Кіріспе
Ауызша дәстүр арқылы беріліп отырған мінез-құлық кодексі. Ауызша заң – белгілі бір мәдениетте, дінде немесе қоғамда қолданылатын мінез-құлық кодексі, адамның қалып-құлық ережелері ауызша дәстүр арқылы беріліп, тиімді сақталады немесе жалғыз ауызша берілген ереже. Көптеген мәдениеттерде ауызша заң бар, ал қазіргі заманғы құқықтық жүйелердің көпшілігі ресми жазбаша түрде ұйымдастырылған. Ауызша дәстүр (латынша tradere – беру) – ауызша кодекстерді жеткізудің негізгі құралы, немесе жалпы мағынада, мәдениеттің өзін ұрпақтан-ұрпаққа, "әкеден балаға" жеткізетін кешені. Мұндай жеткізудің себебі басқа құралдардың болмауы болуы мүмкін, мысалы, сауатсыз немесе қылмыстық қоғамдарда, немесе заңның өзі талап етуі мүмкін. Ауызша және жазбаша жеткізу туралы пікірталас үздіксіз жүріп келеді, мұнда жазбаша дәлелдердің сенімділігіне басымдық беріледі, бұл негізінен тек жазбаша жазбалар қабылданатын "академиялық ортаның" көзқарасына байланысты. Дегенмен, ауызша сөйлеу және сауаттылық туралы "стандартты" теориялар ұсынылған.
An oral law is a code of conduct in use in a given culture, religion or community application, by which a body of rules of human behaviour is transmitted by oral tradition and effectively respected, or the single rule that is orally transmitted. Many cultures have an oral law, while most contemporary legal systems have a formal written organisation. The oral tradition (from the Latin tradere = to transmit) is the typical instrument of transmission of the oral codes or, in a more general sense, is the complex of what a culture transmits of itself among the generations, "from father to son". This kind of transmission can be due to lack of other means, such as in illiterate or criminal societies, or can be expressly required by the same law. There has been a continuous debate over oral versus written transmission, with the focus on the perceived higher reliability of written evidence, primarily based on the "linear world of academia" where only written down records are accepted. However, "standard" theories of orality and literacy have been proposed.
Иудаизмдегі
Раббилік иудаизм бойынша, Танах кітаптары Мұсаға Құдай тарапынан берілген және әр буынның ғалымдары мен діни басшыларына ауызша дәстүрмен бірге жеткізілді. Осылайша, иудаизмде "Жазбаша нұсқау" (Тора ше би кхтав תורה שבכתב) Тора мен Танахтың қалған бөлігін қамтиды; ал "Ауызша нұсқау" (Тора ше бе'аль пех תורה שבעל פה) ақырында Талмудта (лат. "Оқу") және Мидрашимде (лат. "Түсіндірулер") жазылды. Сондықтан, Ауызша Тораның түсіндірмесі Жазбаша Тораның авторитетті түсіндірілуі болып саналады. Бұдан әрі, Халаха (лат. "Жол", көбінесе "Еврей заңы" деп аударылады) жазбаша және ауызша нұсқаулардың бірігуіне негізделген. Еврей заңы мен дәстүрі Танахты әдеби мағынасында түсінуге емес, ауызша және жазбаша дәстүрдің үйлесімділігіне негізделген.