Пруссиялық әскери қолбасшысы Карл Блюменталь өмірі мен еңбектері
Leonhard Graf von Blumenthal
Карл Блюменталь (1810-1900) – прусский фельдмаршал, герой битв Кёниггрётц, Вёрт и Вайсенбург. Отказался от бомбардировки Парижа в 1870 году. Биография военачальника.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пруссиялық фельдмаршал (1810–1900)
Prussian field marshal (1810–1900)
Карл Константин Альбрехт Леонхард Граф фон Блюменталь (30 шілде 1810 – 21 желтоқсан 1900) – Пруссия армиясының офицері және Императорлық неміс армиясының фельдмаршалы. Ол 1866 жылғы Кенигграц шайқасындағы шешуші араласуымен, Вёрт және Вайсенбург шайқастарындағы жеңістерімен, және ең бастысы, 1870 жылғы қоршау кезінде Парижді бомбалаудан бас тартқаны үшін танымал.
Karl Konstantin Albrecht Leonhard Graf von Blumenthal (30 July 1810 – 21 December 1900) was an officer of the Prussian Army and field marshal of the Imperial German Army, chiefly remembered for his decisive intervention at the Battle of Königgrätz in 1866, his victories at Wörth and Weißenburg, and above all his refusal to bombard Paris in 1870 during the siege, of which he was in command.
Ерте өмір
Леонхард 1810 жылғы 30 шілдеде Бранденбургтің Шветте қаласында дүниеге келді. Ол Людвиг Альбрехт фон Блюменталь (1774–1813) мен оның әйелі Фридерика Шарлотта Доротея фон Белоудың (1783–1853) ұлы болды. Людвиг Бранденбург атты әскер полкінің капитаны болды, Денневиц шайқасында жараланып, кейіннен Потсдамда алған жарақатынан көз жұмды. Леонардтың Карл (1811–1903) деген кіші інісі болды, ол кейіннен армияда генерал-майор болып қызмет етті. Леонард әкесінің әкесінің Реддентиндегі меншігінде өсті, онда оның ағасы Густав фон Белоу пентикосталдық қозғалыстың негізін қалап жатты. Ол Кульм мен Берлиндегі әскери мектептерде білім алып, 1827 жылы гвардияға екінші лейтенант болып қабылданды және Берлиндегі Бас соғыс мектебінде (кейін Пруссия әскери академиясы деп аталды) оқыды.
Born in Schwedt, Brandenburg, on 30 July 1810, Leonhard was the son of Ludwig Albrecht von Blumenthal (1774–1813) and his wife Friederike Charlotte Dorothea von Below (1783–1853). Ludwig was a captain in the Brandenburg Dragoon Regiment who was wounded in the Battle of Dennewitz, and later died from his injuries at Potsdam. Leonhard had a younger brother, Karl (1811 1903), who would later serve as a major general in the army. Leonhard was brought up on his grandfather's estate at Reddentin, where his uncle Gustav von Below was founding what would become the Pentecostal movement. He was educated at the military schools of Culm and Berlin, entering the Guards as a 2nd lieutenant in 1827, and studied at the Berlin General War School (later called the Prussian Military Academy).
Әскери мансап
Рейн провинциясында қызметтен кейін, фон Блюменталь 1846 жылы Бас штабтың топографиялық бөліміне қосылды. 31-ші жаяу әскер полкінің лейтенанты ретінде ол 1848 жылы Берлиндегі көтерілістерді басуға қатысты, ал 1849 жылы Бас штабтың капитаны болып тағайындалды. Сол жылы ол бірінші Шлезвиг соғысында генерал Эдуард фон Бониннің штабында қызмет етті және өзін ерекше көзге түсірді, әсіресе Фредериция шайқасында. Алдыңғы штаб бастығы капитан фон Делиус қаза тапқаннан кейін ол Шлезвиг-Гольштейн армиясы штабының бастығы болып тағайындалды. 1850 жылы фон Блюменталь Гессен-Кассельдегі Тиценнің жылдам әрекет ететін дивизиясының Бас штаб офицері болды. Сол жылы ол Англияға миссиямен жіберілді (Қызыл бұрқының 4-дәрежесі) және кейін бірнеше рет сапарлады. Подполковник шеніне жеткеннен кейін, 1859 жылы ол Принц Фридрих Карлдың жеке адъютанты болып тағайындалды. 1860 жылы 31-ші, кейін 71-ші полк полковнигі болды. Ол ІІІ корпустың штаб бастығы болды, 1864 жылғы Екінші Шлезвиг соғысы басталғанда Данияға қарсы армияның Бас штабының бастығы болып тағайындалды. Ол өте қабілетті екенін көрсетті, әсіресе Диббёль шайқасында және Альс аралына жасалған түнгі шабуылда, ол соғысты аяқтады. Осы үшін ол генерал-майор шеніне көтеріліп, Pour le Mérite орденімен марапатталды. 1866 жылғы Австро-Пруссия соғысында фон Блюменталь мұрагер ханзада Фридрих Вильгельм басқарған Екінші армияның штаб бастығы болды. Осы армияға шайқастың ең ауыр күші тиді, және оның Кёниггрәцке жеткені жағдайды құтқарып қалды. Блюментальдің осы шайқастардағы және жалпы науқандағы үлесі ерекше көзге түсті. Кёниггрәцте мұрагер ханзада оған: «Мен әскерімді кімге қарыз екенімді білемін», - деді, және Блюменталь көп ұзамай генерал-лейтенант шеніне көтеріліп, Pour le Mérite орденіне дуа жапырақтары қосылды. Ол сондай-ақ Гогенцоллерн орденінің рыцары атанды. 1866 жылдан 1870 жылға дейін ол Дюссельдорфта 14-ші дивизияға қолбасшылық етті. 1870-71 жылдардағы Франко-Пруссия соғысында фон Блюменталь мұрагер ханзаданың басшылығымен Үшінші армияның штаб бастығы болды. Осы соғыста оның отбасының тағы он сегіз мүшесі соғысты, оның ішінде екі ұлы мен үш жүрегі, олардың екеуі қаза тапты. Блюментальдің әскери қасиеттері мен таланты Седан шайқасының алдындағы күндері айқын көрінді, ал оның соғыстағы қызметі Мольткеден де кем емес деп есептелді. Бисмарк: «Ол Париж қоршауын басқарды және оны бомбалау туралы ұсыныстарға қарсы тұрды. Ол сондай-ақ генерал фон дер Таннның Орлеан маңындағы операцияларын басқарды және Мекленбург герцогінің Мольтке араласуынан қорғады». Блюменталь 1871 жылы Германия атынан британдықтардың Чобхэмдағы маневріне қатысты және Магдебургте IV корпустың қолбасшысы болды. 1873 жылы ол жаяу әскер генералы болды, ал он жылдан кейін граф титулы берілді. 1888 жылы ол генерал-фельдмаршал атанды, содан кейін 4-ші және 3-ші армия инспекцияларының қолбасшысы болып қызмет етті, содан кейін 1896 жылы зейнетке шықты. 1900 жылы кайзер Вильгельм II Блюментальдің ханзада (фюрст) болатынын жариялады. Бірақ бұл заңға енуге үлкерместен, фельдмаршал сол жылы 21 желтоқсанда Кётенге жақын Квеллендорфта қайтыс болды. Ол Крампфердегі отбасылық қабірге жерленді.
After serving in the Rhine Province, von Blumenthal joined the topographical division of the general staff in 1846. As lieutenant of the 31st foot, he took part in 1848 in the suppression of the Berlin riots, and in 1849 was promoted captain on the general staff. The same year he served on the staff of General Eduard von Bonin in the First Schleswig War, and so distinguished himself, particularly at Fredericia, that he was appointed chief of the staff of the Schleswig Holstein army, when the previous chief of staff, Captain von Delius, was killed. In 1850, von Blumenthal was general staff officer of the mobile division under Tietzen in Hesse Kassel. He was sent on a mission to England in that year (4th class of Red Eagle), and on several subsequent occasions. Having attained the rank of lieutenant colonel, he was appointed personal adjutant to Prince Frederick Charles in 1859. In 1860 he became colonel of the 31st, and later of the 71st, regiment. He was chief of the staff of the III Corps when, on the outbreak of the Second Schleswig War of 1864, he was nominated chief of the general staff of the army against Denmark, and displayed so much ability, particularly at Dybbøl and the night attack on the island of Als, which he masterminded and which ended the war, that he was promoted to major general and awarded the order Pour le Mérite. In the Austro Prussian War of 1866, von Blumenthal was Chief of Staff of the Second Army, commanded by the Crown Prince Frederick William. It was upon this army that the brunt of the fighting fell, and its arrival at Königgrätz saved the day. Von Blumenthal's own part in these battles and in the campaign generally was most conspicuous. At Königgrätz the crown prince said to him, "I know to whom I owe the conduct of my army", and von Blumenthal soon received promotion to lieutenant general and the oak leaves to the order Pour le Mérite. He was also made a knight of the Hohenzollern Order. From 1866 to 1870, he commanded the 14th Division at Düsseldorf. In the Franco Prussian War of 1870–71, von Blumenthal was chief of staff of the Third Army under the crown prince. Eighteen other members of his family also fought in this war, including both his sons and three nephews, of whom two were killed. Von Blumenthal's soldierly qualities and talent were most conspicuous in the critical days preceding the battle of Sedan, and his services in the war have been considered as scarcely less valuable and important than those of Moltke himself. Bismarck said: He directed the Siege of Paris and resisted calls to bombard it. He also directed the operations conducted by General von der Tann around Orleans, and defended the Grand Duke of Mecklenburg from interference by Moltke. Von Blumenthal represented Germany at the British manoeuvres at Chobham in 1871, and was given the command of the IV Corps at Magdeburg. In 1873, he was promoted to general of the infantry, and ten years later he was given the title of Count. In 1888 he was made a general field marshal, after which he served as commander of the 4th and 3rd army inspections before eventually retiring in 1896. In 1900, Kaiser Wilhelm II announced through the Court Circular that von Blumenthal would be made a Prince (Fürst). However, before this could be enacted the field marshal died that same year at Quellendorf near Köthen on 21 December. He was interred in the family crypt at Krampfer.
Мұра
Ол мейірімділігі мен әзілқұлығы үшін белгілі болды (оның ішінде оны Франко-Пруссия соғысы кезінде ілесіп жүрген ағылшын журналисі Уильям Говард Рассел оны атап көрсеткен). Тақ мұрагері, Мольтке және басқа да маңызды прус көшбасшылары сияқты, ол ағылшын әйелі Делисия Вайнермен үйленген еді, және консервативті топтарда бұл либералды прус топтамасының негізі деп жиі айтылды. Оның ең аз бағаланған, бірақ маңыздылығы жоғары жұмысы – «От пен ену» доктринасын жасау болды, ол Блицкригтің негізіне айналды.
He was noted (among others by the English journalist William Howard Russell who followed him during the Franco Prussian War) for his kindliness and sense of humour. Like the Crown Prince, Moltke and other key Prussian leaders, he had an English wife, Delicia Vyner and it was widely thought in conservative circles that this was the basis of a liberal Prussian clique. His least appreciated but arguably most important work was the development of the doctrine of Fire and Infiltration, the basis of Blitzkrieg.