (ресми түрде Хоутон-Хенкок көпірі) АҚШ-тың Мичиган штатындағы Ханкок және Хоутон қалаларын байланыстырады. Ол Портж көлімен, Кивинау түбегінен өтетін су жолының бөлігімен және соңғы бірнеше шақырымды солтүстік-батысқа қарай Супериор көліне жалғайтын каналмен қиылысады. АҚШ-тың 41-ші тас жолы (US 41) және M 26 екеуі де осы көпір арқылы өтеді. Бұл Кивинау түбегінің солтүстік (әдетте Мыс аралы деп аталатын) және оңтүстік бөліктері арасындағы жалғыз құрлықтағы байланыс. 2022 жылдың маусым айында ол Ұлттық тарихи азаматтық инженериялық ескерткіш ретінде танылды. Бұл жылжымалы көпір – судан төрт фут қашықтықтағы ең төменгі нүктесінен 100 футқа (30 метрге) дейін көтеріле алатын тік көпір, осылайша қайықтардың астынан өтуіне мүмкіндік береді. Бұл көпір әлемдегі ең ауыр және ең кең екі қабатты тік көпір болып табылады. Көпірді салуға 35 000 тоннадан астам бетон және 7 000 тонна болат жұмсалды. Ол 54 жылдық тары айналмалы көпірдің орнына салынды, ол көпір Кевинау су жолындағы қауіпті жүзуге кедерілді деп есептелді. Ханкок және Хоутон екі қаланың бірігуіне арналған көпірдің ашылуын еске алу үшін жыл сайынғы Bridgefest мерекесін өткізеді.

Тарих

Бұл жердегі алғашқы көпір 1875 жылы салынған ағаштан жасалған айналмалы көпір еді. Көпірді Чикагодағы Фокс және Говард компаниясының Джеймс П. Эдвард салған. Үш жергілікті адам ақылы көпірдің құрылысына 47 мың доллар жинады. Құрылыс 1875 жылдың көктемінде басталып, 1876 жылдың көктемінде аяқталды. Бұл 1895 жылы Король көпір компаниясы салған, Портж каналындағы айналмалы көпірмен алмастырылды. Портж каналының айналмалы көпірі 1905 жылы «Солтүстік толқыны» кемесі соқтығысқанда зақымдалды. Көпірдің ортаңғы айналмалы бөлігі ауыстырылды және 1920 жылы ұқсас оқиға қайталанды, бірақ кеме каналдың түбіне ілінетін тетікпен ілгекті тастап, тоқтата алды. 1959 жылы Портж каналының айналмалы көпірі қазіргі көпірмен, шамамен 11,13 миллион долларға (көздер әртүрлі) алмастырылды. Ал Джонсон құрылыс компаниясы бас мердігер болды. Америка көпір компаниясы көпірдің құрылысын салды, ал «Бетлем болат» компаниясы конструкциялық болатпен қамтамасыз етті. 1959 жылғы Чикаголық Хазелет пен Эрдалдың көпірдің көтеру бөлігінің бастапқы дизайнында төменгі деңгейде жолға кіріктірілген рельстермен екі деңгейлі жолдар қарастырылған. Бұл кішкентай және орташа кемелердің көлік қозғалысына кедергі келтірмей, оның астынан өтуіне мүмкіндік беру үшін көпірдің аралық бөлігін ішінара көтеруге мүмкіндік берді. Осы ортаңғы жағдайдан бастап, үлкен кемелер үшін ғана көтерілуі немесе пойыздың өтуі үшін төмендетілуі қажет болды. 1982 жылы пойыз қызметі тоқтатылғаннан кейін, пойыздың өтуі үшін ең төменгі жағдай қажет болмады, сондықтан көпір жазғы кеме жүзу маусымында жөндеу немесе күтілген жөндеу жұмыстарынан басқа ортаңғы жағдайдан төмен түсірілмейді. Қыста көл тоңғаннан кейін, көпір төменгі деңгейді қар мотоциклі үшін пайдалануға ыңғайлы ету үшін ең төменгі жағдайға түсіріледі.