Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вильгельм Моденалық (шамамен 1184 – 31 наурыз 1251), Вильгельм Сабиналық, Гульельмо де Шартро, Гульельмо де Савой, Гульельмус деп те аталатын, итальян дін қызметкері және папалық дипломат. Ол жиі папалар Гонорий III және Григорий IX-тың легаты немесе папалық елшісі болып тағайындалды, әсіресе 1220 жылдары Ливонияда және 1240 жылдары Пруссия мәселелерінде. Соңында ол осы дипломатиялық мәселелерге толыққандай арнау үшін өзінің шіркеу билігінен бас тартты. 1244 жылғы 28 мамырда Папа Иннокентий IV оны Сабинаның кардинал-епископы етіп тағайындады. 1219–1222 жылдар аралығында ол Киелі Рим шіркеуінің вице-канцлері қызметін де атқарды.
Italian clergyman
William of Modena (c. no – c. 1184 – 31 March 1251), also known as William of Sabina, Guglielmo de Chartreaux, Guglielmo de Savoy, Guillelmus, was an Italian clergyman and papal diplomat. He was frequently appointed a legate, or papal ambassador by the popes Honorius III and Gregory IX, especially in Livonia in the 1220s and in the Prussian questions of the 1240s. Eventually he resigned his see to devote himself to these diplomatic issues. On 28 May 1244 he was created Cardinal Bishop of Sabina by Pope Innocent IV. For a short time (1219–1222) he served also as Vice Chancellor of the Holy Roman Church.
Ливонияда
Пиемонт аймағында дүниеге келген және 1222 жылдың мамыр айында Модена епископы болып тағайындалған Вильгельм, 1225 жылы Ливониядағы Ливон крест жорығының нәтижесінде туындаған дау-жанжалды реттеу үшін Папаның елшісі ретінде жіберілді. Принц-епископ Альберт, жартылай монахтық әскери орден – Ливон қылышбастарлары, Тевтон крестоносцы және орыстардың бәрі талаптарын қойды, олар тілдік кедергілермен одан да қиындатылды. Вильгельм көп ұзамай барлық тараптың сенімін жеңіп алды, шекаралар бойынша дипломатиялық келісімдер жасады, бір-бірімен байланысты шіркеу және аумақтық билік, салықтар, ақша және басқа да мәселелерді реттеді, бірақ Ливонияда кім билік ететіні – негізгі дауды шеше алмады. Вильгельм Эстонияны Папаның тікелей бақылауына беруге тырысты, өзінің вице-легатын губернатор етіп тағайындады және неміс рыцарьларын вассал ретінде шақырды. Бірақ вице-легат кейіннен бұл жерді Қылышбастарларға беріп қойды. Ливониялық Генрихтің жылнамасы – ортағасыр әдебиетінің ең ұлы туындыларының бірі, оған есеп беру мақсатымен жазылған, және Ливониядағы шіркеу тарихын оның заманына дейін баяндайды. Онда 1226 жылы Тарванпе бекінісінде Моденалық Вильгельмнің немістер, даниялықтар және эстондықтар арасында сәтті бейбітшілік орнатқаны айтылады.
Born in Piedmont and named bishop of Modena in May 1222, William was sent as Papal legate to resolve differences that resulted from the outcome of the Livonian Crusade in Livonia in 1225. The Prince Bishop Albert and the semi monastic military Order, the Livonian Brothers of the Sword, the Teutonic crusaders and the Russians, all had claims, which were made more difficult by language barriers. William soon earned the confidence of all sides, arranging diplomatic compromises on boundaries, overlapping ecclesiastical and territorial jurisdictions, taxes, coinage, and other subjects, but he could not resolve the basic quarrel: who was to be master in Livonia. William sought to remove Estonia from contention by placing it directly under papal control, appointing his own vice legate as governor, and by bringing in German knights as vassals. But the vice legate subsequently turned the land over to the Brothers of the Sword. The Chronicle of Henry of Livonia one of the greatest medieval narratives, was written probably as a report for him, giving him the history of the Church in Livonia up to his time. It relates how in 1226, in the stronghold of Tarwanpe, William of Modena successfully mediated peace between Germans, Danes and Estonians.
Стейдингтер үшін интервенция
Штедингендегі жағдайды естіген Тевтон рыцарлары қантөгістен сақталу үшін Пападан араласуды сұрады. 1234 жылдың 18 наурызында «Grandis et gravis» хатында Папа Григорий Германиядағы өкілі Вильгельм Моденскийге Стедингерлер мен Липпе архиепискобы Герхард II арасындағы дауды таратуды тапсырды. Конфликт көктемгі науқанға дейін шешілмегендіктен, Папаның бұйрығы крестшілерге уақтылы жетпеген болуы мүмкін немесе архиепископ оған құлақ аспаған болуы мүмкін.
Upon hearing of the situation in Stedingen, the Teutonic knights asked the Pope to intervene in order to avoid bloodshed. On 18 March 1234, in the letter Grandis et gravis, Gregory ordered his legate in Germany, William of Modena, to mediate the dispute between the Stedinger and the archbishop Gerhard II of Lippe. Since the conflict was not resolved before the spring campaign, either word of the pope's decision did not reach the crusaders in time or the archbishop ignored it.
Фредерик ІІ-ге елшілік
Осы уақыт аралығында Уильям Римде болды. Селестин IV он алты күндік қысқа билік еткен соң қайтыс болғанда, Хогенштауфен императоры Фридрих II Рим төңірегіндегі шіркеудің Папалық мемлекеттеріне ие болып, кардиналдарды өзіне қалаулы папа сайлауға мәжбүрлеуге тырысты. Кардиналдар Ананьиге қашып, Синибальдо де’ Фиескиге дауыс берді, ол 25 маусым 1243 жылы паптық таққа отырып, бір жарым жылдан астам үзілістен кейін Иннокентий IV атанды. Иннокентий IV бұрын Фридрих II-нің досы болған. Сайлаудан кейін император құттықтау хаттарымен және бейбітшілік туралы ұсыныстармен елшілерді жіберді, бірақ Иннокентий оларды қабылдаудан бас тартты. Екі айдан соң ол Руан архиепискобы Пётр де Колмие, епископтық лауазымынан бас тартқан Вильгельм Моденский және Сент-Факунд аббаты Вильгельмді императорға, Мальфиге легаттар ретінде жіберді. Олар Грегорий IX Римде өткізбек болған кеңеске жолға шығып тұтқындалған шіркеу басшыларын босатуды талап етуге және императорды шіркеуге келтірген зиян үшін өтеу беруге шақыруға міндеттелді. Егер император шіркеуге ешқандай зиян келтірмегенін мойындамаса немесе тіпті шіркеудің әділетсіздігін айтса, легаттар шешімді патшалар, шіркеу басшылары және әлемдік билеушілердің кеңесіне қалдыруды ұсынды. Фридрих 1244 жылдың 31 наурызында Иннокентиймен келісімге келді. Ол Курияның барлық маңызды талаптарына бағынуға, шіркеу мемлекеттерін қалпына келтіруге, шіркеу басшыларын босатуға және папаның одақтастарына кешірім беруге уәде берді. Оның адал еместігі Римде түрлі дүрліктерді қоздырғанда және тұтқындалған шіркеу басшыларын босатудан бас тартқанда айқын болды. Императордың әскери күшінің артықшылығынан өзінің еркіндігі шектелгенін сезініп, жеке қауіпсіздігі үшін қорқып, Иннокентий Сутриден Сивитавеккияға жасырын қашуға және жанашыр генуэздіктер ұсынған флотқа отыруға шешім қабылдады. 27-28 маусым түнде ол Генуяға қашып кетті. Қазан айында Бургундияға, ал желтоқсанда Лионға барды, онда келесі алты жыл бойы эмиграцияда болды. Ол Лионда қайтыс болды.
In the meantime William had been at Rome. When Celestine IV died after a short reign of sixteen days, the excommunicated Hohenstaufen emperor, Frederick II, was in possession of the Papal States of the Church around Rome and attempted to intimidate the cardinals into electing a pope to his own liking. The cardinals fled to Anagni and cast their votes for Sinibaldo de' Fieschi, who ascended to the papal throne as Innocent IV on 25 June 1243, after an interregnum of more than a year and a half. Innocent IV had previously been a friend of Frederick II. Immediately after the election the emperor sent messengers with congratulations and overtures of peace, which Innocent refused to receive. Two months later he sent emissaries including Peter de Colmieu, Archbishop of Rouen, William of Modena, who had resigned his episcopal office, and Abbot William of St. Facundus as legates to the emperor at Melfi with instructions to ask him to release the prelates whom he had captured while on their way to a council that Gregory IX had intended to hold at Rome and challenge the emperor to make satisfaction for the injuries which he had inflicted upon the Church, which had caused Gregory IX to put him under the ban of excommunication. Should the emperor deny that he had done any wrong to the Church, or even assert the injustice of the Church, the legates were to propose that the decision should be left to a council of kings, prelates, and temporal princes. Frederick entered into an agreement with Innocent on 31 March 1244. He promised to yield to the demands of the Curia in all essential points, to restore the States of the Church, to release the prelates, and to grant amnesty to the allies of the pope. His insincerity became apparent when he secretly incited various tumults in Rome and refused to release the imprisoned prelates. Feeling himself hindered in his freedom of action on account of the emperor's military preponderance, and fearing for his personal safety, Innocent decided to flee Sutri in disguise for Civitavecchia and board a fleet provided by the sympathetic Genoese. During the night of 27–28 June he made his escape to Genoa. In October he went to Burgundy, and in December to Lyons, where he remained in exile the following six years. He died in Lyons.
Тынығу орны
Вильгельм Модена Лиондағы "доминикан шіркеуінде" жерленген, мүмкін, Нотр-Дам де Конфорт шіркеуінде.
William of Modena was "buried in the church of the Dominicans" in Lyon., possibly the église Notre Dame de Confort.