Урбано Раттацци: Италия саяхатшысы және мемлекет қайраткері
Urbano Rattazzi
Урбано Раттацци (1808-1873) – итальяндық саяхатшы, мемлекет қайраткері. Туринде заң білімін алған, саяси мансабымен көзге түскен. Биографиясы туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Италиялық саясаткер және мемлекет қайраткері (1808–1873)
Italian politician and statesman (1808–1873)
Урбано Пио Франческо Раттацци (29 маусым 1808 – 5 маусым 1873) – итальяндық саясаткер және мемлекет қайраткері.
Urbano Pio Francesco Rattazzi (; 29 June 1808 5 June 1873) was an Italian politician and statesman.
Жеке өмір
Ол Пьемонт облысының Алессандрия қаласында дүниеге келген. Ол Туринде құқық білімін алып, 1838 жылы заңгерлік тәжірибесін бастады, ол елордада және Касаледе едәуір табысқа жетті. 1863 жылы үйленген әйелі, Летиция Мари Вайс Бонапарт, белгілі француз жазушысы және император Наполеон I-нің шөбересі болды. Ол демократтардан қоңыржай либералдарға өтіп, орталық-сол қанаттық топты құрды. Бұл партия Кавур басқарған орталық-оң қанатпен коалиция құрды. Бұл коалиция "коннубио" деп аталды, яғни оң және сол қанаттың қоңыржай өкілдерінің одағы, және 1852 жылдың қарашасында д’Азеглио кабинетінің құлауына және Кавурдың жаңа министрлігін құруына себеп болды. Раттацци 1853 жылы Парламент төрағалығынан бас тартып, Әділет министрі, кейін Ішкі істер министрі болды. Ішкі істер министрі ретінде ол бірқатар реформалар жүргізді, оның ішінде белгілі бір монах ордендерін тарату, шіркеу мүліктерін жартылай секуляризациялау және діни ұйымдардың ықпалын шектеу шаралары бар болды. Бұл діншілдермен қатыгез күреске әкеп соқты. Қоғамдық пікірдің сәл өзгеруіне байланысты ол 1858 жылы қызметінен кетті, бірақ 1859 жылы Ла Мармора басқаратын кабинетке Ішкі істер министрі ретінде қайта оралды. Ницца мен Савойяны Францияға беру туралы келіссөздерге қарсы болғандықтан, ол 1860 жылдың қаңтарында тағы да зейнетке шықты. Бұл саясатқа деген көзқарасын өзгерткеннен кейін, ол бірінші итальян Парламентінің төменгі палатасының төрағасы болды және 1862 жылдың наурыз айында Рикасолиден үкіметтің жетекшілігін қабылдап, Сыртқы істер және Ішкі істер министрлігін өзінде сақтап қалды. Алайда, Аспромонтедегі Гарибальдиге қатысты қатаң саясаты салдарынан келесі желтоқсанда қызметтен алынды. Ол 1867 жылы сәуірден қазанға дейін тағы да Премьер-министр болды. Гарибальдиге деген жаулыққа халықтың наразылығы оны тағы да қызметтен қуды. Ол 1873 жылдың 5 маусымында Фрозиноне қаласында қайтыс болды.
He was born in Alessandria, Piedmont. He studied law at Turin, and in 1838 began his practice, which met with marked success at the capital and Casale. His wife, Laetitia Marie Wyse Bonaparte, whom he married in 1863, was a noted French novelist and a grandniece of Emperor Napoleon I. He left the Democrats for the Moderate Liberals, and formed the group of the center left. This party formed a coalition with the center right headed by Cavour. This coalition was known as the connubio, i. e. the union of the moderate men of the Right and of the Left, and brought about the fall of the d'Azeglio cabinet in November 1852 and the organization of a new ministry by Cavour. Rattazzi gave up a Parliament presidency in 1853 to become Minister of Justice and later Minister of the Interior. As Minister of the Interior, he carried a number of measures of reform, including that for the suppression of certain of the monastic orders, partial secularization of church property, and restricting the influence of the religious associations. This precipitated a bitter struggle with the Clerical party. During a momentary reaction of public opinion he resigned office in 1858, but again entered the cabinet under La Marmora in 1859 as Minister of the Interior. In consequence of the negotiations for the cession of Nice and Savoy to France, which cession he opposed, he again retired in January 1860. On changing his views on this policy, he became president of the lower chamber in the first Italian Parliament, and in March 1862 succeeded Ricasoli in the government, retaining for himself the portfolios of Foreign Affairs and of the Interior. However, in consequence of his policy of repression towards Garibaldi at Aspromonte, he was driven from office in the following December. He was again Prime Minister in 1867, from April to October. Popular reaction to his hostility to Garibaldi again drove him from office. He died at Frosinone on 5 June 1873.