Альфонсо Ферреро Ла Мармора: Итальян саяхатшысы және әскери қолбасшысы
Alfonso Ferrero La Marmora
Альфонсо Ферреро Ла Мармора: итальяндық генерал, саясаткер, әскери министр. 1848 ж. Миланды революциядан құтқарып, Қырым соғысына қатысты. Кавурдың орнына премьер-министр болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Италиялық генерал және саясаткер
Italian general and politician
Альфонсо Ферреро Ла Мармора (18 қараша 1804 – 5 қаңтар 1878) – итальяндық генерал және мемлекет қайраткері. Оның үлкен ағаларының арасында әскери қызметкер және табиғатты зерттеуші Альберто делла Мармора, сондай-ақ қазіргі итальян армиясының «Берсальери» деп аталатын бөлімшесін құрған Алессандро Ферреро Ла Мармора бар.
Alfonso Ferrero La Marmora (; 18 November 18045 January 1878) was an Italian general and statesman. His older brothers include soldier and naturalist Alberto della Marmora and Alessandro Ferrero La Marmora, founder of the branch of the Italian army now called the Bersaglieri.
Өмірбаян
Туринде туған ол 1823 жылы Сардиния армиясына қабылданды және 1848 жылдың наурыз айында капитан болды, сол кезде ерекше көзге түсіп, майор шеніне ие болды. 1848 жылдың 5 тамызында ол Миланды революциялық халықтан құтқарып, Сардинияның Карл Альбертін босатып алды, ал қазан айында генерал болып тағайындалып, Соғыс министрі қызметіне кірді. 1849 жылы Генуядағы көтерілісті басып, 1849 жылдың қараша айында қайтадан соғыс министрі портфелін иеленді. Ол Қырым экспедициясын басқарған (онда Севастопольді қоршау мен Черная шайқасында қолбасшылық етті) кезеңнен басқа, 1859 жылға дейін осы қызметте болды. 1859 жылы Австрияға қарсы соғысқа қатысып, сол жылдың шілдесінде Кавурдың орнын басып премьер-министр болды. 1860 жылы Италия Корольдығының мойындалуын реттеу үшін Берлин мен Санкт-Петербургке жіберілді. Кейіннен ол 1864 жылдың қыркүйегінде Марко Мингеттиден кейін премьер-министр болып тағайындалғанға дейін Миланның губернаторы және Неапольдегі корольдік лейтенанты қызметтерін атқарды. Ол қыркүйек келісімінің ауқымын өзгертетін хат арқылы Италияға Римді иеленуге қатысты ұлттық талаптар бойынша толық еркіндік берді, бұл құжатты Висконти Венеста кейіннен 1870 жылы Италияның Римді басып алуын ақтау үшін пайдаланды. Италиялық шабуылдың бастапқы кезеңдеріндегі тиімсіздік, үлкен итальяндық артықшылыққа қарамастан, 23 маусымда Кустоза шайқасында жеңіліске әкелді. Отандастары, әсіресе жоғары шенді басқа генералдар, және пруссиялықтар оны сатқындық пен екіжүзділікпен айыптады. Соңында ол өзінің тактикасын қорғау үшін (1873) «1866 жылғы оқиғаларға көбірек жарық» («Un po' più di luce sugli eventi dell'anno 1866») атты құжаттар жинағын жариялады, бұл Германияда наразылық тудырып, мемлекеттік құпияларды бұзды деген айыпқа ұшыратты. Осы уақытта ол 1867 жылы Римге француз экспедициясына қарсы тұру үшін Парижге жіберілді, ал 1870 жылы итальяндықтар Римді басып алғаннан кейін жаңа астананың патша лейтенанты болып тағайындалды. 1878 жылдың 5 қаңтарында Флоренцияда қайтыс болды. Ла Мармораның жазбаларына «Итальяндық қайта өркендеудің эпизоды» («Un episodio di risorgimento italiano», 1875) және «Конституциялық үкіметтегі мемлекеттік құпия» («Il segreto di stato nel governo costituzionale», 1877) кіреді.
Born in Turin, he entered the Sardinian army in 1823, and was a captain in March 1848, when he gained distinction and the rank of major at the On 5 August 1848 he liberated Charles Albert of Sardinia from a revolutionary mob in Milan, and in October was promoted general and appointed Minister of War. After suppressing the revolt of Genoa in 1849, he again assumed in November 1849 the portfolio of war, which, save during the period of his command of the Crimean expedition (where he commanded at the siege of Sevastopol and the battle of the Chernaya), he retained until 1859. He took part in the war of 1859 against Austria; and in July of that year succeeded Cavour in the premiership. In 1860 he was sent to Berlin and Saint Petersburg to arrange for the recognition of the kingdom of Italy and subsequently he held the offices of governor of Milan and royal lieutenant at Naples, until, in September 1864, he succeeded Marco Minghetti as premier. In this capacity, he modified the scope of the September Convention by a note in which he claimed for Italy full freedom of action in respect of national aspirations to the possession of Rome, a document of which Visconti Venosta afterwards took advantage when justifying the Italian occupation of Rome in 1870. of the hesitant conduct of the first phases of the Italian invasion, which, despite the large Italian superiority, led to the defeat in the battle of Custoza on 23 June. Accused of treason by his fellow countrymen, in particular by other high rank generals, and of duplicity by the Prussians, he eventually published in defence of his tactics (1873) a series of documents entitled Un po' più di luce sugli eventi dell'anno 1866 ("More light on the events of 1866"), a step which caused irritation in Germany, and exposed him to the charge of having violated state secrets. Meanwhile, he was sent to Paris in 1867 to oppose the French expedition to Rome, and in 1870, after the occupation of Rome by the Italians, was appointed lieutenant royal of the new capital. He died in Florence on 5 January 1878. La Marmora's writings include Un episodio di risorgimento italiano (1875) and Il segreto di stato nel governo costituzionale (1877).