Орта ғасырлық Францискан ағымдары және "Fraticelli" атауының шығу тегі

Кіріспе

Ортағасырлық Рим католиктік топтары, фамилиясы

Фратичелли ("Кіші ағайындар" деген итальян тілінде) немесе Рухани францискандықтар Ассизилік Франциск әулиесінің ережелеріне, әсіресе кедейлікке қатысты енгізілген өзгерістерге қарсы шықты. Олар шіркеудің байлығын ар-ұятсыздық деп санады, ал жеке шіркеу қызметкерлерінің байлығы олардың лауазымын жоққа шығарады деп есептеді. 1296 жылы Бонифаций VIII Фратичеллилерді діннен тайып кеткендер деп жариялады. Фратичелли атауы XIII, XIV және XV ғасырларда, негізінен Италияда пайда болған түрлі секталарға қолданылады.

Апостолдықтар (Псевдо-апостолдар немесе Апостолдық бауырлар деп те аталады) олардың негізін қалаушы Герард Сегареллиге Киелі Франциск орденіне қабылдануы тікелей бас тартылғандықтан, бұл санатан шығарылды. Апостолдықтардың францискандықтармен ешқандай байланысы болған жоқ, тіпті оларды құртуға ұмтылыс жасады. Умберто Эконың "Розаның аты" романы Фратичеллилерді қуғындауға қарсы тұрады.

Сөздің шығу тегі

Этимологиялық тұрғыдан алғанда, Fraticelli – итальяндық frate (көпше түрі frati) сөзінен туындаған, латынша Frater – ‘бауыр’ сөзінен алынған кішіртеулі атау. Итальян тілінде діни ордендердің мүшелерін білдіргенде Fra деп қысқартылады. Frati – XIII ғасырда, негізінен францискандар құрған жалқау ордендерінің мүшелерін атау болған. Латынша Fraterculus ескі жазбаларда, Fraticelli-ге қатысты деректерде кездеспейді. Этимологиялық тұрғыдан, Friars Minor (Fratres Minores) атауы Fraticellus сөзінің кішіртеулі түрімен мағыналас. Кіші Монастырдың негізін қалаушы Ассиздік Әулие Францисктың идеалы – шәкірттерінің евангельдік кедейлік, толық өзін-өзі теріске ету және қарапайымдылық арқылы әлемді Мәсіхке қайтаруы еді. Итальян халқы діни ордендердің барлық мүшелерін (әсіресе жалқаулар мен шөлге шыққандарды), монастырлық ережелерді сақтаған немесе өз өмірін реттегендерін Fraticelli деп атаған. Мұндай ережемен өмір сүру үнемі садақа сұрауды талап етті, уақыт өте келе бұл қайыр-садақа берушілерге қайта-қайта жүгінуші жалқаулармен де, сондай қайырымдылық көмегіне дағдыланған монастырлық ордендермен де шиеленіс тудырды. Орден өскен сайын, ауру немесе қарт монахтарға күтім жасау, теологиялық білім алу үшін университетке жіберілген мүшелерін қамтамасыз ету қажеттігі туды. Орден екі тармаққа бөлінді: Zelanti, яки Руханилар, және Relaxati, кейіннен Конвентуалдар деп аталды. Zelanti Әулие Францисктың өсиетімен белгіленген кедейлікті қатаң сақтап, оқшауланған және қарапайым өмір сүрді. Relaxati, яки «Конвентуалдар» қалалардағы монастырларда тұрып, қажетті діни құралдармен жабдықталған шіркеулерге қызмет етіп, сондай-ақ зерттеулермен және уағыздаумен айналысты, бұл кітаптарды жинау мен пайдалануды қажет етті. Францискандардың «мүқаддес кедейлікке» деген бейілдерін қолдау үшін Рим Папасы Григорий IX францискандарға сыйлық ретінде берілген заттарды Киелі Таққа беруді көздеген заңдық құрылымды қабылдады, ол монахтарға оларды пайдалануға ғана рұқсат берді. Осылайша, олар мәңгілік кедейлікте қалудан құтылды. Рим Папасы Иннокентий IV францискандарға оларға берілген заттарды сатып алу, сату және басқару үшін «прокураторларды» тағайындауға рұқсат берді. Рим Папасы Николай III 1279 жылы Exiit qui seminat бұйрығы арқылы бұл келісімді бекітті. «Zelanti», яки «Руханилар» бұл негізін қалаушының рухын бұрмалап жіберді деп санады және мүліктің шектеулі пайдалануы ережеге сәйкес келеді деп сенді. Екі тараптың келіспеушіліктері толыққанды реттелмеді, сонымен қатар Руханилар мен орденнің негізгі бөлігі – Қоғам арасындағы бірлік толыққанды қалпына келтірілмеді.

Etymologically, Fraticelli is a diminutive derived from the Italian frate (plural frati), itself derived from Latin Frater 'brother', in Italian often shortened to Fra when referring to members of religious orders. Frati was a designation of the members of the mendicant orders founded during the thirteenth century, principally the Franciscans. The Latin Fraterculus does not occur in the old records which concern the Fraticelli. Etymologically the name Friars Minor (Fratres Minores) is equivalent to the diminutive Fraticellus. The ideal of the founder of the Friars Minor, Saint Francis of Assisi, was that his disciples, by evangelical poverty, complete self denial, and humility, should lead the world back to Christ. The Italian people designated as Fraticelli all the members of religious orders (particularly mendicants), and especially hermits, whether these observed monastic precepts or regulated their own lives. Living by such a rule required constant begging for alms, and over time this produced tensions, both with potential benefactors faced with repeated appeals from mendicant friars, and with established monastic orders accustomed to aid from the same pool of benefactors. Over time, as the order grew, it faced the demands of caring for sick or elderly friars, and providing for its members sent to university for theological training. The order divided into two branches, the Zelanti, or Spirituals, and the Relaxati, known later as the Conventuals. The Zelanti strictly observed the poverty enjoined by the testament of Saint Francis, and lived isolated and simple lives. The Relaxati or 'Conventuals' lived in convents in the towns, tending the attached churches with the necessary liturgical furnishings and devoting themselves also to study and preaching, which required the accumulation and use of books. In support of the friars' commitment to "holy poverty", Pope Gregory IX adopted a legal construct whereby gifts given to the Franciscans were vested in the Holy See, which granted the friars the mere use of it. In this way, they need not be perennially destitute. Pope Innocent IV gave the Franciscans permission to appoint "procurators" to buy, sell and administer goods given to them. Pope Nicholas III confirmed the arrangement in 1279, in the bull Exiit qui seminat. The "Zelanti" or "Spirituals" felt that this abrogated the spirit of the founder, and believed a restricted use of property was more in keeping with the rule. The differences were not fully adjusted nor was unity ever completely restored between the Spirituals and the main body of the order, the Community.

Анджело да Кларено мен "Кларени"

Фратичеллидің алғашқы тобын Анджело да Кларено (немесе да Синголи) бауырлас құрды. Анджело мен Анкона наурызынан бірнеше бауырластар өмір бойына бас бостандығынан айырылды (1278 ж. шамасында), бірақ оларды орденнің генералы Раймондо Гауфреди (1289–1295) босатып, Арменияға жіберді, онда патша Хетум II оларды қарсы алды. Жергілікті діндарлар бұған онша ынталы емес еді, оларға қарсы халықтық агитациядан кейін олар 1293 жылдың аяғында Армениядан жер аударылды. Олар Италияға оралды, онда 1294 жылы өзінің аскетизмімен танымал, бірақ понтификаты алты айға созылған Селестин V оларға Изгі Франциск ережесін қатаң сақтаумен оқшау адамдар ретінде өмір сүруге рұқсат берді. Селестин оларды францискан басшыларына мойынсұну антынан босатты және оларды Селестиндер монастырында өмір сүретін кедейлер тобы ретінде құрды. Сондай-ақ, ол кардинал қорғауы ретінде кардинал Наполеон Орзиниді тағайындады. Селестин V бас тартқаннан кейін, оның орнын басқан Бонифаций VIII Селестиннің барлық жеңілдіктерін алып тастады, ал Кларенилер Грекияға көшіп барды, онда олардың кейбіреулері папаның әрекетінің заңдылығына қарсы болды. Конвентуалдықтар Бонифацийді Кларенилер әлі де Селестинді қолдап отырды және Бонифацийді папа ретінде мойындамады деп сендірді. Содан кейін Константинополь патриархына қарсы шара қолдануды ұсынды да, олар Фессалияға көшіп барды. Олар жамандаудан қорғану үшін Италияға оралды, онда олардың басшысы Фра Либерат олардың құқықтарын алдымен Бонифаций VIII (1303 жылы 11 қазанда қайтыс болды), содан кейін Бенедикт XI-ге, ол да мерзімінен бұрын қайтыс болды (1304 жылы 7 шілдеде). Лиондағы Климент V-ге (1305–1314) сапарында Либерат қайтыс болды (1307), ал Анджело да Кларено қауымның басшылығына өтті. Анджело 1311 жылға дейін Орталық Италияда болды, содан кейін ол Авиньонға барды, онда оны оның қамқоршылары кардиналдар Джакомо Колонна мен Наполеон Орсини Франгипани қорғады. Сол жерде ол өзіне қарсы қойылған ересь айыбынан өзін сәтті қорғады. Ақыры, ол ауыр және жан-жақты тексеруден кейін ақталды. 1317 жылдың басында Иоанн XXII VIII Бонифацийдің жарлығына сәйкес Анджелоны қауымнан шығарып, қамауға алды. Ол өзін "Epistola Excusatoria" -да шебер қорғады, бірақ Иоанн XXII "Кларенилерді" діни қауым ретінде мақұлдаудан бас тартты және Анджелоны Целестиндік ермектің әдетін қабылдауға мәжбүр етті. 1318 жылы досы кардинал Колонна қайтыс болғанға дейін Анджело Авиньондағы папалық сотында болды, содан кейін Италияға оралды. Селестиндердің прокураторы оған Селестин монастырларында қалуға рұқсат бермеді: оның орнына Бенедиктин абысы Бартоломео Сакро Спеко ди Субиакода қарсы алды. 1334 жылы Иоанн XXII Римдегі Ара Коэли монастырының күзетшісіне Анджелоның денесін алуға бұйырды, бірақ аббат Бартоломей оны беруден бас тартты. Паптың бұқаларынан Анджелоның ізбасарлары Орталық Италияда, яғни Рим провинциясында, Умбрияда және Анкона мархында, сондай-ақ Оңтүстік Италияда (Кампания, Базиликата және Неаполь) орналасқаны көрінеді. Субиакодан Анджело монастырларда немесе монастырларда шашырап тұратын бауырларына айналмалы хаттар жіберді. Ол папа таратып жіберген қауымға басшылықты қолға алып, провинциалдарды, дін қызметкерлерін және қамқоршыларды тағайындады және жаңа монастырларды құрды. Иоанн XXII және оның тікелей орынбасарлары Анкона мархында Фратичеллиге қарсы көптеген жарлықтар шығарды, онда епископтар мен кіші феодалдар папаның қатерлеріне қарамастан, оларды табандылықпен және табысты қорғады. Ол барған сайын әлсіреп, Рим, Анкона, Неаполь және Умбрияға шашырап кеткен монахтарға бара алмай, олармен хат арқылы байланысып жүрді. Оның жеке өзі болмағандықтан, тәртіптің төмендеуіне ықпал етті. Оның ізбасарлары өздерінің ережесін Евангелиеге сәйкес деп қарастырды, және Рим папасы Евангелиеден бас тарта алмайтындай, сондықтан ол ережеден бас тарта алмайды немесе тіпті оны сөзбе-сөз түсіндіре алмайды. Кедейлік туралы дау басталғаннан кейін (1321–1328), барлық Фратичелли папалыққа күшейтілген қарсылық білдірді. Бенедикт XII сайланғанда, Фратичеллилер Авиньондағы шіркеумен татуласуға үміттенді. 1334 жылы 23 желтоқсанда Консисторияда Бенедикт XII Фратичеллилерді кемсітіп, олардың мінез-құлқын, еретикалық бейімділіктерін, салғырт тәртібін және ресми шіркеуді мүлдем елемеуін сынға алды. Анджело Субиакодан Неаполь корольдігіне қарай қозғала алды, онда король Сансияның сотында Майорка Филипп пен Провансальдық және каталондық руханилардың болуы үздіксіз көмекке кепілдік берді. Бір кезде халық трибуны Кола ди Риенциге де қорғаныш берді (1349). Кедейлік мәселесінде фанатикалық болғандарына қарамастан, олар ежелгі дәстүрге сәйкес, жақын жердегі Санто Спирито аббаттығындағы Целестин монахтарынан қорғаныш алды. Кларенилердің шығу тегі, 1474 жылы Сикст IV-тің назарда ұстаған нағыз францискан ретінде бекітілген, белгісіз; олар папалық биліктермен ажырасып, кейіннен қайтып келген, ортодоксия шегінде қалып қойған "орташа" Анджелоның ізбасарлары ма, әлде олардың ішіндегі шіркеушілер ме екені де белгісіз.

The first Fraticelli group was begun by Brother Angelo da Clareno (or da Cingoli). Angelo and several brethren from the March of Ancona had been condemned (c. 1278) to imprisonment for life, but were liberated by the general of the order, Raimondo Gaufredi (1289–1295) and sent to Armenia, where the king, Hethum II, welcomed them. The local clergy, however, were less enthusiastic, and following popular agitations against them they were exiled from Armenia towards the end of 1293. They returned to Italy, where in 1294 Celestine V, noted for his asceticism but whose pontificate lasted scarcely six months, willingly permitted them to live as hermits in the strict observance of the Rule of St. Francis. Celestine absolved them of their vows of obedience to their Franciscan superiors, and constituted them as a separate group of Poor Hermits who could live at the monasteries of the Celestines. He also named Cardinal Napoleone Orsini as cardinal protector. After the abdication of Celestine V, his successor, Boniface VIII, revoked all Celestine's concessions, and the Clareni emigrated to Greece, where some of them attacked the legality of the papal action. The Conventuals persuaded Boniface that the Clareni still held for Celestine and did not recognize Boniface as pope. He then persuaded the Patriarch of Constantinople to take measures against them, and they moved to Thessaly. Seeking to defend themselves against the calumny, they returned to Italy, where their leader, Fra Liberatus, attempted a vindication of their rights, first with Boniface VIII (d. 11 October 1303), and then with Benedict XI, who also died prematurely (7 July 1304). On his journey to Clement V (1305–1314) at Lyon, Liberatus died (1307), and Angelo da Clareno succeeded to the leadership of the community. Angelo remained in Central Italy until 1311, when he went to Avignon, where he was protected by his patrons Cardinals Giacomo Colonna and Napoleone Orsini Frangipani. There, he successfully defended himself against a charge of heresy that had been brought against him. He was finally acquitted after a tedious and searching examination. Early in 1317 John XXII, pursuant to a decree of Boniface VIII, declared Angelo excommunicated and placed him in custody. He defended himself ably in his "Epistola Excusatoria", but John XXII refused to approve the "Clareni" as a religious congregation and compelled Angelo to adopt the habit of a Celestine hermit. Angelo remained at the papal court in Avignon until the death of his friend Cardinal Colonna in 1318, and then returned to Italy. The procurator of the Celestines refused to allow him to stay at the Celestine monasteries: he was instead welcomed by the Benedictine abbot Bartolomeo at the Sacro Speco di Subiaco. In 1334, John XXII ordered the guardian of the convent of Ara Coeli in Rome to take possession of the person of Angelo, but Abbot Bartholomew refused to hand him over. It appears from the papal Bulls that the followers of Angelo established themselves in Central Italy, i. e., in the province of Rome, Umbria, and the March of Ancona, and also in Southern Italy (Campagna, Basilicata, and Naples). From Subiaco Angelo sent circular letters to his friars who live in hermitages or scattered in convents. He assumed charge of the congregation dissolved by the pope, appointing provincials, ministers and custodians, and establishing new friaries. John XXII and his immediate successors issued numerous decrees against the Fraticelli in the March of Ancona, where the bishops and minor feudal barons defended them stubbornly and successfully in spite of papal threats. As he grew increasingly infirm Angelo was less able to visit the friars scattered around Rome, Ancona, Naples, and Unbria, and communicated with them by letter. The lack of his personal presence contributed to a decline in discipline. His adherents considered their rule as representing the Gospel, and as the Pope, they reasoned, cannot dispense from the Gospel, so he cannot dispense from, or even explain, the rule in any other than a literal sense. After the controversy regarding poverty broke out (1321–1328), all the Fraticelli showed a stronger opposition to the papacy. With the election of Benedict XII, the Fraticelli hoped for reconciliation with the Avignon based church. From the Consistory on 23 December 1334, Benedict XII scorned the Fraticelli, criticising their conduct, heretical tendencies, lax discipline, and outright contempt for the official Church. Angelo was able to move from Subiaco, heading towards the Kingdom of Naples, where the presence of Philip of Majorca and Provençal and Catalan Spirituals at the court of Queen Sancia guaranteed continuous assistance. and at one time afforded protection to the famous tribune of the people, Cola di Rienzi (1349). Fanatical as they were on the subject of poverty, they were, in accordance with ancient custom, sheltered by the Celestine monks in the nearby abbey of Santo Spirito. The origin of the Clareni, approved as true Franciscans by Sixtus IV in 1474, is unknown; nor is it clear whether they were "moderate" followers of Angelo who managed to remain within the bounds of orthodoxy or schismatics who, after breaking their communion with the papal authorities, retracted.

Фратицелли де паупери вита

Хронологиялық тұрғыдан алғанда, Фратичеллидің екінші негізгі тобы – Тосканадан Сицилияға қашқан руханилар еді. Алғашқыда олар «бүлікші бауырлар» және «жолдан тайғандар» деп аталды, бірақ кейін «Fraticelli de paupere vita» деп танылды. 1309 жылы релаксаттар мен руханилар арасындағы даулар шегіне жеткенде, Климент V екі тараптың өкілдерін дауларын реттеу үшін Курияға шақырды. Бұл конференцияның нәтижесі Вена кеңесінің соңғы отырысында (6 мамыр 1312 ж.) қабылданған «Exivi de Paradiso» Конституциясы болды. Бұл Конституцияда Николай III-нің 14 тамыз 1279 жылғы «Exiit qui seminat» Булынан қатаңрақ түсіндірілген Қасиетті Франциск ережесі жазылды және руханилардың бірнеше мәселедегі құқықтарын растады. Алайда, бұл әрекет релаксаттардың жоғары лауазымдағы тұлғаларын зеланттарға қарсы қатаң шаралар қабылдауға итермеледі. 1312 жылдың соңында тосқандық руханилардың бір тобы монастырларын тастап, Флоренцияның жанындағы Карминьяно, Ареццо және Асяно монастырларын күшпен басып алды, релаксаттарды қуып шықты. Жазадан қорқып, шамамен елу адам Сицилияға қашып кетті. Бұл оқиғаны естіген Климент V Генуя архиепископы мен тағы екі епископқа оларды қауымнан шығару жазасымен мойынсұнуға мәжбүрлеуді бұйырды. Олардың көпшілігі бұл бұйрықты орындамағандықтан, оны орындауға уәкілеттік алған Сиенадағы Сан-Фиделе преоры оларды қауымнан шығарды және олардың монастырларын тыйым салды (14 мамыр 1314 ж.). Тосканада қалу мүмкін болмағандықтан, олар Сицилияға қашып кетті, онда Солтүстік Италия мен Оңтүстік Франциядан келген көптеген зеланттар оларға қосылды. Сицилия королі Фредерик, Арагон королі Яков II-нің інісі, олардың жарғыларын қарап, оларды қабылдады. Фра Энрико да Чева олардың жетекшісі болды. Иоанн XXII (15 наурыз 1317 ж.) король Фредерикке оларға қарсы қатаң шаралар қолдануды ескертті. Сол күні Авиньондағы кардиналдар Сицилияның рухани басшылығына жолдаған хатында қашқындар жоғары тұрған генерал, провинциалдар мен сақшыларды сайлағандығына ерекше назар салды. 23 қаңтар 1318 ж. папа Иоанн XXII «Gloriosam ecclesiam» Булы арқылы оларды қауымнан шығарды және бес қателікті атап көрсетті: 1) олар Рим шіркеуін сезімтал және бұзылған деп, ал өздерін рухани деп жариялады; 2) олар Рим дін қызметкерлеріне барлық билік пен сот өкілігін жоққа шығарды; 3) олар ант беруге тыйым салды; 4) олар күнәлі дін қызметкерлерінің қасиетті діни рәсімдерді орындай алмайтынын үйретті; және 5) олар тек өздері ғана Евангелияның шын сақтаушылары екенін мәлімдеді. Сицилиядан қуылған, бірақ кейбіреулері 1328 жылға дейін онда қалды, олар Неапольде қауіпсіз орнықты.

Chronologically the second main group of Fraticelli were the Spirituals who fled from Tuscany to Sicily, and were surnamed at first the Rebellious Brothers and Apostates, but later the "Fraticelli de paupere vita". When, in 1309, the differences between the Relaxati and the Spirituals had reached a critical point, Clement V cited representatives of both parties to appear before the Curia with a view to adjusting their disputes. The result of this conference was the Constitution "Exivi de Paradiso", enacted at the final session of the Council of Vienne (6 May 1312). This Constitution contained an explanation of the Rule of St. Francis along stricter lines than those of the Bull "Exiit qui seminat" of Nicholas III (14 August 1279), and justified the Spirituals in various matters. This proceeding, however, only provoked the Relaxati superiors to take energetic measures against the Zelanti. Towards the end of 1312 a number of Tuscan Spirituals left their monasteries and took forcible possession of the monasteries of Carmignano (near Florence), Arezzo, and Asciano, putting the Relaxati to flight. About fifty, fearing punishment, fled to Sicily. Clement V, hearing of these events, commanded the Archbishop of Genoa and two other bishops to force them to return to obedience under penalty of excommunication. As nearly all disregarded this mandate, the prior of San Fidele at Siena, who had been commissioned to execute it, declared them excommunicated and placed their monasteries under interdict (14 May 1314). As it soon became impossible for them to remain in Tuscany, they all fled to Sicily, where they were joined by numerous Zelanti from Northern Italy and Southern France. King Frederick of Sicily, brother of King James II of Aragon, admitted them after they had submitted their statutes to his inspection. Fra Enrico da Ceva was now their leader. John XXII (15 March 1317) admonished King Frederick to take severe measures against them. In a letter of the same date addressed by the cardinals at Avignon to the entire hierarchy of Sicily, special stress was laid on the fact that the fugitives had elected a superior general, provincials, and guardians. On 23 January 1318, Pope John XXII excommunicated them in the Bull "Gloriosam ecclesiam", specifying five errors, to wit: (1) they designated the Roman Church as carnal and corrupt, and themselves as spiritual; (2) they denied to the Roman priesthood all power and jurisdiction; (3) they forbade taking an oath; (4) they taught that priests in the state of sin could not confer the sacraments; and (5) they asserted that they alone were the true observers of the Gospel. Banished from Sicily, where, however, some remained till at least 1328, they established themselves securely in Naples.

Михайлиттер

Бұл үшінші Фратичелли тобы өздерінің атын Михаэль Чезенадан (1342 жылы қайтыс болды) алады, олардың бас өкілі және табиғи жетекшісі. Бұл атау XV ғасырда кең таралған және 1329 жылға қарай басқа топтарға доктриналық мәселелерде үлкен әсер еткен деп есептеуге болады. Дау 1321 жылы Нарбоннада доминикандықтар мен францискандықтар арасында басталды. Негізгі мәселе, Мәсіх пен Оның елшілерінің жеке немесе ортақ мүліктері болмауы туралы айту еретікке жата ма екені болды. 1321 жылы Нарбоннадағы доминикандық инквизитор Джон Бельна, сол аймақта тұтқындалған Беггардтың үйретімін еретік деп жариялады, ол Мәсіх пен елшілердің жеке немесе ортақ ештеңесі жоқ екенін мәлімдеді. Францискандық лекторы Беренгер Талон Беггардты қорғады. Беренгер бұл сөзінен бас тартқандықтан, инквизитор оны жазалаумен қорқытты. Бұл мәселе тез арада доминикандықтар мен францискандықтар арасындағы жалпы дауға айналды. Бұл мәселеде Релаксати және Зеланти Николай III-нің "Exiit qui seminat" бұйрығын келтіре отырып келісті, ол францискандықтардың кедейлігін жеке және ұжымдық түрде елшілердің кедейлігіне тең деп анықтады, сондықтан барлық иеліктерін Рим шіркеуіне берді, бұл Иннокентий IV (14 қараша 1245 ж.) бұрын заңдаған болатын. Кемелдіктің Кемелдік бауырларының билігіне маңызды әсері болғандықтан, 1322 жылдың маусым айында Перуджада орденнің жалпы жиналысы шақырылды, ал генерал-министр және жиналыстың басқа мүшелері екі хат немесе хабарлама жариялады, онда жиналыстың дау туралы пікірі кеңінен баяндалған. Францискандық кардиналдары Виталис пен Бертранның кеңесі бойынша папаның нақты шешімін күтіп, жиналыс Мәсіхтің "абсолютті кедейлігін" қолдады (4 маусым 1322 ж.). Бұл жарияламаны генерал Михаэль Чезена, Оңтүстік Германияның провинциялық министрлері, Англия (Уильям Нотингемдік, Оккам емес), Аквитания, Солтүстік Франция және басқалар, сондай-ақ бірнеше танымал ғалымдар қол қойды. 11 маусымда жиналыс өз шешімдерін бүкіл христиан әлеміне жариялады. Перуджадағы жиналыстың әрекетіне ашуланған Иоанн XXII папа Ad conditorem canonum (8 желтоқсан 1322 ж.) бұйрығын жариялады, онда ол Рим папаларының Кіші бауырлардың барлық мүліктеріне иелік етуінен бас тартады. Ол Рим шіркеуінің францискандық орденнің жылжымалы және жылжымайтын мүліктеріне деген барлық талаптарынан бас тартқанын және оларды қайтарып бергенін мәлімдеді. Джон Аббевильдік Жерардың сөздерін қайталап, бір нәрсенің меншігі оның нақты қолданылуынан немесе тұтынуынан ажыратылмайды деді. (12 қараша 1323 ж.) Мәсіх пен елшілердің жеке-жеке немесе бірлесіп мүліктері болмауы туралы пікірді еретік деп жариялады. Папа мен орден арасындағы дау тез арада саяси сипат алды, өйткені минориттер Германия королі Бавариялық Людовик IV-нің кеңесшілері болып тағайындалды, ол да папамен қақтығысқа түсті. 1324 жылдың 22 мамырында король Людовиктің Саксенхаузендегі үндеуі "өзін Папа Иоанн XXII деп жалған атаған еретикке" қарсы Мәсіхтің кедейлігін жойғаны үшін айыптаулармен толы болды. Бұл танымал "Спиритуалистік экскурс" Бонаграцияның үндеуімен және Касале Убертино мен Питер Джон Оливидің жазбаларымен тығыз байланысты. Бұл францискандықтар арасында пайда болғандығы анық, олар корольдің қорғауымен Иоанн XXII мен оның іліміне қарсы бағытталған, бірақ кейінірек Людовик IV бұл мәселеге қатысты барлық жауапкершілікті мойындаған жоқ. Нәтижесінде Людовик IV қауымнан шығарылды. 1325 жылдың 20 мамырында Лионда Михаэль Чезена төрағалығымен өткен орденнің жалпы жиналысы папаға деген құрметсіздікті тыйым салды. 1327 жылдың 8 маусымында Михаэль Авиньонға бару туралы нұсқау алды, ол 1327 жылдың желтоқсанында бұйрыққа мойынсұнды. Папа оны Перуджадағы жиналыстың әрекеті үшін жұрт алдында қатты сөгіс бергеннен кейін (9 сәуір 1328 ж.) ол жасырын наразылық білдірді және жазадан қорқып, папаның бұйрығына қарамастан, Айгус-Мортеске және одан Пизаға Бергамолық Бонагразиямен және Уильям Окаммен бірге қашты. Осы уақытта Бавариялық Людовик неміс әскерімен Римге кірді және өзін Рим императоры деп Скиарра Колонна (17 қаңтар 1328 ж.) салтанатты түрде тәжге отырғызды; 12 мамырда ол Николай V есімімен францискандық Пьетро Райналдуччиді Корварадан антипапа етіп тағайындады. Авиньоннан қашқан үш адам Людовикке Баварияға еріп, олар өлгенше сол жерде қалды. Людовик IV Баварияға оралғаннан кейін, Николай V барлық қолдаудан айырылып, Доноратико графына бас сауғалады. Иоанн XXII Михаэльді орденнің генералынан алып тастады және Парижде (1329 жылдың 2 маусымында) өтетін жиналысты басқару үшін Минорит кардиналы Бертранд де Туррені орденнің викарий-генералы етіп тағайындады. Иоанн XXII-ге бағынып, ол орденнің көпшілігін Апостолдық Төреге бағынуға көндірді. Михаэль Чезена және оның барлық жақтастары, Михаэлиттер, орденмен жалтап тасталды. Сонымен қатар, Иоанн XXII-нің бұйрығымен оларға қарсы әр жерде сот ісі қозғалды. Михаэлиттер Иоаннның папалыққа құқығын мойындамады және оны және оның ізбасарларын еретиктер деп айыптады. Михаэльге қарсы сот ісі әртүрлі жерлерде жарияланды. 5 қыркүйек 1328 ж. Иоанн XXII Михаэльдің викарийі болған Фра Аззолиноны қамауға бұйрық берді, ал 18 тамыз 1331 ж. Анкона маркасында Михаэльді өкілдік еткен тағы бір викарий, Фра Тединоның тұтқындалуын бұйырды. Михаэльдің ізбасарларының арасында Тоди және Амелиядағы (1329–30 ж. сот ісі қозғалған) минориттер, Кортонада (1329 ж.) және Пизада (1330 ж.), онда олар 1354 жылға дейін ашық түрде пайда болды, сондай-ақ Альбигано және Савонада (1329–1332 ж.) болған азды-көпті минориттер болды. Папалық бұйрықтар Михаэлиттердің Англияда (1329 ж.), Германияда (1322 ж.), Каркассонда, Португалияда (1330 ж.), Испанияда (1329 ж.), Сицилияда және Ломбардияда (1329, 1334 ж.), Сардинияда, Арменияда және басқа жерлерде бар екенін көрсетеді. 1334 жылғы сот процесінің мәліметтері (доминикандықтар хабарлаған) францискандық монастырдағы Фратичеллиге қатысты, олар Иоанн XXII-ге ашық түрде қарсы шығып, Михаэль Чезенаның көзқарасын қолдады, бірақ апокалиптикалық сипатта олар Кіші бауырлар ордені үш бөлікке бөлінгенін және тек Шығысқа баратындар ғана құтылатынын (яғни, өздері) мәлімдеді. Бұл Фратичелли Арменияда, Персияда және басқа Шығыс елдеріндегі Фратичеллимен бірдей болды ма, әлде жоқ па, әзірге белгісіз, өйткені Климент VI барлық епископтарға оларды қудалауға бұйрық берді (29 мамыр 1344 ж.). Ұзақ жылдар бойы, секта Спулето герцогтығындағы үнемі саяси көтерілістердің есебінен өте жақсы дамыды. 1360 жылы Умбриялық Фратичелли тобына қарсы қозғалған сот ісінде, Фра Франческо Никколо Перуджаның олардың негізін қалаушысы екені айтылды. Олар Августин ережесін сақтауға тырысты, бірақ кедейлік мәселесінде фанатизм көрсетті және барлық шіркеу басшыларын парақорлыққа кінәлады. Олар Сицилиялық Фратичеллилердің доктриналарын және оқыту әдістерін үлгі етті. Фратичеллилердің Кампаньядағы (1353–1355 ж.) Narni қаласының билігіне жазған хаты әлі де сақталған, онда олардың мүшелерінің бірі (Фра Стефано) сол қаланың инквизициясымен он екі немесе он бес жыл бұрын қатыгез түрде қамалғанын естіген. Осы хатта олар Todi, Перуджа, Ассизи және Пиза қалаларының мысалына сүйене отырып, оны босатуға шақырады.

This third group of the Fraticelli derive their name from Michael of Cesena (died 1342), their chief representative and natural leader. It must be premised that this name was in vogue during the fifteenth century and that the party it designated exerted great influence in doctrinal matters on the other groups as early as 1329. The controversy began at Narbonne in 1321 between the Dominicans and Franciscans. The main question at issue seems to have been whether it is heretical to assert that Christ and His Apostles possessed no property either in particular or in common. In 1321 the Dominican Inquisitor at Narbonne, John of Belna, declared heretical the teaching of an imprisoned Beghard of that region, who asserted that Christ and the Apostles owned nothing either individually or in common. The Franciscan lector, Bérenger Talon, defended the Beghard. Berenger refused to retract and was threatened with punishment by the inquisitor. The matter soon developed into a general controversy between the Dominicans and Franciscans. On this particular issue the Relaxati and Zelanti agreed citing the Bull of Nicholas III, Exiit qui seminat, which had defined the poverty of the Franciscans, both individually and collectively, as equivalent to that of the Apostles, and had therefore transferred to the Roman Church all their holdings in land and houses, as had already been enacted by Innocent IV (14 November 1245). Because of the important bearing of the controversy on the rule of the Friars Minor, a general chapter of the order was convoked at Perugia, in June of the year 1322, and the minister general, together with the other members of the chapter, caused two letters or communications to be published in which the mind of the chapter regarding the controversy is set forth at considerable length. Anticipating, on the advice of the Franciscan Cardinals Vitalis and Bertrand, the definitive decision of the pope, the chapter solemnly declared in favor of the "absolute poverty" of Christ (4 June 1322). This pronunciamento was signed by the general, Michael of Cesena, the provincial ministers of Southern Germany, England (William of Nottingham, not Occam), Aquitania, Northern France, and others, as well as by several renowned scholars. On 11 June the chapter solemnly published its decrees to all Christendom. Indignant at the action of the chapter at Perugia, Pope John XXII published the Bull Ad conditorem canonum (8 December 1322), in which he renounces the dominion of all the goods of the Friars Minor hitherto assumed by the Roman pontiffs. He declared that the Roman Church renounced all its claims to the movable and immovable properties of the Franciscan Order and therewith returned them. John echoed Gerard of Abbeville, declaring that the ownership of a thing cannot be separated from its actual use or consumption. (12 November 1323) declared heretical the assertion that Christ and the Apostles possessed no property either separately or collectively. The controversy between the pope and the order soon took on a political character, the Minorites having been appointed counselors to Louis IV the Bavarian, King of Germany, who also was engaged in a conflict with the pope. The Sachsenhausen Appeal of the King Louis of 22 May 1324 was full of invectives against the "heretic who falsely designates himself Pope John XXII" for doing away with the poverty of Christ. This famous "Spiritualist excursus" is closely connected with the Appeal of Bonagrazia, and with writings of Ubertino of Casale and of Peter John Olivi. It is certain that it originated among the Franciscans who, under the protection of the king, aimed it at John XXII and his teaching, although Louis IV later denied all responsibility in the matter. The result was that Louis IV was excommunicated. The general chapter of the order, assembled at Lyon on 20 May 1325 under the presidency of Michael of Cesena, forbade any disrespectful reference to the pope. On 8 June 1327, Michael received instructions to present himself at Avignon, a command which he obeyed in December 1327. The pope having sharply reproved him in public (9 April 1328) for the chapter's action at Perugia, he drew up a secret protest and, fearing punishment, fled, despite the orders of the pope, to Aigues Mortes and thence to Pisa, together with Bonagrazia of Bergamo and William of Occam. In the meantime, Louis the Bavarian had entered Rome with a German army, and had himself solemnly crowned Emperor of Rome by Sciarra Colonna (17 January 1328); on 12 May he nominated and had consecrated as antipope Pietro Rainalducci of Corvara, a Franciscan, under the name of Nicholas V. The three fugitives from Avignon accompanied Louis to Bavaria, where they remained till their deaths. After Louis IV had returned to Bavaria, Nicholas V, deprived of all support, took refuge with the Count of Donoratico. John XXII deposed Michael as general of the order and appointed the Minorite Cardinal Bertrand de Turre vicar general of the order to preside at the chapter to be held in Paris (2 June 1329). Obedient to John XXII, he induced the majority of the order to submit to the Apostolic See. Michael of Cesena and all his adherents, the Michaelites, were repudiated by the order. At the same time, by command of John XXII, papal proceedings were instituted against them everywhere. The Michaelites denied John's right to the papacy and denounced both him and his successors as heretics. The proceedings against Michael were published in various localities. On 5 September 1328, John XXII commanded the imprisonment of Fra Azzolino, who was acting as Michael's vicar, and on 18 August 1331, the arrest of another vicar, Fra Thedino, who represented Michael in the March of Ancona. Prominent among the followers of Michael were the more or less numerous Minorites in the monasteries of Todi and Amelia (against whom proceedings were instituted in 1329–30), of Cortona (1329), and of Pisa (1330), where, however, they appeared openly as late as 1354, and at Albigano, and Savonna (1329–1332). Papal decrees reveal the presence of Michaelites in England (1329), Germany (1322), Carcassonne, Portugal (1330), Spain (1329), Sicily and Lombardy (1329, 1334), Sardinia, Armenia, and other places. The records of a process (1334) conducted in irregular form against the Fraticelli of the Franciscan monastery at Tauris, who had been reported by Dominicans, show that they inveighed openly against John XXII and upheld the views of Michael of Cesena, although in their apocalyptic manner they declared that the order of the Friars Minor was divided in three parts, and that only those would be saved who would journey to the East, i. e. themselves. It is uncertain whether these were identical with the Fraticelli in Armenia, Persia, and other oriental localities, where all bishops were commanded by Clement VI to prosecute them (29 May 1344). For a long time, the sect prospered exceedingly in the Duchy of Spoleto on account of the continual political turmoil. In a process instituted against a particular Umbrian group of Fraticelli in 1360, it is noted that Fra Francesco Niccolò of Perugia was their founder. They pretended to observe the Rule of St. Augustine, but were fanatical on the question of poverty and regarded all prelates as guilty of simony. They imitated the Sicilian Fraticelli in their doctrines and methods of instruction. A letter is still extant which the Fraticelli of the Campagna (1353–1355) wrote to the magistrates of Narni when they heard that one of their number (Fra Stefano) had been cruelly imprisoned by the Inquisition of that city twelve or fifteen years before. In this letter, they petitioned the magistrates to liberate him according to the example of the cities of "Todi, Perugia, Assisi, and Pisa".

Неаполь қаласы

Осыдан кейін бұл топтарды дәл ажырату қиынға соғады. Неаполь мен Калабрияда король Роберт және королева Санция әулие Францискке және оның қарапайым ізбасарларына ерекше құрмет көрсеткендіктен, капелландықтар францискандармен жүргізілді. Сол жерде королеваның бауыры, Майоркалық Фра Филип тұрды. Әкесі, Майорка королі Яков II сияқты, Филипп те рухани францискандыққа жақын болды. Ол сондай-ақ Анджело да Клареноны жоғары бағалады. 1328 жылы Филипп Иоанн XXII-ге өзі және басқа францискандар үшін орден басшыларынан тәуелсіз, әулие Франциск ережесін сөзбе-сөз сақтауға рұқсат сұрады, бірақ папа бас тартты. 1333 жылғы 10 тамыздағы хатында папа патшайымның «қасиетті кедейлікке» қатысты күмәндарын сейілуге мәжбүр болды, ал король тіпті 1322 жылғы Перуджа тарауының көзқарасын қолдайтын трактат жазды. Сондықтан, папаның Фратичеллилерді айыптауы Неаполь Корольдігінде аз нәтиже берді. 1322 жылғы 1 тамызда Иоанн XXII «Fraticelli de paupere vita» қарсы жалпы жарлық шығарды, ал король Робертке (1325 жылғы 4 ақпанда) Фра Энрико да Севаға қарсы арнайы бұйрықтарды жібергеннен кейін, 1325 жылғы 10 мамызда король Роберт пен Калабрия герцогы Карлдың қолымен оларды тұтқындауды талап етті. Папа бұл ескертуді бірнеше рет қайталауға мәжбүр болды (1327, 1330, 1331 жылдары). Содан кейін кейбіреулері Михаилдықтарға қосылды. Олардың ислам дініне өткені туралы мәлімдеме олардың жағдайы мен жергілікті жағдайларды ескере отырып, шындыққа жақын болуы мүмкін. 1331 жылғы 8 шілдеде папа король Робертке Михайлоға қарсы папалық жарлықтарды енді ұстап тұрмауды және олардың оның корольдігінде жариялануына кедергі келтірмеуді ескертті. Бірақ Майоркалық Филипп папаға қарсы ашық уағыз айтты. Корольдік отбасының ықпалымен Неапольдегі сот капелланы Андреа Галиано 1338 жылы Авиньонда оған қарсы басталған сотта ақталды, өйткені ол әлі де Михаил Чезенамен және корольдің қорғауында біраз уақыт Леттере қамалының жанындағы Кастелламареде тұрған елу Михаилдықпен байланысын жалғастырды, бірақ кейін (1235 жылы) олар өздерінің заңды басшыларына мойынсұнды. 1336 жылы «қысқа көйлекті» Фратичеллилер әлі де королева Санция құрған Санта-Кьяра монастырында, Неапольде және корольдіктің басқа бөліктерінде орналасқан; оларды 1336 жылғы 24 маусымда Бенедикт XII (1334–1342) шығарып салуды талап етті. 1344 жылы Климент VI (1342–1352) бұрынғы жарлықтарды қайталау қажет деп тапты. 1362 жылы Клареноның бірнеше ізбасарлары Неаполь аумағында болды. Луи Дюраццо (Неаполь королі Роберттің шөбересі) өзінің Монте-Сант-Анджело қамалына іргелес ауруханада бірнеше Фратичеллилерді ұстады және олардың қызметтеріне қатысты. Бұл Фратичеллилер үш сектаға бөлінді: бұрынғы Аквино епископы Томазо да Божаноны мойындағандар; генерал-министр Бернард Сицилияның ізбасарлары; және Анджело да Клареноны өзінің негізін қалаушы деп санайтындар және оның орнын басушыны ғана мойындағандар. Үш сектаның бәрі де Иоанн XXII ерескеулікке ұшырағаннан кейін нағыз папалық тоқтады деп есептеді, бірақ генерал-министр партиясы қажет болған жағдайда папалыққа адал дін қызметкерлерінің қызметтерін қабылдауды заңды деп санады. 1363–1370 жылдар аралығында францискандар Калабрия мен Сицилиядағы бірнеше монастырьларды иеленуге мүмкіндік алды, бірақ Григорий XI 1372 жылғы 12 қыркүйекте «Фратичеллилердің күлдері мен сүйектері Сицилияда қасиеттілердің реликвиялары ретінде құрметтеледі, тіпті олардың құрметіне шіркеулер салынды» деп шағымданады.

It subsequently becomes difficult to differentiate these groups with precision. In Naples and Calabria, where King Robert and Queen Sanzia exhibited special veneration for St. Francis and his humble followers, the chaplaincies were held by Franciscans. There resided Fra Philip of Majorca, a brother of the queen. Like his father, James II of Majorca, Philip was sympathetic towards the Spiritual Franciscans. He was also a great admirer of Angelo da Clareno. In 1328 Philip had petitioned John XXII for permission for himself and other Franciscans to observe literally the Rule of St. Francis, independently of the superiors of the order; the pope had refused. In a letter dated 10 August 1333, the pope was obliged to settle some doubts of the queen relating to the observance of "holy poverty", and the king had even composed a treatise favouring the views of the Chapter of Perugia (1322). The papal condemnations of the Fraticelli, therefore, had produced but slight results in the Kingdom of Naples. On 1 August 1322, John XXII issued a general decree against the "Fraticelli de paupere vita", and after sending King Robert (4 February 1325) the Bulls specially directed against Fra Enrico da Ceva, on 10 May 1325, demanded their imprisonment at the hands of King Robert and of Charles, Duke of Calabria. The pope had to repeat this admonition several times (1327, 1330, 1331) to proceed against the Fraticelli. After this, some joined the Michaelites. The statement that some professed Mohammedanism may be based on fact, considering their situation and the local circumstances. On 8 July 1331, the pope admonished King Robert to withhold no longer the papal decrees against Michael of Cesena nor prevent their publication in his kingdom. Philip of Majorca, however, preached openly against the pope. It was due to the influence of the royal family that Fra Andrea of Galiano, a court chaplain at Naples, was acquitted in the process instituted against him at Avignon in 1338, as he still continued his intercourse with Michael of Cesena and with the fifty Michaelites who resided for some time under the king's protection in the castle of Lettere near Castellamare, but who later (1235) humbly submitted to their lawful superiors. In 1336, "short robed" Fraticelli still occupied the monastery of Santa Chiara at Naples, founded by Queen Sanzia, and were established in other parts of the kingdom; their expulsion was demanded on 24 June 1336 by Benedict XII (1334–1342). In 1344, Clement VI (1342–1352) found it necessary to reiterate the earlier decrees. Several followers of Clareno were in the territory of Naples in 1362. Louis of Durazzo (a nephew of Robert, King of Naples) maintained a number of Fraticelli in a hospital adjoining his castle, Monte Sant' Angelo, and attended their services. These Fraticelli were divided into three sects: those acknowledging Tommaso da Bojano, former Bishop of Aquino; the followers of the pretended minister general, Bernard of Sicily; and those who claimed Angelo da Clareno as their founder and acknowledged only his successor as their general. All three sects agreed in holding that the true papacy had ceased since the alleged heresy of John XXII, but the party of the minister general held it lawful to accept, in case of necessity, the ministrations of priests who adhered to the papacy. Between 1363–1370, it at last became possible for Franciscans to take possession of several monasteries in Calabria and Sicily from which the Fraticelli had been expelled; but Gregory XI complained on 12 September 1372 that the "ashes and bones of Fraticelli were venerated as relics of saints in Sicily, and churches were even erected in their honour".

Басқа аудандар

Фратичеллилер Перуджада толық еркіндікке ие болды. Олар ең қолайлы жерде, негізінен байлардың ауыл үйлерінде тұрды. Олар Сан-Франческо-аль-Прато монастырындағы минориттерді (конвентуалдарды) ашық қорлауға дейін батыл болды. Осы Фратичеллилер өздерінің папаларын, епископтарын және генералдарын сайлап, түрлі топтарға бөлінген еді. Конвентуалдар қорғану үшін Тринцидің, бақылаушылар орденін құрған Фра Паолуччосын шақырып, 1374 жылы қала маңындағы Монте Рипидодағы шағын монастырды оған берді. Фра Паолуччо Фратичеллилермен пікірсайыста жеңіске жетті, ал олардың еретик екені анықталған соң, халық оларды қаладан қуды. Бұл Фратичеллилер, және мүмкін, сол кезеңдегі барлық басқалары да "Фратичелли делла опинионе" деп аталды, себебі олардың пікірінше, Рим папасы Иоанн XXII (1323) немесе Целестин V кезінде тоқтаған, және олар ғана нағыз Шіркеуді құрайды. Осы шақта Франциялық Виталь және Флоренциялық Пьетро Фратичеллилердің басшылығын жүзеге асырды. Олар Апулияда, Рим маңында және Маркедегі бай және ықпалды отбасылардан қорғау мен қонақжайлық алды. Олардың қорғаушыларының бірі Андреуччо де Палумбарио болды, ол оларды Риетиге жақын орналасқан қамалында бағындырды, осы үшін ол 1388 жылдың 4 мамырында Урбан VI алдында жауап берді. Сол күні Фарфаның бенедиктин аббаты да осындай қателік үшін сөгіске ұшырады. 1394 жылдың 14 қарашасында Бонифаций IX Terra di Lavoro-ның минориттеріне Фратичеллилер тастап кеткен монастырларды иеленуге құқық берді. Мартин V 14 қараша 1418 жылы Рим провинциясының францискан қауымына да осындай құқықтарды берді, ал 1426 жылдың 7 сәуірінде Фратичеллилердің бекінісі болған Палестрина монастырын оларға арнады. Сол жылы Мартин V Иоанн Капистранды (27 мамыр) және Маркеден Джеймсті (11 қазан) Фратичеллилерге қарсы шаралар қабылдау үшін бас инквизиторлар етіп тағайындады. Францискан қауымында тәртіпті сақтаушылар осы лауазымдағы міндеттерін қатаң және белсенді түрде орындап, сектаның өмірлік маңызы бар негіздеріне нұқсан келтірді. 1415 жылы Флоренция қаласы "кедей өмірді ұстанған Фратичеллилерді, жаман атқа ие Микелино Чезенаның ізбасарларын" ресми түрде қуды, ал Луккада бес Фратичелли сотталып, өз қателіктерін салтанатты түрде мойындады (1411). Мартин V сондай-ақ Порто және Альба епископтарына "Рим провинциясында, Анкона маршында, Сполето герцогтігінде және басқа да жерлерде" барлық Фратичеллилерге қарсы шаралар қабылдауды бұйырды (1427 жылдың 7 маусымы). Сол жылдың 27 қаңтарында Мартин V Анконаның бақылаушыларына Кастро-л'Эрмитадағы Фратичелли монастырын осы аймақтағы Фратичеллилерге қарсы науқанның бірінші қадамы ретінде басып алуға рұқсат берді. 1428 жылдың 1 маусымында ол Анкона епискобына Майолатиде өз шешімдерін қатаң түрде орындауға, барлық күдіктілерді азаптауға, олардың ауылын қиратуға, балаларды еретик ата-аналардан ажыратуға және еретик емес халықты таратуға бұйрық берді. Фратичеллилер христиан әлеміне жолдаған арыз нәтижесіз болды, олардың тағдыры шешілді. Иоанн Капистран және Джеймс Марке олардың отыз алты мекемесін өртеп, мүшелерін таратып жіберді, сондай-ақ Флоренция мен Фабрианода, соңғысында папаның қатысуымен, бірнешеуін өртеді.

The Fraticelli enjoyed complete liberty in Perugia. They lived where it best suited them, principally in the country houses of the rich. They became so bold as to publicly insult the Minorites (Conventuals) in the monastery of San Francesco al Prato. It appears that these Fraticelli had elected their own popes, bishops and generals, and that they were split into various factions. The Conventuals, as their one means of defence, called in Fra Paoluccio of Trinci, the founder of the Observants, and ceded to him the small monastery on Monte Ripido near the city (1374). Fra Paoluccio was successful in his disputations with the Fraticelli, and when they had been clearly exposed as heretics, the people drove them from the city. These Fraticelli, and probably all the others of that period, were designated Fraticelli della opinione, perhaps on account of their opinion that the Roman papacy had ceased to exist with John XXII (1323) or Celestin V, and that they alone constituted the true Church. About this time, Fra Vitale di Francia and Fra Pietro da Firenze exercised a sort of generalship over the Fraticelli. They received protection and hospitality from rich and influential families in Apulia, around Rome, and in the March. One of their protectors was the knight Andreuccio de Palumbario, who sheltered them in his castle near Rieti, for which he was sharply called to account by Urban VI (4 May 1388). On the same day, the Benedictine Abbot of Farfa was reprimanded for a similar fault. On 14 November 1394, Boniface IX empowered the Minorites of Terra di Lavoro to take possession of the monasteries deserted by the Fraticelli. Martin V conceded the same rights to the Franciscans of the Roman Province (14 November 1418) and, on 7 April 1426, transferred to them as a special grant the monastery of Palestrina, which had been a stronghold of the Fraticelli. In the same year, Martin V nominated St. John Capistran (27 May) and St. James of the Marches (11 October) as inquisitors general to take action against the Fraticelli. These promoters of order among the Franciscans fulfilled the duties of their office strictly and energetically and succeeded in striking at the very vitals of the sect. In 1415, the city of Florence had formally banished the "Fraticelli of the poor life, the followers of Michelino of Cesena of infamous memory", and in Lucca five Fraticelli, on trial, had solemnly abjured their error (1411). Martin V also ordered the Bishops of Porto and Alba to take steps against all Fraticelli "in the Roman province, the March of Ancona, the Duchy of Spoleto and other localities" (7 June 1427). On 27 January of the same year, Martin V permitted the Observants of Ancona to occupy the monastery of the Fraticelli at Castro l'Ermita as a first step in the campaign against the Fraticelli of that neighbourhood. On 1 June 1428, he commanded the Bishop of Ancona to enforce his rulings strictly in Maiolati, to put all suspects to the rack, destroy their village, separate the children from heretical parents, and disperse the elder population. A circular letter, which the Fraticelli addressed to all Christendom, proved ineffectual and their doom was sealed. John of Capistrano and James of the Marches burned thirty six of their establishments or dispersed the members and also a number were burned at the stake at Florence and Fabriano, at the latter place in the presence of the pope.

Кейінгі тарих

Фратичеллидің бір түрі Испанияның фанатикалық және эксцентрикалық бақылаушысы (1433 ж.) Филипп Бербегни арқылы ұсынылды, ол қатаң қоғам құруға тырысты – де ла Капучола, бірақ Джон Капистран оған қарсы күшті қарсылық көрсетіп, диссертация жазды. 1449 жылы Николай V-нің тапсырмасымен Яков Марский «Фратичеллиге қарсы диалог» атты еңбегін жазды, оны алғаш рет 1452 жылы жариялады, кейін оған толықтырулар енгізді. Осы еңбекке сәйкес, Фратичеллидің негізгі орталықтары Джесси аңғарында, Майолати, Поджио Купо, Массачча және Мергода орналасқан. Олар жеткілікті жақтастары бар жерлерде епископтарды да тағайындады. Олар үгіт-насихат мақсатымен жиі сапар шекті, әсіресе Тосканаға. Кейбіреулері Минориттер, ал кейбіреулері оқшауланғандар сияқты киінді, көбінесе қорғану үшін өздерін жасырып жүрді. Олардың ілімі – бұрынғы секталық қателіктерінің жиынтығы: Иоанн XXII (1323) кезінен бастап бүкіл Рим шіркеуі нағыз Иманды тастап кетті; олар ғана нағыз шіркеуді құрады және құрметті тағамдар мен діни қызметкерлікті сақтады. Фратичеллиге қарсы шаралар 1466 жылы Портиункула мерекесі кезінде Ассизиде Палестрина мен Майолати маңындағы Полиден бірнеше Фратичеллилердің тұтқындалуымен қайтадан белгілі болды. Олар Сант-Анжело қамалында қамалды және оларға қарсы іс қозғалды. Полидегі олардың қорғаушысы граф Стефано де Конти тұтқындалды, бірақ олар Палестринаның асыл Колонна әулетінен де қорғаныс алды. Дәстүр бойынша, Фратичелли көптеген жаңа колониялар құрды және Грекияда маңызды орталыққа ие болды, онда олар елшілерді жіберіп, Марстағы Сент-Джеймстің агрессивті шараларынан пана тапты. Олар әдетте жеке үйлерде түнгі жиналыстар өткізетін, ал Поли тұрғындарының жартысы олардың жақтастары болды. Олардың діни қызметтерінің әдепсіздікпен масқараланғаны туралы айыптама дәлелденбеді. Олардың іліміне сәйкес, «Диалогта» жазылғандай, әдепсіз дін қызметкерлері тәртіп пен сот билігінен айырылды. Сондай-ақ, олар Николай есімді өз епископына ие болды. Осы кезеңде Фратичеллидің қателіктерін жоққа шығаратын көптеген памфлеттер жарық көрді. Римдегі науқан жүріп жатқанда, Германияда Фратичеллиге ұқсас тағы бір секта табылды деген ақпарат келді; бірақ Вирсбергтің Иоганн және Ливин ағайындары бастаған бұл көрегендер Богемия мен Франкониядағы қайыршылар арасында жақтастар тапқанмен, оларды Фратичелли деп санауға болмайды. Барлық қуғын-сүргінге қарамастан, алғашқы Фратичеллидің қалдықтары сақталды, бірақ олардың күші әлсіреп қалды.

A form of Fraticelli was also represented by Philip of Berbegni, a fanatical and eccentric Observant of Spain (1433), who attempted to establish a strict society de la Capuciola, but met vigorous opposition from John Capistran, who issued a dissertation against him. James of March, commissioned by Nicholas V to proceed against them (1449), wrote the "Dialogus contra Fraticellos", which he first published in 1452, making some additions to it later on. According to this the main establishments of the Fraticelli were situated in the valley of Jesi, at Maiolati, Poggio Cupo, Massaccia, and Mergo. They had also constituted bishops in other districts where there were a sufficient number of adherents. They made frequent journeys for propaganda purposes, especially in Tuscany. Some dressed partly as Minorites, some as hermits, often disguising themselves for the sake of protection. Their doctrine was a résumé of their former sectarian errors: the whole Roman Church had deserted the true Faith since the time of John XXII (1323); they alone constituted the true Church and retained the sacraments and the priesthood. Only once again are measures known to have been taken against the Fraticelli, viz., in 1466, when a number of Fraticelli from Poli, near Palestrina, and Maiolati were captured at Assisi during the Portiuncula celebration. They were imprisoned in the castle of Sant' Angelo and proceedings instituted against them. Their protector at Poli, Count Stefano de' Conti, was imprisoned, but they also received the protection of the noble Colonna family of Palestrina. Tradition also mentions that the Fraticelli established many other colonies and that they had an important centre in Greece, whence they sent out emissaries and where they sought refuge from the aggressive measures of St. James of the March. They generally held their reunions at night in private houses and half of the inhabitants of Poli are said to have been among their adherents. The allegation that their religious services were defiled by immoral practices cannot be proved. According to their doctrine, as contained in the "Dialogus", immoral priests incurred the loss of the powers of order and jurisdiction. They had also their own bishop, Nicholas by name. During this period numerous pamphlets were published controverting the errors of the Fraticelli. While the campaign was going on at Rome, information was brought concerning another sect similar to the Fraticelli, which had been discovered in Germany; but though these visionaries, led by Brothers Johann and Livin of Wirsberg, found adherents among the Mendicants in Bohemia and Franconia, they cannot be considered as Fraticelli. In spite of all persecutions, remnants of the original Fraticelli still survived, but their strength was crippled.