Кіріспе
14 ғасырдағы Ковентри және Личфилд епископы, сондай-ақ Англияның қазынашысы Роджер Нортбург (1358 жылы қайтыс болды) – дін қызметкері, әкімші және саясаткер. Ол 1321 жылдан өмірінің соңына дейін Ковентри және Личфилд епископы қызметін атқарды. Оның мансабы көптеген келеңсіздіктерге толы болды, себебі ол заманының әскери, династиялық және шіркеулік дауларына қатысып, олардың арасында болды.
Roger Northburgh (died 1358) was a cleric, administrator and politician who was Bishop of Coventry and Lichfield from 1321 until his death. His was a stormy career as he was inevitably involved in many of the conflicts of his time: military, dynastic and ecclesiastical.
Шығуы және білімі
Нортбург өзінің атын Стаффордширдегі Норбери қаласынан алған деген пікір көптен бері айтылып келеді, ол оның туған жері саналды. Кейде оның есімі тіпті Норбери деп жазылған, мысалы, Эдмунд Хобхаус епископтық тізілімінің бір басылымында. Дегенмен, бұл сәйкестік енді нақты деп есептелмейді. Норбери, әйтеуір, өте кең таралған жер-атау: тіпті Нортбургтың діни округінде де бірнеше мысалдары кездеседі. Оның тегі туралы нақты ештеңе белгілі емес. Ол нормандық француз тілінде сөйлеген сияқты көрінеді, бұл оның француз түкпірлі жер иелеріне жататындығын білдіреді, бірақ бұл әлі де толық сенімді емес. Нортбургтің Кембридж университетінде білім алғаны жиі айтылады. Ол патшалық үкіметтегі жоғары лауазымды тұлғаларды іріктеу ортасы болды. 1310 жылы, Эдуард II тұсында, ол күніне 7½ пенни жалақы алатын гардероб қызметкері болды. Алайда, гардероб күшті барондық оппозиция, Лордтар-Түзетушілердің қысымына ұшырады, және олар монархияның тәуелсіз билігін шектеуге тырысқандықтан қаражаты азайды. 1311–12 жылдары Нортбург патшаны Шотландияға, содан кейін Солтүстік Англияға әскер басқарып бара жатқанда ертіп жүрді, ал Лордтар-Түзетушілер оңтүстікті бақылауда ұстады.
Тарихи мөрдің сақтаушысы
Нортбургке құпия мөрді қандай уақытта ұстауға берілгені нақты белгісіз, бірақ ол 1312 жылдың 18 қыркүйегіне дейін осы лауазымды атқарды. 1315 жылға дейін оған құпия мөрді сақтаушының ресми атағы берілмеген, алайда бұл функция бұрыннан-ақ бар еді. Оның сақтаушылық қызметі оны жеке кеңсе ретінде қалыптастыруда шешуші рөл атқарды. Оның басшылығымен жұмыс істеген әкімшілер, бастапқыда киім-кешек кеңсесінің клерктері саналса да, "құпия мөрдің клерктері" атағын алды, осылайша алғаш рет жеке штат құрылды. Барондар құпия мөрді сот билігінен бөліп, оны елдің барлық жамандықтарының түбі деп қарады және Нортбург олармен ынтымақтастыққа дайын болды. Парламент патшаға таңған талаптар бойынша Нортбург өзінің қызметкерлерімен Лондонда жұмыс істеуге міндетті болды, ол барондардан қашықтық сақтаған соттан бөлек болды. Ол 1312 жылдың күзінде үш клеркпен Лондонда болды, 1313 жылдың басында тағы төрт адаммен, ал ақпаннан мамырға дейін тағы екі көмекшімен бірге жұмыс істеді. Осы кезеңде корольдік үйдің кеңсесіндегі Джон Рединг атты клерк құпия мөрді жалғандады, осыдан үлкен дау пайда болды және ол жасаған қылмысқа жоғары лауазымды сарай қызметкерлерін тартуға тырысты. Алайда, 1313 жылдың ақпан айындағы сот отырысы ол жалғыз әрекет еткенін көрсетті және ол, дін қызметкерлерінің жеңілдігіне қарамастан, дарға асылды. 1313 жылдың жазында Нортбург патшамен бірге Францияға сапар жасады, бірақ 1314 жылдың басында қайтадан оралды. Патшаның кейбір қарыздары жиырма жылдан астам уақыт бойы төленбеді, себебі тізімдер жоғалып кеткен. Патша Бервик-апон-Твидтен барлық ағылшын шерифтеріне хат жолдап, мөр енді оның бақылауында емес екенін және оның өкілеттігіне сүйене отырып әрекет етпеу керектігін ескертті. Хаттың өзін растау мәселесі королева Изабелланың мөрін пайдалану арқылы шешілді, және бұл жаңа құпия мөр қолданысқа енген шілде айының ортасына дейін жалғасты. Нортбург көп ұзамай бостандыққа шықты және 22 қарашада оның бастамасымен шығарылған актілер қайта басталды. Ол мөрді сақтап, 1315 жылдың бірінші жартысында сотпен ара-тұра байланыста болды, бірақ шілдеден қазанға дейін демалысқа шықты. 1316 жылдың 1 ақпанынан бастап, бұрынғы сақтаушы Уильям Мелтон Йорк архиепискобы болып сайланғаннан кейін, ол гардероб сақтаушысы болды. Ол 1322 жылға дейін осы лауазымды атқарды.
Дін қызметкерлері
Оның саяси және шіркеулік мансабының басында Нортбург 1308 жылы шіркеудің ең төменгі орденінің субдиаконы ретінде табылған, бірақ Карлайл епархиясының ректоры болып, пападан 50 маркаға бағаланған тағы бір бенефис алуға рұқсат сұрады. Бұл, мүмкін, 1313 жылы ол Эксетер епархиясында ұстап тұрған ректорлық болған, содан кейін ол бірнеше бенефис иеленуге рұқсат алды. Қосымша саны екі болды, ал Кингсфорд үш мүмкін үміткерді атады, олардың барлығы патшалық үсыныстар, соның ішінде Линкольн епархиясынан екеуі. 1315 жылдан бастап бірнеше жыл бойы патша адал қызметшісі Нортбургті оның мәртебесіне сай тұрақты табыс табу үшін одан әрі шіркеулік игіліктермен қамтамасыз етуге табанды күш жұмсады. Бастапқыда ол Нортбургті әртүрлі соборлардағы табысты пребендтермен канониктерге орналастыруға тырысты. 1315 жылдың 11 маусымында король оған Йорк архиепископиясындағы Вистоу пребендін берді. Бұл екі жыл бойы жалғасқан билікті алмастыру үшін күрес тудырды. 10 желтоқсанда король қайтадан үсыныс жасауға мәжбүр болды, бұл Нортбургке келесі жылы бұрынғы күрестің жеңімпазы Джон Нассингтонды ығыстыруға мүмкіндік берді. 1315 жылдың 26 шілдесінде король Нортбургке Линкольн епархиясындағы Фарндон-кум-Балдертон пребендін берді. Бұл әрекет сәтсіз аяқталды, өйткені пребендті итальян дін қызметкері басқарды. Алайда, 1315 жылдың 1 қарашасында Линкольн епархиясындағы Стоук пребендінің берілуі тиімдірек болды. Бұл жерде пребендтің, мүмкін сол итальян дін қызметкерінің, осал екені анықталды, өйткені пребенд Эдуард I тұсында бос деп жарияланған және ол епископпен 31 шілдеде канондық түрде алынып тасталды. 1316 жылдың наурыз айында корольдің өтініші бойынша Нортбургтің Уэллс соборындағы канонияға берілуіне папалық келісім берілді және ол қазірдің өзінде иеленген игіліктердің тізімі берілді, соның ішінде әлі аталмаған екеуі: Бат және Уэллс епархиясындағы приход шіркеуі және Беверли монастырының пребенді. Алайда, бұл үсыныс ешқашан іске аспаған сияқты: бұл папалық үшін аралық кезең болды және Веллс соборындағы канондар арасында Нортбург туралы ешқандай мәлімет болған жоқ. Сондай-ақ 1316 жылы король Нортбургті Солсбери епархиясындағы Блевбери пребендіне ұсынуға тырысты. Алайда, ұсыну құқығы осы жерде дау туды және одан кейінгі бірқатар заңдық шақырулар он жыл бойы созылып, Нортбург қолдары бос қалды. 1317 жылы корольдің Нортбургті Херефорд епархиясындағы Пиона Парва пребендіне ұсынуы одан әрі шатастырды. Бұл жағдайда король өзі Роджер Нассингтонға бір уақытта орын берді. Нортбург жеңіске жетті, бірақ 1318 жылы ол епископ болғанға дейін Солсбери епархиясындағы Ятсбериге ауысты. Нортбург сонымен қатар 1317 жылдың 14 наурызында куәландырылған Сент-Дэвид епархиясының белгісіз пребендіне сәтті енгізілді. Бұл салыстырмалы түрде аз табыс көзі болды. Алайда, король сонымен қатар қысқа уақытқа Сент-Полс деканы Нортбургті тағайындауға тырысты, бірақ қандай табысқа жету үміті болғаны белгісіз. Бұл лауазымға үш жыл бойы дау-дамай болды, король бастапқыда Джон Сандалге жақтасты, ал папа Виталис де Тестаны ұсынды, ал Ричард Ньюпорт сайланды. Алайда екі үміткер епископтық орын алу арқылы жарыстан шықты: Сандал Винчестер епискобы және Ньюпорт Лондон епискобы болды. Нортбург патшалық үсыныспен 1317 жылдың басында тағайындалды, өйткені папа мамыр айында заңсыз билікті қолға алғаны туралы шағымданды және патшадан Виталистің мүддесін қорғауды өтінді. Нортбург сонымен қатар 1317 жылдың 1 қаңтарында патшалық үсыныспен Ньюингтонның Сент-Полс пребендін де қысқа уақытқа иеленді. Алайда, 1318 жылы Виталис жеңіске жетті және Нортбург астанада экономикалық немесе билік базасына үміт қалдырған сияқты. Ол Ричмондтың архидиаконы болып, 1317 жылдың 29 мамырында патшалық үсыныспен тағайындалды. Сол жылдың 24 қыркүйегінде ол Уильям Мелтонға адалдық танытты, оның Йорк архиепискобы ретінде құлшылық етуі өте кешіктірілді және ол епископ болғанға дейін қызметте қалды. Англияның солтүстік-батысының көп бөлігінде үстемдік жүргізген Ричмондтың қуатты және бай архидиаконат, өзінің консисториялық сотымен және игіліктерге арналған мекемелерді толық бақылауымен көптеген жағынан өз алдына епархия ретінде әрекет ете алды. Ол өзінің жоғарылауымен бұрынғы лауазым иелерінің жалақысы Нортбургке берілуін қамтамасыз етуге тырысты. Мысалы, Вилтон абысына құпия мөрмен жазылған хат жіберілді, онда оған бұрынғы гардеробты ұстаушы Ральф де Стокка төленген зейнетақыны жаңа адамға аударуды бұйырылды.
Киім-кешек сақтаушысы
Тут Нортбургті патша мен оның ең қорқынышты қарсыласы Томас, Ланкастердің 2-конты арасындағы "орталық партияның" бөлігі ретінде көрді, ол 1317-18 жылдары құрылды және патшаның сенімін баулуға тырысты. Бароно Бадлсмирдің 1-ші бароны Бартоломей де Бадлсмир және Пемброктың 2-конты Эймер де Валенс. Дэвис осыған ұқсас көзқарасты білдірген болатын. Мұндай партияның болғаны туралы ой қазір жалпыға бірдей жоққа шығарылады, бірақ дау-дамайларды реттеуге тырысқан шіркеу адамдарының саны едәуір болды. Оған шотландтармен келіссөздер жүргізу үшін жәрдемақы талап еткен Нортбург қатысты. Нортбургтің есептерін тексеру 1318 жылға қарай киім-кешек шкафтарының бұрынғы қаржылық қуатының бір бөлігін қалпына келтіргенін және оның ресурстарының өсу үлесі "шетелдік" көздерден, яғни қазынадан өтпейтін және сыртқы бақылауға оңай ұшырамайтын табыс ағынынан келетінін көрсетті. Реформа комитеті құрылды, кадрлар мен реформа туралы жарлық өзгертілді, бұл әлдеқайда үлкен жауапкершілікті және корольдік лауазымды адамдардың рөлдерін нақтырақ анықтады, оны Нортбург, Бадлсмир, Деспенсер және гардеробтың бақылаушысы Гилберт Вигтон дайындады. Патша бұны мақұлдады. Осыдан кейін киім-кешек Нортбургтің басқаруымен жақсы жұмыс істеген сияқты, түсімдер мен шығындар тек соғыс кезінде, әсіресе Бервикті басып алуды кері қайтару экспедициясы кезінде көтерілді. Нортбургтің 1321-1326 жылдар аралығында Кембридж университетінің канцлері болғаны туралы идея қазір сенімсіз болып табылады. Ол университеттің теология және философия студенттері үшін тұрғын үйлер құру жоспарын бастауынан туындаған сияқты, бұл шіркеулердің адвокаттарына салынған инвестициямен қаржыландырылады. 1321 жылы 5 ақпанда оған патшалық лицензия берілді. Жобадан басқа ештеңе шықпады. Нортбургті король 1318-1320 жылдардағы хаттарында папаға артықшылыққа ұсынған. 1320 жылдан 1321 жылдың ортасына дейін ол корольдің кардинал болуына үміткері болды. Алайда, Личфилд соборындағы тараудың зайырлы дінбасылары мен Ковентри соборындағы тараудың бенедиктиндік монахтары арасында сайлауда тең серіктестер болу керек пе деген келіспеушілік болды: бұл позиция епископ Роджер Весхэм (1245-56) кезінде келісілген, дегенмен дау 1208 жылы Джеффри де Мушэмптің өлімінен кейін шайлаудың қиылыстырып өткеніне дейін созылды. Личфилд канондары осы мәселе бойынша Папа Иоанн XXII-ге шағымдануға шешім қабылдады, бұл он екі жыл бойы созылатын істі бастады. теңізге. Алайда Ковентри бөлімдері сайлауды жалғастырып, өздерінің преоры Генриді таңдады. Мамыр айында бақытсыз Балдокқа Солсбери соборында канонерлік және пребендтік міндет берілді. Сол жылдың көктемі Ланкастердің Томас көтерілісімен және 16 наурыздағы Боробридж шайқасымен белгіленді. Сондықтан Нортбургтің 12 сәуірге дейін күтіп, уақытша міндеттерді атқаруға мәжбүр болғаны таңқаларлық емес. Осы кезден бастап Нортбург епархияны басқаруды қолға ала бастады, бірақ ол епархиялық орталықтардың ешқайсысына аяқ баспағандықтан, ол орынбасарлар тобын жинауға мәжбүр болды. Ол Мастер Ральф Холбишты өзінің бас комиссары етіп тағайындады, басқа да мәселелермен айналысты. Ол соңғы саяси оқиғаларға жауап ретінде тез әрекет етуге мәжбүр болды. Ол Гайяның пребендінде Харластонның майоры Уильямды орнатқан, ол жеке мөрді де, Ұлы мөрді де қарау үшін сенімді болған, өйткені Джон Челмсфорд, Ланкастердің көтерілісін қолдағаны үшін айырылған: бұл шешім Челмсфорд кейіннен түрмеден шығып, дауласқан. Холбич сонымен қатар Ланкастердің клирикалық клиенті Джон Киннардессидің Фликстон пребентіне ауыстырылғанын көруге мәжбүр болды, дегенмен егжей-тегжейлі мәліметтер күрделі және тұманды, әрі қарай дауларға әкелуі керек еді. Корольмен бірге Нортгемптонширдің Ротвелл қаласында болған кезде Нортбург Аннагаддон епискобы Гилберт О Тигернайгты (епархиялық тіркелімде Энагдун деп берілген) суфраган епискобы етіп тағайындады, ол діни рәсімдерді және басқа да қажетті епископтық функцияларды жүзеге асыру үшін, ал Стивен Блоундты сенашкал ретінде тағайындады. Бұл қиын кезең еді, ал епархияда бұзылыстар пайда болған көрінеді. Екклшалл қаласында епископтың елендер саябақтарына кірген деп күдікті деп саналатын қауым мүшелеріне қарсы экскоммуникация үкімі оқуға тура келді, бірақ бұл Екклшалл маңындағы Блорға немесе оңтүстікке қарай Бруудқа қатысты ма, әлде екеуі де айтылғандай, екеуі де белгісіз. 27 маусымда Нортбургті Вурстер епискобы Томас Кобхам және тағы бес епископ Халесовен аббаттығында қасиеттілікке ие болды. 31 тамызда ол Кентербери архиепископына адалдық серт берді. Негізгі мәселе епархияның көптеген жоғары лауазымдарының, сондай-ақ аз маңызды лауазымдардың көп бөлігінің папалық тағайындамамен толтырылуы болды, бұл жұмыстан қашуға әкелді. Нортбургтің епископатындағы канон тағайындамаларының шамамен жартысы, 98-ден 47-сі осылай жасалды. Нортбургтің қазынашылары, епархиядағы маңызды рөл, екеуі де маңызды шетелдік дінбасылары болды. 1348 жылға дейін лауазымды Каор қаласынан келген Гауселин Иоаннис Деуза атты адам, ол Санти Марчеллино е Пиетро ал Латераноның кардинал ділдары болды: содан кейін Папаның елшісі Хью Пелегрини келді. Екеуі де жұмыстан қашты. Мәселе бірден байқалды, өйткені Нортбургтің алғашқы маңызды шешімі епархияның толыққанды канондық тексеруін жүргізу болды, ол Стаффорд архиепископтығынан басталды. Декандық, басқарудағы тағы бір маңызды лауазым, Рим Куриясында, сол кезде Авиньонда орналасқан Стивен Сеграве атты адаммен толтырылды. Нортбургтің тарауды тексеру ұсынысы Декан Сеграведен наразылық тудырды, ол канонға тәртіп беруге эксклюзивті құқыққа ие екенін мәлімдеді. Тараудан көп көмек алмайтынын түсініп, Нортбург Уильям Вестонды өзінің ресми өкілі етіп тағайындады, оған Дассет Парва пребендін берді және Стаффорд архиепископтығын тексеруге шықты, ол Личфилдтің өзінің айналасындағы аудандарды қамтыды. Қиындықтар мен қарсылықтар көп ұзамай туды. Шотландияға жасалған корольдің жорығы ұятты жеңіліспен аяқталды және кейбір ауылдар шотландықтардың қарсы шабуылына тойтарыс беруге көмектесу үшін шақырылғандықтан тексеруден босатылуға тиіс болды. Абботс Бромли ауылдық тұрғындары Колтон шіркеуіне келуден бас тартты және экскоммуникацияланды. Чесвардинде ол 1348 жылы барғанда викарийлерге канонның үй-жайларын пайдалануға рұхсат етілмейтінін анықтады. Сонымен қатар, жұмыстан қашу және нашар басқару ресурстарды ысырапқа салды, бұл ғимараттың құрылымын және діни киімдерді қатты нашарлатты. Осы жолы ол қолданыстағы жалдау шартын жойды және канонның табысын 16 маркаға шектеді, қажетті жұмыстарға арналған артық қаражатты бөліп берді. Тілдік мәселелер маңызды болып көрінеді және Нортбург коммуникацияға кедерес келтіретін кедергілерді жою үшін әртүрлі шаралар қолданды. Епархия үшін пенитенциарийлерді тағайындағанда, аудандарының барлық миряндар мен дінбасыларынан зікір тыңдай алуға беделді, Нортбург Уэльс тілінде сөйлейтін адамдарға қызмет ететін біреуін – Врексамға жақын Ханмер ректорын қамтамасыз етуге көңіл бөлді, сондай-ақ ағылшын тілінде жұмыс істейтін бірнеше адамды қамтамасыз етті. Ол сонымен қатар Освестриде жаңа бастапқы грамматикалық мектеп ашуға Джон Гилбертке рұқсат берді. Латын тілі көптеген дін қызметкерлері мен діншілер үшін де кедергі болды. 1331 жылы Личфилдке жақын Farewell Priory-ны барып көргеннен кейін Нортбург тәртіпті жақсарту және миряндардан бөліну туралы көп нәрсе айтты, бірақ оның жарлықтарын әдеттегі латын тілінен нормандық француз тіліне аударуға мәжбүр болды, бұл монахинялардың түсінбеуіне ешқандай себеп болмауы үшін. Нортбург діни үйлерге көптеген тексерулер жүргізді, сондай-ақ басқаруды жақсарту үшін басқа да жағдайларда араласты. 1322 жылы Арбури преоры Уильям де Блоксхэм тексеру жарияланғаннан кейін өзінің отставкасын ұсынды...
Режимді өзгерту
Нортбург Эдуард II-нің өмірінің соңғы, қиын жылдарында да оның жанында болды. 1326 жылдың ақпан айында Нортбургке өзінің епархиясында әскер жинау комиссияларына көмек көрсету бұйырылды. Ол, басқа жұмыстарға ауысқандықтан, өте қысқа мерзімге ғана қызмет еткен бірнеше қазынашылардың бірі болды. Оның жағдайында, бұл мамыр айында Францияға жасалған елшілік болды. Ол, мүмкін, ешқашан қазынашының міндеттерін толыққанды атқармаған болуы мүмкін, өйткені оның ізашары Генри Бургерш осы лауазымды кем дегенде сәуірдің соңына дейін, тіпті шілдеге дейін атқарып келген. Нортбург, сол кездегі Ворчестер епискобы Адам Орлтонмен бірге, мамыр айының соңында Парижге жетіп, Франция королі Карл IV қайтыс болғаннан кейін Эдуард III-нің француз тағына талап етуін қозғады. Бірақ олар кешігіп қалды, және Валуа Филип тағына отырды. Бұл жүз жылдық соғыстың бастауы болды. 1330 жылы Эдуард III өзінің патшалығын толық бақылауға алғаннан кейін Нортбург саяси белсенділігін жалғастырды. Ол 1333 жылғы Парламентке қатысып, корольдік іс-әрекеттерді талқылауға тағайындалған епископтар мен ақсүйектер тобының құрамына кірді. Нортбургтің куәгерлер арасындағы айқындылығы оның өзінің епархиясының саудагерлерін қолдағандығын көрсетеді. 1337 жылы король француз тағына талап ету үшін күш жинағанда, Нортбург бұл іске белсенді түрде атсалысты. Ол мамыр айында Стамфордта соғысты қаржыландыру мәселесін талқылау үшін өткен жиналысқа қатысты, соның ішінде патшалық жүн монополиясын енгізу туралы мәселе де қарастырылды. Тамыз айында король шерифтер мен епископтарға, Франция короліне қарсы соғысқа қатысты оның позициясын тыңдау үшін әр округте дін қызметкерлері мен мирян жиналысын өткізуді бұйырды. Нортбургтің жиналысқа шақырулары оның тізілімінде сақталған. Келесі айда ол Стаффордта дін қызметкерлерінің ірі епархиялық жиналысын және бір мезгілде Стаффордшир миряндарының жиналысын өткізді. Әр архидиакондық дін қызметкерлерінен салынатын салықты жинау үшін белгілі бір монастырь мен оның басшысын тағайындады, ал мирян да қаржылай көмек көрсетуге дауыс берді. Кейінірек саудагерлер жиналысы бай қала тұрғындарына салық салу туралы келісімге келді.
Қазынашы
Соғыс жалғасқан сайын Нортбург үкімет ісіне және қалыптасып келе жатқан конституциялық дағдарысқа одан ары тартылды. 1340 жылдың 11 маусымында патент арқылы, тағы үш адаммен бірге, Лондон портында және басқа жерлерде кемелерді алуға, оларды соғысқа дайындауға және Оруэлл өзенінде флот құруға дайындық жасауға комиссар болып тағайындалды. 21 маусымда ол қайтадан қазынашылыққа тағайындалды. Патшаның игілігі үшін жасаған еңбегі 6 шілдеде 200 фунт стерлинг көлемінде сыйлықпен құрметтелді. Қазынашы ретінде ол патшаның болмауы кезінде Джон де Стратфорд, қазір Кентербери архиепископы, және бірнеше Стратфорд әулетінің мүшелері басқарған әкімшіліктің бір бөлігі болды. Нортбург әкімшілікке қабылданғандығы құшақтап алынды, ол Стратфордтың құндылықтары мен көзқарастарын бөліскен тәжірибелі әкімші болды. Дегенмен, король Фландриядағы жорықтары кезінде оған жеткен ресурстардың кешігуі мен жетіспеушілігіне наразылық білдірді, бұл мәселе 1340 жылдың қазан және қараша айларында Гент қаласындағы оқиғалар кезінде шиеленістің шыңына жетті. Ол келісім бойынша одақтастарынан бөлініп, Стратфордқа қатысты сезімдерін білдіру үшін Папа Бенедикт II-ге делегация жіберді және Слюйске аттанды. Ол көбінесе әскери адамдардан тұратын топпен күтпеген жерден келді, олардың ішінде Херефорд графының інісі Уильям де Бун, Нортгемптонның 1-ші графы ең танымал болды. Содан кейін ол өзінің әкімшілігіне қарсы төңкеріс жасап, Стратфордтың билігімен байланысты судьялар мен шенеуніктерді қызметтен босатып, кейбіреулерін тұтқындады. Нортбург 1 желтоқсанда Роберт де Стратфордпен бірге Лондон мұнарасына шақырылды, ол архиепископтың інісі, Чичестер епископы және қазынашылық канцлері болды. Екеуі де тұтқындалмаса да, бірден қызметтен босатылды. Джон де Стратфорд Кентербери соборында паналап, онда уағыздауын жалғастырып, корольдің шіркеудің құқықтарына жасаған араласуын айыптады. Нортбург және екі Стратфорд 1341 жылдың 23 сәуірінде шақырылған парламентке қауіпсіздік кепілдігімен келіп, өз орындарын алуға ниеттенді. Корольдік үйдің екі өкілі – стюард Ральф де Стаффорд, 1-ші Стаффорд графы және камерарий Джон Дарси, 1-ші Дарси де Кнайт бароны бір апта бойы олардың жолын тосқанды. Олар табандылық танытып, Суррейдің 7-ші графы Джон де Варенн мен оның сіңілі баласы, Арунделдің 10-шы графы Ричард ФицАланның күшті қолдауын алды. Ақырында қарсыластары бас тартып, король үш епископтың да қатысуына рұқсат берді. Содан кейін ресми кешірім болды, бірақ бұл Нортбургтің ұлттық саясатқа қатысуының соңы болды.
Өлім
Нортбург 1358 жылдың 22 қарашасында лауазымында қайтыс болды.