Солтүстік Американың қара құйрықты бұғылары

Кіріспе

Еленнің кіші түрлері

Солтүстік Американың Тынық мұхиты жағалауындағы орманды аймақтарда қоныстанған қара құйрықты еленнің немесе қара құйрықты бұғының екі түрі – қашар еленнің (Odocoileus hemionus) кіші түрлері болып табылады. Олар кейде жеке түр ретінде қарастырылған, бірақ дерлік барлық қазіргі заманғы мамандар олардың кіші түр екенін сақтайды. Колумбиялық қара құйрықты бұғы (Odocoileus hemionus columbianus) Солтүстік Американың батысында, Солтүстік Калифорниядан бастап АҚШ-тың Тынық мұхитының солтүстік-батысына және Канаданың Британдық Колумбиясының жағалауында таралған. Ситка бұғысы (O. h. sitkensis) Британдық Колумбиясы, Алясканың оңтүстік-шығысы және Алясканың оңтүстік-орталық бөлігінде (Кодиак аралына дейін) кездеседі.

Ауқым

Қара құйрықты бұғы Тынық мұхитының жағалауында Калифорнияның солтүстігі мен батысынан басталып, Алясканың оңтүстік-шығысына дейін қоныстанады. Орегон мен Калифорниядағы Каскад және Сьерра-Невада тауларының шығысында қара құйрықты бұғылардың орнын басқа құйрықты бұғылар басады, олардың құйрықтарының пішіні басқаша. Солтүстік Калифорнияның Сискию, Техама, Шаста және Плумас округтері (сондай-ақ тағы бірнеше округтер) сияқты бірнеше округтерінде қара құйрықты бұғылардың екі немесе үш түр табиғатында кездеседі. Калифорния мен Орегон шекарасында орналасқан Сискию округінің көп бөлігінде Колумбиялық қара құйрықты бұғылардың популяциясын кездестіруге болады. Дегенмен, бұл бұғылардың ареалы округтің орталық және шығыс бөліктерінде Рокки тауларының қосалқы түрімен (сонымен қатар Рокки тауларының басқа құйрықты бұғыларымен) қабаттаса бастайды. Қара құйрықты бұғы қазіргі уақытта Калифорнияда кең таралған, Сан-Луис-Обиспо және Санта-Барбара округтеріне дейін оңтүстікке қарай, батыс Орегон, Вашингтон, және жағалау мен ішкі Британдық Колумбияға дейін солтүстікке қарай, сондай-ақ Алясканың оңтүстік бөлігіне дейін таралған. Бұл өте танымал аңшылық мақсатында қолданылатын жануар.

Таксономия

Барлық соңғы зерттеушілер оны елік бұғысының (O. hemionus) бір түрі деп санайды. Бұл бұғы көбінесе таң және кешкі уақытта белсенді болады, сондай-ақ автомобильдермен соқтығысу жағдайлары жиі тіркеледі.

Тамақ және өсімдіктер

Елендер – шолғыш жануарлар. Қыс және көктемнің басында олар Дуглас шыршасы, батыс қызыл кедрі, қызыл жиде, салал, елен папоротнигі және ағаштарда өсетін лишайниктермен қоректенеді. Көктемнің соңынан күзге дейін олар шөптер, қарақұмық, алма, отқа құйылған шөп, мәңгі жасыл гүл, форбс, лосось жидек, салал және жапырақ майы жейді. Жұптасу маусымы, немесе «жаңбырлау» кезеңі қараша мен желтоқсанның басында басталады. Бұл кезде бұғылардың (еркек елендер) ұрғашы елендерді қуа жүргенін көруге болады. Жаңбырлаудан кейін бұғылар тығылып, көбінесе жараларын жазады және демалады. Олардың мүйіздері сынған, салмақтары азайған болады. Мүйіздерін қаңтар мен наурыз аралығында тастайды. Орман төсегіне түскен мүйіздер орман тұрғындарына кальций және басқа да қоректік заттардың көзі болып табылады. Бұғылар сәуірден тамызға дейін мүйіздерін қайта өсіреді. Ұрғашы елендердің жүктілік мерзімі 6-7 айға созылады, мамырдың соңы мен маусымда бұзаулар туады. Көбінесе егіз туады, бірақ жас ұрғашы елендерде бір бұзау болуы мүмкін. Үштік бұзаулар да кездеседі. Бұзаулар туғаннан кейін алғашқы аптада иісі болмайды және салмақтары аз болады. Бұл ана еленге бұзауларын жасырып, өз денесін қалпына келтіруге және туғаннан кейін қоректенуге мүмкіндік береді. Ол бұзауларын тамақтандыру үшін жеткілікті мөлшерде сүт өндіру үшін де жеуі керек. Ұрғашы елендер өте жақсы аналар болғанымен, бұзаулардың өлім-жітім көрсеткіші 45-70% құрайды. Ұрғашы елендер өз балаларын қорғауда өте мұқият және адамдарды жолатқыш ретінде қарастырады. Елендер иіс және төменгі аяқтарындағы бездерден шығатын феромондар арқылы байланысады. Метатарсал (аяқтың сыртқы жағы) ескерту иісін шығарады, тарсал (тізе буынының ішкі жағы) өзара тануға көмектеседі, ал саусаралық (саусақтар арасы) елендер қозғалғанда иіс із қалдырады. Елендердің көру және иіс сезімі өте жақсы дамыған. Олардың үлкен құлақтары біркелкі қозғалып, қауіптің белгісі болатын кез келген ерекше дыбысты анықтай алады. Таң, кеш және айлы түндерде елендерді жол жиегінде шолғылап жүргенін көруге болады. Жолдың екі жағында орманды алқаптар мен ашық, шөпті жайлар, мысалы, гольф алаңдары елендерді қызықтырады. Көлік жүргізер кезде сақтық таныту қажет, себебі көбінесе бір елен жолдан өткеннен кейін, тағы бірі немесе екеуі соңынан келеді.

Deer are browsers. During the winter and early spring, they feed on Douglas fir, western red cedar, red huckleberry, salal, deer fern, and lichens growing on trees. Late spring to fall, they consume grasses, blackberries, apples, fireweed, pearly everlasting, forbs, salmonberry, salal, and maple. The mating or 'rutting' season occurs during November and early December. Bucks can be observed running back and forth across the roads in the pursuit of does. After the rut, the bucks tend to hide and rest, often nursing wounds. They suffer broken antlers, and have lost weight. They drop their antlers between January and March. Antlers on the forest floor provide a source of calcium and other nutrients to other forest inhabitants. Bucks regrow their antlers beginning in April through to August. The gestation period for does is 6–7 months, with fawns being born in late May and into June. Twins are the rule, although young does often have only single fawns. Triplets can also occur. Fawns weigh and have no scent for the first week or so. This enables the mother to leave the fawn hidden while she goes off to browse and replenish her body after giving birth. She must also eat enough to produce enough milk to feed her fawns. Although does are excellent mothers, fawn mortality rate is 45 to 70%. Does are very protective of their young and humans are viewed as predators. Deer communicate with the aid of scent and pheromones from several glands located on the lower legs. The metatarsal (outside of lower leg) produces an alarm scent, the tarsal (inside of hock) serves for mutual recognition and the interdigital (between the toes) leave a scent trail when deer travel. Deer have excellent sight and smell. Their large ears can move independently of each other and pick up any unusual sounds that may signal danger. At dawn, dusk, and moonlit nights, deer are seen browsing on the roadside. Wooded areas with forests on both sides of the road and open, grassy areas, i. e. golf courses, attract deer. Caution when driving is prudent because often as one deer crosses, another one or two follow.

Тынық мекенді басқару туралы дау

Алясканың оңтүстік-шығысында Ситка бұғысы – бұл аймаққа тән сирек кездесетін Александр архипелагының қасқырының (Canis lupus ligoni) негізгі жемі. 1990 жылдардың ортасында АҚШ Балық және жабайы табиғат қызметі осы қасқырдың түрін қорғауға алынсын ба деген петицияны қарады және 1997 жылдың тамызында орман шаруашылығы қызметі үш ай бұрын қабылданған Тонгасс ұлттық орман жоспарына қасқырдың популяциясын сақтау үшін енгізген шараларға негізделгендіктен, тізімге енгізудің қажеті жоқ деп шешті. Тонгасс ұлттық орманы қасқырларды сақтау үшін маңызды, себебі ол аймақтың жер аумағының 80% құрайды. Қасқырды қорғау мақсатында стандарттар мен нұсқаулар енгізілді, олар орман кесудің салдарынан қыста бұғылардың жеткілікті саны сақталып, қасқырдың популяциясының сақталуын және аңшыларға жеткілікті бұғы етінің қамтамасыз етілуін қамтамасыз етуге бағытталған. Қажетті жүк көтергіштігі бастапқыда бір шаршы мильге 13 бұғы деп белгіленген, бірақ 2000 жылы 18 бұғыға түзетілді. Жүк көтергіштігін анықтау үшін бұғы моделін пайдалану қажет, және бұл мақсатта қолда бар жалғыз құрал. Алайда, Тонгасс қасқыры стандарты мен нұсқаулықтарындағы бұғы ережелерін Орман шаруашылығы қызметінің іске асыруы көп жылдар бойы дау тудырды және 2008 жылы Greenpeace және Cascadia Wildlands ұйымдары төрт ағаш кесу жобасы бойынша сотқа шағымданып, талас қозғады. Орман шаруашылығы қызметі бұғы моделінде қолданған деректер жиынтығының агенттіктің өзінің 2000 жылы жүргізген зерттеуі бойынша бұғылардың жүк көтергіштігін асыра бағалап, ағаш кесудің әсерін төмендетіп көрсеткені белгілі болды. Сонымен қатар, жүк көтергіштігін есептеуде қолданылатын "бұғы көбейткіші" деп аталатын түрлендіру коэффициенті дұрыс қолданылмады, бұл жүк көтергіштігін 30% артық бағалауға және салдарынан әсерді төмендетуге алып келді. Екі қателіктің біріктірілген әсері өзгермелі, себебі Vol Strata мекеннің сапасына байланысты емес. Traitors Cove Timber Sales жобасына қатысты 2011 жылы талапкерлер 9-шы апелляциялық соттағы ауызша жарыс барысында жобаның ЭҚБ-сында (Экологиялық салдарын бағалау) көрсетілген бір шаршы мильге 21 бұғының жүк көтергіштігі және агенттік 2008 жылы жасаған жарияланбаған түзетулерге сәйкес, бір шаршы мильге 9,5 бұғы (Тонгасс орман жоспарының талабының жартысы) арасындағы айырмашылықты атап өтті. 9-шы округтік алқа 2011 жылдың 2 тамызында бірауыздан талапкерлердің пайдасына шешім шығарды, төрт ағаш кесу шешімін Орман шаруашылығы қызметіне қайтарып берді және бұғыларға тигізетін әсерді қайта талдау кезінде қажетті нұсқаулар берді. Сот шешімінде былай делінген: "Біз АҚШ Орман шаруашылығы қызметінің Тонгасс аймағындағы төрт ағаш кесу жобасын мақұлдау туралы шешімін жеткілікті түрде түсіндірмегенін ойлаймыз. Орман шаруашылығы қызметі бір шаршы мильге 100 бұғыны ең көп жүк көтергіштігі ретінде анықтайтын кестеге қалай келгенін және бір шаршы мильге 130 бұғыны ықтимал жүк көтергіштігі ретінде қабылдауға рұқсат бергенін түсіндіре алмады. Агенттік анықталған фактілер мен қабылданған шешімдер арасындағы рационалды байланысты көрсетуге міндетті, бірақ бұл жағдайда олай істемеді." (Pac. Coast Fed'n of Fisherman's Ass'ns v. U. S. Bureau of Reclamation, 426 F.3d 1082, 1091 (9th Cir. 2005)). 2013 жылдың қыркүйегінде, сол сот ісі бойынша, Анкоридж қаласындағы АҚШ аудандық соты Орман шаруашылығы қызметіне екінші рет сотқа жіберді, себебі агенттіктің бірінші сотқа дейінгі жұмысы модельдеу мәселелерін шешпеді. Сотқа қатысты ағаш кесудің төрт жобасы бойынша жұмыстар 2008 жылдан бері тоқтатылған.

In Southeast Alaska, the Sitka deer is the primary prey of the rare Alexander Archipelago wolf (Canis lupus ligoni), which is endemic to the region. In the mid 1990s, the United States Fish and Wildlife Service evaluated a petition to list this wolf subspecies as threatened, and decided a listing was not warranted in August 1997, largely on the basis of provisions the Forest Service had included to protect the viability of the wolf subspecies in its Forest Plan for the Tongass National Forest, adopted three months earlier. The Tongass NF is important in wolf conservation because it includes about 80% of the region's land area. The protections for the wolf included a standard and guideline intended to retain, in the face of logging losses, enough habitat carrying capacity for deer in winter to assure the viability of the Alexander Archipelago wolf and an adequate supply of deer for hunters. The needed carrying capacity was originally specified as 13 deer per square mile, but was corrected in 2000 to 18. Use of a deer model is specified for determining carrying capacity, and is the only tool available for the purpose. However, the Forest Service's implementation of the deer provision in the Tongass wolf standard and guideline has been controversial for many years, and led to a lawsuit by Greenpeace and Cascadia Wildlands in 2008, over four logging projects. The data set the Forest Service was using in the deer model was known through the agency's own study (done in 2000) to generally overestimate the carrying capacity for deer and underestimate the impacts of logging. Also, a conversion factor, known as the "deer multiplier" (used in calculating carrying capacity) was incorrectly applied, causing — by itself – a 30% overestimation of carrying capacity and corresponding underestimation of impacts. The combined effect of the two errors is variable because Vol Strata is not correlated to habitat quality. Regarding the Traitors Cove Timber Sales project, in 2011 the plaintiffs noted in oral arguments before the 9th Circuit Court of Appeals that the difference is between a claimed 21 deer per square mile carrying capacity in the project EIS, and 9.5 deer per square mile (about half of the Tongass Forest Plan's requirement) according to unpublished corrections the agency made in 2008. The 9th Circuit panel ruled unanimously on August 2, 2011, in favor of the plaintiffs, remanding the four timber sale decisions to the Forest Service and giving guidance for what is necessary during reanalysis of impacts to deer. The ruling says in part:

<blockquote>We do not think that USFS has adequately explained its decision to approve the four logging projects in the Tongass. USFS has failed to explain how it ended up with a table that identifies 100 deer per square mile as a maximum carrying capacity, but allows 130 deer per square mile as a potential carrying capacity. 'The agency is obligated to articulate a rational connection between the facts found and the choices made,' which the agency has not done here. Pac. Coast Fed'n of Fisherman's Ass'ns v. U. S. Bureau of Reclamation, 426 F.3d 1082, 1091 (9th Cir. 2005) In September 2013, under the same litigation, the U. S. District Court in Anchorage made a second remand to the Forest Service because the agency's further work under the first remand had not resolved the modeling issues. Activity on the four timber sales involved in the litigation has been suspended since 2008.