Кіріспе

Жалпы және тең құқықты сот (1190–1880)

Плестердің қазынасы немесе Қазына соты – Англия мен Уэльсте табиғи құқық пен жалпы құқық негізінде құрылған құқықтық принциптер жиынтығымен айналысқан сот. Бастапқыда корольдік кеңес – curia regis құрамында болған Плестердің қазынасы 1190 жылдары curia-дан бөлініп, тәуелсіз орталық сот ретінде құрылды. Канцлер сотының кешігу және қымбаттылығына байланысты көптеген істер Қазынаға ауыстырылды. Ұқсас юрисдикциясы бар Қазына мен Канцлерлік жылдар бойы жақындасып, 19 ғасырда екі бірдей соттың қажетсіздігі туралы пікір қалыптасты. Осының салдарынан Қазына тең құқық юрисдикциясын жоғалтты. Сот актілерімен Қазына 1880 жылғы 16 желтоқсандағы Кеңес бұйрығымен сот органы ретінде ресми түрде таратылды. Қазынаның юрисдикциясы әр түрлі кезеңдерде жалпы құқық, тең құқық немесе екеуі де болуы мүмкін еді. Бастапқыда жалпы құқық пен тең құқық соты болған ол, Жалпы сот негіздері құрылғаннан кейін жалпы құқық юрисдикциясының көп бөлігін жоғалтты. Содан бері ол теңдік мәселелерімен және Қазынаның қарауына тиесілі жалпы құқық мәселелерімен – мысалы, Қазына қызметкерлеріне қарсы және монархтың төлемеген борышкерлерге қарсы шаралармен айналысты. Quominus жарлығы Қазынаға субъектілер арасындағы «жалпы» істерді қарауға мүмкіндік берді, бұл дискрециялық құқықтарды кеңейтті және ол жалпы құқық мәселелеріндегі беделін қайта қалыптастырды. Істерді ресми түрде Қазына канцлері қараса да, іс жүзінде Бас барон басқаратын Қазына барондары – сот қызметкерлері қарады. Басқа сот қызметкерлерінің ішінде патшаның есте сақтаушысы бар еді, ол барлық басқа лауазымды тұлғаларды тағайындап, Қазынаның жазбаларын сақтайтын, сондай-ақ іс тараптарының өкілдері ретінде әрекет ететін ант берген және қосымша кеңсе қызметкерлері болды.

Шығу тегі

Бастапқыда, Қазынашылыққа ұқсас нормандық сот негізінде құрылған деген мәлімдеме жасалған. Англияда Қазынашылықтың жұмысы туралы көптеген жазбалар бар, бірақ Нормандияда жаулаудан бұрын осыған ұқсас органның қандай да бір дәлелі жоқ. Генрих І тұсындағы ең сенімді жазбалар пайда болды, оның билігінен сақталған жалғыз құбыр тізімі (Pipe roll) Қазынашылықтың патша сарайынан, патшаның құриясының (curia regis) бір бөлігі ретінде жұмыс істегенін көрсетеді. Патша қайда саяхат етсе, сонда құрия-регис оны еріп жүрді, белгілі бір тұрақты жерде отырмады, және әртүрлі уақытта Йорк, Лондон және Нортгемптон қалаларында өткізілді. 12 ғасырдың соңына қарай ол Англиядағы тұрақты жерде отыратын жалғыз үкімет органына айналды. 1170 жылдары Қазынашылықтың жұмысын құрия-регистің басқа бөліктерінен ажырату мүмкін болды, бірақ сол кездегі патша Қазынашылықты құрияның бір бөлігі деп есептеді. Ол Curia Regis ad Scaccarium, яғни Қазынадағы патшаның соты деп аталды. "Exchequer" сөзі ақша санау үшін үстелге төселген клеткалы матадан шыққан. 1190 жылдары Қазынашылық құрия-регистен бөліне бастады, бұл процесс 13 ғасырдың басына дейін жалғасты. Академиктер бұл соттың кіріс бөлігіне деген сұраныстың артуына байланысты болды деп санайды, нәтижесінде жалпы құқықтың бір бөлігі жалпы сотты құру үшін бөлінді. Плеастардың Қазынашылығы (Exchequer of Pleas) бірінші жалпы құқық соты болғанымен, ол құрия-регистен соңғы болып бөлінді.

Жұмыс пен трансформацияны арттыру

1580 жылға дейінгі кезеңге қатысты мәліметтер аз, себебі сол уақытқа дейін құжаттарда мерзім көрсетілмеген. 16 ғасырға дейін Қазынашылық өзінің функциялары мен тәжірибесінде елеулі өзгерістерсіз қызметін атқарды. Қазынашылық кіші сот ретінде жылына шамамен 250 іс қарады, ал Король соты – 2500, ал Жалпы шағымдар соты – 10000 іс қарады. Тюдорлар тұсында Қазынашылықтың саяси, сот және қаржылық маңызы артты. Бұл, негізінен, Жоғарғы қазынашының ықпалының артуымен байланысты болды. Лорд-канцлер дәстүрлі түрде маңыздырақ болғанымен, 1547-1612 жылдар аралығындағы Жоғарғы қазынашылар – Роберт Сесил, Томас Саквилл және Уильям Паулет сияқты саяси беделді тұлғалар болды. Жоғарғы қазынашы Қазынашылықтың басшысы болғандықтан, оның ықпалының артуымен бірге Қазынашылықтың да маңызы артты. 1501-1546 жылдар аралығында Норфолк герцогтарының екінші және үшіншісінің Жоғарғы қазынашы болып тағайындалуы Қазынашылықтың билігінің біртіндеп төмендеуіне әкелді. Герцогтар үкімет тарапынан нақты билікке сенуге тым тәуелсіз, бірақ олардан бас тартуға тым пайдалы деп есептелді. Осы себепті, олардың билігін тікелей емес жолмен төмендету үшін Қазынашылықты әдейі әлсіретуге тырысты. 1546 жылы Уильям Паулет қазынашы болып тағайындалғаннан кейін Қазынашылықтың билігі қайта артты және 1554 жылға дейін Аугментациялар соты мен Бірінші жемістер және ондықтар сотын өз құрамына қосты. Бұл кезеңде Корольдің есте сақтаушысы Томас Фэншау Қазынашылыққа көмектесті. Өте қабілетті адам болған Фэншау Қазынашылықтың барондарымен сотты басқарудың ең тиімді жолдары туралы жиі кеңесетін, сот процестерін стандарттауға көмектесті, бұл Қазынашылыққа жұмыс көлемі арту кезінде тиімді жұмыс істеуге мүмкіндік берді. Фэншаудың әкімшілік реформалары өте табысты деп танылды және оның жұмысы 1830 жылдарға дейін стандарт ретінде қолданылып келді. Джеймс I және Карл I тұсында Англия азаматтық соғысы соттардың жұмысын бұзғанға дейін Қазынашылықтың жұмысы артты. Квоминус жарлығының қолданылуының артуымен, егер патшаға және жаңа үкіметке ақша төлеуге кедергі келтіретін ақша жетіспесе, патшалық борышкерлер үшінші тарапқа қарсы сотқа шағымдануға мүмкіндік берді. Осының нәтижесінде Қазынашылық азаматтық істермен айналысатын «салық сотынан» белсенді түрде өзгеріп, теңдік және жалпы құқық сотына айналды. Азамат соғысы төрт теңдік сотының таратылуына себеп болды. 1641 жылы Жұлдыз палатасы ресми түрде таратылды, Солтүстік және Уэльс кеңестері мен Марш кеңестерінің теңдік юрисдикциясы сол Парламент актісімен алынып тасталды, ал Өтініштер соты Англия азаматтық соғысының нәтижесінде жеке мөрі жарамсыз болғаннан кейін жарамсыз деп танылды, себебі ол өкілеттігі үшін мөрге тәуелді болды. Соғыс аяқталғаннан кейін тек екі теңдік соты қалды: Қазынашылық және Канцлерлер соты. Канцлерлер соты өзінің баяулығы үшін және оны басқарған лорд-канцлер Джон Финч, қақтығысқа тікелей қатысқан саяси тұлға болғандықтан, көпшілік тарапынан сыналып, жамандалды. Осының салдарынан Қазынашылық сот ретінде маңыздылығын арттырды, бірақ оның белсенді түрленуі сот шешімі ме, әлде саяси шешім ме екені белгісіз.

Акционерлік құқықтың жойылуы және таратылуы

18 ғасырдың басында, Pleas Exchequer-дің әділеттілік юрисдикциясы нығайып, Chancery сотына қол жетімді балама ретінде қарастырылды. Осының нәтижесінде, әр сот өзге соттың істерін прецедент ретінде келтіріп, жақындасты. Сонымен қатар, 18 ғасырдың Парламент актілері оларды жеке-жеке атаудың орнына “әділеттік соттары” деп атады. Осы кезеңде Қаржы министрлігінің маңызы артты, нәтижесінде төменгі Exchequer-дің ықпалы азайды. Бұл ескертулерге қарамастан, Exchequer өркендеуді жалғастырып, көптеген істерді қарады және 1810 жылға қарай, негізінен әділеттік сотқа айналып, азаматтық құқық бойынша істерді қарастыруды тоқтатты. 1830 жылдары соттың әділеттік бөліміне наразылық күшейді, себебі көптеген істер жалғыз судьямен қаралып, шағымдану мүмкіндігі шектеулі болды. Істерді Лордтар палатасына беруге болғанымен, бұл өте қымбат және уақытты көп алатын шара еді. Алайда, Chancery соты ұзақ жылдар бойы Лордтарға шағымданудың белгілі бір тәртібіне ие болды және кейіннен аралық апелляциялық сот – Chancery сотындағы апелляциялық сотты енгізді. Сонымен қатар, Exchequer-дің әділеттік істерінің көп бөлігі тоқтады, 1836 жылғы ондық жүйеге көшу туралы заң олардың ондық істерін аяқтады, ал 1820 жылғы төлем қабілетсіз борышкерлер туралы заң Банкроттық сотын құрып, төлем қабілетсіздік істерін Exchequer-ден алып тастады. Exchequer-дің алымдары Chancery сотының алымдарынан жоғары болды, және екі соттың да енді дерлік бірдей прецеденттерді қолдануына байланысты екі әділеттік сотты сақтаудың қажеті жоқ деп есептелді. Нәтижесінде, 1841 жылғы Әділет басқару туралы заң соттың әділеттік юрисдикциясын ресми түрде жойды. Әділеттік юрисдикциясын жоғалтқаннан кейін, Exchequer азаматтық құқық сотына айналып, 19 ғасырдың соңында басқа екі азаматтық құқық сотының (Queen's Bench соты және Common Pleas соты) тағдырына ұшырады. Соттарды біріктіру туралы ұсыныстар көптен бері айтылып келді, және 1828 жылы Парламент мүшесі Генри Брогам Парламентте үш сот болғанда теңсіздіктің болмайтынын айтты, сондай-ақ “Соттардың, тіпті монополиялар мен басқа да шектеулер жойылған жағдайда да, талапкерлерге өздерінің трибуналын таңдау мүмкіндігі берілгенше, істерді тең бөлуге қабілеті жоқ” деді, және әрқашан ең жақсы заңгерлер мен судьяларды тартатын сүйікті сот болады, осылайша оның позициясын нығайтады. 1867 жылы орталық соттардың мәселелерін қарастыру үшін комиссия құрылды, оның нәтижесінде Сот актілері қабылданды, оған сәйкес барлық орталық соттар бірыңғай Жоғарғы Соттың құрамына кірді, үш орталық азаматтық құқық соты Жоғарғы Соттың бес бөлімінің үшеуіне айналды. Бұл шара тұрақты болу үшін емес, үш Бас судьяның екеуін зейнеткерлікке шығару немесе төмендетуден аулақ болу үшін Жоғарғы Соттың бірыңғай басшысы болуға рұқсат беру үшін жасалды, өйткені бұл жоғары судьялардың ауыстырылмауы қағидасын бұзуға әкелген болар еді. Кездейсоқ түрде, 1880 жылы Exchequer-дің Лорд-Бароны Фицрой Келли және Англияның Бас судьясы Александр Кокберн қайтыс болды, бұл Жоғарғы Соттың азаматтық құқық бөлімдерін бірыңғай бөлімге – Queen's Bench бөліміне біріктіруге мүмкіндік берді, оның төрағасы Джон Колеридж болды, ол бұрын Common Pleas сотының Бас судьясы болған және Англияның Бас судьясы атанды, 1880 жылдың 16 желтоқсанындағы бұйрық бойынша. Осы кезде, Pleas Exchequer ресми түрде өміршеңдігін жойды.

Құзыреті және басқа соттармен қарым-қатынасы

Қазынашылықтың сот ретіндегі орны бастапқыда патша мен оның борышкерлері арасындағы қарыз сомасы туралы бейресми пікірсайыс процесінен туындады; 13 ғасырға қарай бұл ресми сот отырысына айналды. Сондықтан, оның бастапқы юрисдикциясы, Руддлан заңында белгіленгендей, тек патша ғана іс қозғауға құқылы сот болды. Бұл жерде патша талапкер, ал борышкер айыпталушы рөлінде болды. Патшаның өкілі – Бас прокурор болды. «Келесі логикалық қадам» – борышкерлерге патшаға тиісін жақсырақ төлеу үшін өз қарыздарын қазынада жинауға мүмкіндік беру болды; бұл Куминус жарлығы арқылы іске асырылды. Сонымен қатар, қазынашылықтың өз лауазымды тұлғаларына және патшалық кірістерді жинаумен айналысатын басқа да адамдарға қатысты істерді қарауға толық құқығы болды. Сот сондай-ақ, кінәсіз болғанымен, құқық бұзуға жақын келген дін қызметкерлерін де қудалау үшін пайдаланылды; талапкер Бас прокурор болғандықтан, шығындар төмендеді, ал Бас прокурортың келісімге келуге мүддесі болмағандықтан, бұл дін қызметкері үшін үлкен қауіп тудырды. 1649 жылы қазынашылық өзінің жалпы құқық және әділдік юрисдикциясын кеңейтіп, кез келген азаматтық істі қарауға құқылы толыққанды сотқа айналды. Қазынашылықтың басты міндеті – үлкен қазынашылықтың бір бөлігі ретінде патшалық кірістерді жинау болды, бұл міндет ресми түрде Лорд-Жоғарғы қазынашыға жүктелді. Қазынашылық әділдік және жалпы құқық мәселелерінде ерекше құзыреттілікке ие болды, соңғысы бастапқыда Магна Картадан кейін шектелді және Корольдің сот алқасы мен Жалпы шағымдар сотына берілді, бірақ кейін қайта кеңейтілді. Бұл жалпы құқық пен әділдік процесі кері қайта айналды; 16 ғасырда қазынашылық тек жалпы құқық органы болды, әділдік юрисдикциясы Тюдор дәуірінің соңында ғана қайта маңызды болды. У.Х. Брайсон бұл Эдуард I билік еткен кезде болғанын айтады. 1590 жылға қарай қазынашылықтың үлестік істерге қатысты құзыреті расталды және ол жылына көптеген істерді қарады, оның ішінде сенімгерлік, ипотека, ондық және мүлік құқығына қатысты даулар да болды; салық салу үнемі болғандықтан, дау монархқа қарызды төлеуге кедергі келтіргенін көрсету қиын болған жоқ, бұл Куминус жарлығына мүмкіндік берді. Қазынашылық Вестминстердің басқа соттарымен (Жалпы шағымдар соты, Корольдің сот алқасы және Канцелярия соты) тең дәрежеде болды, істер оңайлықпен бірінен екіншісіне ауыстырылды, бірақ Корольдің сот алқасының жағдайында кейбір қиындықтар туындады. Іс ауыстырудың дәстүрлі әдісі – орнын алмастыру жарлығы болды, бірақ Корольдің сот алқасы монархты білдірді, оған қарсы жарлықтар жіберілмейтін. Оның орнына, кеңсе қызметкері қазынашылықтың Қызыл кітабын Корольдің сот алқасына әкеліп, іс талапкері қазынашылықтың қызметкері екенін мәлімдеді, осылайша оның соты Корольдің сот алқасында емес, сол жерде қаралуын қажет етті. Қазынашылық басқа әділдік сотымен, Канцелярия сотымен нақты ереже сақтады; бір сотта қаралып шешілген іс екінші сотта қайта қарала алмады. Бұдан басқа, әділдік істерін кез келген сот қарауы мүмкін болды. Қазынашылық төменгі деңгейдегі әділдік соттарынан жоғары мәртебеге ие болды, олардан істерді алып, олардың шешімдерін жоққа шығара алды. Діни соттардың юрисдикциясы да қазынашылықпен, әсіресе ондық жинаумен байланысты, және екеуінің арасындағы даулар туралы көптеген жазбалар бар. Эксчекер палатасына шағымданудан басқа, сот Лордтар палатасына шағымдануға да рұқсат берді, ол алғаш рет 1660 жылы Фаншау мен Импей ісі бойынша қолданылды және 1677 жылы расталды.

Қазынашы

Оның көп бөлігі үшін қазынашылықтың ресми басшысы корольдік кірістерді жинаумен айналысатын Лорд Жоғары Қазынашы болды. Бастапқыда ол кеңсе кызметкері болған, ол бас судьяның бақылауында болды және осы лауазым Генрих III билігі кезінде жойылғаннан кейін ғана соттың басшысы атанды. Елизавета I билік құрған кезде қазынашының басқа да міндеттері көбейе бастады, соның салдарынан ол қазынашылықтың істеріне бұрынғыдай араласпады. 17 ғасырда Лорд Жоғары Қазынашының орнына қазынашылыққа арналған қазынашы тағайындалды (бірақ бұрынғы құжаттар Лорд Жоғары Қазынашыға осы атақ дербес берілгенін көрсетеді), оған монарх салтанатты түрде ақ таяқ тапсырды. Қазынашы қазынашылықтың кіріс бөлігінде белсенді болғанмен, шақырулар қазынашылығында ешқандай активті рөл атқармады.

Канцлер

Қаржы канцлері, Канцлер сотының тәуелсіз басшысы, сонымен қатар Лорд Жоғары Қазынашыны тексеру үшін Өтініштер қазынасына да қатысты. Ол Лорд-канцлердің хатшысы, немесе *клеркус канселлари*-ден шыққан, ол Қазынада отырып, шақыру қағаздарын түзетуге және мөр басуға жауапты болды, сондай-ақ Қазынаның Ұлы мөрінің көшірмесін сақтап тұрды. Мұндай хатшы туралы ең алғашқы жазбалар 1220 жылға дейін барады, сол кезде Роберт де Невилл атты адам құжатқа қол қойған. Сол кездегі Лорд-канцлерлер сот және қаржы мәселелеріне қызығушылық танытпаған дін қызметкерлері болды; нәтижесінде, хатшы Канцлерден тәуелсіз болып, 1230 жылдарға қарай корольдік тағайындаумен, Лорд-канцлерден тәуелсіз мөрді ұстайтын Қаржы канцлері болып қалыптасты. Канцлер патенттік хаттар арқылы тағайындалды және 1672 жылға дейін өмір бойына тағайындалса, содан кейін "тоқсанның қалауынша" қызмет ететін лауазымға өзгертілді. Англия азамат соғысына дейін Қаржы канцлері саяси беделі төмен сот лауазымы болды; бірақ соғыстан кейін ол жоғары саяси лауазымдарға "баспалдақ" ретінде қарастырыла бастады. 1672 жылдан кейін ол қайтадан 1714 жылға дейін әкімшілік және сот лауазымы болды, содан кейін Канцлердің Қазына басшысы ретіндегі орны оны қайтадан маңызды лауазымға айналдырды.

Барондар

Негізгі сот қызметкерлері – Казнашылық Барондары, немесе *barones scaccari* болды, олар бастапқыда Король Сотының судьяларымен бірдей болған, бірақ Казнашылық *curia regis*-тен бөлінгеннен кейін ғана дербес лауазымға ие болды. Казнашылықтың алғашқы жылдары Барондар Англия есептерінің бас аудиторлары болды, бұл қызмет Эдуард II тұсында арнайы аудиторларға жүктелді. Тюдор дәуірінде Казнашылықтың кеңеюімен Барондардың маңызы артты. Бұрын тек Бас Барон ғана Заң сержанттарынан тағайындалса, ал қалған Барондар жай ғана адвокаттар болған, енді Казнашылықтың барлық Барондарының сержанттар болуы қалыпты жағдайға айналды. Бұл Казнашылықтың беделін одан әрі арттырды, себебі ол алғаш рет Казнашылықты Жалпы Арыздар Соты мен Король Сотымен бірдей деңгейге қойды, онда барлық судьялар сержант болуға міндетті еді. Кемінде бір Барон істі тыңдау үшін отыратын, ал Эдуард IV билігінен кейін конвенция бойынша ең көп дегенде төрт Барон отыруға рұқсат етілді; бірақ бұл конвенция кейде бұзылатын. Егер бір Барон ауырып қалса немесе отыруға мүмкіндігі болмаса, бесінші Баронды тағайындау орынды деп есептелді, мысалы, 1604 жылы Барон Сотертон ауырғанда және 1708 жылы Барон Смит Шотландия Казнашылығының уақытша Бас Бароны болу үшін Эдинбургке шақырылғанда. 1830 жылы сот жүктемесін жеңілдету үшін бесінші Барон тұрақты түрде қосылды; сонымен қатар, Жалпы Арыздар Соты мен Король Сотына да бесінші судья қосылды. Бірінші Барон – Казнашылықтың Бас Бароны болды; Канцлер мен Қазынашы қолжетімді болмаған жағдайда, ол соттың басшысы болып табылды. Егер ол да болмаса, екінші Барон басшылықты өз қолына алды, және т.с.с.; 1659 жылы төртінші Барон жалғыз судья болып қалған жағдай болды. Екінші, үшінші және төртінші Барондар *puisne* Барондар деп белгілі болды; бастапқыда жеке лауазымдар ретінде қарастырылған, бірақ Джеймс I тұсынан бастап тәртіп судьялардың еңбек өтіліне байланысты анықталды. Король Сотынан айырмашылығы, әртүрлі лауазымдар биліктің әртүрлі деңгейлерін білдірмеді; әр Барон шешімдерді қабылдауда тең дауысқа ие болды. Барондар патент арқылы тағайындалып, сот жүйесінің басшысы Лорд-канцлердің алдында ант берді. 16 ғасырда олар өз лауазымдарын *quamdiu se bene gesserint*, яғни «жақсы мінез-құлық танытқанда» атқарды. Барон үш жағдайдың бірінде Казнашылықтан кетуге құқылы болды: отставкаға кету, қайтыс болу немесе басқа сотқа тағайындалу, бұл олардың лауазымын автоматты түрде жойды. Патенттар әр монархтың қайтысымен аяқталады; жаңа монарх таққа отырғанда Барон жаңа патент алуға немесе лауазымын тастауға міндетті болды. Бұл көбінесе ресми рәсім болды; 1550 жылдан 1714 жылға дейін тоғыз Баронды қоспағанда, барлығы жаңа монархтың таққа отыруынан кейін лауазымда қалды. Ол бастапқыда барлық ант берген кеңсе қызметкерлерін тағайындауға құқылы болған, бірақ 16 ғасырда бұл құқық 24 қосымша кеңсе қызметкерінің біреуін тағайындаумен шектелді, ал қалғандарын ант берген кеңсе қызметкерлері тағайындады. Сол сияқты, ол бастапқыда сот жазбаларын және жарлықтарды тіркеуге жауапты болса, 17 ғасырда ол жазба кеңсесінің кілттеріне ие болмады, ал ант берген кеңсе қызметкерлері жазбаларды іздеуге эксклюзивті құқыққа ие болды. Оның негізгі жұмысы сотқа ұқсас болды, белгілі бір куәларды тексеру, сотта хаттама алу және «жалақорлық және арсыздық» туралы дауларды шешу. Еске алушы өмір бойы тағайындалды және орынбасар тағайындауға құқылы болды, ал біріншісі Джон Уэст 1616 жылы сэр Кристофер Хэттонмен тағайындалды. 1565 жылдан 1716 жылға дейін кеңсе Фэншоу отбасында сақталды, Генри Фэншоудан бастап Саймон Фэншоумен аяқталды. 1820 жылдан кейін Еске алушының кең міндеттері 1820 жылғы Ақшагер соты (Англия) және т.б. заңымен бөлінді. Оның орнына екі шебер тағайындалды, олардың бірі бас есепші болды. Бұл лауазымдарға бес жылдық тәжірибесі бар адвокаттар тағайындалуға тиіс болды, жақсы мінез-құлық танытып лауазымда тұрып, орынбасар тағайындауға құқылы емес. Шеберлер бұрын Еске алушы жүзеге асырған хаттамаларды қабылдады, ал бас есепші сотқа төленген барлық ақшаны бақылады, ол Англия Банкінде сақталды; бұрын Еске алушы ақшаны қалай пайдалану керектігіне қатысты толық дискрециялық құқыққа ие болған.

Басқа кеңселер

Басқа лауазымдарға ант берген кеңсе қызметкерлері, сарапшылар, барондардың кеңсе қызметкерлері және Корольдің естеліктерінің кеңсе қызметкерлері кірді. Сегіз ант берген кеңсе қызметкері болды, олар соттың ант берген лауазым иелері болғандықтан, өмір бойы қызметтерін атқарып, Естеліктермен жұмыс істеді. Әр кеңсе қызметкері соттағы тараптар үшін адвокат ретінде әрекет етті, және әр тараптан біреуін жұмысқа алу міндетті болды. Бірінші кеңсе қызметкері Бірінші қосымша деп аталды және Қазынашылықтың Қызыл кітабынан ант қабылдады. Ант берген кеңсе қызметкерлеріне 24 қосымша кеңсе қызметкері көмектесті, олардың әрқайсысы үштен тағайындалды. Әр қосымша кеңсе қызметкері ант берген кеңсе қызметкерінің басшылығымен бес жыл оқыды, бірақ ант берген кеңсе қызметкерінің атынан жұмыс істеді. Қосымша кеңсе қызметкерінің алдымен Естеліктер арқылы, содан кейін ант берген кеңсе қызметкерлерінің өзі арқылы ант берген кеңсе қызметкеріне жоғарылату мүмкіндігі болды. Сарапшылардың міндеті куәлардың жазбаша мәлімдемелерін қадағалау, куәларды баронға жеткізу, ант қабылдау және мәлімдемелердің тізімін сақтау болды. 1624 жылы осы сарапшылардың соттың ант берген лауазым иелері болуы керек деп шешілді, содан кейін әр баронның атынан әрекет ететін сарапшы болды. Сарапшы лауазымы 1841 жылы, Қазынашылықтың әділет юрисдикциясы аяқталған кезде таратылды. Әр баронның, сарапшыдан басқа, жеке хатшысы ретінде қызмет ететін кем дегенде бір кеңсе қызметкері болды; олар жалақы алмаса да, өз жұмыстары үшін төлем алуға құқылы болды. Бас баронның екі кеңсе қызметкері болды, ал әдеттегі барондардың әрқайсысында бір кеңсе қызметкері болды.