Жаң Баттен: Жаңа Зеландияның әуе саяхатшысы және рекордтардың иесі

Кіріспе

Жаңа Зеландия авиаторы (1909–1982)

Джейн Гарднер Баттен (15 қыркүйек 1909 – 22 қараша 1982), көбінесе Жан Баттен деп танылатын, Жаңа Зеландия авиаторы. Ол бірнеше рекордтық ұшулар жасады, соның ішінде 1936 жылы Англиядан Жаңа Зеландияға бірінші жеке ұшуды жүзеге асырды. Роторуада дүниеге келген Баттен ұшқыш болу үшін Англияға барып оқыды. 1934 жылдың мамыр айында Англиядан Австралияға жалғыз өзі ұшуға екі рет әрекеттенді, бірақ сәтті болмады. Ақырында, Gipsy Moth бипланымен 15 күннен кем уақытта бұл қашықтықты басып өтті. Бұл ұшу екі ел арасында әйелдің жеке ұшу бойынша рекордтық көрсеткіші болды. Австралия және Жаңа Зеландия бойынша жарнамалық турдан кейін, ол Gipsy Moth ұшағымен Англияға қайтып, Австралиядан Англияға қайта оралу бойынша әйелдер арасындағы рекордты жаңартты. Сондай-ақ, ол Англиядан Австралияға және кері барып келген алғашқы әйел болды. 1935 жылдың қарашасында Англиядан Бразилияға 61 сағат 15 минутта ұшып, абсолютті рекорд орнатты. Осы ұшу барысында Percival Gull Six монопланымен Оңтүстік Атлант мұхитын ең жылдам кезіп өтті және Англиядан Оңтүстік Америкаға ұшқан алғашқы әйел атанды. Оның ұшқыштық жетістіктерінің шыңы 1936 жылдың қазан айында Англиядан Жаңа Зеландияға Gull ұшағымен жасаған рейсі болды. Ол бұл қашықтықты 11 күннен сәл астам уақытта басып өтті, бұл рекорд 44 жыл бойы сақталды. Келесі жылы ол Австралиядан Англияға жасаған соңғы маңызды рейсінде жаңа жеке рекордты орнатты. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Баттен Ұшу көлігінің қосымша құрамына қосылуға тырысты, бірақ сәтті болмады. Оның орнына, ол қысқа ғұмырлы Англо-Француздық жедел жәрдем корпусына қосылып, қару-жарақ өндірісінде жұмыс істеді. Соғыстан кейін Баттен анасы Эллен Баттенмен бірге Еуропа мен Кариб аралдарында уақыттық және көшпелі өмір сүрді. 1967 жылы Тенерифеде қайтыс болған Эллен, күшті мінезді әйел болды және қызына үстемдік етті. Одан кейін Баттен авиация және оның рекордтарына қатысты бірнеше іс-шараларға қатысып, қоғамдық өмірге оралды. 1982 жылдың қарашасында Майоркада ит шаққаннан туындаған асқынулар салдарынан қайтыс болды, бірақ оның өлімі 1987 жылдың қыркүйегінде журналист анықтағанға дейін көзден жасырылды.

Jane Gardner Batten (15 September 1909 – 22 November 1982), commonly known as Jean Batten, was a New Zealand aviator who made several record breaking flights – including the first solo flight from England to New Zealand in 1936. Born in Rotorua, Batten went to England to learn to fly. She made two unsuccessful attempts to fly from England to Australia solo before achieving the feat in May 1934, taking just under 15 days to fly the distance in a Gipsy Moth biplane. The flight set the record for a woman's solo flight between the two countries. After a publicity tour around Australia and New Zealand, she flew the Gipsy Moth back to England, setting the solo women's record for the return flight from Australia to England. She also became the first woman to fly solo from England to Australia and back again. In November 1935, she set the absolute record of 61 hours, 15 minutes, for flying from England to Brazil. During this flight, in a Percival Gull Six monoplane, she completed the fastest crossing of the South Atlantic Ocean and was the first woman to make the England–South America flight. The pinnacle of her flying achievements came in October 1936, when she flew her Gull from England to New Zealand, covering the distance in a little over 11 days, an absolute record for 44 years. The following year she made her last major flight, flying from Australia to England to set a new solo record. During the Second World War, Batten unsuccessfully applied to join the Air Transport Auxiliary. Instead, she joined the short lived Anglo French Ambulance Corps and worked in the munitions industry. After the war, Batten lived a reclusive and nomadic life with her mother, Ellen Batten, in Europe and the Caribbean. Ellen, a strong personality who dominated her daughter, died in Tenerife in 1967, and soon afterwards Batten returned to public life with several appearances related to aviation and her records. Her death in Mallorca in November 1982 from complications of a dog bite went unnoticed until discovered by a journalist in September 1987.

Ерте өмір

Джейн Гарднер Баттен 1909 жылдың 15 қыркүйегінде Жаңа Зеландияның Роторуа қаласында, тіс дәрігері Фредерик Баттен мен оның әйелі Элленнің отбасында дүниеге келді. Ол осы жұптың жалғыз қызы еді. Оның екі үлкен ағасы болды, ал үшіншісі туғаннан кейін көп ұзамай қайтыс болды. Оған әжесінің есімі берілгенімен, көп кешікпей ол Жан деп аталды. Кішкентай бала болғандықтан және денсаулығы нашар болғандықтан, анасы, мінезі қатал болғандықтан, оған қатты қамқорлық жасады. Төрт жасында Баттен отбасы Оклендке көшті. Білімін жеке мектепте бастаған Бэттен 1917 жылы мемлекеттік мектепке ауысты. Әкесі Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысу үшін Жаңа Зеландия экспедициялық күштеріне (NZEF) қосылғандықтан, отбасының табысы азайды. Бэттеннің анасы оны еркектерге тән деп есептелетін іс-әрекеттерге ынталандырып, оны Кохимарамаға ұшқыштар мектебінің дирижабльдерін көруге алып барды. Бэттеннің жарияланбаған естеліктерінде айтылғандай, осы сапарлар оған авиацияға қызығушылық тудырды. Соғыстан кейін Фред Баттен NZEF-тен босатылып, тіс дәрігері қызметін жалғастырды және отбасын үй жалдаған Девонпорттан Эпсомға көшірді. Оның ата-анасының қарым-қатынасы, Фредтің некеден тыс қарым-қатынастары мен Элленнің күйеуі соғыстан оралғаннан кейін үй шаруашылығын басқарудан бас тартуға қарсылығы салдарынан 1920 жылы ажырасып кетті. Бұл Жанға қатты әсер етті, ол кейін ешқашан үйленбеймін деп уәде берді. Кейінірек Жан ата-анасының ажырасқанын жоққа шығарып, олардың некесі бақытты болғанын айтты. Ата-анасы ажырасқаннан кейін Бэттен Ховикте анасымен бірге тұрды; Фред Баттен, ұлдарымен бірге тіс дәрігерлік практикасының жанындағы Квин-стритте тұрды және олардың тұру шығындарының бір бөлігін төледі. 1922 жылы Жан әкесінің қаржысымен Ремуэрадағы қыздарға арналған интернатқа жіберілді. Кейін ол мектепте өткізген уақытын бақытты деп сипаттаса да, оның достары аз болды және көптеген сыныптастары оны жабық адам деп есептеді. Ол 1924 жылдың соңында білімін аяқтады және келесі жылы бесінші сыныпқа барудан бас тартты. Оның орнына, ол музыка мен балетті оқып, солардың бірінде мансап жасауды жоспарлады. Көп ұзамай ол балет мектебінде оқытушының көмекшісі болды және сабақтар кезінде фортепианода ойнады. 1927 жылдың мамыр айында Баттен Чарльз Линдбергтің Атлантиканы тоқтаусыз ұшып өтуі туралы оқыды. Бұл оның бала кезінен бергі авиацияға деген қызығушылығын қайта оятты, ал 1928 жылы австралиялық ұшқыш Чарльз Кингсфорд Смит өзінің «Southern Cross» Fokker F. VII ұшағымен Австралиядан Жаңа Зеландияға ұшқанда осы қызығушылық одан әрі күшейді. Бэттеннің әкесі оны Оклендте Кингсфорд Смит құрметіне өткен қабылдауға алып барды. Олмен кездескенде, ұшқыш болуға ниеттенгенін айтты, бірақ Кингсфорд Смит мұны әзіл деп қабылдады. Ол қорланды және кейін анасына міндетті түрде ұшатынын айтқан. 1929 жылы Сиднейде демалыс кезінде Кингсфорд Смитпен бірге ұшты. Ол Оклендке оралғаннан кейін әкесіне пилот болу ниеті туралы хабарлады және пианист немесе биші болу жоспарларынан бас тартты. Әкесі бұған қарсы болды, өйткені ол бұл мансапты әйелге лайықсыз деп есептеді және ұшқыш сабақтарына ақы төлеуден бас тартты.

Jane Gardner Batten was born on 15 September 1909 in Rotorua, New Zealand, to Frederick Batten, a dentist, and his wife Ellen She was the only daughter of the couple, who were both first generation New Zealanders of English descent. She had two older brothers and a third who had died soon after birth. Although named for her grandmother, she soon became known as Jean. Being the youngest child as well as sickly, her mother, who had a domineering personality, doted on her. When she was four, the Batten family moved to Auckland. Commencing her education at a private school, Batten was switched to a state school in 1917. As her father had enlisted in the New Zealand Expeditionary Force (NZEF) to fight in the First World War, the family was on a reduced income. Batten's mother encouraged her in activities considered to be masculine, taking her to Kohimarama to observe the flying boats of the flight school there. According to Batten's unpublished memoirs, these visits inspired her to pursue flying. After the war, Fred Batten was discharged from the NZEF and resumed his career as a dentist, moving his family from Devonport, where they had been renting, to Epsom. Her parents' relationship, already brittle due to Fred's extramarital relationships and Ellen's aloofness and reluctance to step back from running the household following her husband's return from the war, ended when the couple separated in 1920. This apparently affected Jean badly, who later vowed she would never get married. In later years Jean would deny her parents' breakup and maintain the marriage was a happy one. Following the separation of her parents, Batten lived with her mother in Howick; Fred Batten, who lived with his sons near his dental practice on Queen Street, covered some living expenses. In 1922, Jean was sent to Ladies' College, a girls' boarding college in Remuera at her father's expense. Although she later described her time at the school as a happy one, she had few friends and many of her fellow students found her to be aloof. She finished her education in late 1924, refusing to go back the following year for her fifth form year. Instead, she studied music and ballet with an intention of pursuing a career in one of these disciplines. She soon became an assistant teacher at the ballet school where she trained, playing the piano during classes. In May 1927, Batten read of Charles Lindbergh's exploit in flying non stop across the Atlantic. This stirred her childhood interest in aviation, which was further agitated in 1928 when the Australian pilot Charles Kingsford Smith flew from Australia to New Zealand in his Southern Cross Fokker F. VII aircraft. Batten's father took her to a reception for Kingsford Smith in Auckland. On meeting him, she declared her intention to learn to fly, which Kingsford Smith considered to be a joke. She was humiliated and supposedly vowed to her mother afterwards that she would indeed fly. She followed this up in 1929 by taking a flight with Kingsford Smith while on a holiday in Sydney. On her return to Auckland, she informed her father of her intention to become a pilot, giving up plans to be a pianist or dancer. He did not approve, believing it an inappropriate career choice for a woman and refused to pay for flying lessons.

Ұшуды оқыту

Анасы қолдаған Бэттен, ұшқыш болуды үйрену үшін Англияға баруды шешті. Алғашқыда әкесіне Корольдік музыка колледжіне баратынын айтты, бірақ кейін ол оның нағыз ниеттерін білгенін мәлімдеді. Бэттен пианиносын сатып, өзі мен анасының Англияға сапарына қаржы жинады. Бірнеше жылдан кейін газетке берген сұхбатында Эллен Баттен, қызына көмектесу үшін мүлкін сатқанын айтты. Әкесі оған музыкалық білімін алуына жәрдемдесу үшін ақша берді. Бэттен мен анасы 1930 жылдың басында Жаңа Зеландиядан RMS Otranto кемесімен Англияға сапарлады. 1930 жылдың көктемінде Лондонға келгеннен кейін, олар қаланың батыс бөлігіндегі Джеймс көшесінде жатақ тапты. Джон Бэттен Лондонда тұрса да, "Гринвуд ағашының астында" фильмінде басты рөлде ойнап, актерлік жұмыспен айналысты, бірақ олар оны сирек көрді, себебі ол Англиядағы олардың нағыз мақсатын біліп, Бэттеннің әкесіне хат жазбау үшін сақтанды. Бэттен Лондонның солтүстік-батысындағы Стаг-Лейн әуежайында орналасқан Лондондық әуе клубқа (LAC) қосылды. Жарияланбаған естеліктерінде Бэттен ұшуды тез үйренгенін және оған "табиғи қабілеті" бар екенін жазды. Дегенмен, басқа студенттер оны баяу оқығандарын есіне түсірді. Шындығында, алғашқы жеке рейсі апатты қонған, бірақ ол бұл оқиғаны кейінгі жазбаларында еске алмады. Ол Жаңа Зеландияға жеке ұшуды жоспарлап отырғаны туралы мақтанғанын да есінде сақтады. Май айында LAC-те оқыған Эми Джонсон, әйел пилот ретінде Англиядан Австралияға 19 күнде жалғыз ұшқан бірінші адам болғанда, Бэттен оған еліктеуге және оның рекордын бұзуға тырысты. 1930 жылдың 5 желтоқсанында ол A ұшқыш куәлігін алды. Бұл процеске көбірек уақыт кетті, себебі A лицензиясын алу үшін үш сағат жеке ұшу жеткілікті болса да, Бэттен ұшу уақытын аз-аздан жинақтады. Қаржының жетіспеуі ұзақ уақыт бойы ұшуға мүмкіндік бермеді, сондықтан ол аптасына екі-үш рет қысқа рейстер жасады. Осы кезде әкесі Англияға сапардың нағыз мақсатын біліп, алданып қалғанына ашуланып, оған жәрдем ақысын тоқтатты. Осыған қарамастан, Бэттен Джонсонның Англиядан Австралияға дейінгі рекордын бұзуға бекінді, бірақ қаржысы жетпегендіктен, 1931 жылдың қаңтарында анасымен бірге Жаңа Зеландияға кетті. Ол отбасы мүшелерінің оған қаржылай көмектесуіне үміттенді. Жаңа Зеландияға сапар барысында Бэттен, британдық Үндістанда Корольдік әуе күштерінде қызмет ететін және демалысқа келе жатқан Фред Трумэн атты жаңа зеландиялық офицермен танысты. Анасының қатаң бақылауымен, олар достық қарым-қатынас орнатты. Жаңа Зеландияға оралғаннан кейін, Бэттен әкесімен қайтадан жақын қарым-қатынас орнатты, ол оны алдағанына ашуланбады. Ол оның ұшқыштық әрекеттерін қолдады және навигация сабақтарын алуына ақша төледі. Бэттен ұшу оқуын жалғастырып, Мангереде орналасқан Окленд әуе клубына қосылды және көп ұзамай Жаңа Зеландиялық A ұшқыш лицензиясын алды. Оның Труманмен достығы күшейді және ол оның арасындағы қарым-қатынас орнатуға үміттенді. Ол сондай-ақ Окленд әуе клубында Труманмен бірге ұшты, бірақ ол эскадрильясына қайта оралуға мәжбүр болғандықтан бұл жағдай көп ұзамай аяқталды.

Batten, encouraged by her mother, decided to go to England to learn to fly. As a pretext, she told her father that she was going to attend the Royal College of Music, although she later claimed he knew of her real intentions. Batten had a piano which she sold to fund the voyage to England for herself and her mother. In an interview given a few years later to a newspaper, Ellen Batten claimed she had property that was sold to supplement her daughter's funds. Her father provided an allowance to help support her in her supposed musical studies. Batten and her mother left New Zealand in early 1930, travelling to England aboard the RMS Otranto. On arrival in London in the spring of 1930, the duo found a room on James Street in the city's West End. Although John Batten lived in London, working as a film actor with a key role in Under the Greenwood Tree, they saw little of him in case he discovered their true purpose in England and wrote to Batten's father. She joined the London Aeroplane Club (LAC), which was based at the Stag Lane Aerodrome in the northwest of London. In her unpublished memoirs, Batten wrote that she quickly took to flying and had a "natural aptitude for it". However, other students remembered her as a slow learner. In fact, an early solo flight ended in a crash landing, an incident she never referred to in her later writings. She was also remembered for boasting about planning a solo flight to New Zealand. When, in May, Amy Johnson, who also trained at the LAC, completed the first solo flight for a female pilot from England to Australia in 19 days, Batten sought not only to emulate Johnson but beat her record. Batten earned her pilot's A licence on 5 December 1930. It had been a relatively protracted process; although only three hours of solo flying were required to qualify for the A licence, Batten could only accumulate the flying time in dribs and drabs. Limited funds prevented extensive flying time and she only flew short flights two or three times a week. It was at this time that her father discovered the true purpose of the trip to England and, angered by the deception, ceased paying her allowance. Despite this, Batten was still determined to beat Johnson's England to Australia record but short of funds, in January 1931 she left with her mother for New Zealand. She hoped that family there would help fund her venture. On the voyage to New Zealand, Batten met a fellow New Zealander, Flying Officer Fred Truman who was serving with the Royal Air Force (RAF) in British India and going home on leave. Closely chaperoned by her mother, the two struck up a friendship. Back in New Zealand, Batten reestablished a relationship with her father, whose anger at being deceived had eased by this time. He began to support her in her flying endeavours, paying for her to take lessons in navigation. Batten resumed flight training, joining the Auckland Aero Club, based at Mangere, and soon secured her New Zealand A pilot's licence. Her friendship with Truman had grown and he fostered hopes of a relationship. He also flew with Batten at the Auckland Aero Club but this soon ended when he had to rejoin his squadron.

Англиядан Австралияға дейінгі рекордтық сынақтар

Бэттен әлі де Англия мен Австралия арасындағы жеке рейсті жасау ниетін сақтап, қажетті қаржыны қамтамасыз ету үшін демеуші іздеді. 1931 жылдың ортасына қарай ол коммерциялық ұшқыш болу үшін қажетті B лицензиясын алуға бел буды, себебі бұл оның потенциалды демеушілердің сенімін жеңілдетуіне көмектеседі деп ойлады. Шілдеде ол SMS Rotorua кемесімен Англияға оралды және LAC-тегі ұшу жаттығуларын қайта бастады. Бұл жаттығуларға Труманнан алынған 500 фунт стерлингтік қарыз төленді, бірақ Бэттен бұл қарызды мойындаған жоқ, кейіннен жазған автобиографиясында анасы, әлі де Жаңа Зеландияда, қажетті қаражатты ұсыныпты. Труман 1932 жылы RAF-тен кетіп, көп ұзамай Лондонға келді, Бэттенге навигация сабақтарын берді, сонымен қатар өзі де B лицензиясын алуға тырысты. Бэттен 1932 жылдың желтоқсанында лицензиясын алды, содан кейін Труманнан алған 500 фунт стерлингті қайтармай, одан біржола бас тартты. Ұшу жаттығуларынан өзге, Бэттен ұшақтар мен олардың қозғалтқыштарын күтуді де үйренді. Бұл оған көмектесті, себебі Gipsy Moth бипланын жеткізіп бара жатқанда қозғалтқышта ақаулық туып, Сандхерст әскери академиясына қонуға мәжбүр болды. Ол жөндеу жұмыстарын ұйымдастырып, рейсін жалғастыра алды. LAC-те ол бай отбасынан шыққан Виктор Доребен кездестірді. Доре Бэттенге Gipsy Moth ұшағын сатып алу үшін анасынан 400 фунт стерлинг қарыз алды, осы ұшақпен ол Англиядан Австралияға жеке рейстің Джонсонның рекордын жаңартқысы келді. Бэттен кейіннен автобиографиясында еске алғандай, келісім бойынша Доре осы жобадан түсетін табыстың жартысына ие болатын. Бэттен Корольдік эскадрильядан алынған, бұрын Уэльс принці ұшқан Gipsy Moth ұшағын модификациялады, оның қашықтығын арттыру үшін қосымша жанармай бактерілерін орнатты, нәтижесінде ұшу қашықтығы 800 мильге (1287 км) жетті. Ол 14 елден виза алып, қонуға рұқсат алды, жанармай құю станцияларын анықтады және бағытындағы маңызды нысандар туралы көптеген мәліметтер жинады.

Бірінші әрекет

1933 жылғы 9 сәуірде Баттен Лимпн әуежайынан Австралияға ұшып, ұзақ сапарға шықты. Ұшудың соңы Австралиядағы Дарвинге қонумен жоспарланған. Оның атқарылған сапары туралы кеңінен хабарланды, ал оның анасы осы оқиғаға қатысып, отбасының біріккен және жақсы жағдайда екенін көрсететін сұхбат берді. Бэттен сол кезде Австралияға сапар жасау бойынша рекордты жаңаруға тырысқан жалғыз ұшқыш емес еді; ол италиялық Леонида Роббиано Лимпннен ұшқаннан кейін 24 сағаттан соң көтерілді. Бірінші аялдамасы Рим қаласына болды, және бұл Англиядан Италияға әйелдің жеке жасаған алғашқы тоқталмайтын рейсі еді. Бэттен бұл ұшудың "көп пікірталас тудырғанын" атап өтті. Келесі бірнеше күнде ол Неаполь, Афина, Алеппо және Бағдад қалаларында аялдады. Иранның Бушер қаласында ол отыны бітіп қалған Роббианомен кездесті. Ал тағы біреуі оның ұшу журналының көшірмесін кітаптың ең қызықты бөлігі деп санады. Сиднейде ол 23 жасар Беверли Шепардпен танысты, ол коммерциялық ұшқыш болу үшін оқып жатқан еді, және олардың арасында бірден қарым-қатынас орнады. Бэттеннің айтуынша, бұл Елленге ұнамады, ол қызының Уолтерге адал екенін ойлады, тіпті бұрын жұптың құдаласуы туралы жария түрде жоққа шығарған болатын. 1935 жылдың наурыз айында олардың арасы ажырасты. Бэттен Уолтерге қарым-қатынасты тоқтату туралы хат жазды, бірақ ол хатты алғанға дейін бұл жаңалық бұқаралық ақпарат құралдарында жарияланды, бұл оны қатты ренжітті. Кейін ол Австралияға рекордтық сапарын аяқтауға келгенде, бірнеше жыл бойы авиациялық мансабына басымдық бергісі келетінін және некеге тұрудың өзінің амбицияларына кедерілтін сезінгенін жазды.

Англияға оралу

1935 жылдың сәуірінде Баттен өзінің «Gipsy Moth» ұшағымен Англияға қайта оралуға дайындалды. Бұл туралы ресми түрде жарияланбаса да, ол Австралия мен Англия арасындағы ұшу уақыты бойынша жаңа рекорд жасауға үміттенеді. Өзінің өмірбаяндығында ол Лондонға Джордж V-нің күміс мерейтойына қатысу үшін оралып жатқанын айтты. Шепард өзінің «de Havilland Puss Moth» ұшағымен Дарвинге дейін оны бір бөлігіне дейін сүйемелдеді, содан кейін ол Австралиядан ұшуға тиіс болды. Ол 12 сәуірде бірінші кезеңді бастап, Тимордың Купанг қаласына бағыт алды. Тимор теңізінен ұшқанда, ұшақтың қозғалтқышы тоқтады; ол теңізге құлауға аздап қалғанда, қозғалтқышты сәтті қайта іске қосуға дейін біраз уақыт ауада сырғанады. Қозғалтқыш сапардың соңына дейін дұрыс жұмыс істемеді. Купангқа жеткенде, ол жанармай жүйесінің кейбір бөліктерін тазартты, себебі ол және голланд механик проблеманың себебі шаң деп күдіктенді. Осыған қарамастан, ол Англияға сапарының соңына дейін ұқсас үзіліспен қозғалтқыш проблемаларын бастан кешірді. Баттен Австралияға бағытталған сапарындағы маршруттың кері бағытын ұшқан жолмен ұшты. Ол Ықпалдастыру аймағының ең қиын бөліктерінен жалтарды, бірақ Батыс Азиядан батысқа қарай соққан қарсы желдің салдарынан жылдамдығы төмендеді. Италияда тағы да қозғалтқыш бұзылды және Марсельге жеткенде рекордын жаңару мүмкіндігі өте төмен болды, тіпті сонда да ол бірнеше минутқа ғана жете алатын еді. Бірақ, одан бөлек, дөңгелегі тесіліп, қозғалтқыштағы проблемалар күшейді. Ол Австралиядан Англияға 17 күн 16 сағатта жетіп, Англиядағы Кройдонға қонды. Ол Англиядан Австралияға және кері бағытта жалғыз ұшқан әйел болды. Оның келуіне Кройдонда көп адам қатыспағанмен, Англияға оралуы туралы кеңінен хабарланды. Сұхбат беру кезінде ол ешқандай көмек немесе қаржылық қолдау алмағанын айтып, табысқа жеткеніне өзінің табандылығын жатқызды. Бұл Castrol көрсеткен қолдауды ескермеді. Оның рекордтық ұшуын мойындаған АҚШ-тағы Әйелдердің халықаралық авиация қауымдастығы оған 1934 жылғы «Шақыру кубогын» (Challenge Trophy) табыс етті.

By April 1935, Batten was preparing to fly her Gipsy Moth back to England. Although it was not publicly declared, she hoped to set a new record for flying time between Australia and England. In her autobiography, she stated that the purpose of her return was to be in London for the Silver Jubilee of George V. Shepherd accompanied her in his own de Havilland Puss Moth part of the way to Darwin, from where she was to leave Australia. She commenced the first leg on 12 April, heading for Kupang in Timor. About halfway through the flight across the Timor Sea, her engine stopped; she had to glide for some time, nearly ditching in the sea, before successfully restarting it. The engine continued to play up for the remainder of the trip. On arriving at Kupang, she cleaned some of the components of the fuel system as she and a Dutch mechanic suspected dust was to blame for the problem. Despite this, she continued to experience similar intermittent engine problems for the remainder of her journey to England. Batten largely followed the reverse of the route flown on her outward trip to Australia. She avoided the worst of the Intertropical Convergence Zone but was slowed by headwinds flying west across West Asia. She had further engine trouble over Italy and by the time she reached Marseilles, there was only a slim chance of beating her record, and even then it would only be by a few minutes. However, she suffered a puncture and more engine problems. She arrived at Croydon, in England, having taken 17 days, 16 hours, to make the journey from Australia to England. She was still the first woman to fly solo from England to Australia and back again. Although only a few people were at Croydon for her arrival, her return to England was widely reported. When interviewed, she claimed that she had no help or financial backing, and credited her persistence for the successful endeavour. This disregarded the support provided by Castrol. In recognition of her record flight, the Women's International Association of Aeronautics, in the United States, awarded her its Challenge Trophy for 1934.

Англиядан Бразилияға дейін

Ол тіпті сәуір айында Австралиядан кетпей тұрып-ақ, Англиядан Оңтүстік Америкаға рекордтық ұшуды жоспарлаған болатын. Бұл уақытқа дейін Оңтүстік Атлантика арқылы рекордтық ұшуды аз ғана ұшқыштар жасаған, сол кездегі рекорд 16 сағат 30 минутты испандық ұшқыш сақтап тұрған, ал әйелдердің бірі де мұны жеке жасаған емес. Англиядан Бразилияға ең жылдам ұшу рекордын үш күн, он сағат ішінде Джим Моллисон орындаған, ал Бэттен осы рекордты бұзуға тырысуды шешті. Алайда, бұл бағытты Zeppelin әуе кемелері пайдаланған, ал француздық Aero postale әуе компаниясы да пошта жөнелтпесі үшін Оңтүстік Атлантиканы үнемі кесіп өтетін. Бір авиациялық журнал Бэттеннің рекордтық әрекеті, жарияланғаннан кейін, аса құнды емес деп есептеді. "Жипси Мотт" ұшағының орнына Бэттен "Персиваль Гулл 6" монопланын сатып алды. Ол бұрынғы ұшағынан әлдеқайда жылдам болды, алты цилиндрлі 200 ат күші бар де Хавиланд Гипси Сикс қозғалтқышы, электрмен жұмыс істейтін жанармай сорғылары мен стартер моторы, үш адамға арналған жабық кабинасы және сағатына 150 миль (241 км) жылдамдықпен ұшуға қабілетті еді. Ол "Галл" ұшағына қосымша жанармай бактерілерін орнатып, оның ұшу қашықтығын 2000 мильге (3219 км) дейін ұлғайтты және дискретті дәретхана құбырын қосты. 15 қыркүйекте, туған күнінде, күміс түсті G ADPR тіркеу нөмірімен ұшақты қабылдады. Бэттеннің айтуынша, ол 1750 фунт стерлингке, "барлық ақшасына" бағаланыпты. Маккерси бұл мәлімдеменің дұрыстығына күмән келтіріп, Бэттеннің газеттер мен кинокомпаниялардан гонорар алғанын, сондай-ақ Австралияға жасаған ұшудан және "Жипси Мотт" ұшағын сатудан түскен ақшаны алғанын атап өтті. Бэттен Лимпн әуежайынан 1500 мильді (2414 км) Касабланкаға ұшып, Батыс Африкадағы Дакарға, испандық Сахарадағы Вилла Циснерос арқылы, содан кейін Оңтүстік Атлантика арқылы 1900 мильді (3058 км) ұшып, Бразилиядағы Порт-Натальға қонуды жоспарлады. 1935 жылдың 11 қарашасында ол кеткенде, Кингсфорд Смит Англия мен Австралия арасындағы ең жылдам ұшуды жасау кезінде Бірма жағалауында жоғалып кеткені туралы хабар келді. Касабланкаға оқиғасыз жеткен ол келесі күні Тиестегі әскери әуежайға ұшып кетті. Бұл рейс маршрутының кейінірек өзгеруі болды, себебі Дакардағы әуежай жөндеуден өтіп жатқан. Бірақ ол келгенде жанармайының Дакарда қалғанын байқады. Ол түн ортасында жөнелтіліп, сол сәтте "Галл" ұшағына май құюды ұйымдастырды. Ұйқыдан кейін, нашар ауа-райы болжамына қарамастан, Бэттен 13 қараша күні таңғы сағат 4:45-те Тиестен ұшып кетті. Ұзын емес әуежай болғандықтан және көп мөлшерде жанармай тасымалдағандықтан, ол ұшақтың жүктемесін жеңілдетуді шешті. Ол құрал-сайманын, сигналды тапаншасын, қозғалтқыштың қосалқы бөлшектерін, авариялық суды және құтқару салын қалдырды. Ол көп ұзамай Оңтүстік Атлантиканың конвергенция аймағына ұшып келді және осы кезеңде кездескен ауа-райы оның біраз уақыт бойы соқыр ұшуға мәжбүр етті. Магниттік бұзылыс компасына әсер етіп, бағытын сақтау үшін оған бағыт көрсеткішін пайдалануға тура келді. Осы қиындықтарға қарамастан, ол 12,5 сағат ұшқаннан кейін Бразилия жағалауына жеткенде, мақсатты нысаны Кап Сан-Роккеге кездесті. Ол Тиестен шыққаннан кейін он үш сағат 15 минуттан кейін Порт-Натальға қонды; бұл Оңтүстік Атлантиканы жалғыз өзі кесіп өту рекордын үш сағатқа төмендетті. Ол Англиядан Бразилияға ұшу үшін екі күн, он үш сағат пен 15 минут жұмсады, бұл Моллисонның рекордын шамамен 24 сағатқа ұзартты. Ол сондай-ақ Атлантиканы кесіп өтудің жалпы ең жылдам уақытын 22 минутқа арттырып, Air France компаниясының төрт қозғалтқышты ұшағының рекордын бұзды. Келесі күні, 14 қарашада, Бэттен Рио-де-Жанейроға ұшып кетті, бұл ұшу шамамен 10 сағатқа созылды. Жолда "Галл" ұшағы жанармайдың ағып кетуіне ұшырап, баратын жерінен шамамен 282 шақырым қашықтықтағы жағаға қонды. Ол жақын маңдағы ауылдан баспана таба алды. Бэттеннің айтуынша, ол көмек сұрап телеграмма жіберген, бірақ ол Рио-де-Жанейроға белгіленген уақытта келмеген кезде үлкен алаңдаушылық туды және оның қайда екені белгісіз болғандықтан, іздеу және құтқару ұшақтары таңертең жіберілді. Бірнеше сағаттан кейін оның "Галл" ұшағы мен өзі табылды. Бразилия әуе күштері жанармай құйып, қону кезінде зақымдалған винтін жөндеді, содан кейін ол Риоға ұшып, Кампос дос Алфонсосқа қонды. Оның жетістіктерін мойындау үшін Бразилия президенті доктор Варгас оған Оңтүстік крест орденін табыс етті. Бэттеннің айтуынша, ол король отбасынан басқа, осылайша құрметке ие болған алғашқы британдық әйел болды. Жергілікті Британ сауда палатасы оған ақша берді және Бразилия әуе күштерінің құрметті офицері болды, сондай-ақ "Авиация рухы" деген трофейді табыс етті. Содан кейін ол Аргентина мен Уругвайға ұшып барды, ал Буэнос-Айресте ол Чарльз Линдбергтен АҚШ-қа лекциялық тур жасау туралы ұсыныс алды. Ол бас тартты, орнына Англияға оралуды жөн көрді. Австралиялық авиатор Пегги Келманның 1930 жылдардағы сұхбатында Маккерсиге айтуынша, Бэттен анасына турға қатысуға рұқсат сұраған, бірақ ол рұқсат бермеген және Англияға қайтуға бұйрық берген. Ол 23 желтоқсанда RMS Asturias кемесімен Саутгемптонға келді, ал "Галл" ұшағы кеменің қоймасында болды. Автобиографиясында Бэттен Линдбергтің ұсынысы туралы ештеңе айтпайды, оның Рождествоны Лондонда өткізуге ниеттенгенін жазады.

Batten had turned her mind to a record flight from England to South America even before she had left Australia in April. Few pilots had attempted record flights over the South Atlantic; the record at the time was 16 hours, 30 minutes, held by a Spanish pilot, and no female had yet done it solo. The record for the quickest flight from England to Brazil was held by Jim Mollison, who achieved it in three days, ten hours, and Batten decided to attempt to break this record as well. However, the route was already in use by Zeppelin airships and the French airline Aero postale also regularly crossed the South Atlantic for its mail service. At least one aviation journal thought Batten's record attempt, once it became public knowledge, had little value. To replace the Gipsy Moth, Batten purchased a Percival Gull Six monoplane. Much faster than her old aeroplane, it had a six cylinder 200 horsepower de Havilland Gipsy Six engine, electrically operated fuel pumps and starter motor, an enclosed cabin that seated three people and was capable of flying 150 mile (241 km) per hour. She arranged for the Gull to be fitted with auxiliary fuel tanks, giving it a range of 2000 mile (3219 km), and a discreet toilet tube. She took delivery of the aircraft, finished in silver with the registration G ADPR, on 15 September, her birthday. According to Batten, it had cost £1,750, "practically every penny" she had. Mackersey doubts the accuracy of this statement, pointing out Batten had received fees from newspapers and film companies, as well as money earned from the Australian flight and the sale of her Gipsy Moth. Batten planned to start from Lympne Aerodrome, flying 1500 mile (2414 km) to Casablanca, go onto Dakar, in West Africa, via Villa Cisneros in the Spanish Sahara, and then flying 1900 mile (3058 km) across the South Atlantic to land at Port Natal in Brazil. When she left on 11 November 1935, it was to news that Kingsford Smith had disappeared off the coast of Burma during an attempt to make the quickest England Australia flight. Making Casablanca without incident she left the next day for a military airfield at Thies. This was a late change to her itinerary due to the aerodrome at Dakar being under repair. However, on arrival she found that her fuel was still at Dakar. It was dispatched and arrived at midnight whereupon she immediately organised the refuelling of her Gull. After a short nap, and despite a pessimistic weather forecast, Batten left Thies at 4:45am, 13 November. Because of the short airfield, and the amount of fuel being carried, she opted to lighten the load of her aircraft. Among other items, she left behind her tool kit, signal pistol, spare engine parts, emergency water and life raft. She soon ran into the South Atlantic convergence zone and the weather encountered at this stage meant that she effectively flew blind for some time. A local magnetic disturbance affected her compass, and she had to resort to her turn indicator to keep her bearing. Despite these difficulties, she still encountered her target landmark, Cap San Roque, once she reached the Brazilian coastline after 12 and a half hours of flying. She landed at Port Natal thirteen hours, 15 minutes, after her departure from Thies; this lowered the record for a solo crossing of the South Atlantic by three hours. It took her two days, thirteen hours and 15 minutes to fly from England to Brazil, breaking Mollison's record by nearly 24 hours. She also had achieved the overall fastest flight time for crossing the Atlantic, beating by 22 minutes the record set by a four engined Air France aeroplane. The next day, 14 November, Batten set out for Rio de Janeiro, a flight of around 10 hours. On the way, the Gull suffered a fuel leak and she landed on a beach about 175 mile (282 km) from her destination. She was able to find shelter in a nearby village. According to Batten, she telegraphed for assistance but there was considerable consternation when she did not arrive at Rio at her scheduled time and, in the absence of knowledge of her whereabouts, search and rescue aircraft were dispatched in the morning. After a few hours, her Gull, and Batten herself, were located. The Brazilian Air Force provided fuel and repaired her propeller, damaged when landing, and she continued onto Rio, landing at Campos dos Alfonsos. To acknowledge her success, the Brazilian President, Dr. Vargas, presented her with the Order of the Southern Cross; according to Batten, she was the first British woman, other than Royalty, to be so honoured. She was gifted money by the local British Chamber of Commerce and made an honorary officer in the Brazilian Air Force, which also presented her a trophy, "The Spirit of Aviation". She then flew onto Argentina and Uruguay and while in Buenos Aires, she received an offer from Charles Lindbergh to make a lecture tour of the United States. She declined, opting instead to return to England. According to Peggy Kelman, an Australian aviator of the 1930s interviewed by Mackersey, Batten had written to her mother for permission to take the tour but this was not forthcoming and she was ordered to go back to England. She arrived at Southampton on 23 December aboard the RMS Asturias, the Gull in its hold. In her autobiography, Batten makes no mention of Lindberg's offer, noting that she wanted to be in London for Christmas.

Аралық

Рождество күнін анасымен Хэтфилдте өткізгеннен кейін, Баттен Саутгемптонға «Галл» ұшағын Хэтфилд әуежайына қайта ұшыру үшін барды. Ұшу барысында ол ұшағымен апатқа ұшырады. Daily Express газетінің тілшісіне берген сұхбатында, ол қозғалтқыштың бұзылуы салдарынан Батыс Сассекс округындағы Саут-Даунс аймағына апаттық қондыруға мәжбүр болғанын айтты. Ол басына жарақат алып, шаңқа соқты, ал «Галлдың» қанаттары бүгіліп, шассисі жыртылды. «Галл» жөндеуге Грейвсендке жеткізілді. Осы уақыт аралығында, ұшағы «жөндеуден өтуде» деп мәлімдеп, ол Франция спорт академиясының сыйлаған алтын медалін алу үшін Парижге сапар шекті және Луи Блериомен кездесті. Француз үкіметі жақын арада оған «Шевалье де ла Легион д’Онер» орденін беру ниетін жариялады. Ол тағы да бірнеше марапаттар алды: олардың ішінде 1935 жылы британдық азамат жасаған ең лайықты ұшуы үшін Корольдік Аэрокелубтың «Британния Трофесі», Халықаралық Әйелдер Авиация қауымдастығы екінші рет табыстаған «Челлендж Трофесі» және Бэттен мен Амелия Эрхартқа бірлесіп берілген «Гармон Трофесі» бар. Daily Express газеті оны «1935 жылғы бес әйелдің» бірі деп атады. «Галл» жөнделгеннен кейін, Баттен анасын Испания мен Мароккоға ұшақ саяхатында серуендеуге алып барды. Англияға оралғаннан кейін ол қоғамдық шараларға жиі қатысты, бірақ көбінесе уақытын жеке өткізді. Маусым айында Баттен корольдің туған күніне орай «авиацияға жалпы қызмет көрсеткені үшін» Британ империясы орденінің командирі (CBE) атағымен марапатталды. Жаңа Зеландия үкіметі Бэттенді «Дейм» титулына ие етуге ұсыныс жасады, бірақ Лондон шенеуніктері бұл ұсынысты қабылдамады, олар тәуекелді рекордтық ұшу әрекеттерін марапаттауға құлықсыз болды. 14 шілдеде Букингем сарайында өткен салтанатты шарада король Эдуард VIII оған CBE орденін тақты.

Англиядан Жаңа Зеландияға дейін

Сол кезде Бэттен Англиядан Жаңа Зеландияға тағы бір әлемдік рекордтық ұшуға дайындалып жатқан еді. Ол сондай-ақ Англия – Австралия бағытындағы ерлер рекордын бұзуды көздеді, ол алты күн 21 сағатты құрады және Джимми Бродбенттің есімімен тіркелген. "Галл" дайындалып жатқанда Бэттен мен оның анасы денсаулығын жақсарту үшін Оңтүстік Даунс аймағында 80 миль (129 км) қашықтықты жаяу өтті. Ол Лондонға барып, жолындағы елдердің үстінен ұшуға қажетті рұқсаттарды алды. Жаңа Зеландияға сапар үшін соңғы карталар сатып алынып, аялдамаларында қажетті жағдайлар жасалды. Көптеген БАҚ өкілдерінің куәлігінде, Бэттен 1936 жылғы 5 қазанда таңертең Лимпн әуежайынан ұшып кетті. Марсель, Бриндизи, Кипр, Сирия және Басра қалаларында тоқтағаннан кейін, ол екі жарым күндік ұшудан соң Карачиге жетті. Ол демалыс уақытын ең аз деңгейде ұстады, ал "Галлдың" операциялық биіктігі оған найзағайдың күшті әсерін сезінбеуге мүмкіндік берді. Содан кейін Бэттен Бирмадағы Акиябқа ұшып, Аллахабадта жанармай құю үшін тоқтады, бұл қашықтық 1900 миль (3058 км) құрады. Келесі күні, 9 қазанда сағат 1-де ол Британдық Малайядағы Алор Старға аттанды. 1300 миль (2092 км) ұшу кезінде ол нашар ауа-райына тап болды және Алор Старға қону мүмкін болмады. Оның орнына, ол 60 миль (97 км) қашықтықтағы Пенангқа баруға мәжбүр болды. Ол қанаттарының алдыңғы жиегіндегі мата мен лак (ұшақтың матасын ауа-райынан қорғауға арналған) жаңбырмен жуылғанын байқағанда қорқып қалды, бұл Пенангте жөндеуді қажет етті. Ол күн батпастан Сингапурға ұшып келді, ал қанаттарын жөндеу жұмыстары сол жердегі RAF базасында жүргізілді. Осы уақытқа дейін оның жалпы ұшу уақыты 4 күн 17 сағатты құрады. Сол түні ол Ломбоктағы Рамбангқа, содан кейін Тимордағы Купангқа ұшып кетті. Мұнда ол "Галлдың" артқы дөңгелегінің, қону механизмінің бөлігі, тесілгенін анықтады. Жөндеуге бірнеше сағат кетті, ал ол кезде Дарвинге ұшуға кеш болды. Ол кешігуге бейжай қарады, себебі бұл оған қажетті ұйықтауға мүмкіндік берді. Ол Купангтан 11 қазанда таңертең ұшып, төрт сағаттан кейін Дарвинге жетті, онда оны қарсы алу үшін көптеген адамдар жиналған. Ол қону кезінде қиындыққа тап болды, газ педалі бір рет істен шықты. Екінші әрекетте негізгі дөңгелектің тежегіші бұзылып, "Галл" тоқтағанша айналып өтті. Англиядан Австралияға дейінгі жалпы сапар уақыты бес күн 21 сағатты құрады, бұл осы бағыттағы жеке ұшудың жаңа абсолюттік рекордын орнатты. Бэттеннің жетістігі әлемдік жаңалықтарда кеңінен жарияланды.

By this time, Batten's preparations for another world record flight, from England to New Zealand, were underway. She also aimed to break the men's record for the England Australia flight, which stood at six days, 21 hours, and was held by Jimmy Broadbent. Batten and her mother had completed an 80 mile (129 km) walking trip across the South Downs for fitness while the Gull was being prepared. She spent time in London obtaining the necessary permissions to fly over the countries along her route. The latest maps were purchased and facilities were arranged for her stops on the way to New Zealand. In the presence of a large media turnout, Batten departed Lympne Aerodrome on the morning of 5 October 1936. With stops at Marseilles, Brindisi, Cyprus, Syria, and Basra, she arrived at Karachi after two and a half days of flying. She had deliberately kept her rest time to a minimum, and the operational ceiling of the Gull allowed her to fly at a height that avoided the worst of the turbulence. Batten then flew onto Akyab, in Burma, a distance of 1900 mile (3058 km) with a stop for fuel at Allahabad. Making an early start the next day, 9 October, she departed at 1:00am for Alor Star, in British Malaya. She encountered bad weather during the 1300 mile (2092 km) flight and was unable to land at Alor Star. Instead, she had to go on to Penang, a further 60 mile (97 km) away. She had a fright when she realised the driving rain was stripping the fabric and dope (a lacquer used to weatherproof aircraft fabric) from the leading edges of her wings; this required repair at Penang. She flew onto Singapore while it was still light, and the repair work to her wings was performed at the RAF station there. By this time, her total flight time was four days, 17 hours. She left for Rambang, on Lombok, that night and then onto Kupang in Timor. Here she discovered that the tailwheel of the Gull, part of the landing gear, had a puncture. It took several hours to effect a repair, and by then it was too late to leave for Darwin. She was phlegmatic about the delay for it allowed her to have much needed sleep. She left Kupang at dawn, 11 October, and arrived at Darwin after four hours of flying, where a large crowd had gathered to greet her. She had problems landing; the throttle stuck open on one attempt. On the second, one of the main wheel brakes failed, causing the Gull to perform a ground loop before coming to a halt. The total trip time from England to Australia was five days, 21 hours, which set a new absolute record for a solo flight for this route. Batten's achievement was front page news around the world.

Австралиядағы кешігу

Баттен Оуклендке, Жаңа Зеландияға жету керектігін сезінді, ол жерге дейін шамамен 5955 км (3700 миль) қашықтықта еді. Дарвинден ол Квинсленд штатындағы Лонгричке ұшып, түнде сол жерде қалды. Көптеген жергілікті тұрғындар оны күтіп алуға келді, бірақ ол оларды қарсы алудан да, медиаға сұхбат беруден де бас тартты. Келесі күні ол Сиднейге ұшты, онда қаланың порты үстінде оны Mascot әуежайына сүйемелдейтін ұшақтар тобы күтіп алды. Мұнда ол екі күнге тоқтап қалды, себебі Тасман теңізі үстіндегі ауа райы ұшуға қолайлы болмады. Сонымен қатар, бір қозғалтқышты ұшақта ұшуға қарсылық болды, өйткені Тасман теңізі ауа райының қиындығымен белгілі және бұрынғы ұшулардың көпшілігі көп қозғалтқышты ұшақтарда жасалған. Бэттен бұл мәселеде сексизмнің ықпалы болғанын болжады, ол "Австралия, Жаңа Зеландия сияқты, әлі де еркектер елі" екенін айтты. Оның ресми органдармен де қиындықтары болды. Австралияның Азаматтық авиация департаменті, "Галл" ұшағының Тасман теңізінен 1931 км (1200 миль) ұшу үшін қажетті отын мөлшері оның жалпы салмағын ұшуға жарамдылық сертификатындағы лимиттен асырып жібергендіктен, оның ұшуына рұқсат бермеді. Бұл мәселе британдық билік органдары берген арнайы мақұлдаманы ұсынғанда шешілді, ол "Галл" ұшағына ұшуға жарамдылық сертификатында көрсетілгеннен артық салмақпен ұшуға рұқсат берді. Тасман теңізі үстіндегі нашар ауа райына байланысты кешігу оған медиаға сұхбат беруге мүмкіндік берді. Ол радио сұхбаты үшін 600 фунт стерлинг табыс етті және газеттер мен кинокомпаниялардың консорциумымен эксклюзивті келісімдер жасады. Медиа магнаты Фрэнк Пэкер оған Жаңа Зеландияға ұшпай, Австралияда лекция оқу үшін 5000 фунт ұсынды. Бірақ ол "Англиядан Жаңа Зеландияға бірінші рет жалғыз ұшып, екі елді тарихта алғаш рет тікелей рейсте байланыстыру" құрметіне ие болуды жөн көрді. Тасман теңізінің аянуын күтіп отырғанда, ол Беверли Шепардпен де бірге уақыт өткізді, ол қазір әуе компаниясының капитаны болған еді.

Batten was conscious that she needed to push on to Auckland in New Zealand, still some 3700 mile (5955 km) away. From Darwin, she flew onto Longreach in Queensland, where she spent the night. Despite many locals turning out to meet her, she declined to greet them and also refused media interviews. She flew onto Sydney the next day, being greeted by a fleet of aircraft over the city's harbour that would escort her into the Mascot airfield. Here she was delayed for two days; the weather over the Tasman was not favourable for a crossing and in addition, there was also public opposition to making the flight in a single engined aircraft, as the Tasman was noted for difficult weather and the majority of the previous crossings had been achieved in multi engine aircraft. Batten suspected sexism played a role, noting that " Australia like New Zealand is still very much 'a man's country'". She also had difficulties with officialdom. The Australian Civil Aviation Department would not allow her to leave on account that the amount of fuel that the Gull would need to carry to make the 1200 mile (1931 km) flight over the Tasman would make its overall weight exceed the limit on its certificate of airworthiness. This was overcome when she was able to produce a special endorsement provided by the British authorities that allowed the Gull to takeoff with an extra of weight beyond what was stipulated on its certificate of airworthiness. The delay due to the poor weather over the Tasman meant that she was able to make herself available to the media. She earned £600 for a radio interview and secured exclusive deals with a consortium of newspapers and film companies. Media mogul Frank Packer offered her £5,000 to stay in Australia and do a lecture tour rather than fly to New Zealand. She declined, preferring the "honour of completing the first solo flight from England to New Zealand and linking the two countries in direct flight for the first time in history". While waiting for the Tasman to clear, she also spent time, albeit limited, with Beverly Shepherd, who was now an airline captain.

Транс-Тасман арқылы өту

16 қазанда Баттен жергілікті уақыт бойынша таңғы сағат 4:35-те Жаңа Зеландияға ұшып кетті. Ол Австралия Корольдік әуе күштерінің Ричмонд әуе базасынан ұшып, ұзын ұшу-қону жолағы оның ауыр жүктелген "Галл" ұшағын көкке көтеруіне қосымша кеңістік берді. Ауа райы болжамы әлі де толыққанды емес еді; Оклендке тікелей ұшудың орнына, Мангере әуежайына қону жоспарланған, ол теңіз арқылы сәл қысқа қашықтықтағы Нью-Плимутқа ұшып, содан кейін солтүстікке Маңгереге ұшуды шешті. Кету алдында, таңғы сағат 4:30-да көптеген журналистердің алдында, егер ол Тасман теңізіне құлап кетсе, оны іздеуге ешкімді жібермеуді қатаң бұйырды. Ол ешкімнің өмірін қауіпке тігуді қаламады. Ричмондтан 2140 шақырым қашықтықтағы Нью-Плимутқа сапар тоғыз жарым сағатқа созылды, бұл Транс-Тасмандық өткел үшін рекордты көрсеткіш. Жаңбырлы бұлттар мен сораптардың салдарынан, ол жолының көп бөлігінде 1000 фут (305 метр) төмен ұшты, өзінің бағытын бақылау үшін. Нью-Плимут әуежайына жиналған көпшілік үшін демонстрациялық ұшу жасап, содан кейін жоспарланғандай солтүстікке Маңгереге ұшты. Ол сағат 17:00-ден кейін шамамен 6000 адамның алдында қонды. Ол Англиядан Жаңа Зеландияға тікелей ұшу бойынша он бір күн 45 минуттық рекорд орнатты; бұл рекорд 44 жыл бойы бұзылмады. Ол сондай-ақ Сиднейден Оклендке 10 жарым сағаттық рекордты жаңартты. Өзінің өмірбаяндық кітабында ол Маңгередегі көпшіліктің ықыласын "өмірімдегі ең ұлы сәт" деп сипаттады, бұл сезімін көпшілік алдындағы сөйлеуінде де білдірді. Оның әкесі оны қарсы алғандардың қатарында болды, бірақ Баттен көпшіліктің құттықтауына және ресми қабылдауға көбірек назар аударғандықтан, оған көп көңіл бөлмеді. Баттеннің бұл ерлігі туралы хабарлар бүкіл әлемге тарады, бұқаралық ақпарат құралдары оны Эми Джонсонмен және Амелия Эрхартпен салыстырды. Лондонның "Таймс" газеті бұл әрекетті "саналы батылдық актісі" деп атады. Телеграммалар ағылып келді; Баттеннің сөзінше, шетелден 1700 телеграмма түсті. Үкімет оған барлық жауаптарды беруге көмектесу үшін төрт хатшы ұсынды. Бірнеше күннен кейін Оклендте өткен ресми қабылдау кезінде қала әкімі оның құрметіне "Жан Баттен алаңы" деп атауды жариялады.

On 16 October, Batten departed for New Zealand at 4:35am, local time. She left from the Royal Australian Air Force's airbase at Richmond, the longer runway giving her more space to get her heavily loaded Gull in the air. The weather forecast was still not ideal; rather than flying direct to Auckland, where she was to land at Mangere Aerodrome, she decided to aim for New Plymouth, a slightly shorter distance over the sea, and then fly north to Māngere. Before she left, at 4:30am in front of a large press contingent, she specifically instructed that if she came down in the Tasman, no one was to be sent to look for her. She did not want anyone's life to be put at risk. The flight to New Plymouth, about 1330 mile (2140 km) from Richmond, took nine and a half hours, a record for the Trans Tasman crossing. Due to rain clouds and squalls, she flew below 1000 feet (305 m) most of the way so she could observe her drift. She did a flypast for a crowd gathered at New Plymouth airfield and then flew north to Māngere as planned. She landed just after 5:00pm in front of a crowd of around 6,000 people. She had set a record of eleven days, 45 minutes for a direct flight from England to New Zealand; this would stand for 44 years before it was broken. She also set a record of ten and a half hours for the crossing from Sydney to Auckland. In her autobiography, she described the cheers from the crowd at Māngere as the "greatest moment in my life", sentiments she expressed in her speech to the crowd. Her father was among those who greeted her, although he was given short shrift as Batten focussed on the adulation from the crowd and the official reception party. Batten's feat was widely reported around the world, with media comparing her to Amy Johnson and Amelia Earhart. The Times in London called the endeavour "an act of deliberate courage". Telegrams flooded in; according to Batten, there were 1,700 cables received from overseas. The Government provided her with four secretaries to help her respond to all of them. At a civic reception held in Auckland a few days later, the city's mayor announced the naming of "Jean Batten Place" in her honour.

Жарнамалық тур

Бэттен жарнамалық турнеге шығып, ақша табуға мүдделі болды. Англия мен Жаңа Зеландияға жасаған рейсіне кеткен шығындарын өтеуді және одан әрі ұшуға қаражат жинауды қалады, тіпті "қосалқы күшінен" асырып алуы мүмкін екенін білсе де. Бұл Манегереге келген күні, әуежайдағы тұрақтан алынған төлемдердің бір бөлігін жинағаннан бастау алды. Күшін жоғалтқанына қарамастан, сол күні кешке Окленд кинотеатрында алғашқы лекциясын оқыды. Кейіннен оның "Галл" ұшағы Оклендтегі дүкенде қойылды, оны көру үшін адамдар ақша төледі. Ол автограф үшін бір шиллинг алды және жүздеген кітапқа қол қойды. Ол үшін 2000 фунттан астам ақша жиналды. Бірақ көп ұзамай, Сиднейде бұқаралық ақпарат құралдарымен жасаған эксклюзивті келісімдері турнесіне кедергі келтіретінін байқады; екі күзетші жұртшылық пен қарсы БАҚ өкілдерінің оған қол жеткізуін бақылады. Бұл оның турнесі туралы жарияланымға әсер етті және қатысушылар азайды. Сонымен қатар, сахна артында өзімшіл мінез-құлқымен көзге түсті, бұл оның куәгерлерінің көпшілігін ренжітті. Оклендте ол 1931 жылы 500 фунт стерлинг қарыз берген Фред Трумэнмен де кездесті. Бэттен оның қарызын қайтару туралы өтініштерін ұзақ уақыт бойы елемеген. Ақырында ол Бэттеннің әкесіне қарыз сомасы туралы жүгінді. Фред Бэттен қызының осынша қарызы бар екенін білгенде ұялғандықтан, оның қызы мен Трумэннің кездесуін ұйымдастырды, ол оған 250 фунт стерлинг чек берді және дереу кетіп қалды. Қалған сома ешқашан қайтарылмады. Баттен Крайстчерчке келген кезде лекциялық турнесіне нашар қатысқанына байланысты депрессияға түсті және физикалық тұрғыдан шаршады. Дәрігердің кеңесі бойынша ол демалыс алды. Турненің қалған бөлігі тоқтатылды, ол кейін бұл шешімді "жалғастыруға шаршағанымдықтан" қабылдадым деп түсіндірді. Қараша айының көп бөлігін Оңтүстік аралда, Батыс жағалауында және Франц-Иосиф мұздығында, Үкімет есебінен өткізді. Айдың соңында оның көңіл-күйі жаңа құрмет туралы жаңалықтармен көтерілді. Екінші жыл қатарынан ол британдық азаматтың авиациядағы ең лайықты жетістігі үшін Корольдік Аэро Клубтың Британия кубогымен марапатталды. Ол 1936 жылғы рейстері үшін Хармон кубогын тағы да алды. Соңында ол "жерде, суда немесе әуеде көліктің мүмкіндіктерін жылдың ішінде ең көрнекті түрде көрсетуі" үшін берілетін Segrave Trophy сыйлығын алды. Кейін ол бұл "өте үлкен құрмет" екенін жазды. Қараша айының соңында Бэттен Сиднейге сапар шекті, онда ол қызының күйзелісін естігеннен кейін Англиядан келген анасымен кездеседі. Сиднейде Эллен Бэттеннің келуін күтіп жүргенде, ол Беверли Шепардпен қайта кездесті. Екеуі бірнеше күн бірге болды. Ол жарияланбаған естеліктерінде Шепардтің өзі сияқты әйгілі адаммен бірге болуда қиындықтарға тап болғанын жазды. Эллен келгеннен кейін, олар үш айға Жаңа Зеландияға оралды. Бір кезде оларға Фред Бэттен де қосылды, ата-анасының ажырасуы жарияланбағандықтан, біріккен отбасы бейнесін жасады. Рождество туған жері Роторуада өткізілді, онда ол 1934 жылғы саяхатынан кейін болғандай, жергілікті маорилермен құрметтелді. Оған бас жауынгыш каху хурухуру (қанатты жауынгыш) сыйланды және "Аспанның қызы" – Hine o te Rangi атағы берілді. 1937 жылдың ақпан айында Бэттен анасымен бірге Шепардқа қосылу үшін Сиднейге сапарлады. Ол сырттай, достары оны тұрақтандыруға көндіруге тырысқанына қарамастан, ұшуын жалғастыруға ниетті екенін көрсетті, "ішімдегі оқиғалы от әлі сөнбеді" деп жазды, бірақ жеке өмірінде Шепардқа үйленуге қатты ниеттенгенін білдірді, ол Сиднейде кездесу үшін Брисбеннен ұшып келе жатқан еді. 19 ақпан күні ол оның жоғалғанын анықтады; ол борттағы ұшқыш болған жолаушылар ұшағы келмеді. Бэттен жоғалған ұшақты іздеуге қатысты, тіпті ол бес күннен кейін ресми түрде тоқтатылғаннан кейін де. Жалпы жұртшылық оның Шепардқа деген қызығушылығын білмеді; ол оның қызығушылығы тек жоғалған ұшқыштардың біреуінің жақын досы ретінде екенін айтып, оны "жақын досым" деп сипаттады. Ұшақтың қираған қалдықтарын 28 ақпанда Макферсон тауларында Бушман Бернард О'Райли тапты, екі құтқарылған адам болды. Ол дауыл кезінде құлап, өртке ұшырады. Шепард қаза тапқандардың қатарында болды. Бэттен жарияланбаған естеліктерінде Шепардтың қазасына байланысты терең қайғыға батқанын мойындады. Ол қоғамнан шеттеніп, анасымен бірге Сиднейдің жағажайларына жақын пәтерге көшіп барды. Олар келесі сегіз ай Австралияда тұрды және осы уақыттың көп бөлігінде Бэттен болашақ жоспарлары туралы шешім қабылдамады. Содан кейін қыркүйек айында ол Бродбенттің Англия мен Австралия арасындағы ұшу рекордын жаңаруға тырысатынын білді; ол қазіргі уақытта Австралия мен Англия арасындағы алты күн, тоғыз сағаттық рекордты иеленді. Бэттен Бродбенттің рекордын жаңаруға ниеттенгенін жариялады.

Batten embarked on a publicity tour, eager to make money. She wanted to recover the expenses incurred on her England New Zealand flight and have some profit to fund further flying, despite the effort likely "overdrawing on [her] reserve energy". This began on the day of her arrival at Māngere when she collected a portion of the fees charged for vehicle parking at the aerodrome. Despite being fatigued, the same evening she gave the first lecture of her tour at an Auckland cinema. Her Gull was later displayed at a shop in Auckland, where people paid to see it. She began to charge a shilling for her autograph and signed several hundred books. A public subscription raised over £2,000 for her. She soon found her tour was compromised by the exclusive contracts she had entered into with the media while in Sydney; two minders controlled the public and rival media's access to her. This impacted public reporting of her tour and attendance suffered. In addition, behind the scenes, Batten exhibited self centred behaviour which alienated many who witnessed it. While in Auckland, she also had a confrontation with Fred Truman, who had loaned her £500 back in 1931. Batten had steadfastly ignored his pleas to repay the debt. In the end, he approached Batten's father regarding the amount owed. Fred Batten, embarrassed at discovering Batten was so indebted, facilitated a meeting between his daughter and Truman, at which she handed over a cheque for £250 and swiftly departed. The balance was never repaid. By the time Batten arrived in Christchurch, she was depressed at the poor attendance of her lecture tour and physically exhausted. She took a rest on medical advice. The remainder of the tour was cancelled, and she later described the decision as a result of being "too tired to carry on". Most of November was spent in the South Island, on the West Coast and at Franz Josef Glacier, at the expense of the Government. By the end of the month, her morale had been boosted with news of more honours. For the second successive year, she was awarded the Royal Aero Club's Britannia Trophy for the most meritorious performance in aviation by a British subject. She was awarded the Harmon Trophy again, this time outright, for her 1936 flights. Finally, she received the Segrave Trophy, awarded for the "most outstanding demonstration during the year of the possibilities of transport on land, water or air". She later wrote that this "was a very great honour". At the end of November, Batten travelled to Sydney where she was going to meet her mother who had left England after hearing of her daughter's breakdown. While in Sydney awaiting the arrival of Ellen Batten, she reunited with Beverly Shepherd. The two spent several days together. In her unpublished memoirs, she wrote that Shepherd struggled with being with someone as famous as her. Once Ellen arrived, she and Batten returned to New Zealand where they would remain for three months. For part of the time, they were joined by Fred Batten, presenting an image of a united family, as her parents' separation was not public knowledge. Christmas was spent in her birthplace of Rotorua, where she was honoured by local Māori, as she had been after her 1934 journey. She was given a chief's kahu huruhuru (feather cloak) and conferred with the title Hine o te Rangi – "Daughter of the Skies". In February 1937, Batten, accompanied by her mother, travelled to Sydney to join Shepherd. Publicly, she gave the impression of wanting to continue flying despite friends apparently trying to persuade her to settle down, writing "the fire of adventure that burned within me was not yet quenched" but privately, she expressed a keen desire to marry Shepherd, who was flying from Brisbane to meet her in Sydney. The evening of her arrival on 19 February, she discovered he was missing; the passenger airliner on which he was co pilot had failed to arrive. Batten was involved in the search for the missing aircraft, even after it was officially called off after five days. The public at large remained unaware of her keen interest in Shepherd; she maintained that her interest was simply as a close friend of one of the missing pilots, describing him as "a great friend of mine". The wreck of the aircraft was discovered in the MacPherson Ranges by the bushman Bernard O'Reilly on 28 February, with two survivors. It had crashed during a storm and burst into flames. Shepherd was among the dead. In her unpublished memoirs, Batten admitted to profound grief at the loss of Shepherd. She withdrew from society and with her mother, moved to a flat near Sydney's beaches. The two lived in Australia for the next eight months and for much of this time, Batten was undecided about her future plans. Then, in September, she learnt that Broadbent was going to attempt to break her record for the England Australia flight; he then held the record of six days, nine hours for the Australia England flight. Batten shortly announced her intention to break Broadbent's record.

Австралиядан Англияға

Бэттен өзінің "Персиваль Гулл" ұшағын сынаққа пайдалануды жоспарлаған және оның қозғалтқышын жөндеуді ұйымдастырған. Жеке денсаулығын жақсарту үшін ол жүзу, секіру және жүгіру бағдарламасына кірісті. Осы уақытта оның анасы Австралиядан Англияға аттанып, Баттенді қарсы алу үшін күтіп отырды. Шығындарын жабу үшін Баттен Фрэнк Пэкерден демеушілік сұрады, бірақ оның қызығушылығы шамалы болды, себебі ол Австралияға тұрақты әуе қатынастарының арқасында пионерлік ұшулар дәуірі аяқталғанын айтты. Ақырында ол оның күн сайын 200 сөзден тұратын есеп дайындауына келісті. Газеттер бұл оқиғаны Баттен мен Бродбент арасындағы бәсеке деп сипаттады. Баттен "Австралиядан Англияға ұшу кері бағытқа қарағанда әлдеқайда қиын" екенін атап өтті, себебі қарсы жел "Англиядағы бағытты тежейді". Журналистер бұл әрекеттің мәнін күмәндандырды, олардың бірі коммерциялық авиацияның дамуымен "қаһармандық ұшқыштардың дәуірі аяқталып бара жатқанын" айтты. Ауа райының кешігуінен кейін, 1937 жылдың 19 қазанында Баттен Дарвиннен Ломбок аралындағы Рамбангқа ұшып, жанармай құйып, алғашқы күнін аяқтау үшін Батавияға жетті. Ол 2897 шақырымнан астам ұшып келді. Ерте тұрып, ол әлі қараңғы болғанда Аллор Старға келесі сапарын бастады. Оның өмірбаяндық естеліктерінде айтылғандай, ол ұшып кеткеннен кейін бір сағат ішінде найзағайларға тап болды және ұшудың көп бөлігін аспаптармен жүзеге асырды. Аллор Старда қысқа тоқтағаннан кейін, ол Дарвиннен рекордтық сапарын бастағаннан кейін 36 сағаттан кейін Рангунға жетті. Ол осы уақытқа дейін 5955 шақырымнан астам ұшып келген еді. Келесі күні ол 3460 шақырымдық қашықтықты ұшып Карачиге жетті, Аллахабадта жанармай құю үшін тоқтады. Басым желдің әсерін азайту үшін ол сапарының бір бөлігін 152 метрден ұшты. Ыстықтан оның аяқ киімдері рульдің педальдеріне жабысып қалды. Ол келген кезде оған Рангундан Карачиге бір күнде ұшқан алғашқы жеке ұшқыш екені хабарланды. Төрт сағат демалғаннан кейін ол ұшуын жалғастырып, Басраға, содан кейін Дамаскіге және Афинаға ұшты. Жерорта теңізінен өтіп бара жатқанда, ол үлкен дауылға тап болды және өмірбаяндық естеліктерінде айтылғандай, оның пропеллерінің ортасында Сент-Эльмо оты құбылысын көріп қалды. Келесі аяқ Римге жоспарланған, бірақ қаланың үстіндегі төменгі бұлттылық оны түнгі уақытта Неапольге қонуға мәжбүр етті. Ол шаршағандықтан, ұшақтың кабинасынан көтеріліп, оған дәрігерлік көмек көрсетілді. Келесі күні, 24 қазанға арналған ауа райының болжамы қолайлы болмады, әсіресе Жерорта теңізі үстінде. Дегенмен, түнде алған көптеген қолдау хаттарынан жігерленген ол сол күні таңертең Марсельге аттанды. Ол кейбір дауылдық жүйелерден жалтап өтіп, Марсельге қонды, содан кейін Англияға ұшып, түстен кейін Лимпн әуежайына қонды. Оны қарсы алуға шағын, ынталы көрермендер жиналды. Баттен 5 күн, 19 сағат 15 минутта ұшуды аяқтады. Ол Бродбенттің рекордын жарты күннен астам төмендетумен қатар, сыртқа және кері бағыттағы жеке рекордының иегері болды. Бродбенттің Англиядан Австралияға дейінгі рекорды Иракта аяқталды, онда оның отыны бітті. Ол сонымен қатар Австралиядан Англияға дейінгі ең жылдам ұшу уақытының барлық уақыт рекордынан төрт сағатқа кем болды, бұл рекордты 1934 жылы көп моторлы де Гавилланд DH.88 Comet ұшағымен ұшқан Оуэн Кэткарт Джонс пен Кен Уоллер иеленді. Лимпн әуежайында кеденді рәсімдерін аяқтағаннан кейін 20 минуттан соң Баттен сол кездегі Лондонның халықаралық әуежайы Кройдонға қайта ұшып кетті. Оны қарсы алуға 10 мың адам жиналды, олардың арасында Эллен Баттен де болды. Бродбент де оған құттықтау жеделхатын жіберген еді. Баттен Кройдондағы қарсы алудан қатты әсерленді, бұл "рекордтық ұшудың соңғы қонуына қарағанда үйге оралу сияқты" сезілді деді. Оның ерлігі келесі күні газет беттерінде жарияланды, бір ірі газет бірінші бетін "Барлық еркектерді жеңген қыз" деп тақырыптады. Бұл Баттеннің ұшқыш ретінде ұзақ қашықтыққа жасаған соңғы сапары болды. 1970 жылы Мангерде құрылған бастауыш мектеп оның есімімен аталады, Баттен өсиетімен оған конкурстық сыйлықтар үшін қаражат қалдырды. Оның туған жері Роторуада оның есімімен аталған көше бар. Баттеннің қола мүсіні Роторуа өңірлік әуежайының негізгі терминалында орналасқан, ал ғимаратқа мемориалдық тақталар орнатылған. Қаланың ортасындағы шағын саябаққа оның есімі берілген, ал Жан Баттен ескерткіші де сол жерде орналасқан. 1939 жылы Фиордлендтің Аилса тауларындағы шыңға оның есімі берілді, ол Уакатипу көліне жақын орналасқан Уолтер шың станциясына барған еді. 2009 жылдың қыркүйегінде Баттен қайтыс болған Пальма ауданындағы көшеге Carrer de Jean Batten (Жан Баттен көшесі) деп атау берілді.

Batten planned to use her Percival Gull for the attempt and arranged for its engine to be overhauled. For her personal fitness, she embarked on a programme of swimming, skipping and running. Her mother in the meantime departed Australia so that she could be in England to greet Batten when she arrived. To cover her expenses, Batten sought sponsorship from Frank Packer; his interest was lukewarm, advising her that with regular air services to Australia, the days of pioneering flights were over. In the end, he agreed to an exclusive deal whereby she would prepare a 200 word report at the end of each day. Newspapers were describing the event as a duel between Batten and Broadbent. Batten noted that it was "infinitely more difficult to fly from Australia to England than in the opposite direction" because headwinds "retard progress on the route in England". Journalists questioned the value of the attempt, one noting that with the advancement of commercial aviation, "the day of the adventure flier draws to a close". After a delay because of weather, Batten's record attempt commenced from Darwin on 19 October 1937, with a flight to Rambang on Lombok Island, where she refueled, and flew onto Batavia to finish her first day. It had been nearly 1800 mile (2897 km) of flying. Rising early, she commenced the next leg, to Alor Star, while it was still dark. According to her autobiography, she encountered thunderstorms within an hour of her departure and much of her flight was spent flying on instruments. After a brief stop at Alor Star, she carried on to Rangoon, arriving there just 36 hours after commencing the record attempt from Darwin. She had already flown 3700 mile (5955 km). The next day, she flew 2150 mile (3460 km) to Karachi, with a stop for fuel at Allahabad. She had flown part of the leg at just 500 feet (152 m) to minimise the effect of the prevailing headwind. The heat was such that the soles of her shoes became stuck to the rudder pedals. On her arrival, she was advised that she was the first solo pilot to make the flight from Rangoon to Karachi in a single day. After a four hour rest, she resumed her flight, proceeding to Basra, then Damascus and onto Athens. As she crossed the Mediterranean, a major storm was encountered and, according to her autobiography, she also experienced the St. Elmo's Fire phenomenon about the hub of her propeller. The next leg was scheduled to be to Rome but low cloud cover over the city forced her to land at Naples instead, where she spent the night. Exhausted, on landing she had to be bodily lifted from the cockpit of the Gull and given stimulants. The weather prognosis for the next day, 24 October, was not favourable, particularly over the Mediterranean. Regardless, encouraged by many cables of support received overnight, she departed that morning for Marseilles. She skirted some storm systems to land at Marseilles and then carried onto England, where she landed at Lympne Aerodrome in the mid afternoon. A small enthusiastic crowd was present to cheer her on arrival. Batten had completed the flight in 5 days, 19 hours and 15 minutes. As well as lowering Broadbent's record by just over half a day, she also became the first person to hold the solo record for both the outward and inward flights. Broadbent's attempt on her England to Australia record had ended in Iraq, where he ran out of fuel. She also was within four hours of the all time record for the fastest flight time from Australia to England, this being held by Owen Cathcart Jones and Ken Waller who had flown the trip in the multi engined de Havilland DH.88 Comet in 1934. After 20 minutes clearing customs at Lympne Aerodrome, Batten took off again for Croydon, at the time London's international airport. A large crowd of 10,000 was present to greet her, Ellen Batten among them. Broadbent had sent a cable of congratulations which was also awaiting her. Batten was moved by the reception at Croydon, noting that it felt "more like a homecoming than just the final landing of a record flight". Her exploit was front page news the next day; one major newspaper headlined its first page as "The Girl Who Has Beaten All The Men". It was Batten's last long distance flight as a pilot. A primary school founded in 1970 in Māngere is named after her; Batten, in her will, left it money for use as competition prizes. A street in her birthplace of Rotorua is also named for her. A bronze sculpture of Batten is located in the main terminal of Rotorua Regional Airport, and memorial panels are installed in the building. A small park in the middle of the city is named after her, and the Jean Batten Memorial is located there. A peak in the Ailsa Mountains of Fiordland was named for her in 1939; she had visited the nearby Walter Peak Station, close to Lake Wakatipu. In September 2009, a street in the area of Palma where Batten died was renamed Carrer de Jean Batten (Jean Batten Street).

Үлкен рейстер

8 мамыр – 23 мамыр 1934 – Англия – Австралия (жеке әйелдер рекорды) 14 күн 22 сағат 30 минутта, Эми Джонсонның рекордын төрт күннен астам айырмамен жаңартты. 8 сәуір – 29 сәуір 1935 – Австралия – Англия (жеке әйелдер рекорды) 17 күн 16 сағат 15 минутта. Алғашқы рет қайтып оралу рейсін жасаған әйел. 11 қараша – 13 қараша 1935 – Англия – Бразилия: 5000 миль (8047 км) 61 сағат 15 минутта, кез келген типтегі ұшақ үшін жаңа әлемдік рекорд. Сонымен қатар, Оңтүстік Атлант мұхитын 13 сағат 15 минутта ең жылдам кесіп өту және Англия – Оңтүстік Америка бағытындағы алғашқы әйел ұшқыш. 5 қазан – 16 қазан 1936 – Англия – Жаңа Зеландия 11 күн 45 минутта, оның ішінде Сиднейде екі күн 12 сағат. Кез келген типтегі ұшақ үшін жаңа әлемдік рекорд. 19 қазан – 24 қазан 1937 – Австралия – Англия 5 күн 18 сағат 15 минутта, екі бағытта жеке рекордын бірдей уақытта жасады. Оның соңғы ұзақ қашықтыққа жасаған рейсі.