Горацио Алджер: Жақсылықпен өркендеген жас өмірлер туралы романдар авторы

Кіріспе

Америкалық романист (1832–1899)

Хорацио Алгер кіші (/æ//l//dʒ//ər/; 13 қаңтар 1832 – 18 шілде 1899) – кедей балалар мен олардың қарапайым отбасылардан орта тапқа қауіпсіздік пен жайлылыққа қажырлы еңбек арқылы көтерілуі туралы жасөсперімдерге арналған романдар жазған американдық автор. Оның шығармалары "кедейліктен байлыққа" деген сюжеттік желісімен ерекшеленеді, ол 1868 жылдан 1899 жылы қайтыс болғанға дейін АҚШ-қа үлкен әсер етті. Алгер 1868 жылы төртінші кітабы – "Жыртық Дик" романының жарық көргенімен әдеби орнын нығайтты. Бұл кітап кедей аяқ тазалаушының орта тапқа құрметке ие болу тарихын баяндайды. Роман үлкен сәттілікке ие болды. Оның көптеген келесі кітаптары негізінен "Жыртық Дик" романының вариациялары болды және тұрақты кейіпкерлерді ұсынды: батыл, еңбекқор, адал жас жігіттер; көрнекті, құпия бейтаныс адамдар; мақтанқор жастар; және зұлым, ашкөз помещиктер. 1870-ші жылдары Алгердің көркем әдебиеті көнеле бастады. Оның баспагері оның шығармаларына жаңа материал қосу үшін АҚШ-тың батыс аймақтарына саяхаттауды ұсынды. Алгер Калифорнияға сапар жасады, бірақ бұл саяхат оның жазуына көп әсер етпеді: ол "кедей бала жақсы өмірге жетеді" деген тақырыпқа берілген күйінде қалды. Алайда, осы романдардың тұтас суреті Солтүстік-Шығыс АҚШ-тың қалалық ортасынан гөрі Батыс АҚШ-қа ауысты.

Балалық шағы: 1832-1847

Алгер 1832 жылдың 13 қаңтарында Массачусетс штатының Нью-Англия жағалауындағы Челси қаласында дүниеге келді. Ол унитариандық пастор Хорацио Алгер ағасы мен Олив Огюста Фенноның ұлы болды. Алгер 19 ғасырдың басындағы Жаңа Англия пуритан аристократиясымен байланысы тығыз болды. Ол паломниктер әкелері Роберт Кушман, Томас Кушман және Уильям Бассеттің ұрпағы еді. Сонымен қатар, ол 1812 жылғы соғыста Минутмен және бригадир-генерал болған Сильван Лазельдің және 1788 жылғы Конституциялық конвенцияның мүшесі Эдмунд Лазельдің де ұрпағы болды. Алгердің ағалары Олива Огюста мен Джеймс 1833 және 1836 жылдары дүниеге келді. 1840 жылы денсаулығы нашар қарындасы Энни, ал 1842 жылы інісі Фрэнсис туды. Алгер көзі нашар және астмамен ауыратын, бірақ әкесі үлкен ұлының болашақта дін қызметкері болатынын ерте шешті. Осы мақсатта әкесі оған классикалық білім берді және шіркеуге қатысушыларға қызмет ету жауапкершілігін байқауға мүмкіндік берді. Алгер 1842 жылы Челси грамматикалық мектебіне қабылданды, бірақ 1844 жылдың желтоқсанына қарай әкесінің қаржылық жағдайы нашарлай түсті. Жақсы жалақы табу үшін ол отбасын Бостоннан батысқа қарай 25 шақырым жердегі Марлборо қаласына (Массачусетс штаты) көшірді, онда 1845 жылдың қаңтарында Екінші қауымдық қоғамның пасторы болып тағайындалды. Алгер жергілікті дайындық мектебі Гейтс академиясына оқуға түсті.

Қызмет: 1864 1866

1864 жылдың 8 желтоқсанында Алгер Брюстердегі (Массачусетс штаты) Бірінші унитариандық шіркеуі мен қоғамының пасторы қызметіне қабылданды. Діни міндеттерімен қатар, ол приходтағы ұлдар үшін ойын-сауықтар ұйымдастырды, темекі шегу мен ішімдік ішуге қарсы күресті, сондай-ақ "Жастардың саулығы үшін" қоғамының жергілікті бөлімін ұйымдастырып, оның президенті болды. Ол Уильям Тейлор Адамс редакциялаған және Бостонда Джозеф Х. Аллен басып шығарған, ұлдарға арналған моральдық жазбалар жариялайтын ай сайынғы журнал – The Student and Schoolmate-ке әңгімелер жіберді. 1865 жылдың қыркүйегінде оның екінші кітабы – «Пол Прескотттың міндеті» жарық көрді және жақсы пікірлер алды.

Балаларды жыныстық қорлау

1866 жылдың басында Алжердің ұлдарға сексуалдық зорлық көрсетуі туралы хабарларды тергеу үшін шіркеудің ер адамдарынан тұратын комиссия құрылды. Шіркеу шенеуніктері Бостон иерархиясына Алжердің "ұлдармен орынсыз және қорқынышты қарым-қатынас жасау" қылмысымен айыпталғанын хабарлады. Алжер ештеңеден бас тартпады, өз әрекеттерінің ақылға сыймайтын екенін мойындады, шіркеумен байланысын үзді және қаладан кетіп қалды. Алжер Бостондағы унитариандық шенеуніктерге өкініш білдіретін хат жіберді, ал әкесі оларға ұлының енді шіркеуде қызметке үміттенбейтінін мәлімдеді. Шенеуніктер қанағаттандырып, басқа шаралар қолдану қажет емес деп шешті.

Нью-Йорк қаласы: 18661896

1866 жылы Алгер Нью-Йорк қаласына көшіп келді, онда ол көше балаларының жағдайын зерттеді және олардан әңгімелер үшін көптеген қызықты материалдар тапты. 1867 жылдың қаңтар айында «Студент және мектептес» журналында «Жыртық Дик» романының 12 бөлімінен біріншісі жарияланды. Кедей бот-блэктің орта тапқа қадірлі болуға қалай жеткені туралы бұл әңгіме үлкен сәттілікке ие болды. 1868 жылы ол роман ретінде кеңейтіліп, жарық көрді. Бұл оның ең көп сатылған туындысы болды. «Жыртық Дик» романынан кейін ол негізінен ұлдарға арналған шығармалар жазды және «Жыртық Дик» сериясы үшін баспагер Лорингпен келісімшарт жасады. Серияның табысқа ие болғанына қарамастан, Алгердің қаржылық жағдайы тұрақсыз болды, сондықтан ол халықаралық банкир Джозеф Селигманның бес ұлына жеке сабақтар берді. Ол «Жас Израиль» журналы үшін сериалдар жазды және 1876 жылға дейін Селигман отбасының үйінде тұрды. 1875 жылы Алгер «Жас заңсыз» романының жалғасы болған «Өзін-өзі іздеу және Сэмнің мүмкіндігі» сериалдарын шығарды. Осы кітаптардан Алгердің шығармашылығының тоқырағаны байқалды. Кіріс азайды, сондықтан Лорингтің тапсырмасымен ол жаңа материалдар іздеу үшін Батысқа аттанды және 1877 жылдың ақпан айында Калифорнияға келді. Сан-Францискода ол ағасы Джеймспен кездесті және 1877 жылдың соңында Хорон мүйісін айналып өткен шхунамен Нью-Йоркке оралды. Келесі жылдары ол бұрынғы тақырыптарын қайталайтын бірнеше сәл нашар кітаптар жазды, бірақ енді оқиғалар қалалық емес, батыстық аяда орын алды. Нью-Йоркте Алгер қаланың әулетті жастарын оқытумен және көше балаларын түзетумен айналысты. Ол қалалық және батыстық тақырыптардағы әңгімелерді жазды. Мысалы, 1879 жылы ол «Ауданылық хабаршы бала» және «Жас кенші» кітаптарын жариялады. 1877 жылы Алгердің туындылары сенсациялық жасөспірімдер әдебиетіне алаңдайтын кітапханашылардың назарына ілікті. 1881 жылы Алгер Чарли Дэвис, көше баласын, және 1883 жылы Джон Дауниді ресми түрде қабылдады; олар Алгердің пәтерінде тұрды. 1882 жылы Алгердің әкесі қайтыс болды. Алгер адал жігіттердің зұлым, ашкөз байлар мен жаман ниетті жастарды қалай жеңіп шығатыны туралы әңгімелерді жазуын жалғастырды. Оның шығармалары қатты және жұмсақ мұқабамен шығарылды, ал ондаған жылдар бұрын жазылған өлеңдері антологияларда жарияланды. Ол көше балаларымен, Гарвардтағы сыныптастарымен және әлеуметтік элитамен белсенді өмір сүрді. Массачусетс штатында оған Харриет Бичер Стоуға қарағандай құрметпен қарады.

In 1866, Alger relocated to New York City where he studied the condition of the street boys, and found in them an abundance of interesting material for stories. In January 1867, the first of 12 installments of Ragged Dick appeared in Student and Schoolmate. The story, about a poor bootblack's rise to middle class respectability, was a huge success. It was expanded and published as a novel in 1868. It proved to be his best selling work. After Ragged Dick he wrote almost entirely for boys, and he signed a contract with publisher Loring for a Ragged Dick Series. In spite of the series' success, Alger was on financially uncertain ground and tutored the five sons of the international banker Joseph Seligman. He wrote serials for Young Israel and lived in the Seligman home until 1876. In 1875, Alger produced the serial Shifting for Himself and Sam's Chance, a sequel to The Young Outlaw. It was evident in these books that Alger had grown stale. Profits suffered, and he headed West for new material at Loring's behest, arriving in California in February 1877. He enjoyed a reunion with his brother James in San Francisco and returned to New York late in 1877 on a schooner that sailed around Cape Horn. He wrote a few lackluster books in the following years, rehashing his established themes, but this time the tales were played before a Western background rather than an urban one. In New York, Alger continued to tutor the town's aristocratic youth and to rehabilitate boys from the streets. He was writing both urban and Western themed tales. In 1879, for example, he published The District Messenger Boy and The Young Miner. In 1877, Alger's fiction became a target of librarians concerned about sensational juvenile fiction. In 1881, Alger informally adopted Charlie Davis, a street boy, and another, John Downie, in 1883; they lived in Alger's apartment. In 1882, Alger's father died. Alger continued to produce stories of honest boys outwitting evil, greedy squires and malicious youths. His work appeared in hardcover and paperback, and decades old poems were published in anthologies. He led a busy life with street boys, Harvard classmates, and the social elite. In Massachusetts, he was regarded with the same reverence as Harriet Beecher Stowe.

Соңғы жылдары: 18961899

XIX ғасырдың соңғы онжылдықтарында Алжердің кітаптарының сапасы төмендеді, ал оның балаларға арналған шығармалары бұрынғы сюжеттері мен тақырыптарының қайталануынан басқа ештеңе болмады. Заман өзгерді, балалар көбірек күте бастады, және Алжердің туындыларына зорлық-зомбылық елемі кірді. Мысалы, "Жас банк хабаршысы" повесінде әйел тұншықтырылып, өліммен қорқытылады – мұндай жағдай оның ертерек туындыларында ешқашан болған емес. Ол театрға қатысып, Гарвард түлектерімен кездесіп, әдеби журналдар оқыды және 1882 жылы Лонгфеллоу қайтыс болғанда өлең жазды. Ол жылдар бойы бейресми түрде асыраған балалардың жетістіктеріне қуанды, реформаға деген қызығушылығын сақтап, лекция оқуға шақыруларды қабылдады және "Жыртық Дик" кітабынан үзінділерді балалар жиналысында оқыды. Ол екі жыл бойы бронхит пен астмадан зардап шекті. 1899 жылдың 18 шілдесінде әпкесінің үйінде қайтыс болды. Оның өлімі көзден жасырын қалды. Өлімінен бұрын Алжер Эдвард Стратмайерден аяқталмаған туындыларын аяқтауды сұрады. 1901 жылы Стратмайер "Жас капитан Джек" повесін аяқтады және оны Алжердің соңғы туындысы деп жариялады. Ол қайтыс болғанда ақшасы аз болды, отбасы мүшелері мен достарына шамалы сомада ақша қалдырды. Оның әдеби мұрасын немересіне, асырап алған екі баласына және қарындасы Олив Августаға қалдырды, ол оның өсиетімен қолжазбаларын және хаттарын жойды. Алжердің туындылары жағымды пікірлер алды және оның қайтысынан кейін жаңа өркендеді. 1926 жылға қарай ол АҚШ-та шамамен 20 миллион дана сатылды. Алайда 1926 жылы оқырмандардың қызығушылығы күрт төмендеді, ал оның негізгі баспаханасы кітаптарды басып шығаруды тоқтатты. 1932 және 1947 жылдардағы сауалнамалар көрсеткендей, өте аз балалар Алжер туралы оқыған немесе естіген. Алжердің алғашқы өмірбаяны 1928 жылы Герберт Р. Мейс жариялаған, бірақ ол кейіннен бұл туындының жалған екенін мойындады.

Мұра

1947 жылдан бері Американың көрнекті тұлғаларының Хортио Алгер қауымдастығы "қиындықтарға қарамастан табысқа жеткен қоғамдағы көрнекті тұлғаларды" жыл сайын марапаттап, "жастарды өз армандарына қатыгездік пен жігермен ұмтылуға ынталандыратын" стипендиялар тағайындайды. 1982 жылы оның 150 жылдығын тойлау үшін Балаларға көмек қоғамы салтанатты шара өткізді. Хортио Алгер қауымдастығының атқарушы директоры Хелен М. Грей, Балаларға көмек қоғамының атқарушы директоры Филипп Колтофқа Алгердің кітаптарынан таңдаулыларын сыйлады. 1982 жылы "Шайн!" мюзиклі Алгердің, әсіресе "Жыртық Дик" және Сайлас Снобденнің "Офис баласы" шығармаларына негізделген. 2015 жылы Алгердің көптеген кітаптары "Horatio Alger" авторының "Сәттілік туралы әңгімелер" атты суреттелген кітаптар мен электрондық кітаптар түрінде жарық көрді. Бұған қоса, Альгердің кітаптары сол баспагердің аудиокітаптары ретінде де ұсынылды.

Стиль және тақырыптар

Алжирдің ғалымы Гэри Шарнхорст Алжирдің стилін "анахронистік", "көбінесе күлкілі", "ерекше" және "әдеби сілтемелерінің сапасымен ерекшеленеді" деп сипаттайды. Ол Киелі кітаптан бастап Уильям Шекспирге (Алжирдің кітаптарының жартысында Шекспирге сілтемелер бар), Джон Милтон мен Цицеронға дейін қолданған сілтемелер оның білімділігін көрсетеді. Шарнхорст бұл сілтемелердің Алжирдің романдарын танымал әдебиеттен ажыратуға көмектесетінін айтады. Шарнхорст Алжирдің жігіттерге арналған кітаптарында алты негізгі тақырыпты анықтайды. Біріншісі, "Құрметке жетілу", оның ерте және кейінгі кітаптарында байқалады, әсіресе Ragged Dick романында, онда кедей жас батыры: "Мен жаңа бет бұрып, "көрнекті" болуға тырысамын" дейді. Оның ізгілігі оған байлық әкелмейді, бірақ оған лайықты жұмыс пен жалақы береді. Екінші тақырып – "Қиындықтар арқылы мінездің нығаюы". Мысалы, "Қуатты және тұрақты" және "Өзін-өзі іздеу" романдарында бай кейіпкерлер кедейлікке түсіп, жаңа жағдайға бейімделуге мәжбүр болады. Алжир кейде жас Линкольнді оқырмандары үшін осы тақырыптың үлгісі ретінде келтіреді. Үшінші тақырып – "Сұлулық пен ақша", ол Алжирдің ересектерге арналған шығармаларында маңызды рөл атқарады. Кейіпкерлер банктегі қаражатының мөлшеріне емес, мінез-құлқына, талантына немесе ақыл-ойына сүйіспеншілікпен үйленеді. Мысалы, "Поезд жігіті" романында бай мұрагер талантты, бірақ қиындыққа тап болған суретшіге үйленуді жөн көреді, ал "Эри поезды" романында кедей әйел бай, жаман ниетті күйеудің әрекеттеріне қарамастан, өзінің нағыз махаббатын жеңіп алады. Басқа маңызды тақырыптарға Ескі және Жаңа әлемнің салыстыруы жатады. Алжирдің барлық романдарында ұқсас сюжет бар: бала еңбек ету мен адал өмір сүру арқылы кедейліктен құтылуға тырысады. Алайда, баланы жағдайдан құтқаратын әрқашан еңбек пен адалдық емес, көбінесе бай қарт кісі, баланың көрсеткен ерлігіне немесе адалдығына риза болып, оған көмектеседі. Мысалы, бала құлап қалған арбадан баланы құтқарады немесе ұрланған сағатты тауып қайтарады. Көбінесе қарт кісі баланы қамқоршы ретінде үйіне алып, жақсы жұмыс табуға көмектеседі, кейде адал немесе еңбекқор емес баланың орнын басады. Шарнхорсттың айтуынша, Алжирдің әкесі 1844 жылы қарызын төлей алмаған "кедей адам" болған. Оның Челси маңындағы мүлігі тәркіленіп, ипотеканы ұстаған жергілікті помещикке берілді. Шарнхорст бұл оқиғаның Алжирдің балалық шағындағы оқиғалары оның кітаптарындағы кейіпкерлердің мүлігінен айырылып қалу тақырыбының себебі болуы мүмкін екенін айтады, сондай-ақ Алжирдің "экологиялық реформаларға үнемі қолдау көрсетуіне" түсінік береді. Шарнхорст былай деп жазады: "Өмір бойы қаржылық жағынан қауіпсіздікке ие болмаған жас Алжир өзінің мәртебелі уайымын басу және басшылыққа лайықты екенін көрсету үшін ұстамдылық пен балаларға көмек көрсету сияқты реформалық ұйымдарда белсенді болған болуы мүмкін". Алжирді зерттеуші Эдвин П. Хойт 1880 жылға қарай Алжирдің моральдық принциптерінің "қатаңдағанын" айтады, мүмкін ол жазған батыстық әңгімелердің әсерінен, себебі "ең қорқынышты нәрселер енді кездейсоқ ұсынылып, зерттелді". Джон Гек деген ғалым Алжирдің "адам мінез-құлқының терең талдауына емес, тәжірибелік формулаларға сүйенгенін" және бұл формулалардың "мәдени ортаға бейімделгенін" және "көп нәрсе үйрететінін" айтады. Алжирдің мансабында шекаралық қоғамның орны болмаса да, Гек "шекаралық идея, тіпті қалалық шұңқырларда да, Джекке тән мінез-құлықты мақтауға және сынауға мүмкіндік беретін ертегілік көзқарас ұсынады" деп мәлімдейді. Ол Алжирдің мақсатты аудиториясының "әрекет ету мотивациясы олар алған сабақтармен қалыптасатынын" айтады. Гек Алжирдің батырларының "қайраттылығы" туралы түсінік ондаған жылдар бойы өзгергенін атап өтеді. Джаз дәуірі мен Ұлы депрессия кезінде "Хорацио Алжердің сюжеті прогрессивизм тұрғысынан лаиссе-ферер капитализмін қорғау ретінде қарастырылды, бірақ сонымен бірге қатал бизнес тәсілдерін сынап, Ұлы депрессия кезінде қиын жағдайдағы жас ұрпаққа үміт сыйлады". Атом дәуірінде болса "Алжирдің батыры енді тәуелсіздікке ұмтылып, адал өмір сүру арқылы орта таптың құрметіне жеткен кедей бала емес. Ол - ақыл-ойы мен сәттілігі арқылы кедейліктен байлыққа жеткен, алаяқ көше баласы еді". Гек Алжирдің тақырыптары қазіргі Америкада бастапқы мағыналарынан өзгеше, еркек Циндерелла мифіне айналғанын және дәстүрлі Джек әңгімелерінің америкалық нұсқасы екенін айтады. Әрбір әңгімеде өз батыры, "құдай анасы" және батырдың жолындағы кедергілер бар. "Дегенмен", ол былай деп жазады, "осы ертегінің нағыз америкалыққа айналуы - оның ақсүйектерге ие болу туралы талабын жоққа шығаруында. Керісінше, Алжирдің батыры американ арманының бастапқы формасын жетеді, ол оның мотивациясы оны қалай алып кетсе, орта таптың құрметіне жетеді". Оқырман Циндерелла патшайым болғаннан кейін не істегенін және Алжирдің батыры орта тапқа қол жеткізгеннен кейін неге жеткенін ойлап көруі мүмкін, "[және] осы ортақтық Хорацио Алжерді Циндерелла мифінің қазіргі заманғы бейімделушілерінің қатарындағы берік орнына бекітеді".

Alger scholar Gary Scharnhorst describes Alger's style as "anachronistic", "often laughable", "distinctive", and "distinguished by the quality of its literary allusions". Ranging from the Bible and William Shakespeare (half of Alger's books contain Shakespearean references) to John Milton and Cicero, the allusions he employed were a testament to his erudition. Scharnhorst credits these allusions with distinguishing Alger's novels from pulp fiction. Scharnhorst describes six major themes in Alger's boys' books. The first, the Rise to Respectability, he observes, is evident in both his early and his late books, notably Ragged Dick, whose impoverished young hero declares, "I mean to turn over a new leaf, and try to grow up 'spectable." His virtuous life wins him not riches but, more realistically, a comfortable clerical position and salary. The second major theme is Character Strengthened Through Adversity. In Strong and Steady and Shifting for Himself, for example, the affluent heroes are reduced to poverty and forced to meet the demands of their new circumstances. Alger occasionally cited the young Abe Lincoln as a representative of this theme for his readers. The third theme is Beauty versus Money, which became central to Alger's adult fiction. Characters fall in love and marry on the basis of their character, talents, or intellect rather than the size of their bank accounts. In The Train Boy, for example, a wealthy heiress chooses to marry a talented but struggling artist, and in The Erie Train Boy a poor woman wins her true love despite the machinations of a rich, depraved suitor. Other major themes include the Old World versus the New. All of Alger's novels have similar plots: a boy struggles to escape poverty through hard work and clean living. However, it is not always the hard work and clean living that rescue the boy from his situation, but rather a wealthy older gentleman, who admires the boy as a result of some extraordinary act of bravery or honesty that the boy has performed. For example, the boy rescues a child from an overturned carriage or finds and returns the man's stolen watch. Often the older man takes the boy into his home as a ward or companion and helps him find a better job, sometimes replacing a less honest or less industrious boy. According to Scharnhorst, Alger's father was "an impoverished man" who defaulted on his debts in 1844. His properties around Chelsea were seized and assigned to a local squire who held the mortgages. Scharnhorst speculates this episode in Alger's childhood accounts for the recurrent theme in his boys' books of heroes threatened with eviction or foreclosure and may account for Alger's "consistent espousal of environmental reform proposals". Scharnhorst writes, "Financially insecure throughout his life, the younger Alger may have been active in reform organizations such as those for temperance and children's aid as a means of resolving his status anxiety and establish his genteel credentials for leadership." Alger scholar Edwin P. Hoyt notes that Alger's morality "coarsened" around 1880, possibly influenced by the Western tales he was writing, because "the most dreadful things were now almost casually proposed and explored". Scholar John Geck notes that Alger relied on "formulas for experience rather than shrewd analysis of human behavior", and that these formulas were "culturally centered" and "strongly didactic". Although the frontier society was a thing of the past during Alger's career, Geck contends that "the idea of the frontier, even in urban slums, provides a kind of fairy tale orientation in which a Jack mentality can be both celebrated and critiqued". He claims that Alger's intended audience were youths whose "motivations for action are effectively shaped by the lessons they learn". Geck notes that perception of the "pluck" characteristic of an Alger hero has changed over the decades. During the Jazz Age and the Great Depression, "the Horatio Alger plot was viewed from the perspective of Progressivism as a staunch defense of laissez faire capitalism, yet at the same time criticizing the cutthroat business techniques and offering hope to a suffering young generation during the Great Depression". By the Atomic Age, however "Alger's hero was no longer a poor boy who, through determination and providence rose to middle class respectability. He was instead the crafty street urchin who through quick wits and luck rose from impoverishment to riches". Geck observes that Alger's themes have been transformed in modern America from their original meanings into a male Cinderella myth and are an Americanization of the traditional Jack tales. Each story has its clever hero, its "fairy godmother", and obstacles and hindrances to the hero's rise. "However", he writes, "the true Americanization of this fairy tale occurs in its subversion of this claiming of nobility; rather, the Alger hero achieves the American Dream in its nascent form, he gains a position of middle class respectability that promises to lead wherever his motivation may take him". The reader may speculate what Cinderella achieved as Queen and what an Alger hero attained once his middle class status was stabilized, and "[i]t is this commonality that fixes Horatio Alger firmly in the ranks of modern adaptors of the Cinderella myth".

Жеке өмір

Шарнхорст Алгердің "өзінің гомосексуализмі туралы сөйлескенде белгілі бір сақтық танытқанын" және Брюстер оқиғасынан кейін жыныстық бағдары туралы бір рет қана айтқанын жазады. 1870 жылы Генри Джеймс аға Алгердің "өзінің бұрынғы ақылсыздығы туралы ашық әңгімелесетінін" және оның шын мәнінде бұл тақырыпты әңгімеге арнап ұнататынын жазды. Алгер Джеймспен сөйлесуге дайын болғанымен, оның жыныстық бағдары құпия сақталды. Шарнхорсттың сөзінше, Алгер балаларға арналған кітаптарында гомосексуализмге ишара жасайтын жасырын сілтемелер қалдырған, және Шарнхорст бұл сілтемелер Алгердің "жыныстық бағдарына қатысты сенімсіздігін" көрсетеді деп болжайды. Мысалы, Алгер "Жыртық Томның" ұл немесе қыз екенін анықтау қиын екенін жазды, ал басқа жағдайларда ол басқалармен қысыммен және аялаумен қарайтын, "стереотиптік гомосексуалдарды" таныстырады. Сайлас Снобденнің "Офис жігіті" романында, қыз кейпіне түскен ұрланған балаға өзінің нағыз жынысын ашса, "ақылға сыймайтындар үйіне" жіберумен қорқытылады. Шарнхорст Алгердің "құпия күнәсін" кешіруге деген құштарлығы оны "өзінің қайырымдылық әрекеттерін балаларға арналған нұсқаулық кітаптар жазумен байланыстыруға итермелеген болуы мүмкін" дейді, кітаптарындағы қайырымды меценаттардың өткендегі құпия күнәсін өтеу үшін кейіпкерге көмектесуімен. Мысалы, Шарнхорст "Тырыс және сен" романындағы меценат "қасіретті құпияны" жасырады, ол кейіпкердің өмірін сақтап қалғаннан кейін ғана құтылады. Алан Трахтенберг "Жыртық Дик" (1990) кітабының Signet Classic басылымына жазған кіріспесінде Алгердің ұлдарға деген зор ықыласы болғанын және балалар кітаптарын жазуда өзіне шақыру тауып алғанын айтады. "Ол өзіндегі баланы тыңдауды үйренді", - деп жазады Трахтенберг, "өзін өзгерту және қайта жасау үшін - оның әдепті мәдениетін, кемтарларға деген либералды ақсүйектік жанашырлығын, автор ретіндегі шатқақ экономикалық жағдайын және ең бастысы, ұлдарға деген қауіпті эротикалық тартымдылығын - жасөспірімдерге арналған көркем әдебиетінде пайдалану үшін". Ол Алгердің жасырын гомосексуал ретінде өмір сүргенін білу мүмкін емес екенін, "бірақ ол көшеден пана табу үшін сипаттаған еркектердің араласуы - мысалы, Дик пен Фосдик арасындағы үйлесімді қарым-қатынас - сонымен қатар эротикалық қарым-қатынас болуы мүмкін деген белгілер бар". Трахтенберг "Жыртық Дик" романында әдепсіздікке орын жоқ екенін айтады, бірақ Алгердің жұмысындағы екі жігіттің немесе ер адам мен жігіттің қолдарының тиюі "осындай қиялдарға дайын оқырмандарда эротикалық тілектерді оята алады" деп санайды. Трахтенбергтің пікірінше, мұндай бейнелер "гомоэротиканы өмірдің баламалы жолы ретінде, агрессия емес, жанашырлықпен өмір сүрудің оң көзқарасы" ретінде білдіруі мүмкін. Трахтенберг қорытындылай келе, "Жыртық Дик" романында Алгер екі үйсіз жігіттің үйленуімен толыққан үй ішіндегі романтиканы жоспарлап отырғанын көреміз, бұл оның сыртқа шығарылған көше баласынан өзін-өзі құрметтейтін азаматқа айналуының формулалық метаморфозасының орны ретінде".

Scharnhorst writes that Alger "exercised a certain discretion in discussing his probable homosexuality" and was known to have mentioned his sexuality only once after the Brewster incident. In 1870, Henry James Sr. wrote that Alger "talks freely about his own late insanity—which he in fact appears to enjoy as a subject of conversation". Although Alger was willing to speak to James, his sexuality was a closely guarded secret. According to Scharnhorst, Alger made veiled references to homosexuality in his boys' books, and these references, Scharnhorst speculates, indicate Alger was "insecure with his sexual orientation". Alger wrote, for example, that it was difficult to distinguish whether Tattered Tom was a boy or a girl and in other instances, he introduces foppish, effeminate, lisping "stereotypical homosexuals" who are treated with scorn and pity by others. In Silas Snobden's Office Boy, a kidnapped boy disguised as a girl is threatened with being sent to the "insane asylum" if he should reveal his actual sex. Scharnhorst believes Alger's desire to atone for his "secret sin" may have "spurred him to identify his own charitable acts of writing didactic books for boys with the acts of the charitable patrons in his books who wish to atone for a secret sin in their past by aiding the hero". Scharnhorst points out that the patron in Try and Trust, for example, conceals a "sad secret" from which he is redeemed only after saving the hero's life. Alan Trachtenberg, in his introduction to the Signet Classic edition of Ragged Dick (1990), points out that Alger had tremendous sympathy for boys and discovered a calling for himself in the composition of boys' books. "He learned to consult the boy in himself", Trachtenberg writes, "to transmute and recast himself—his genteel culture, his liberal patrician sympathy for underdogs, his shaky economic status as an author, and not least, his dangerous erotic attraction to boys—into his juvenile fiction". He observes that it is impossible to know whether Alger lived the life of a secret homosexual, "[b]ut there are hints that the male companionship he describes as a refuge from the streets—the cozy domestic arrangements between Dick and Fosdick, for example—may also be an erotic relationship". Trachtenberg observes that nothing prurient occurs in Ragged Dick but believes the few instances in Alger's work of two boys touching or a man and a boy touching "might arouse erotic wishes in readers prepared to entertain such fantasies". Such images, Trachtenberg believes, may imply "a positive view of homoeroticism as an alternative way of life, of living by sympathy rather than aggression". Trachtenberg concludes, "in Ragged Dick we see Alger plotting domestic romance, complete with a surrogate marriage of two homeless boys, as the setting for his formulaic metamorphosis of an outcast street boy into a self respecting citizen".

Жарияланған ресурстар

Накенхофф, Кэрол. "Хорацио Алгер мифі", "Myth America: A Historical Anthology", II том. 1997 жыл. Герстер, Патрик және Кордс, Николас (ред.). Брэндивайн баспасы, Сент-Джеймс, Нью-Йорк штаты.

Мұрағаттық ресурстар

Горацио Алджердің құжаттары, 1880–1953 (990 дана) Хантингтон кітапханасында сақталады. H. Джек Баркердің қағаздары, мерзімі көрсетілмеген (3 сызықтық фут), Эмори университетінің қолжазбалар, мұрағаттар және сирек кітаптар кітапханасында сақталады. Селигман отбасының құжаттары, 1877–1934 (0,8 сызықтық фут), Огайо штатының Цинциннати қаласындағы Америка еврей архивінде сақталады.