Вашингтонға баратын мырза Смит

Кіріспе

«Смит Вашингтонға барады» — 1939 жылғы Франк Капраның америкалық саяси комедиялық драмалық фильмі. Басты рөлдерді Жан Артур мен Джеймс Стюарт, ал екінші рөлдерді Клод Рейнс пен Эдвард Арнольд сомдады. Фильм үкіметтік жемқорлыққа қарсы күресіп жатқан, жаңадан тағайындалған АҚШ сенаторы туралы. Сценарий авторы – Сидни Бухман, ал сюжеті Льюис Р. Фостердің жарияланбаған «Монтаналық джентльмен» әңгімесіне негізделген. Фильм алғашқы көрсетілімінде дау тудырды, бірақ кассада табысқа ие болды және Стюартты танымал актерге айналдырды. Бұл фильм Монтана штатының АҚШ сенаторы Бертон Уилердің өмірінен шабыттанды, ол Уоррен Хардинг әкімшілігін терген кезде ұқсас жағдайға тап болған. «Смит Вашингтонға барады» фильмі «Үздік фильм», «Үздік режиссер» және «Үздік актер» номинацияларында барлығы 11 «Оскар» сыйлығына ұсынылып, «Үздік түпнұсқа әңгіме» номинациясында жеңіске жетті. Барлық уақыттардың ең ұлы фильмдерінің бірі саналатын бұл фильм 1989 жылы АҚШ Ұлттық кино реестрінде сақтау үшін таңдалған алғашқы 25 фильмнің қатарына енді, өйткені ол «мәдени, тарихи немесе эстетикалық маңызы бар» деп танылды.

Сюжет

1930 жылдардың соңында аты-жөні айтылмаған батыс штатының губернаторы Хьюберт "Хэппи" Хоппер Джефферсон Смитты қайтыс болған АҚШ сенаторы Сэм Фоулидің орнына тағайындайды. Смит – "Жас сарбаздар" ұйымының жетекшісі, оның тағайындалуын губернатордың балалары да қолдайды. Сыбайлас жемқор саяси басшы Джим Тейлор өзінің сүйікті адамын тағайындауға тырысады, ал халық комитеттері басқа кандидатты қалайды. Бірақ Смит саясаттан бейхабар болғандықтан, оны басқару оңай болады деп күтілген. Смитті жұртшылыққа беделді, бірақ жасырын түрде жемқор сенатор Джозеф Пэйн қанатына алады, ол Смиттың қайтыс болған әкесінің досы еді. Смит сенатордың қызы Сюзанға бірден ғашық болады. Сенатор Пэйннің үйінде Смит Сюзанмен сөйлеседі, жас әлеуметтік беделді қызға қызығып, маңғазып, ұялады. Смиттың қарапайымдылығы мен адалдығы Вашингтон баспасөзіне оны пайдаланып, оның беделін күлкілі суреттер мен "ауылдық" деп айыптаған тақырыптар арқылы тез түсіруге мүмкіндік береді. Смитпен айналысу үшін Пэйн оған заң жобасын ұсынуды ұсынады. Өзінің бұрынғы көмекшісі Кларисса Сондерстің көмегімен, ол Вашингтонда және саясатта көп жылдар бойы болған, Смит өз штатындағы ұлттық балалар лагері үшін жер сатып алуға федералды үкіметтен несие алу туралы заң жобасын жасайды, оны Америка жастары төлейді. Қаржы бірден түсе бастайды. Бірақ ұсынылған лагерь Тейлордың саяси машинасы құрастырған және сенатор Пэйн қолдаған қаржылық схемаға енген бөгет салу жобасының бір бөлігі болып шығады. Смитті қиын жағдайға түсірмей, олардың пара жоспары орындалсын деп Пэйн Тейлорға кеткісі келетінін айтады, бірақ Тейлор Пэйн билікте Тейлордың ықпалы арқасында екенін еске салады. Содан кейін Пэйн Смиттен бұл мәселе туралы үнсіздік сақтауын өтінеді. Келесі күні Смит Сенатта заң жобасы туралы сөйлегенде, оның штатындағы саяси күш – Пэйн арқылы – Смитті заң жобасынан пайда табуға тырысқаны үшін айыптайды, оның сұрақтағы жерге ие екенін дәлелдейтін жалған құжаттарды ұсынғанын айтады. Пэйннің сатқындығына қатты ошарап, ашуланып, Смит өзін қорғауға тырыспай, қашып кетеді. Басында Смитке деген сенімсіздігімен қараған, бірақ енді оған сенетін Сондерс оны қаржы бөлуді кейінге қалдыру үшін филибюстерді бастауға және Сенатта оның кінәсіздігін дәлелдеуге көндіреді. Өзінің кінәсіздігін дәлелдеудің соңғы мүмкіндігі ретінде ол 25 сағатқа жуық үнсіздіксіз сөйлейді, америкалық еркіндік идеалдарын қайталайды және бөгет салу жобасының нағыз мақсатын ашады. Бірақ сенаторлардың ешқайсысы оған сенбейді. Сайлаушылар оны қолдауға тырысады, бірақ қарсыластардың ықпалы күшті, барлық әрекеттері сәтсіз аяқталады. Тейлордың машинасының ықпалымен Смиттың штатындағы газеттер мен радиостанциялар Тейлордың бұйрығымен Смиттың айтқандарын жариялаудан бас тартады және тіпті сенаторға қарсы фактілерді бұрмалайды. "Жас сарбаздар" ұйымының Смитты қолдау үшін ақпарат тарату әрекеті Тейлордың бандиттерінің балаларға жасаған қатыгездік шабуылдарына әкеледі. Барлық үміт жоқ сияқты көрінсе де, Смит толыққанды шаршағанда сенаторлар оған назар аудара бастайды. Пэйннің қолында соңғы картасы бар: ол Смиттың штатынан, оның қуғындалуын талап ететін қарапайым адамдардан келген хаттар мен телеграммалар әкеледі. Бұл жаңалықтан қатты күйзелген Смит Сенаттың төрағасының жылы күлімсіреуінен үміт сәулесін көреді. Смит адамдар оған сенгенше алға жылжуға уәде береді, бірақ дереу әлсіреп құлайды. Өкініштен ауыр халде Пэйн Сенат палатасынан шығып, өзін-өзі атуға тырысады, бірақ оны қарап тұрған сенаторлар тоқтатады. Содан кейін ол Сенат палатасына қайта кіріп, барлық схеманы мойындап, жариялайды; реформаланған Пэйн өзін Сенаттан қуғынға салу керектігін талап етеді және Смиттың кінәсіздігін Клариссаның қуанышына бекітеді. Сенаттың төрағасы осыған байланысты туған хаосты қызығушылықпен бақылайды.

In the late 1930s, the governor of an unnamed western state, Hubert "Happy" Hopper, appoints Jefferson Smith to replace deceased U. S. Senator Sam Foley. Smith is head of the Boy Rangers, and his appointment is supported by the governor’s children. Corrupt political boss Jim Taylor sought the appointment of his handpicked stooge, while popular committees wanted another candidate. Smith, however, was chosen because his naivety about politics was expected to make him easy to manipulate. Smith is taken under the wing of the publicly esteemed, but secretly crooked, Senator Joseph Paine, who was Smith's late father's friend. Smith develops an immediate attraction to the senator's daughter, Susan. At Senator Paine's home, Smith has a conversation with Susan, fidgeting and bumbling, entranced by the young socialite. Smith's naïve and honest nature allows the unforgiving Washington press to take advantage of him, quickly tarnishing Smith's reputation with ridiculous front page pictures and headlines branding him a bumpkin. To keep Smith busy, Paine suggests he propose a bill. With the help of his secretary, Clarissa Saunders, who was the aide to Smith's predecessor and had been around Washington and politics for years, Smith comes up with a bill to authorize a federal government loan to buy some land in his home state for a national boys' camp, to be paid back by youngsters across America. Donations pour in immediately. However, the proposed campsite is already part of a dam building graft scheme included in an appropriations bill framed by the Taylor political machine and supported by Senator Paine. Unwilling to crucify the worshipful Smith so that their graft plan will go through, Paine tells Taylor he wants out, but Taylor reminds him that Paine is in power primarily through Taylor's influence. Paine then advises Smith to keep silent about the matter. The following day, when Smith speaks out about the bill at Senate, the machine in his state — through Paine — accuses Smith of trying to profit from his bill by producing fraudulent evidence that Smith already owns the land in question. Smith is too shocked and angry by Paine's betrayal to defend himself and runs away. Saunders, who looked down on Smith at first, but has come to believe in him, talks him into launching a filibuster to postpone the appropriations bill and prove his innocence on the Senate floor just before the vote to expel him. In his last chance to prove his innocence, he talks non stop for about 25 hours, reaffirming the American ideals of freedom and disclosing the dam scheme's true motives. Yet none of the senators are convinced. The constituents try to rally around him, but the entrenched opposition is too powerful, and all attempts are crushed. Owing to the influence of Taylor's machine, newspapers and radio stations in Smith's home state, on Taylor's orders, refuse to report what Smith has to say and even distort the facts against the senator. The Boy Rangers' effort to spread the news in support of Smith results in vicious attacks on the children by Taylor's gangsters. Although all hope seems lost, the senators begin to pay attention as Smith approaches utter exhaustion. Paine has one last card up his sleeve: he brings in bins of letters and telegrams from Smith's home state, purportedly from average people demanding his expulsion. Nearly broken by the news, Smith finds a small ray of hope in a friendly smile from the President of the Senate. Smith vows to press on until people believe him but immediately collapses in a faint. Overcome with the pangs of remorse, Paine leaves the Senate chamber and attempts to commit suicide by gunshot but is stopped by onlooking senators. He then bursts back into the Senate chamber, shouting a confession to the whole scheme; the reformed Paine further insists that he must be expelled from the Senate and affirms Smith's innocence to Clarissa's delight. The President of the Senate observes the ensuing chaos with amusement.

Өндіріс

Колумбия Пикчерс бастапқыда Льюис Р. Фостердің жарық көрмеген әңгімесін, түрліше «Монтана мырзасы» және «Вайоминг мырзасы» деп аталған, Ральф Беллами үшін түсірілімге арналған материал ретінде сатып алды. Бірақ Франк Капра режиссер болып келгеннен кейін – Рубен Мамулиан қызығушылық танытқаннан соң – фильм оның «Мырза Дидс қалаға келеді» фильмінің жалғасы, «Мырза Дидс Вашингтонға келеді» болып, Гари Купер Лонгфелло Дидс рөлін қайта ойнауы тиіс болды. #tag:ref| Кейін Льюис Фостер сотта Гари Куперді есінде ұстап, оған арнап жазғанын куәландырды. Ал Стюарт MGM-нен қарызға алынды. Фильмде жастар тобы көрсетілгенімен, Американың ізшілдері олардың атын фильмде пайдалануға рұқсат бермеді, оның орнына «Жас күзетшілер» деген есім қолданылды. Вашингтон қаласында, Юнион Станциясында және АҚШ Капитолийінде, сондай-ақ фондық түсірілімдер үшін басқа да жерлерде түсірілімдер жүргізілді. Студияда шынайылықты қамтамасыз ету үшін Сенаттың комиссиялар залдары, киім бөлмелері, қонақ үйлер және Вашингтон қаласының ескерткіштерінен тұратын әсем декорациялар жасалды, бәрі Капра мен оның командасы астанаға жасаған саяхаты негізінде құрылды. Тіпті Вашингтон Пресс-клубы да ең ұсақ бөлшектеріне дейін көшірілді, бірақ ең көп күш Колумбия студиясында Сенат палатасын дәл қайта жасауға жұмсалды. Сенат галереясының бұрынғы бастығы Джеймс Д. Престон Сенат декорациясының техникалық директоры болды және саяси тәртіп бойынша кеңес берді. Сондай-ақ, «Warner Bros» студиясының «Нью-Йорк көшесі» декорациясы қолданылып, осы көрініс түсірілген кезде 1000-ға жуық актерлер тартылды.

Әсері

Фильмнің тұңғыш көрсетілімі 1939 жылдың 17 қазанында Вашингтон қаласындағы Конституция залында өтті. Шараны Ұлттық баспасөз клубы ұйымдастырды, алға 45 сенаторды қоса алғанда 4000 қонақ шақырылды. Фредерик Уильям Уайл «Вашингтон Стар» газетінде фильмде «Гитлер, Муссолини және Сталин қалай суреттегеніндей, демократиялық жүйе мен біздің мақтанатын еркін баспасөзді дәл сол түспен көрсеткенін» жазды. Капра өзінің автобиографиясында кейбір сенаторлар премьерадан шығып кеткенін айтса да, заманауи баспасөз есептері бұл оқиғаның болған-болмағаны және сенаторлар фильм кезінде экранға қарсы айқайлағандары туралы нақты мәлімет бермейді. Дегенмен, демократ және Сенаттағы көпшілік көшбасшысы Альбен В. Баркли фильмді «ақылсыз және еңкіш» деп атап, «Сенатты алаяқтардың тобына айналдырады» деді. «Харрисонның есептері» киножурналының құрметті журналисі және баспагері Пит Харрисон Сенаттың кинотеатр иелеріне «елдің мүддесіне қайшы келетін» фильмдерді көрсетуден бас тартуға рұқсат беретін заң жобасын қабылдауын ұсынды. Бұл орындалмады, бірақ кейбір сенаторлар фильм өздерінің институтының беделіне келтірген зиян үшін кек алуға тырысқан жолдардың бірі – Нейлидің блокты брондауға қарсы заң жобасын қабылдауға ықпал ету болды, бұл 1940 жылдардың соңында студияларға тиесілі кинотеатрлар тізбегінің тарауына әкелді. «Колумбия» фильмнің патриотизмін және демократияны қолдауын көрсетіп, фильм туралы көптеген жағымды пікірлерді жариялап жауап берді. Басқа да наразылықтар айтылды. Ұлыбританиядағы АҚШ елшісі Джозеф П. Кеннеди Капра мен «Колумбия» компаниясының басшысы Гарри Кохнға фильмнің «Еуропадағы Американың беделін» жоятынынан қорқатынын және осы себепті оны еуропалық көрсетімнен алып тастауды сұрады. Капра мен Кохн фильм туралы пікірлерді келтіріп жауап берді, бұл Кеннедиді одан әрі қадағаламауға жеткізді, бірақ ол жеке өзі фильмге күмәндана берді. Фильм Гитлер Германиясында, Муссолини Италиясында және Франко Испаниясында тыйым салынды. Кеңес Одағында фильм 1950 жылдың желтоқсан айында «Сенатор» деген атпен кинотеатрларда көрсетілді. Капраның айтуынша, фильмнің мағынасын ресми идеологияға сәйкес ету үшін фильм кейбір еуропалық елдерде дубляждалған. 1942 жылы неміс оккупациясы астындағы Францияда американдық фильмдерге тыйым салынғанда, кейбір кинотеатрлар тыйым күшіне енгенге дейін «Мистер Смит Вашингтонға барады» фильмін соңғы фильм ретінде көрсетуді жөн көрді. Париждегі бір кинотеатр иесі тыйым салынғаннан кейін 30 күн бойы фильмді үздіксіз көрсеткен. Фильмге сыншылардың реакциясы саясаткерлердің реакциясынан гөрі салмақты болды. Мысалы, «The New York Times» газетінің сыншысы Фрэнк С. Нюгент радио Сити Музыка залындағы тұсаукесерде: «[Капра] әрбір дауыс беретін азаматқа Сенатқа кем дегенде бір рет еркін шабуыл жасауға құқық беретін Конституциядағы жазылмаған баптың қорғауында жұмыс істейді. М. Капраның шабуылы еденнен және ең жақсы көңіл-күйде; егер ол тақтаға дейін тербелмесе, күлімсіреп, қадір-қасиеті жараланғандай, ол оның кінәсі емес, Сенаттың кінәсі, және біз шынымен жоғарғы палата туралы уайымдауымыз керек» деп жазды. «Мистер Смит Вашингтонға барады» американдық тарихтағы ең маңызды сыбыс таратушы фильмдердің бірі деп есептеледі. Доктор Джеймс Муртаг және доктор Джеффри Виганд 2007 жылдың 13-19 мамырында өткен «Вашингтондағы сыбыс таратушылар аптасының» бірінші шарасында осы фильмді АҚШ тарихындағы маңызды оқиға деп атады. Басқалары фильмдегі сөз бостандығына берілген күшті қолдауды тирандықтың тежегіші деп атап, фильмде бейнеленген Тейлор машинасының күшті тактикасы мен мэр Франк Хейгтың Нью-Джерси штатының Джерси Ситидегі наразылық білдірушілерге қарсы жақында қолданған тактикасы арасындағы параллельдіктерге назар аударды. «Мистер Смит Вашингтонға барады» көбінесе Капраның ең жақсы фильмдерінің қатарына жатқызылады, бірақ ол «Капраның әлемге деген көзқарасындағы өзгеріске, шаршаған оптимизмнен қараңғы, пессимистік тонға ауысуына себеп болды. «Америкалық ақымақтықтан» (1932) бастап, Капраның «Бір күндік әйел» (1933), «Бір түнде болды» (1934), «Мырза Дидс қалаға барады» (1936) және «Сіз оны өзіңізбен бірге ала алмайсыз» (1938) фильмдері қарапайым адамның адалдығына сенім білдірді. Алайда «Мистер Смит Вашингтонға барады» фильмінде адал қарапайым адам алаяқтық, еңкіш және қарақшылық топпен қоршалған. Фильмдегі барлық адамдар – Джефферсон Смит пен оның шағын жақтастарынан басқа – Эдвард Арнольдтың Джеймс Тейлор басқарған саяси машинасының қызметінде немесе Тейлордың жемқорлығына оның үнсіздігі арқылы қатысқан, және олар барлығы бейкүнә адамдардың, балалардың қиналуын және қорқытуын, құқықтардың бұзылуын және үкіметтің тоқтатылуын тыныш күйінде қадағалайды». Дегенмен, Смиттың сөздік шабуылы және Сенат президентінің жасырын ынтасы режиссердің бір адамның қандай өзгеріс жасай алатынына сенімділігін көрсетеді. Бұл тақырып Капраның «Аруақтардың керемет өмірі» (1946) және басқа фильмдерінде одан әрі дамытылды.

The film premiered in Constitution Hall in Washington, D. C., on October 17, 1939, sponsored by the National Press Club, an event to which 4,000 guests were invited, including 45 senators. Frederic William Wile of the The Washington Star wrote that the film showed "the democratic system and our vaunted free press in exactly the colors Hitler, Mussolini and Stalin like to paint them." While Capra claims in his autobiography that some senators walked out of the premiere, contemporary press accounts are unclear about whether this occurred or not, or whether senators yelled back at the screen during the film. However, it is known that Alben W. Barkley, a Democrat and the Senate Majority Leader, called the film "silly and stupid", and said it "makes the Senate look like a bunch of crooks". Pete Harrison, a respected journalist and publisher of the motion picture trade journal Harrison's Reports, suggested that the Senate pass a bill allowing theater owners to refuse to show films that "were not in the best interest of our country". That did not happen, but one of the ways that some senators attempted to retaliate for the damage they felt the film had done to the reputation of their institution was by pushing the passage of the Neely Anti Block Booking Bill, which eventually led to the breakup of the studio owned theater chains in the late 1940s. Columbia responded by distributing a program which put forward the film's patriotism and support of democracy and publicized the film's many positive reviews. Other objections were also voiced. Joseph P. Kennedy, the American Ambassador to Great Britain, wrote to Capra and Columbia head Harry Cohn to say that he feared the film would damage "America's prestige in Europe", and because of this urged that it be withdrawn from European release. Capra and Cohn responded, citing the film's review, which mollified Kennedy to the extent that he never followed up, although he privately still had doubts about the film. The film was banned in Hitler's Germany, Mussolini's Italy, and in Franco's Spain. In the Soviet Union, the film was released to cinemas in December 1950 as The Senator. According to Capra, the film was also dubbed in certain European countries to alter the message of the film so it conformed with official ideology. When a ban on American films was imposed in German occupied France in 1942, some theaters chose to show Mr. Smith Goes to Washington as the last movie before the ban went into effect. One theater owner in Paris reportedly screened the film nonstop for 30 days after the ban was announced. The critical response to the film was more measured than the reaction by politicians, domestic and foreign. When it premiered at the Radio City Music Hall, the critic for The New York Times, for instance, Frank S. Nugent, wrote that "[Capra] is operating, of course, under the protection of that unwritten clause in the Bill of Rights entitling every voting citizen to at least one free swing at the Senate. Mr. Capra's swing is from the floor and in the best of humor; if it fails to rock the august body to its heels – from laughter as much as from injured dignity – it won't be his fault but the Senate's, and we should really begin to worry about the upper house." Mr. Smith Goes to Washington has been called one of the quintessential whistleblower films in American history. Dr. James Murtagh and Dr. Jeffrey Wigand cited this film as a seminal event in U. S. history at the first "Whistleblower Week in Washington" (May 13–19, 2007). Others have highlighted the film's vigorous support for free speech as a check of tyranny, and have pointed to the parallels between the strong armed tactics of the Taylor Machine depicted in the film and those which had recently been deployed by Mayor Frank Hague against protestors in Jersey City, New Jersey. Mr. Smith Goes to Washington has often been listed as among Capra's best, but it has been noted that it "marked a turning point in Capra's vision of the world, from nervous optimism to a darker, more pessimistic tone. Beginning with American Madness (1932), such Capra films as Lady for a Day (1933), It Happened One Night (1934), Mr. Deeds Goes to Town (1936), and You Can't Take It With You (1938) had trumpeted their belief in the decency of the common man. In Mr. Smith Goes to Washington, however, the decent common man is surrounded by a venal, petty and thuggish group of crooks. Everyone in the film – except for Jefferson Smith and his tiny cadre of believers – is either in the pay of the political machine run by Edward Arnold's James Taylor or complicit in Taylor's corruption through their silence, and they all sit by as innocent people, including children, are brutalized and intimidated, rights are violated, and the government is brought to a halt." Nevertheless, Smith's filibuster and the tacit encouragement of the Senate President are both emblematic of the director's belief in the difference that one individual can make. This theme would be expanded further in Capra's It's a Wonderful Life (1946) and other films.

Кассалық жинақ

"Мистер Смит Вашингтонға барады" фильмі шыққан кезде кассалық табысқа ие болды, тек АҚШ-та 3,5 миллион долларлық киножарналар тапты. Ол 1939 жылғы ең көп табыс әкелген екінші фильм болды және 1930-шы жылдардағы үшінші фильм болды, "Желмен бірге кеткен" және "Аққу ханшайым мен жеті кәрізші" фильмдерінен кейін ғана.

Академиялық сыйлықтар

"Мистер Смит Вашингтонға барады" 11 «Оскар» сыйлығына ұсынылып, бір ғана сыйлықты жеңіп алды.

| Сыйлық | Нәтиже | Жеңімпаз |
|---|---|---|
| Үздік фильм | Columbia Pictures (Фрэнк Капра) | Дэвид О. Селзник – «Желмен кеткендер» |
| Үздік режиссер | Фрэнк Капра | Виктор Флеминг – «Желмен кеткендер» |
| Үздік актер | Джеймс Стюарт | Роберт Донат – «Қош бол, Мистер Чипс» |
| Үздік сценарий | Сидни Букман | Сидни Говард – «Желмен кеткендер» |
| Үздік түпнұсқа сценарий | Луис Р. Фостер | |
| Үздік қосалқы актер | Клод Рейнс, Гарри Кэри | Томас Митчелл – «Почтовая карета» |
| Үздік суретші-қоюшы | Лионель Бэнкс | Лайл Р. Уилер – «Желмен кеткендер» |
| Үздік монтаж | Гин Хэвлик, Ал Кларк | Хэл К. Керн, Джеймс Э. Ньюком – «Желмен кеткендер» |
| Үздік музыка | Дмитрий Тьомкин | Герберт Стоухарт – «Оздың сиқыры» |
| Үздік дыбыс жазу | Джон П. Ливадари | Бернард Б. Браун – «Ертеңгі күн келгенде» |

Басқа марапаттар

"Мистер Смит Вашингтонға барады" фильмі 1939 жылғы ең үздік фильмдердің бірі деп «Нью-Йорк Таймс» және «Film Daily» басылымдары атады, сондай-ақ Ұлттық сын кеңесінің «Үздік фильм» номинациясына ұсынылды. Джеймс Стюарт 1939 жылғы Нью-Йорк киносыншылары шеңберінің «Үздік актер» сыйлығын жеңіп алды. 1989 жылы «Мистер Смит Вашингтонға барады» фильмі «мәдени, тарихи немесе эстетикалық маңызы бар» деп танылып, АҚШ Ұлттық кино тізіліміне енгізілді.

Қайта жасау

1949 жылы «Колумбия» компаниясы «Мистер Смит Вашингтонға барады» фильмінің жалғасын жоспарлады, бірақ оны ешқашан шығармады, оған «Мистер Смит бүлік шығарады» деген ат қойылды. 1952 жылы олар басты рөлді Джейн Уайманның ойнауымен гендерлік ролдері ауыстырылған қайта түсірілімді де қарастырды. Бұл фильм сондай-ақ Эдди Мерфидің қатысуымен «Танымал мырза» (1992) деген атпен қайта түсірілді. 2019 жылғы австралиялық саяси драмалық телесериал «Тоталь бақылау» өте ұқсас сюжетке ие, онда жаңа сенатор – Дебора Мейлман ойнаған Австралия Сенатына шақырылған абориген әйел.

Радионы бейімдеу

Фильм 1941 жылы Австралияда радиоға бейімделді, бас рөлді Грант Тейлор ойнады.

Танымал мәдениетте

1940 жылғы 10 наурызда Джек Беннидің NBC радио шоуында «Мырза Бенни Вашингтонға барады» атты пародиалық қойылым болды. «Ernest Rides Again» VHS нұсқасында «Saturday Night Live» бағдарламасының «Мырза Билл Вашингтонға барады» атты қысқаметражды фильмі көрсетілді. «Симпсондар» оны бірнеше рет пародиалады, соның ішінде үшінші маусымдағы «Мырза Лиза Вашингтонға барады» атты эпизод, онда Лиза Симпсон эссе байқауында жеңіс алып, сыйлық ретінде Вашингтонға сапар барып, Вашингтон үкіметіне көңілі толады; он бірінші маусымның премьералық эпизоды «Блинддомнан тыс», онда Мел Гибсонның (өз дауысымен) ойнаған Джефферсон Смит рөліндегі «Мырза Смит Вашингтонға барады» фильмінің қайта түсірілімі бар; және он төртінші маусымның «Мырза Сприц Вашингтонға барады» атты эпизоды. 2002 жылғы маусымда Сан-Франциско мим труппасы «Мырза Смит Обскуристанға барады» атты музыкалық қойылымды ұсынды, ол «Жорж Буш президенттігінің ел ішінде және шетелде демократиялық принциптерді қолдаймын деп мәлімдегенінің мәнін бірінші рет сезінетін, адал және тәжірибесіз адам» туралы айтады. NBC-нің қысқа мерзімді саяси драмасы «Мырза Стерлинг» (2003) «21-шы ғасыр үшін Мырза Смит Вашингтонға барады» деп сипатталды, шоу Калифорниядан келген, Вашингтонмен күресіп, астыртын жоспарлармен губернатор тағайындаған, идеалистік жас сенатор туралы баяндайды. «Scandal» телесериалының үшінші маусымының үшінші эпизоды «Ханшайым Смит Вашингтонға барады» (2013) деп аталады. «Мырза Смит Вашингтонға жете ала ма?» атты деректі фильм Миссури саясаткері Джефф Смиттың 2004 жылғы АҚШ Өкілдер палатасына Демократиялық партиясының алғашқы сайлау кампаниясын көрсетеді.