Кэтлин Рейн: Ағылшын ақыны, сыншы және ғалымы

Кіріспе

Британдық ақын, сыншы және ғалым (1908–2003)

Кэтлин Джесси Рейн (14 маусым 1908 – 6 шілде 2003) – британдық ақын, сыншы және ғалым, әсіресе Уильям Блейк, В. Б. Йейтс және Томас Тейлор туралы еңбектер жазған. Ол Платонизм және Неоплатонизм сияқты руханилықтың түрлі саласына қызығушылығымен белгілі болды және Темен Академиясының негізін қалаушылардың бірі еді.

Өмір

Кэтлин Рейн Уингейт, Дурхэм графтығынан шыққан мектеп мұғалімі және методисттік уағызшы Джордж Рейннің, сондай-ақ шотланд тілінде сөйлейтін шотландтық Джесси (туған тегі Уилкие) атты жалғыз баласы ретінде Эссекс графтығының Ильфорд қаласында дүниеге келді. Рейндер Ньюкасл-апон-Тайн қаласындағы Армстронг колледжінде студенттер кезінде танысқан. Рейн Бірінші дүниежүзілік соғыстың бір бөлігін, «бірнеше қысқа жылды», Пэгги Блэк тәтесімен Нортумберлендтегі Грейт-Бэвингтондегі пасторлық үйінде өткізді. Ол: «Мен бұл жердің барлық жақтарын жақсы көретінмін» деді. Ол үшін бұл – идеалды әлем және оның барлық поэзиясының негізі болды. Рейн Нортумберлендті әрқашан Еден бағы сияқты есте сақтады: «Нортумберлендте мен өзімді өз орнымда сезіндім; мен ешқашан өзімді басқа жерге бейімдемедім және қысқа ғана, бірақ айқын көргенімді, түсінгенімді және сезінгенімді ұмытпадым». Бұл кезең оның «Қош бол, бақытты далалар» (1973) атты автобиографиясының бірінші кітабында сипатталған. Рейн анасының әулетінде поэзияның терең тамырлар тартқанын айтты: «Ана тарапынан мен Шотландияның әндері мен балладаларын мұра еттім, оларды анам, тәтелерім және әжелерім үйренген, олар өз аналары мен әжелерінен алған. Поэзия – өмірдің өзінің мәні еді». Оның анасы Рейннің поэзиясын бала кезінен бастап қолдады. Рейн Ильфордтағы графтық орта мектебінде білім алды, содан кейін Кембридждегі Гиртон колледжінде ботаника мен зоологияны қоса алғанда, табиғат ғылымдарын оқыды және 1929 жылы магистр дәрежесін алды. Кейінірек ол кабалалық автор және мұғалім Зев бен Шимон Халевидің досы және әріптесі болды. Рейн 1930 жылы Хью Сайкс Дэвиске үйленді. Ол Дэвисті Чарльз Мадж үшін тастап кетті, олардың екі баласы болды, бірақ олардың некесі Чарльздың сол кезде ақын Стивен Спендерге үйленген Инез Пернмен болған қарым-қатынасынан бұзылды. Ол сондай-ақ Гэвин Максвеллге деген құштарлығын сезінді. Максвеллдің ең танымал кітабы «Жарқын судың сақинасы» (Ring of Bright Water), кейіннен Билл Траверс пен Вирджиния МакКеннаның қатысуымен осы аттас фильмге айналды, Рейннің «Психе мен Эрос» өлеңінен алынған жолдан алынған. Максвеллмен қарым-қатынас 1956 жылы Рейн оның сүйікті суыры Миджбилді жоғалтқанда аяқталды, бұл жануардың өліміне тікелей себеп болды. Рейн Миджбилді жоғалтқаны үшін ғана емес, сонымен қатар Максвеллдің гомосексуализміне ренжігеннен кейін аз уақыт бұрын айтқан қарғысы үшін өзін кінәлі деп санады: «Гэвин осы жерде мен сезінгендей азап шексін». Рейн кейіннен Миджбилдің өлімімен басталып, 1969 жылы қайтыс болған қатерлі ісіктен аяқталатын Максвеллдің барлық бақытсыздықтары үшін өзін кінәлады. 1939 жылдан 1941 жылға дейін Рейн мен оның балалары Пенриттегі 49a Вордсворт көшесіндегі үйді Джанет Адам Смит пен Майкл Робертспен бөлісті, кейіннен Мартиндейлде тұрды. Ол Виннифред Николсонның досы еді. Рейннің екі баласы Анна Хопвелл Мадж (1934 жылы туған) және Джеймс Вольф Мадж (1936–2006 жж.) болды. 1959 жылы Джеймс Джейн Дрю мен Джеймс Алистонның қызы Дженнифер Алистонға үйленді, екеуі де сәулетшілер болды. Кейін Джеймс Вольф Мадж тағы бір сәулетші Виктория Уотсонға үйленді. Ол қайтыс болған кезде, оқиғадан кейін, Рейн Лондонда тұратын. Ол көліктің кері жүргенде соққаннан кейін пневмониядан қайтыс болды, содан кейін хат жіберген.

Kathleen Raine was born in Ilford, Essex, the only child of schoolmaster and Methodist lay preacher George Raine, from Wingate, County Durham, and Jessie (née Wilkie), a Scot who spoke Scots as her first language. The Raines had met as students at Armstrong College in Newcastle upon Tyne. Raine spent part of World War I, 'a few short years', with her Aunty Peggy Black at the manse in Great Bavington, Northumberland. She commented, "I loved everything about it". For her it was an idyllic world and is the declared foundation of all her poetry. Raine always remembered Northumberland as Eden: "In Northumberland I knew myself in my own place; and I never 'adjusted' myself to any other or forgot what I had so briefly but clearly seen and understood and experienced." This period is described in the first book of her autobiography, Farewell Happy Fields (1973). Raine noted that poetry was deeply ingrained in the daily lives of her maternal ancestors: "On my mother's side I inherited Scotland's songs and ballads sung or recited by my mother, aunts and grandmothers, who had learnt it from their mothers and grandmothers Poetry was the very essence of life." Her mother encouraged Raine's poetry from infancy. Raine was educated at County High School, Ilford, and then read natural sciences, including botany and zoology, on an Exhibition at Girton College, Cambridge, receiving her master's degree in 1929. In later life she was a friend and colleague of the kabbalist author and teacher, Z'ev ben Shimon Halevi. Raine married Hugh Sykes Davies in 1930. She left Davies for Charles Madge and they had two children together, but their marriage also broke up as a result of Charles' affair with Inez Pearn, at that time married to the poet Stephen Spender. She also held an unrequited passion for Gavin Maxwell. The title of Maxwell's most famous book Ring of Bright Water, subsequently made into a film of the same name starring Bill Travers and Virginia McKenna, was taken from a line in Raine's poem "The Marriage of Psyche". The relationship with Maxwell ended in 1956 when Raine lost his pet otter, Mijbil, indirectly causing the animal's death. Raine held herself responsible, not only for losing Mijbil but for a curse she had uttered shortly beforehand, frustrated by Maxwell's homosexuality: "Let Gavin suffer in this place as I am suffering now." Raine blamed herself thereafter for all Maxwell's misfortunes, beginning with Mijbil's death and ending with the cancer from which he died in 1969. From 1939 to 1941, Raine and her children shared a house at 49a Wordsworth Street in Penrith with Janet Adam Smith and Michael Roberts and later lived in Martindale. She was a friend of Winifred Nicholson. Raine's two children were Anna Hopwell Madge (born 1934) and James Wolf Madge (1936–2006). In 1959, James married Jennifer Alliston, the daughter of Jane Drew and James Alliston Raine's friends, both of whom were architects. James Wolf Madge then went on to marry Victoria Watson, another architect. At the time of her death, following an accident, Raine lived in London. She died of pneumonia after being knocked over by a reversing car after having posted a letter.

Шығармалары

Оның алғашқы поэзия кітабы "Тас және гүл" (1943) Тамбимутту баспасынан шықты, суреттерін Барбара Хепворт салған. 1946 жылы "Уақыт ішінде өмір сүру" жинағы, ал 1949 жылы "Пифийша" жарық көрді. Оның "Жиналған өлеңдері" (2000) бұрынғы он бір поэзия жинағынан құралған. Оның классикалық туындыларының бірі – "Біз кімбіз?". Содан кейін көптеген проза және поэзия туындылары жарық көрді, оның ішінде оның ғылыми шедеврi – 1969 жылы жарық көрген, екі томдық "Блейк және дәстүр", ол 1968 жылы Вашингтондағы Ұлттық өнер галереясында оқыған А.У. Меллон лекцияларының негізінде жазылған. Рейн осы серияның тарихындағы алғашқы әйел лекторы болды, ал оның зерттеулері Уильям Блейк философиясының ежелдігін, тұтастығын және үйлесімділігін көрсетті, Т.С. Элиоттың (1932 жылғы "Жиналған эсселер") кері пікірін жоққа шығарды. Оның өмірінің тарихы үш томдық автобиографияда баяндалған, онда автор өзінің естеліктеріне мифтік құрылымды қалыптастыруға тырысқандығы айқын көрінеді, өзінің өмірін үлкен үлгімен байланыстырады. Бұл оның поэзиясындағы үлгілерге көрініс береді, оған У.Б. Йейтс әсер еткен. Үш кітап бастапқыда жеке-жеке жарық көрді, кейіннен Люсьен Дженкинстің редакциясымен "Автобиографиялар" (Йейтске саналы еліктеу) деген бір томға біріктірілді. Рейн Оноре де Бальзактың "Бетт туысы" (Cousin Bette, 1948) және "Жоғалған иллюзиялар" (Lost Illusions, 1951) шығармаларын аударған. Ол діни символизм және дәстүршілдік перспективаны зерттейтін "Салыстырмалы діндерді зерттеу" тоқсандық журналына жиі үн қосты. Кейт Кричлоу, Брайан Кибл және Филип Шеррардпен бірге ол 1981 жылы "Temenos" журналын, ал 1990 жылы "Temenos Academy of Integral Studies" академиясын құрды, ол көп салалы универсалистік философияны баса көрсетті және поэзия мен мәдениетке қатысты оның жалпы платонистік және неоплатонистік көзқарастарын қолдады. Ол Томас Тейлорды зерттеді және оның таңдамалы еңбектерін жариялады. Рейн 1955 жылдан 1961 жылға дейін Гиртон колледжінде ғылыми қызметкер болып жұмыс істеді. Ол Гарвардта жазғы курста мұғалімдер мен профессорларға арналған "Миф және әдебиет" пәнін оқыды. Сондай-ақ, 1974 жылдың жазында Ирландияның Слайго қаласындағы Йейтс мектебінде Йейтс, Блейк және басқа да тақырыптар бойынша лекция оқыды. Кембридж университетінің профессоры және көптеген ғылыми кітаптардың авторы, ол Колридж, Блейк және Йейтс туралы сарапшы болды. Заманауи композитор Дэвид Мэтьюс Рейннің өлеңдеріне негізделген "Алтын патшалық" ән циклын жазды. Ричард Родни Беннетттің "Spells" (1974–75) шығармасы, сопрано, хор және үлкен оркестрге арналған туынды, Рейннің мәтіндеріне жазылған.

Her first book of poetry, Stone And Flower (1943), was published by Tambimuttu, and illustrated by Barbara Hepworth. In 1946 the collection, Living in Time, was released, followed by The Pythoness in 1949. Her Collected Poems (2000) drew from eleven previous volumes of poetry. Her classics include Who Are We? There were many subsequent prose and poetry works, including her scholarly masterwork, the two volume Blake and Tradition that was published in 1969 and derived from the A. W. Mellon Lectures that she delivered at the National Gallery of Art in Washington D. C in 1968. Raine was the first woman lecturer in the history of the series and her research demonstrated the antiquity, coherence and integrity of William Blake's philosophy, refuting T S Eliot's assertion to the contrary (Collected Essays, 1932). The story of her life is told in a three volume autobiography notable for the author's attempts to impose a structure on her memories that is quasi mythical, thus relating her own life to a larger pattern. This reflects patterns in her poetry, influenced by W. B. Yeats. The three books were originally published separately and later brought together in a single volume, entitled Autobiographies (in conscious imitation of Yeats), edited by Lucien Jenkins. Raine made translations of Honoré de Balzac's Cousine Bette (Cousin Bette, 1948) and Illusions perdues (Lost Illusions, 1951). She was a frequent contributor to the quarterly journal Studies in Comparative Religion, which dealt with religious symbolism and the Traditionalist perspective. With Keith Critchlow, Brian Keeble and Philip Sherrard she co founded, in 1981, Temenos, a periodical, and later, in 1990, the Temenos Academy of Integral Studies, a teaching academy that stressed a multi stranded universalist philosophy, and in support of her generally Platonist and Neoplatonist views on poetry and culture. She studied Thomas Taylor and published a selection of his works. Raine was a research fellow at Girton College from 1955 to 1961. She taught at Harvard for at least one course about Myth and Literature offered to teachers and professors in the summer. She also spoke on Yeats and Blake and other topics at the Yeats School in Sligo, Ireland in the summer of 1974. A professor at Cambridge and the author of a number of scholarly books, she was an expert on Coleridge, Blake, and Yeats. The contemporary composer David Matthews has written a song cycle, The Golden Kingdom, on some of Raine's poems. Richard Rodney Bennett's Spells (1974–75), a work for soprano, chorus, and large orchestra, is set to texts by Raine.

Өмірбаян

Қош, бақытты далалар, Гамильтон/G. Braziller, 1974
Белгісіз жер, Гамильтон/G. Braziller, 1975
Арыстанның аузы, Гамильтон/G. Braziller, 1977. Автобиографиялық. Алыстан көрінетін Үндістан, Green Books/G. Braziller, 1990
Автобиографиялар, құраст. Люсьен Дженкинс, Skoob Books, 1991

Өмірбаян

"Қарлы шашақтың соңы жоқ", Филиппа Бернард. Shepheard Walwyn (Publishers) Ltd, 2009 жыл.

Бейімделулер

"Жылдың бірінші күні: Өлеңдер" (1952) жинағынан "Дауыл мен жаңбырда есікте кім тұр?" деген өлең композитор Тарик О'Реганның 2006 жылы жазған, "Түннің шегі" деген атаумен жеке хорға арналған шығармасы болды. Ол алғаш рет 2008 жылы сол аттас альбомда жазылған. Бірнеше өлеңдерді Джеффри Буш музыкаға қосты; осы музыкалық қойылымдарды Бенджамин Лаксон Chandos үшін жазды. Джозеф Фиббстің "Шөл жағалауында" ән циклы 2012 жылы Кэтлин Рейннің өлеңдеріне сәйкес Temenos академиясы үшін жазылып, орындалды. "Жаратылыс сиқыры" композиторы Майк Олдфилдтің "Ғарыш фильмі" деректі фильмінің саундтрегінде пайдаланылды.