Кіріспе

Кестенді ұзын барроу, сондай-ақ Тасты Уоррен немесе Ұзын Уоррен деп те аталады, Оңтүстік-Шығыс Англиядағы Кент графтығындағы Аддингтон ауылының жанында орналасқан камералы ұзын барроу. Б.з.д. V мыңжылдықта, Ұлыбританияның ерте неолит кезеңінде салынған деп саналады, қазіргі күні тек қираған күйінде сақталған. Археологтар ұзын барроуларды мал өсірумен айналысатын қауымдардың, Еуропадан Ұлыбританияға егіншілік енгізілгеннен кейін салығандығын анықтады. Неолит Еуропасының кеңінен таралған ұзын барроу салу дәстүрін көрсететін Кестенді ұзын барроу, Медуэй өзені маңында жасалған жергілікті стильдегі барроуларға жатады. Осы аймақта салынған ұзын барроулар қазір Медуэй мегалиттері деп белгілі. Кестенді ұзын барроу, өзеннің батыс жағында Аддингтон ұзын барроуы мен Колдрум ұзын барроуының жанында орналасқан. Тағы екі сақталған барроу – Киттің Коти үйі және Кішкентай Киттің Коти үйі, сондай-ақ қираған Смайт мегалиті және, мүмкін, сақталған Кофин тасы мен Ақ жылқы тасы, Медуэйдің шығыс жағында жатыр. Ұзын барроу, мезолит дәуірінде бұрын қоныстанған жерге салынған. Ол шамамен 15 метрлік ұзындығы бар төртбұрышты топырақтан жасалған дөңгелек және шығыс жағында сарсен мегалиттерінен тұрғызылған камерадан құралған. Неолит дәуірінде осы камераға кем дегенде тоғыз немесе он адамның денелері жерленген немесе өртеліп қойылған. Бұл денелермен бірге керамика сынықтары, тас жебе ұштары және саздан жасалған әшекей де табылды. 4-ші ғасырда, ұзын барроудың жанына римдік-британдық үй салынған. 12-13 ғасырларда бөлме қазылып, зақымдалған, бұл қазына іздеушілердің немесе иконаға қарсы христиандардың іс-әрекетінен болуы мүмкін. Дөңгелек бірте-бірте эрозияға ұшырап, 20-шы ғасырға қарай толығымен жойылды, тек қираған тас камера ғана қалды. Қираған орын 18-19 ғасырларда антикварлардың қызығушылығын тудырды, ал 1957 жылы археологиялық қазбалар жүргізіліп, содан кейін шектеулі қалпына келтіру жұмыстары аяқталды. Қазіргі таңда бұл жер жеке меншікте.

Атауы және орналасқан жері

Chestnuts Long Barrow – көршілес Rose Alba үйіне тиесілі жеке меншікте орналасқан, қорғалатын ежелгі ескерткіш. Ол төбедің беткейінде жатыр және атын сол төбедегі ормандық аймақ – каштан ағаштарынан алған. Бұл атау ескерткішке 20-шы ғасырдың ортасында берілген, ал бұрын оны Тасты Уоррен немесе Ұзын Уоррен деп атаған. Барроу жасыл құмды белдеуде, теңіз деңгейінен 30 метр биіктікте орналасқан. Негізгі геологиялық құрамы – ақ құммен жабылған жұмсақ құмтас.

Өмірбаян

Ерте неолит дәуірі – Ұлыбритания тарихындағы революциялық кезең. Б.з.д. 4500 және 3800 жылдар аралығында Британ аралдарындағы қауымдар ауыл шаруашылығын негізгі күнкөріс түрі ретінде қабылдап, өмір салтында кең ауқымды өзгерістер болды, бұл бұрынғы мезолиттік кезеңді сипаттаған аңшы-жинақшы өмір салтын тоқтатуға әкелді. Бұл өзгеріс континенттік Еуропалық қоғамдармен байланыс арқылы жүзеге асты, бірақ бұл өзгеріске мигранттардың көптеп келуі әлде континенттен ауыл шаруашылығы технологияларын қабылдаған жергілікті мезолиттік британдықтардың ықпалы қанша болғаны әлі анық емес. Қазіргі Кент аймағы, Теміз өзенінің сағасында орналасқандығы және континентке жақындығы себепті, континенттік еуропалық қоныс салушылар мен келушілер үшін маңызды орын болды. Британияның көп бөлігі орманды болды; Кентте кең ауқымды орманды тазарту тек Кейінгі қола дәуірінде (б.з.д. шамамен 1000-700 жылдар) басталды. Медуэй өзені маңындағы, шамамен тас дәуіріне жататын Ақ жылқы тасының жанындағы экологиялық деректер, бұл аймақтың ерте неолитте де көбінесе орманды болғанын, емен, шаған, жеміс ағаштары (алма, шабдалы, өрік) және қарағаштардан тұратын ормандармен жабылғанын көрсетеді. Британияның көп бөлігінде осы кезеңнен дәнді дақылдарға немесе тұрақты тұрғын үйлерге қатысты айғақтар аз, археологтарды аралдың ерте неолиттік экономикасы негізінен мал шаруашылығына – мал өсіруге негізделген, көшпелі немесе жартылай көшпелі өмір салтын ұстанған адамдарға байланысты деп ойлауға жетеледі.

Медуэй мегалиттері

Батыс Еуропа бойынша ерте неолитте адамдар алғаш рет монументалды құрылымдарды салған. Бұл құрылымдардың ішінде камералы ұзын дөңгелектер, төртбұрышты немесе сопақ пішінді топырақ үйінділері болды, олардың бірінде камера орналасқан. Кейбір камералар ағаштан, ал басқалары ірі тастардан салынған, қазір «мегалиттер» деп белгілі. Бұл ұзын дөңгелектер көбінесе қабірлер ретінде қолданылып, ішінде қайтыс болғандардың дене қалдықтары сақталған. Ерте неолитте адамдар көбінесе жалғыз жерленбеген, керісінше, өздерінің қауымдастарымен бірге ұжымдық жерлеу рәсіміне қатысқан. Бұл камералы қабірлер Батыс Еуропаның теңіз жағалауында, оңтүстік-шығыс Испаниядан Швецияның оңтүстігіне дейін, соның ішінде Британ аралдарының көп бөлігінде салынған. Сәулеттік дәстүр біздің заманымыздан бұрынғы төртінші мыңжылдықтың бірінші жартысында Еуропа континентінен Ұлыбританияға әкелінген. Қазір бәрі де қираған күйде болғанымен, құрылыс кезінде Медуэй мегалиттері Ұлыбританиядағы ең ірі және көзге түсетін ерте неолиттік жерлеу ескерткіштерінің бірі болған. Медуэй өзенінің бойында, Солтүстік Даунс арқылы өтетін жерде орналасқан, олар Британ аралдарындағы мегалиттік ескерткіштердің ең оңтүстік-шығыс тобын және Шығыс Англиядағы жалғыз мегалиттік топты құрайды. Медуэй мегалиттерін екі топқа бөлуге болады: біреуі Медуэй өзенінің батысында, екіншісі – Блю Белл төбесінде, шығыста. Chestnuts Long Barrow батыс топқа жатады, оған Coldrum Long Barrow және Addington Long Barrow да кіреді. Шығыс топқа Smythe's Megalith, Kit's Coty House және Little Kit's Coty House кіреді, ал өзеннің шығыс жағындағы әртүрлі тастар, ең әйгілісі – Coffin Stone және White Horse Stone, мұндай құрылымдардың бөлігі болуы мүмкін. Олардың барлығы бір уақытта салынған-дыр, әлде бірінен кейін бірі салынған-дыр белгісіз; сондай-ақ, олардың әрқайсысы бірдей мақсатқа қызмет еткен-дір, әлде қолданылуында иерархия болған-дыр белгісіз. Медуэйдің ұзын дөңгелектерінің бәрі бірдей жалпы жоспарға сәйкес келеді және барлығы шығыстан батысқа қарай бағытталған. Олардың әрқайсысының үйіндісінің шығыс жағында тас камерасы орналасқан, ал кіреберісінің екі жағында тас қасбеттері болған болуы мүмкін. Олардың ішкі биіктігі 3 метрге дейін жетеді, бұл оларды Ұлыбританиядағы көптеген басқа камералы ұзын дөңгелектерден биік етеді. Камералар сарсеннен салынған, ол Кент аймағында кең таралған, тығыз, қатты және берік тас, эоцен дәуіріндегі құмнан пайда болған. Ерте неолиттік құрылысшылар жергілікті жерден тас блоктарын таңдап, содан кейін оларды ескерткіш салынатын жерге тасымалдаған. Медуэй мегалиттері арасындағы осы ортақ сәулеттік ерекшеліктер Британ аралдарындағы басқа жерде тікелей аналогтары жоқ, күшті аймақтық байланысты көрсетеді. Дегенмен, басқа аймақтық топтамалар сияқты – мысалы, Британияның оңтүстік-батысындағы Cotswold Severn тобы – әртүрлі ескерткіштерде әртүрлі ерекшеліктер бар, мысалы, Coldrum-ның тікбұрышты пішіні, Chestnut Long Barrow-дың қасбеті және Addington мен Kit's Coty-дағы ұзын, жіңішке үйінділер. Бұл айырмашылықтар қабірлердің пайдалану барысында өзгертілуіне және бейімделуіне байланысты болуы мүмкін; мұндай жағдайда ескерткіштер жиынтық құрылымдар болар еді. Медуэй мегалиттерін салғандар бұрыннан бар қабірлерге байланысты ықпалға түскен болуы мүмкін. Құрылысшылар жергілікті жерде өскен-дір, әлде Медуэй аймағына басқа жерден көшіп келген-дір белгісіз. Олардың сәулеттік жобаларының стильдік талдауына сүйене отырып, археолог Стюарт Пиггот Медуэй мегалиттерінің жоспары Төмен елдер аймағында пайда болды деп санайды, ал оның әріптесі археолог Глин Дэниел сол дәлелдер Скандинавияның ықпалын көрсетті деп сенді. Джон Х. Эванс олардың Германиядан шыққандығын, ал Рональд Ф. Джессап олардың пайда болуын Cotswold Severn мегалиттік тобынан көруге болатынын айтты. Александр олардың Атлантика жағалауындағы ұзын дөңгелектерге ең ұқсас екенін, мүмкін, Ирландия немесе Бретаньдегілерді еліктегенін ойлады. Археолог Пол Эшби олардың бір аймақта тығыз орналасуы континенттік Солтүстік Еуропаның мегалиттік қабірлер ғибадатханасының дәстүрін еске түсіретінін атап өтті және Медуэй мегалиттері ерте неолиттік Еуропа бойынша кең таралған дәстүрдің аймақтық көрінісі екенін баса айтты. Дегенмен, қолда бар дәлелдермен олардың нақты шығу тегін «анықтау мүмкін емес» екенін де атап өтті.

Дизайн және құрылыс

Археологиялық қазбалар ескерткіштің астында мезолиттік қабатты көрсетті, бұл кремнийді қашап жасалған көптеген қалдықтармен куәландырылды. 1957 жылғы қазба жұмыстары кезінде оның астында 2300 мезолиттік кремний фрагменті табылды. Тағы көптеген фрагменттер аймақтың төңірегіндегі сынама траншеяларында табылды, олар Chestnuts Wood орманға қарай және кем дегенде қабірдің шығысына және оңтүстік-батысына дейін созылды. Ұзын қоршаудан батысқа қарай 30 метр жерде қазба кезінде мезолиттік ошақ ретінде түсіндірілген заттармен байланысты кремний табылды. Мезолиттік материалдың көп мөлшері және оның кең таралуы осы жерде мезолит кезеңінде ұзақ уақыт бойы адамдар тұрғанын көрсетті. 1957 жылы қазылған кейбір траншеяларда мегалиттердің астында мезолиттік кремний табылды, бұл қазбашы Джон Александрды "мезолиттік және неолиттік пайдаланудың" арасында "үлкен уақыт аралығы болмағанына" сендірді. Chestnuts Long Barrow, Addington Long Barrow-қа өте жақын салынған. Бөлме осы жерден бірнеше шақырым жерде табиғи түрде кездесетін сарсен тастарынан салынған. Бұл тастар екі тізгіштен тұратын болып орналастырылды, екі төбе тасы бөлменің шатырын құрады. Бөлменің ұзындығы шамамен 4 метр, ені 2 метр, ал биіктігі 3 метрді құрады. Ол шығыстан батысқа қарай бағытталған, және басқа төрт Medway мегалиттері сияқты, Medway аңғарына немесе Солтүстік Даунсқа қараған сияқты. Бөлмеге кіретін жолдың ішіне үлкен тас толығымен жабылған болуы мүмкін. Орта ғасырлардағы зақымданулар салдарынан бөлменің нақты бастапқы орналасуын анықтау қиын болса да, бөлмені ортаңғы тас екіге бөлген болуы мүмкін. Бөлменің батыс жағындағы құрғақ тас қабырға да кіруге кедерес келтірген болар. Александр топырақ үйіндісі бөлмеден бұрын салынғанын және үлкен тастарды орнына сүйреу үшін пандус ретінде пайдаланылғанын айтты. Ол ұзын қоршаудың құрылысшылары мегалиттерді құммен толтырып, орнында ұстаған болуы мүмкін екенін болжады. Үстіне бас тас қойылғаннан және бөлме тұрақтанғаннан кейін, құрылысшылар таяу құмды алып тастаған болар. 1950 жылы 14 тас сақталғаны туралы хабарланған, алайда толық қазба 18 үлкен сарсен тас блогының, сондай-ақ қабірдің құрғақ тас қабырғасы мен еденінде пайдаланылған төрт кішкентай сарсен тасының бар екенін көрсетті. Бөлме сары құммен төселген, оның үстіне адам сүйектері қойылған. Бұл адам сүйектері 3500 сүйектің табылуымен куәландырылды, олар кем дегенде тоғыз немесе он адамды көрсетеді, олардың кем дегенде біреуі бала болған. Кейбір жерлеулер көмілген, ал кейбіреулері өртеліп, ал ертеректегі сүйектер жел тесігі төбесіндегі қыш ыдыстармен бірге орналастырылған. Көмілген жерлеулердің аз дәлелі табылды, өйткені олар сайтты қоршаған қышқыл топырақта жақсы сақталмады. Мұнда жанған адам сүйегінің пайда болуы ерекше; басқа да ұзақ қоршауларда жанудың дәлелі табылса да, ол ерте неолиттік Британияда сирек кездеседі. Ашби осы себепті мұнда жанған сүйектің болуы "ерекше маңызға" ие болуы керек екенін айтты. Британиядағы кейбір жерлерде ерте неолит дәуірінде кремация болғандығын мойындаған археологтар Мартин Смит пен Меган Брикли кремацияланған сүйек кейінірек, соңғы неолит дәуірінде, кремация кең таралған кезде қосылған деп болжады. Адам сүйектерімен бірге, олармен бірге жерленген болуы мүмкін заттар табылды, мысалы, 34 керамикалық сынық, үш тас жебе басы және саз балшықтан жасалған әшекей. Бұл жердегі ауладан қазбашылар кем дегенде сегіз ыдыстың бөлшектерін бейнелейтін, "Жел тепесі" ыдысының 100 сынығын тапты. Александр бұл ыдыстар бір кезде бөлмеге орналастырылған, бірақ кейіннен оның ішінде одан әрі адам сүйектерін сақтауға мүмкіндік беру үшін алынып тасталған деп болжады. 1950 жылдары көзге көрінетін бірде-бір үйінді сақталмаса да, "Ұзын Уоррен" атауы мұндай үйінді туралы білім 18 ғасырда сақталғандығын білдіреді. Қазба жұмыстарынан қоршаудың солтүстік және шығыс шеттерінің бар екендігі анықталды, бірақ оның батыс және оңтүстік шеттерінің барлық іздері тегістеу және терең жырту арқылы жойылған. Оның ені 18 метрге жуық, трапеция тәрізді немесе D пішіндес болуы мүмкін. Оның ең кеңі, қасбеттің қарама-қарсы жағында, 64 метрге (20 м) дейін созылған болуы мүмкін. Ұзын қоршаудың ұзындығын анықтау қиынырақ болды, бірақ Александр оның 15 метрдей болғанын болжады.

Мағынасы мен мақсаты

Британияның ерте неолит дәуіріндегі қауымдастықтар өлгендерді ритуалды түрде жерлеуге, мезолит дәуіріндегі ата-бабаларына қарағанда көбірек мән берген. Археологтар бұл құбылысты ерте неолиттік британдықтардың ата-бабаларға табынушылыққа берілуімен, өлгендердің рухтарына сенуімен және олардың тірі ұрпақтарының игілігі үшін табиғат күштерімен араласа алатынына нануымен байланыстырады. Археолог Робин Холгейт Медуэй мегалиттерінің жай ғана қабірлер емес, "оларды салған және пайдаланған қауымдар үшін әлеуметтік функцияны атқаратын қоғамдық ескерткіштер" екенін атап көрсетті. Сондықтан, ерте неолиттік адамдар қабірлерге – олардың ішінде храмдар немесе киелі орындар да болған – өлгендерді құрметтеу және олардан көмек сұрау үшін ритуалдар орындауға кіргені айтылады. Осы себепті тарихшы Рональд Хаттон осы ескерткіштерді "мазарлық киелі орындар" деп атады, олардың қос мақсатын көрсетеді. Британияда бұл қабірлер көбінесе әртүрлі аумақтардың шектесетін жерлерінде, биік төбелер мен беткейлерде орналасқан. Археолог Каролина Малоун қабірлердің "аумақ, саяси адалдық, меншік және ата-бабалар" туралы ақпарат беретін әртүрлі жер белгілерінің бірі болғанын атап көрсетті. Көптеген археологтар осы мазарлық киелі орындардың түрлі тайпалар арасындағы аумақтық белгілер болғанын жақтайды, ал басқалары мұндай белгілердің көшпелі малшылар қоғамына көп пайдасы тимейтінін айтады. Оның орнына, олардың мал өткелдерін көрсететін белгілер екені ұсынылған. Археолог Ричард Брэдли осы ескерткіштердің құрылысы жерді бақылау және меншікке алу әрекетін көрсетеді, бұл аңшы-жинаушы мезолиттен ерте неолиттік малшылыққа өту нәтижесінде пайда болған ойлау жолының өзгеруін көрсетеді. Басқалар бұл ескерткіштерді мезолиттік аңшылар мен жинаушылардың қасиетті деп есептеген жерлерде салған деп санайды.

Кейінгі тарих

Жерді қазу кезінде, жақын жерде төрт керамикалық сынық табылды, қазбашылар олардың ерте темір дәуіріне жататындығын жобады. Қазба жұмыстары сонымен қатар римдік Британияға жататын 830 керамикалық сынықтың табылуына әкелді; олар осы кезеңнің барлық төрт ғасырын көрсетеді, бірақ көпшілігі 4-ғасырға жатады. Сонымен қатар, 4-ғасырға жататын, шатырдың жанындағы тегіс алаңға салынған шағын үй табылды. Бұл үйді қазу барысында 750 керамикалық сынық, көмір, темір шегелер, күйдірілген саз, сүйек және кремень сынықтары анықталды. Бұл заттар жиынтығын зерттеген қазбашы, оның римдік-британдық қоныс орындарында әдетте кездесетін заттардан өзгеше екенін атап өтті, бұл ғимараттың үй емес, далалық паналау орны болғандығын көрсетеді. 11-13 ғасырлардағы орта ғасырларда шатыр маңындағы адам қызметінің іздері археологтар топырақ бетінен табылған 200 керамикалық сынық, екі доғарылғыш тас және 17 сынық сазбен расталды. Бұл ортағасырлық кезеңде қабірдің ауыр зақымдалған болуы мүмкін, себебі камера мен шатырға зиян келтіргендер жасаған шұңқырларда ортағасырлық заттар табылды. Бұл қирату жүйелі түрде жүргізілді. Алдымен, камераның айналасындағы шатыр қазылды, содан кейін солтүстік-батыс жағындағы құрғақ тас қабырға арқылы камераға кіруге мәжбүрледі. Камера тасқа дейін тазартылды, ал шығарылған қалдықтар мен заттар қазбашылардың артына тасталды. Камераның ортаңғы тасы қалдық үйіндісінің үстіне қойылды және топырақпен жабылды. Камераның ортасында және сыртқы қабырғаларына қарсы шұңқырлар қазылды; орталық шұңқыр содан кейін құлаған қақпақ тастармен жабылды. Соңында, қасбеттің айналасына бірнеше шұңқырлар қазылды. Кейіннен камера құлап, бірнеше тастар сынып құлады. Олар құлағаннан кейін, камераның биік тастары одан әрі зақымдалды. Қолда бар мәліметтерге сәйкес, бұл қирату құрылыс тасын жинау немесе жерді өңдеу үшін тазалау мақсатында жасалмаған. Александр бұл зақымның тонаудың салдарынан болғанына сенді. Бұл пікірді салыстырмалы мәліметтер растайды, 1237 жылғы Close Roll Уайт аралындағы шатырларды қазына іздеу үшін ашуға бұйрық берді, бұл практика шамамен сол уақытта Кентке тараған болуы мүмкін. Александр бұл қиратуды арнайы комиссар жасаған болуы мүмкін деп санайды, өйткені "тоналдықтың шеберлігі мен мұқияттығы" жергілікті қоғамның жинап алатын қаражатынан көп көбірек ресурстарды қажет ететінін атап өтті. Ол сондай-ақ, ескерткішке зақым келтіргендер Киттің Коти үйіне, Колдрум Лонг Барроу мен Аддингтон Лонг Барроудағы зақымдануға жауапты болуы мүмкін екенін айтты, ал Эшби төменгі Киттің Коти үйіне де солай болуы мүмкін екенін ұсынды. Ұрлық емес, Эшби бұл зақымның себебі бейнелеушілік болғанын ойлады. Ол тастарды көму христиандық фанатиктердің христиандыққа дейінгі ескерткішті әдейілеп жоюға және оны қаралауға тырысқанын көрсетеді. Қазба жұмыстары сонымен қатар қазіргі заманғы қызметтің іздерін де анықтады. Шатырдың ішінде және айналасында ортағасырдан кейінгі үш шұңқыр, сондай-ақ камераға қазуға жасалған ортағасырдан кейінгі әрекет табылды. Бұл кезеңнен табылған заттарға керамикалық сынықтар, 17-19 ғасырларға жататын саз құбырлар, тас және саз шарлар, кірпіш плиткалар және 18-20 ғасырларға жататын бөтелкелер кірді. Александр бұл мәліметтер Chestnuts Long Barrow пикниктерге арналған танымал орын болғаны туралы жергілікті әңгімелерді растайды деп болжады. Сондай-ақ, ол жақсы танымал қоян фермасы ретінде пайдаланылғаны туралы мәліметтер бар; 19 ғасырдың соңында бұл алаң падок ретінде қолданылды.

Фольклорлық

1946 жылы «Folklore» журналында жарияланған мақалада Джон Х. Эванс «соңғы буынға дейін» кең таралған Кент халқының нанымын жазды. Бұл Медуэй мегалиттеріндегі тастардың санын дұрыс санау мүмкін емес дегенді білдіреді. Сансыз тастар мотиві Кентке ғана тән емес, ол Ұлыбритания мен Ирландиядағы басқа мегалитикалық ескерткіштерде де тіркелген. Осыған қатысты ең ерте мәтіндік дерек 16 ғасырдың басындағы құжатта кездеседі, онда ол Уилтширдегі Стоунхенджге қатысты, ал 17 ғасырдың басындағы құжат оны Корнуоллдағы үш тас шеңберінен тұратын Hurlers ескерткішіне де қатыстырады. Кейінгі жазбалар көрсеткендей, бұл халық аңызы Англияда кеңінен тараған, ал Уэльс және Ирландияда да жеке-жеке кездескен. Фольклоршы С. П. Менефи бұл мегалиттердің өз өмірі бар деген анимистік түсінікке байланысты болуы мүмкін деп болжады.

Антикварлық және археологиялық зерттеулер

Антикварлар Chestnuts Long Barrow туралы 18 ғасырдан бері біледі. Ескерткіштерге ең ерте сілтеме жасау мүмкіндігін 1719 жылы жарық көрген «Кент тарихының бес бөлігінде» антиквар Джон Харрис түсініксіз ескерту арқылы берген. 1773 жылы бұл орынды Лондон Антикварлар қоғамының журналы «Археологияда» антиквар Жосия Кольбрук қысқа мақаласында сипаттаған. Ол оны «Ежелгі британдықтардың ғибадатханаларының» бірі деп атады. Кольбруктың талдауы 18 ғасырда Эдвард Хейстед, У.Х. Ирландия және Джон Торптың жазбаларында қайталанды. 1840 жылдардың басында пастор Бил Пост Медуэй мегалиттерін зерттеді және оның нәтижелерін жарияланбаған қолжазбада жазды, онда Аддингтонның ұзын қоршауы мен Каштандардың ұзын қоршауы да бар болды, ол оларды «Аддингтон шеңберлері» деп атады. 1940 жылдардың соңында археологтар Джон Х. Эванс пен Альберт Эггс ван Гиффен бұл орынға сапар шекті, ал біріншісі олар оны «өсіп кеткен күйде» қарап тексергенін айтты. 1953 жылы археолог Лесли Гринселл мегалиттердің ішінде бірнеше кішкентай ағаштар мен бұталар өскенін хабарлады. Сол жылы жер тегістеліп, жыртылып, бау-бақша шаруашылығына дайындалды, бірақ мегалиттердің айналасындағы аумақ бұзылмады. Осы кезде әртүрлі бұрыштарда жатқан 16 мегалит көрінді. Олардың ортасында 15 метрлік биіктіктегі қарағаш тұрды, ал қоршаудың белгісі жоқ еді. Жер иесі Ричард Бойл аймақта бірнеше сынақ траншеяларын ашты, оның барысында мезолиттік кремний құралдарды тапты. Көптеген жер бетінен табылған заттар далада да, шығысқа қарай 30 метрлік карьерде де табылды. 1950 жылдардың соңында Chestnuts Long Barrow маңында үй салу жоспарланғандықтан, Ежелгі ескерткіштер инспекциясы Джон Александрдың басшылығымен орынды қазу жұмыстарын бастады. 1957 жылдың тамыз және қыркүйек айларында бес аптаға созылған қазба жұмыстарын Бойл қаржыландырды, инспекция қолдады және көбінесе еріктілер орындады. Қазбадан кейін құлаған сарсен мегалиттері бастапқы орнына қайта орнатылды, бұл камера мен қасбеттің бір бөлігін қалпына келтіруге мүмкіндік берді. Қазбадан табылған заттар Мейдстоун мұражайына қойылды. Александрдың кейінгі қазба есебін Эшби «толық» және «өзінің түрінің үлгісі» деп сипаттады, ал Джессап «далалық қазіргі археологияның көрнекті мысалы» деп атады.