Көңілді әйел немесе бір күндік ханшайым

Кіріспе

1933 жылы Франк Капраның түсірген фильмі

"Бір күндік леди" – 1933 жылғы американдық комедиялық драмалық фильм, режиссері – Франк Капра. Роберт Рискиннің сценарийі Деймон Раньонның 1929 жылғы "Мадам Ла Гимп" әңгімесіне негізделген. Бұл Капраның "Ең үздік режиссер" номинациясына алғаш рет ұсынылған фильмі және "Ең үздік фильм" номинациясына ие болған алғашқы Columbia Pictures туындысы болды. Капра 1961 жылы "Күрекелердің қалтасы" атты осы фильмнің жаңа нұсқасын да түсірді.

Сюжет

Бұл оқиға Нью-Йорктегі қартайған және қайыршылықтағы жеміс сатушы Эппл Энни туралы, оның қызы Луиза нәресте кезінен испандық монастырда тәрбиеленген. Луиза анасының Марберри қонақүйінде тұратын Э. Уортингтон Манвилл атты әйел екеніне сенген. Энни Луиза күйеуі Карлос пен оның әкесі, граф Ромеромен Нью-Йоркке келе жатқанын білгенде, оның алдауы ашылып кету қаупі туады. Эннидің тұрақты клиенттерінің арасында оның алмалары бақыт әкеледі деп сенетін құмар ойыншы Дэйв Дьюд және оның жалдамалы адамы Хэппи МакГайр бар. Эннидің көшедегі достары Дэйвтен Марберриде пәтер жалға алуын өтінеді, ал ол бастапқыда бас тартқанмен, кейін ойыннан қайтып, оған досының салтанатты резиденциясында сәнді өмір сүруге мүмкіндік береді. Оның сүйіктісі, түнгі клубтың иесі Миссури Мартин, Энниді қарапайым көше сатушысынан сәнді әйелге айналдыруға көмектеседі. Дэйв білімді бильярд шебері Генри Д. Блейкті Эннидің екінші күйеуі, беделді судья Манвилл рөлінде таныстыруға дайындалады. Кемежайда әсем киінген Энни Луизамен қайғылы кездесу өткізеді. Эннидің көшедегі достары алыстан бақылайды. Көшедегілердің бірі Эннидің "әрқашан осындай болғанын" есіне түсіреді. (Біз Эннидің өмірі туралы толық мәлімет білмейміз, бірақ оның жоғарғы топтан шыққандығы анық). Үш қоғамдық журналист Э. Уортингтон Манвилл туралы күдікке ілігеді, оның ешқандай ашық деректерін таба алмайды, оларды Дэйвтің бандасының мүшелері ұрлап кетеді, ал олардың ұзақ уақыт бойы жоғалуы жергілікті газеттерді полиция департаментін кінәлауға итермелейді. Бірнеше күннен кейін Блейк – судья Манвилл рөлінде – Луиза, Карлос және граф Ромеро Испанияға оралғанға дейін гала-кеш ұйымдастыратынын жариялайды және Эннидің жолдастары ретінде Дэйвтің жігіттерін және Миссуридің қыздарын шақырады. Кештің қарсаңында полиция – Дэйвтің жоғалып кеткен журналистерге қатысы бар деп сенгендіктен – Миссуридің клубын қоршайды, онда банда соңғы репетициясын өткізіп жатыр. Дэйв Блейкке олардың қиын жағдайы туралы хабарлайды, ал Энни граф Ромероға барлығын мойындауға шешім қабылдайды. Бірақ тағдыр – жанашыр қала әкімі мен губернатор және олардың сүйіктілері түрінде – күтпеген жерден араласады және Энниге оның алдауын сақтауға және Луиза Испанияға күйеуімен қайтқанға дейін шындықты білуге мүмкіндік береді.

The story focuses on Apple Annie, an aging and wretched fruit seller in New York City, whose daughter Louise has been raised in a Spanish convent since she was an infant. Louise has been led to believe her mother is a society matron named Mrs. E. Worthington Manville who lives at the Hotel Marberry. Annie discovers her charade is in danger of being uncovered when she learns Louise is sailing to New York with her fiancé Carlos and his father, Count Romero. Among Annie's patrons are Dave the Dude, a gambling gangster who believes her apples bring him good luck, and his henchman Happy McGuire. Annie's friends from the street ask Dave to rent her an apartment at the Marberry and, although he initially declines, he has a change of heart and arranges for her to live in the lap of luxury in a palatial residence belonging to a friend. His girlfriend, nightclub owner Missouri Martin, helps transform Annie from a dowdy street peddler to an elegant dowager. Dave arranges for erudite pool hustler Henry D. Blake to pose as Annie's second husband, the dignified Judge Manville. At the pier, an elegantly dressed Annie tearfully reunites with Louise. A group of Annie's friends from the streets are watching from a distance. One of the street people says that she can remember when Annie “always looked like that.” (We never know the details of Annie's history, but her upper crust origins are clear.) When three society reporters become suspicious about Mrs. E. Worthington Manville, of whom they can find no public records, they are kidnapped by members of Dave's gang, and their prolonged disappearance leads the local newspapers to accuse the police department of incompetence. A few days later, Blake – in the role of Judge Manville – announces he is planning a gala reception for Louise, Carlos, and Count Romero before they return to Spain, and he enlists Dave's guys and Missouri's dolls to pose as Annie's society friends. On the night of the reception, the police – certain Dave is responsible for the missing reporters – surround Missouri's club, where the gang has assembled for a final rehearsal. Dave calls Blake to advise him of their predicament, and Annie decides to confess everything to Count Romero. But fate – in the form of a sympathetic mayor and governor and their entourages – unexpectedly steps in and allows Annie to maintain her charade and keep Louise from learning the truth before she sails back to Spain with her husband to be.

Өндіріс

Деймон Руньонның "Мадам Ла Гимп" атты әңгімесі 1929 жылғы қазан айында "Космополитан" журналында жарияланды. Columbia Pictures 1932 жылдың қыркүйегінде экрандық құқықтарды сатып алды, ал студия келесі мамыр айында өндірісті бастауды жоспарлады, бірақ режиссер Фрэнк Капра жобаға күмәнданды. Ол студия басшысы Гарри Кохнға "жеңілген кейіпкердің суретін түсіруге үш жүз мың доллар жұмсап отырғанын" еске салды, ал Кохн: "Менің білетінім – бұл нәрсеге күшті әсер етеді. Алға". Роберт Рискинге фильмге арналған сюжетті дамыту тапсырылды және ол төрт нұсқа жазды, соңғысын 1933 жылғы 6 мамырда, негізгі түсірілім басталғанға дейін үш күн бұрын тапсырды. Кейбір шағын түзетулерден басқа, соңғы сценарий толықтай түсірілді. Рискиннің нұсқасы түпнұсқа Руньон әңгімесінен ең бастысы оның орталық кейіпкерін және сюжеттің бірқатар дамуын Ұлы депрессияның салдарынан қиындық көріп жүрген миллиондаған американдықтармен байланыстырды. Руньон өзгерістерге риза болды және кейіннен: "Бір күндік ханым" менің "Кішкентай мисс Маркер" сияқты емес, ол бұрынғы фильм сияқты сценарий жазушылар мен режиссердің шеберлігінің нәтижесі болды деді. Рискин сценарийін Роберт Монтгомери үшін жазған, бірақ MGM оны Columbia студиясына беруден бас тартты. Ол Капра қалаған, бірақ фильмдегі рөлдерге ие бола алмаған бірнеше актердің бірі болды. Монтгомери қол жетімді болмағандықтан, Капра Джеймс Кагни мен Уильям Пауэллге жүгінді, бірақ Warner Bros. оларды осы жобаға жұмыс істеуге беруден бас тартты. Капраның Apple Annie және Генри Д. Блейк рөлдеріне алғашқы таңдаулары Мари Дресслер мен В. С. Филдс, олар да осы себеппен ойнатылмады. Режиссер ақыры өз фильмін Columbia студиясымен келісімшарт бойынша (көбінесе Warner Bros.) жұмыс істейтін кейіпкерлік актерлердің тобымен құрастырды. Ол сондай-ақ Лос-Анджелес қаласының орталық ауданына, бала кезінде газет сатқан жеріне барды және онда жиналған көшедегі адамдардың кейбіреулерін фильмге түс қосу үшін қосымша актерлер ретінде жалдады. 1950 жылдардың басында түпнұсқа негатив бір кинолабораториядан екіншісіне сақтау үшін көшіріліп жатқанда жоғалып кетті. Бір кезде Капраның меншігіндегі 35 мм-лік көшірме ғана болды, содан кейін ол одан екінші негатив жасап, жаңадан жасалған көшірмесін Конгресс кітапханасына сыйға тартты. Кейін Columbia студиясы фильмнің құқығын United Artists компаниясына 200 000 долларға сатты, ал Капра 1961 жылы Бетт Дэвис пен Гленн Фордпен бірге "Қалтадағы кереметтер" деп қайта түсірді. Режиссер қайта түсірілген фильмді түпнұсқадан артық көретінін мәлімдеді, бірақ көптеген сыншылар және кейінірек кинотарихшылар мен кино әуесқойлары оның бағасымен келіспеді. Variety басылымы фильм "көрерменнен мүмкін емес нәрсеге сенуді сұрайды. Бұл Ханс Кристиан Андерсеннің шығармалары, оларды қатал журналист жазған және Голливудтың шеберлері экранға түсірген. Бұл фильмнің режиссері Фрэнк Капраға толық құрмет көрсетілмесе де, сценарийші Роберт Рискинге көп көңіл бөлінуі керек сияқты". Channel 4 телеарнасы оны "таң қалдыратын және әдемі" деп сипаттайды және "шын мәнінде Capra классикасы болмаса да", ол "барлығына қызықты".

Damon Runyon's short story Madame La Gimp was published in the October 1929 issue of Cosmopolitan. Columbia Pictures purchased the screen rights in September 1932, and the studio scheduled the production to begin the following May, although director Frank Capra had misgivings about the project. He reminded studio head Harry Cohn he was "spending three hundred thousand dollars on a picture in which the heroine is seventy years old," to which Cohn responded, "All I know is the thing's got a wallop. Go ahead." Robert Riskin was assigned to develop the story for the screen and wrote four drafts, submitting the last on May 6, 1933, three days before principal photography began. Aside from some minor revisions made during production, this final script was filmed intact. Riskin's version deviated from the original Runyon story primarily in that it linked its central character and a number of plot developments to the millions of Americans who were suffering as a result of the Great Depression. Runyon was pleased with the changes and later said, "Lady for a Day was no more my picture than Little Miss Marker, which, like the former picture, was almost entirely the result of the genius of the scenario writers and the director who worked on it." Riskin had written his screenplay specifically for Robert Montgomery, but MGM refused to loan him to Columbia. He was among several performers Capra wanted but failed to secure for roles in the film. With Montgomery unavailable, Capra approached James Cagney and William Powell, but Warner Bros. refused to loan them out to work on this project. Capra's first choices for Apple Annie and Henry D. Blake, Marie Dressler and W. C. Fields, could not be cast for the same reason. The director finally cast his film with an assortment of character actors under contract (mostly from Warner Bros.) to Columbia. He also went to the Downtown Los Angeles neighborhood where he had sold newspapers as a boy and hired some of the street people who congregated there as extras who would add color to the film. In the early 1950s, the original negative was lost while being transferred from one film lab to another for preservation work. For a period of time the only existing copy was a 35mm print owned by Capra, until he made a duplicate negative from it and donated a newly minted print to the Library of Congress. Columbia later sold the rights to the story to United Artists for $200,000, and Capra remade the film as Pocketful of Miracles with Bette Davis and Glenn Ford in 1961. The director claimed to prefer the remake to the original, although most critics and, in later years film historians and movie buffs, disagreed with his assessment. Variety said the film "asks the spectator to believe in the improbable. It's Hans Christian Andersen stuff written by a hard boiled journalist and transferred to the screen by trick wise Hollywoodites. While not stinting a full measure of credit to director Frank Capra, it seems as if the spotlight of recognition ought to play rather strongly on scriptwriter Robert Riskin." Channel 4 calls it "wonderfully improbable and charming" and, although "not a bona fide Capra classic," it is "cracking fun all the same."

Марапаттар мен ұсыныстар

"Бір күндік әйел" фильмі "Оскар" сыйлығының "Ең үздік фильм" номинациясына іліккенімен, "Кавалкада" фильміне жеңіліп қалды. Мей Робсон "Таңғы даңқ" фильмі үшін "Ең үздік әйел актриса" номинациясына ұсынылған, бірақ Кэтрин Хепбернге ұтылып қалды, ал Роберт Рискин "Маленькие женщины" (Кішкентай әйелдер) фильмі үшін Сара Й. Мейсон мен Виктор Херманнан "Ең үздік бейімделген сценарий" сыйлығын ала алмады. Уилл Роджерс "Ең үздік режиссер" сыйлығын табыс етті, конвертті ашқанда ол: "Фрэнк, келіп ал!" деп жариялады. Капра өзінің жеңімпаз екеніне сеніп, Оскар сыйлығын алу үшін сахнаға асықты, бірақ Роджерс оның орнына "Кавалкада" үшін жеңіске жеткен Франк Ллойдты айтқанын білді. Мүмкін, Капраның қатесін жасыру үшін Роджерс үшінші үміткер Джордж Кукорды сахнаға екі Франкпен бірге шақырды.