Ұфологиядағы психосоциалдық гипотеза

Кіріспе

Уфологиядағы гипотеза

Уфологияда психоәлеуметтік гипотеза, қысқартылған ПСХ, кем дегенде кейбір НЛО туралы хабарлардың психологиялық немесе әлеуметтік тұрғысынан жақсы түсіндірілетінін айтады. Бұл көбінесе жақсы белгілі ғарыштық гипотезамен (ЭТХ) салыстырылады және Ұлыбританиядағы НЛО зерттеушілері, мысалы Дэвид Кларк, Хилари Эванс, «Магония» журналының редакторлары және «Fortean Times» журналының көптеген авторлары арасында ерекше танымал. Бұл гипотеза Францияда да 1977 жылы Мишель Моннеридің «Егер НЛО болмаса?» (Et si les ovnis n'existaient pas?) атты кітабы жарық көргеннен бері кең таралды. НЛО-логтар психоәлеуметтік гипотезаның кейде ЭТХ-ты агрессивті түрде жоққа шығарумен шатастырылатынын, бірақ ПСХ зерттеушісі НЛО-ны қызықты зерттеуге лайық нысан ретінде қарастыратынын, тіпті ол күмәнді (сенімсіз) көзқараспен қарастырылса да, ерекшеленеді дейді. Психоәлеуметтік гипотеза көптеген НЛО туралы хабарлардың аспан денелері, ұшақтардың шамдары, ауа шарлары және аспанда қате түсінілген басқа да нысандар сияқты қарапайым түсіндірмелеріне негізделген. Бұл қабылдауды бұрмалайтын ерекше эмоционалдық ахуалдың бар екенін және қарапайым жерлік нысандардың маңыздылығы мен ерекшелігін өзгертетінін көрсетеді. Егер адамдар ғарыштан келгендермен тікелей байланыс орнатқанын мәлімдесе, психоәлеуметтік тәсілдің қажеттілігі кем дегенде 70 адамның Венералықтармен, ал кем дегенде 50 адамның марсиандармен кездескенін айтуымен шартталған; екі әлемнің де қазірде өмірге жарамсыз және дамыған өркениеті жоқ екені белгілі. Бұл хабарлардың кейбіреуі алдау болуы мүмкін, бірақ көріп тұрған түстер, галлюцинациялар және басқа да психикалық процестер миф негізіндегі материалмен байланысты екені анық. Басқа материалдар, ғарыштан келген жандардың бар екенін көрсететін материалдар да осыған ұқсас тәсілдермен түсіндірілуі мүмкін деп болжанады. Мәдени ортаға және тарихи түсініктерге негізделген, арманға ұқсас әрекеттер мен бейнелердің немесе тақырыптардың байқалуы ғарыштық гипотезаның қажетсіз екенін және Оккамның қылышы бойынша, бәлкім дұрыс емес екенін көрсетеді.

In ufology, the psychosocial hypothesis, abbreviated PSH, argues that at least some UFO reports are best explained by psychological or social means. It is often contrasted with the better known extraterrestrial hypothesis (ETH), and is particularly popular among UFO researchers in the United Kingdom, such as David Clarke, Hilary Evans, the editors of Magonia magazine, and many of the contributors to Fortean Times magazine. It has also been popular in France since the publication in 1977 of a book written by Michel Monnerie, Et si les ovnis n'existaient pas? (What if UFOs do not exist?). UFOlogists claim that the psychosocial hypothesis is occasionally confused with aggressive anti ETH debunking, but that there is an important difference in that the PSH researcher sees UFOs as an interesting subject that is worthy of serious study, even if it is approached in a skeptical (i. e. non credulous) way. The psychosocial hypothesis builds on the finding that most ufo reports have mundane explanations like celestial objects, airplane lights, balloons, and a host of other misperceived things seen in the sky which suggests the presence of an unusual emotional climate which distorts perceptions and the perceived significance and anomalousness of merely terrestrial stimuli. In the more exotic situation where people claim direct contact with extraterrestrials, the need for a psychosocial approach seems obligated by the presence of at least 70 claims of people meeting Venusians and at least 50 claims of meeting Martians; both worlds now known to be uninhabitable and devoid of any advanced civilization. Hoaxing seems to explain some of these contactees claims, but visionary dreams, hallucinations, and other mental processes are clearly implicated in such myth based material. By generalization, the other material suggesting the presence of extraterrestrial entities from elsewhere is hypothesized to be explainable by similar means. The observed presence of surreal dream like activity and imagery or themes based in the cultural environment and historically understood sources reinforces the proposition that the extraterrestrial hypothesis is unnecessary and, by Occam's razor, probably incorrect.

Шығу тегі

Ағылшын тіліндегі НЛО әдебиетінде психоәлеуметтік гипотеза термині алғаш рет 1984 жылдың сәуірінде, «Магония» журналының мұқабасында Жак Скорно мен Питер Роджерсонның «Психоәлеуметтік гипотезаның қалыптасуы» атты мақаласы жарияланғанда кеңінен танылды. Скорноның бұл терминді қолдануы Мишель Моннеридің француз НЛО дауларынан бастау алады, оның 1979 жылғы «Le Naufrage des Extra terrestres» кітабында «le modèle socio psychologique» термині сыртқы әлем гипотезасына тікелей қарсылық ретінде ұсынылған. Клод Моге 1983 жылы «Магония» оқырмандарына француздық зерттеулерде пайда болған «әлеуметтік-психологиялық модельдің» қысқаша сипаттамасын ұсынды, бірақ сөздердің орнын ауыстыру арқасында термин академиялық терминологияға көбірек сәйкес келді. Роджерсонның бұл терминді қабылдауы, ол бұрын қызығушылық танытқан, паранормальды құбылыстарды – ПСИ, ұжымдық галлюцинациялар және ұжымдық бейсаналық сияқты ұғымдарды қамтитын экзотикалық гипотезалардың эволюциясы және жұмсаруын білдірді. Бұл термин толыққанды қалыпты психологиялық процестерді – түстер, галлюцинациялар, материалдық шындыққа қатысты қиялдар, қабылдаудың бұрмалануы және метахоралық тәжірибелерді қабылдауды білдірді. Бұл процестер мәдени мифтерге, әлеуметтік жағдайларға және тарихи контекстке тәуелді болды. 1968 жылдан бері «Магония» журналы үшін жазған авторлар тобы ЭТГ-ға баламаларды іздестіріп, оның жоғары беймәлім жағдайлардағы құбылыстарды түсіндіруге жеткіліксіз екенін сезінді. Роджер Сэнделл 1905 жылғы Уэльстегі толқыннан жинаған НЛО туралы хабарламалардың түсініксіз екенін және олардың үлкен арбалы әңгімелер мен діни көріністердің бір бөлігі екенін түсінгенге дейін өзін «нағыз» уфолог деп санады. Ол уфологиялық ойдың бұрын Венера мен Марс планеталары НЛО-лардың көзі деген теорияларға басымдық бергенін, бірақ ғарыш бағдарламасы олардың тіршілікке жарамсыз екенін көрсеткенін айтады. Осыған қазіргі заманғы НЛО ойлауының апокалиптикалық және демондық материалдарын қосып есептегенде, маңызды қайта қарау қажеттігі туындады. Бұл барлығы адам миының өнімдері болуы мүмкін бе – мысалы, армандар, қауесеттер және жалған ақпараттар? Питер Роджерсон да қазіргі мифологияның пайда болуына куә болып отырмыз деп сенді және НЛО қауесеттерінің тарихи алғышарттарын жан-жақты іздеуді ұсынды. Ол НЛО толқындарын және әлеуметтік дүрбелеңді тудыратын әлеуметтік факторларды анықтауды бастады. «Магония» авторлары «НЛО толқындары мен радикалды әлеуметтік өзгерістер арасындағы байланысқа» назар аударды, ал Роджерсон 1954 жылғы француздық толқынның «ұлттық жеңіліс пен үкіметтік дағдарыс кезінде» болғанын айтты. Бір мақаласында ол НЛО тарихының барысында НЛО жазушылары арасындағы әртүрлі сенімдерді қалыптастыратын әлеуметтік резонанстар мен идеологиялық ықпал туралы терең ойлармен бөлісті.

In the English UFO literature, the term psycho social hypothesis first achieved prominence in April 1984 when the cover of Magonia featured "The Rise of the Psycho social hypothesis" by Jacques Scornaux and Peter Rogerson. Scornaux's use of the term traces back to French UFO controversies spawned by Michel Monnerie whose book Le Naufrage des Extra terrestres (1979) presented "le modèle socio psychologique" as a direct challenge to the extraterrestrial hypothesis. Claude Maugé had exposed Magonia readers to a brief outline of "the socio psychological model" emerging from French studies in 1983, but flipping the syllables made the term more conventional to existing academic vocabulary. Rogerson's adopting the term represented to him an evolution and de escalation of exotic hypotheses he had been entertaining that originally included paranormal notions like psi, collective hallucinations, and the collective unconscious. The term marked the embrace of a fully normal system of psychological processes that included dreams, hallucinations, fantasy interpretations of materially real stimuli, distortions of perception, and metachoric experiences. These were things influenced by cultural myths, social conditioning, and historical context. Since 1968, the circle of writers who wrote for Magonia had been exploring alternatives to the ETH under a general sense that it had failed to account for much of what was being seen in the high strangeness cases. Roger Sandell spoke of being a nuts and bolts ufologist until he realized that the UFO reports he had gathered from a 1905 Welsh wave made little sense and were part of a larger complex of ghost stories and religious visions. He notes that ufological thought had once been dominated by theories that Venus and Mars were the source of ufos, but the space program had shown they were in fact quite lifeless. Add in the apocalyptic and demonological material of then contemporary ufo thinking and the need for a major re think seemed obliged. Could it all be mundane products of the human mind such as dreams, rumors and hoaxes? Peter Rogerson had similarly become convinced we are seeing the rise of a contemporary mythology and advocated for a comprehensive search for historical antecedents of ufo rumors. He began the search for the social factors driving ufo flaps and social panics. Magonia writers would point to "a relationship between ufo waves and times of radical social change" with Rogerson offering that the 1954 French flap had occurred at "a time of national defeat and government crisis." In one striking piece, he offered a lengthy meditation on the social resonances and ideological influences shaping the varying beliefs found among ufo writers over the course of ufo history.

НЛО аңыздарының ғылыми фантастикалық аспектілері

Бертран Мехуст, француз социологы, ғылыми фантастиканың НЛО мифологиясымен сабақтастығын зерттеуді бастады, ол отбасылық шатырында Жан де ла Ирдің 1908 жылғы «Жарқылдақ дөңгелек» романының бір данасын тапқанда. Ол кітапты ашып, басты кейіпкерлердің сәуле арқылы ұшып бара жатқан дискіге көтеріліп, жарқыраған нұрмен шағылысқанда оқи бастады. Бұл жаңалық НЛО тәжірибелері мен 1947 жылға дейінгі ғылыми фантастика әдебиеттері арасындағы сабақтастықтарды іздеуге түрткі болды. Мехуст ондаған мысалдар тапты, олардың көптегені көзге көрінбейтін күш өрістері, гипнотикалық психикалық әсерлер, материализация және дематериализация, телепортация, қабырғалар арқылы өту, левитация және қозғалтқышты тоқтататын сәулелер сияқты таңғажайып эффектілерді қамтыды. Сонымен қатар, адамдардың түрлі себептермен Жерге келіп, кейінірек пайда болған НЛО ойларына ұқсас: адамдарды бақылау, тәжірибе жасау, олармен көбейю, адамзатты қалыптастыру үшін көп ұрпақты бағдарлама құру, өліп бара жатқан әлемімен күресу, біздің әлемімізге шабуыл жасау және бізге ғарыштық тарих пен бейбітшілік қажеттілігі туралы сабақ беру. Бұл оқиғалардың кейбіреуін болашаққа қатысты ұқсас ойлар мен күтулерге байланысты жай ғана сәйкестік деп қарастыруға болады, бірақ көбінесе бұл кереметтер болашақ технологияны қолдану арқылы жасалуы мүмкін нәрселерге қарағанда, табиғаттан тыс және ежелгі оккульттік мифологияны еске түсіреді. Мишель Моннери Мехусттің зерттеуін НЛО мифологиясын қалыптастырған тарихи сынға енгізді. Мишель Мёжер Мехусттің тезисін 800-ге жуық сілтемелер мен ондаған иллюстрациялары бар параллельдердің әсерлі жинағына кеңейткені үшін ерекше атауға лайық. Кейінгі мақаланың бірінде, ағылшын тілінде, тарихи зерттеу жүргізіліп, қазіргі заманғы НЛО ұрлау оқиғаларында кездесетін медициналық қорқыныштар мен 19 ғасырда тараған антививисекциялық үгіттер мен әңгімелерге негізделген ғылыми фантастиканың ақымақ ғалымдары арасындағы байланыс көрсетілді. Жак Валле НЛО-лармен байланысты электромагниттік эффекттерді Артур Кестлердің пьесасы және бірінші ұшатын тарелка романы сияқты ертеректегі әдебиеттерде табуға болатынын алғашқылардың бірі болып атап өтті – Бернард Ньюманның «Ұшатын тарелка» (1948). Бұл байқау Magonia басылымында жарияланған зерттеуде кеңейтілді, ол Марконидің қозғалтқышты тоқтататын сәулелерді жасағаны туралы соғыс кезіндегі әңгімелер мен болашақ соғыстарды және олармен күресетін супер қаруларды бейнелейтін фильмдер, киносериалдар мен арзан әдебиеттердің мәдени аясын қарастырады. Мехуст ертеректе НЛО тәжірибелеріндегі ғарышкерлердің ең көп кездесетін түрлері Хьюго Гернсбек дәуіріндегі (1926-1936 жж.) арзан фантастикада кеңінен бейнеленгенін байқады. Бұл тұжырымды кейінгі зерттеушілер одан әрі зерттеді. Әсіресе, сұр ғарышкерлердің стереотип болғаны қазір жақсы түсініледі, өйткені Гернсбек жазушыларынан болашақ эволюцияның нәтижесінде үлкен миы бар, бірақ технологияның бұлшық еттерін пайдасыз еткен атрофиялық денелері бар жандар туралы оқиғалар жазуды сұрады. Гернсбек Г.Г. Уэллстің еңбектерін жақсы көріп, оларды қайта басып шығарды, ал Уэллс осындай дегенеративті эволюцияның логикасын бірінші болып әзірледі және оны өзінің шедеврi «Әлемдер соғысы» (1898) романына енгізді. Стереотипке маңызды өзгерістерді Спилбергтің «Үшінші түрдің жақын кездесулері» (1977) фильміндегі шетелдіктерді жасаған шығармашылық команда енгізді. Толық қара көздер мен жұқа қарындаш мойындары көп ұзамай НЛО кездесулеріндегі ақылсыз ғарышкерлерде кино бейнелерінің еліктеуі ретінде пайда болды. Қоғамға ғарышкерлердің НЛО зерттеулерінен алынған суреттерге негізделгені туралы әсер қалыптастырды, бірақ CE3K ғарышкерлерді жобалау тобына олардың жұмысына сүйенетін суреттер берілмеді. Оларға тек үлкен бас және қысқа бойлы болуы керек деген қысқаша ауызша нұсқау берілді. Сонымен қатар, инсектоидтардың, рептоидтардың және кейбір қорқынышты клишелердің мәдени аясы зерттелді. Тіпті ғарышкерлердің сәнінің бастауыштар да жеңіл-жеңіл көңілмен қарастырылды. Бұл дәстүрдегі басқа да көптеген еңбектер есіктің амнезиясы, жарықтың көтерілуімен керемет көтерілу, қабырғалар арқылы өту физикасы, магниттік қозғалыс және психоәлеуметтік және тарихи тұрғысынан тері арқылы тамақтанатын ғарышкерлер сияқты ғылыми фантастикалық тарелка эзотерикасын зерттейді.

Bertrand Méheust, a French sociologist, began a study of the science fiction parallels to ufo mythology when he stumbled upon a copy of the 1908 novel The Lightning Wheel by Jean de la Hire in his family's attic. He opened it and began reading how the central characters find themselves being lifted up by a ray into a flying disc that hums and glows with a halo of light. The discovery stimulated a search for parallels between ufo experience narratives and pre 1947 science fiction literature. Meheust found dozens of them, many of the more impressive including such wondrous effects as invisible force fields, mesmeric mental effects, materializations and dematerializations, teleportation, traveling through walls, levitating entities, and engine stopping rays. One could also find humanoids visiting earth for a range of motives that parallel later UFO thought: wanting to spy on humans, experiment on us, breed with us, create a multi generational program to shape humanity, deal with their dying world, invade our world, and teach us lessons about cosmic history and the need for peace. While some of this can be relegated to coincidences driven by similar reasoning and expectations about the future, often these wonders are more reminiscent of supernatural and old occult mythology than what is really reasonably expected to be created using future technology. Michel Monnerie wove Meheust's study into his larger historical critique of what shaped ufo mythology. Michel Meurger deserves special mention for expanding Meheust's thesis into an impressive compendium of parallels brimming with nearly 800 footnotes and a set of dozens of illustrations. One subsequent paper, in English, presents a focused historical study, showing a continuum between the nightmarish medical horrors experienced in modern ufo abduction narratives, back through the mad scientists of pulp science fiction, that built in turn upon anti vivisection propaganda and rumors circulating in the 19th century. Jacques Vallee was among the first ufologists to note that electromagnetic effects associated with ufos could be found in earlier fiction such as a play written by Arthur Koestler and the first flying saucer novel – Bernard Newman's The Flying Saucer (1948). This observation has been expanded in one study published in Magonia that traces a continuum of anti machine machines back through wartime rumors about Marconi developing engine stopping rays and a sizeable culture backdrop of films, film serials, and pulp stories imagining future wars and the superweapons that would fight them. Meheust saw early on that the more common species of aliens in ufo experiences were well represented in the Hugo Gernsback era (1926–1936) pulps. This insight has been followed up in increasing detail by subsequent researchers. Grays, in particular, are now well understood as having been a stereotype in large part because Gernsback specifically asked his writers to do stories where future evolution caused beings to develop large brains but atrophied bodies caused by technology making muscles irrelevant to survival. Gernsback loved H. G. Wells's writings, reprinted his work, and it was Wells who first developed the logic of such degenerative evolution which he inserted into his masterwork War of the Worlds (1898). Important modifications to the stereotype were introduced by the creative team that built the aliens appearing at the climax of Spielberg's Close Encounters of the Third Kind (1977). Completely black eyes and thin pencil necks soon appeared on bald brainy aliens in ufo encounters in mimicry of film imagery. While the public was given the impression that the aliens would be based on those found in ufo investigations; the CE3K alien design team had never been given drawings to base their work on. They were only given a brief verbal directive that they should be large headed and short. Some work has also been done on the cultural back stories to insectoids, reptoids, and some lesser horror clichés. Even precursors to alien fashions have been looked into in a light spirited manner. A number of other pieces in this tradition explore such science fictional saucer esoterica as doorway amnesia, miraculous ascension by lifting light, the physics of travelling through walls, magnetic propulsion, and aliens taking nutrition through the skin along psychosocial and historical lines.

Тағамдық табақ туралы хабар

1977 жылы психоәлеуметтік зерттеулер арқылы шешілген ең ауқымды және таңғаларлық жұмбақ Дж. Аллен Хайнектің сұрағы болды: «Неге ұшатын тәрелкелер? Неге ұшатын кубтар немесе пирамидалар, тіпті жүздеген елден хабарланған ұшатын қызыл пілдер немесе ғимараттар? Егер НЛО туралы хабарлар тек қана көтеріңкі қиялдың нәтижесі болса, онда неге әртүрлі мәдениеттегі адамдардың жергілікті жағдайына байланысты қиялдарын босата алмай ма?». 1988 жылы Мартин Коттмайер әріптесінің тәттілер бейнесінің көзі белгілі бір өнер қозғалысында жатыр деп болжауға тырысқанын көрді. Бұл идея оған бірден дұрыс емес сияқты болса да, жақсырақ тәсілді ойлай бастады. Көп ұзамай ол 1947 жылы Кеннет Арнольдтың НЛО көруі туралы жазбаларын жинауға кірісті, бұл қазіргі заманғы НЛО құбылысының басталуы деп есептеледі. Ол алғашқыда 1977 жылы Бірінші Халықаралық НЛО Конгресінде сөйлеген сөзіндегі естеліктеріне жүгінді. Оның назары Арнольдтың көрген нысандар «дөңгелек емес» деген сөзіне ауды. Арнольд сондай-ақ, ұшатын тәрелкелер туралы хабар Associated Press үшін жазған тілшінің «көптеген түсініспеушіліктерінен» туындады деп шағымданып айтты. Билл Бекет оған нысандар қалай ұшқанын сұрағанда, Арнольд: «Олар судан жылтырап өткендегі табақ сияқты, ретсіз ұшты» деді. Метафора нысандардың пішінін емес, олардың қозғалысын сипаттауға арналған еді. Билл Бекет кейіннен кінәні оның емес, Арнольдтың өзінде екенін айтты, бірақ кім кінәлі екенінің маңызы жоқ. Бір ғана анық факт – қателік болған. Бұл туралы күмәнді жою үшін Кеннет Арнольдтың алғашқы құжатына жүгіну керек, ол көруден кейін бірнеше күн өткен соң әуе күштеріне жазған және жіберген баяндамасы. Онда нысандардың бірі жасаған пішіндердің суреті де бар. Бұл естеліктерді растайды. Ол тәрелке сияқты дөңгелек немесе дөңгелек емес. Аяқ киімнің тұяғы немесе қоңыз әдепсіз пішіннің жақсырақ сипаттамасы болар еді. Тәрелкелердің қателік екендігінің логикалық салдары Коттмайерге парадигмалық өзгеріс секілді әсер етті, мектепте оқыған аксиомалардың бірінің өзгеруін сезіну сияқты. Енді Евклидтік ғаламда емес, Римандық ғаламда өмір сүріп жатырмыз, онда екі нүкте арасындағы ең қысқа қашықтық енді тура сызық емес. 1947 жылы дөңгелек, дискі тәрізді, тәрелке тәрізді нысандарды көрген барлық адамдар (Тед Блочер жинаған 853 жағдайдың 82%) өз үміттерін қателікке, журналистік сенімхаттары бар уәдеге негіздеген. Олар Арнольд көргенді көрген жоқ, тек оның көргенін айтқанды ғана көрді. Сол сияқты, уәделер бірнеше онжылдықтар бойы НЛО құбылысын қалыптастырды, бұл пішіннің мәдениетте басым болуын сақтап, фильмдердегі бейнелерді, тәрелкелердің фотосуреттерін, НЛО иллюстрацияларын, байланыс оқиғаларын және таңғажайып ұрлау тәжірибесін қалыптастырды. Бір есеп бойынша, шетелдік ұрлау туралы баяндамалардағы кемелердің сипаттамаларының 82% -ы ұшатын тәрелкелер санатына жатады. Оны барлық дерлік белгілі жағдайларда кездестіруге болады: Бетти мен Барни Хиллдің үзілген сапары, Херб Ширмер, Трэвис Уолтон, Андреассон ісі, Уитли Стрибер.

Arguably the most far reaching and surprising mystery solved by psychosocial research was the puzzle posed by J. Allen Hynek in 1977: "Why flying saucers? Why not flying cubes or flying pyramids, or for that matter, why not flying pink elephants or even flying buildings, reported from a hundred different countries? Indeed if UFO reports were entirely the result of excited imaginations, why not hundreds, possibly thousands, of totally and radically different types of reports as people of different cultures let their locally conditioned imaginations loose?" In 1988, Martin Kottmeyer observed a colleague trying to speculate that the source of saucer imagery lay in a certain art movement. While the notion immediately struck him as wrong, he began to think about what might be a better approach. He soon began gathering together what writings he could find about the Kenneth Arnold UFO sighting in 1947, typically pointed to as the start of the modern ufo phenomenon. One of the first things he turned to was a memoir given as a speech before the First International UFO Congress in 1977. His eye soon fell on a statement by Arnold that the objects he sighted "were not circular". Arnold also complained the flying saucer label arose because of a "great deal of misunderstanding" on the part of the reporter who wrote the story up for the Associated Press. Bill Bequette asked him how the objects flew and Arnold answered that, "Well, they flew erratic, like a saucer if you skip it across the water." The intent of the metaphor was to describe the motion of the objects not their shape. Bill Bequette would later insist the fault was not with him, but Arnold himself but, ultimately it does not matter who is to blame for it. The only salient fact is that a mistake was definitely made somewhere. Any doubt about this is eliminated by turning to the first document written by Kenneth Arnold, the report he wrote and sent to Air Force mere days after his sighting nine mystery objects speeding across the face of Mount Rainier. It includes a drawing of the shapes made by one of the objects. It certainly confirms the memoir. It isn't circular or round as a saucer properly ought to be. Shoe heel or beetle might better express the awkwardly inelegant form. The logical implications of saucers being a mistake had the feel of a paradigm shift to Kottmeyer, like suddenly learning that one of the axioms one learned in school forming the base of Euclidean geometric reasoning had just changed. One was not living in a Euclidean universe, but a Riemannian one where a straight line was no longer the shortest distance between two points. All those people in 1947 who reported seeing circular, disc shaped, saucer shaped crafts (82% of the 853 cases collected by Ted Bloecher) had based their expectations on a mistake, a rumor with journalistic credentials. They weren't seeing what Arnold saw, only what they were told he saw. Similarly the rumor shaped the ufo phenomenon for decades afterwards keeping the shape dominant throughout the culture, shaping film imagery, saucer photography, ufo illustration, contactee tales, and high strangeness abduction experiences. By one tally 82% of the craft descriptions in alien abduction reports fall into the flying saucer category. It can be found in nearly all the well known cases: Betty & Barney Hill's interrupted journey, Herb Schirmer, Travis Walton, the Andreasson affair, Whitley Strieber

Коттмайер өзінің ашылуы туралы алғаш рет 1988 жылғы 25 сәуірде «Saucer Smear» басылымына жазған хатында хабарлады. Бұл жаңалық 1990 жылы «Magonia» журналында жарияланған «Толығымен бейімделмеген» атты мақаланың бір бөлігі ретінде жарияланғанда кеңінен таралды. Онда ол оның толық дәлелдік мәнін түсіндірді: «Бұл журналистік қателіктің салдары өте зор. Бұл ұшатын тәрелке құбылысының мәдени шығу тегіне ғана емес, құбылысты сыртқы кеңістікпен байланыстыруға жасалған кез келген әрекетке бірінші реттік парадокс жасайды: неге шетелдіктер өз кемелерін Бекеттің қателігіне сәйкес қайта құруы керек?». 1993 жылы ол «Тәрелке қатесі» атты мақаласында табылғанның мәнін толық түсіндірді. Кейбір ЭТН скептиктері Коттмайердің дәлелдерін қабылдады және оны Арнольдтың жазбаларына қатысты қосымша материалмен кеңейтуге тырысты. Арнольдтың 1950 жылы жазған «The Saucer As I Saw It» атты 1947 жылғы оқиға туралы естеліктерінің мұқабасында AF баяндамасында суреттелгеннен гөрі ай тәрізді кеменің суреті бар екені айтылған. Арнольдтың қолында суретке түсірілген тағы бір ерекше пішіннің суреті де маңызды деп танылды. Бұл оқиғаның қызықты тұстары бар, бірақ тарихи зерттеулер әрқашан оқиғаның алғашқы құжаттарына және куәгерлер жасаған құжаттарға басымдық береді, кейінірек жасалған және тілшілердің сөздеріне қарағанда. Кейінгі суреттер мен жазбалар естелік пен түзетулерден туындаған бұрмалауларға байланысты күмәнді болуы мүмкін, сондықтан оларды елемеудің себебі бар. ЭТН сақтау үшін ұсынылған басты қарсы аргумент – ұшатын тәрелкелер Кеннет Арнольдтың хабары жарыққа шыққанға дейін көрілген, және олардың пішіні уәдеге байланысты болмауы мүмкін. Осы хабарлардың көпшілігі Арнольд жаңалыққа айналғанға дейін жарияланбаған және зерттелмеген, сондықтан естелік қателіктері мен ұсыныстарға ұшырауы мүмкін. Егер кез келген жағдайдың қанағаттанарлық тарихы табылып, оның дұрыстығы дәлелденсе де, аргумент Хайнек пен Жейкобс тәрелкелердің 1947 жылдан кейін НЛО-ның басым пішіні болғандықтан ғана осы сұрақтарды қойғанын естен шығармайды. Қанша зерттеу жүргізілсе де, 1947 жылға дейін аспанда көрілген нысандардың тек аз ғана пайызы тәрелкелерден тұрады және олардың басымдығы ешқашан дәлелденбес. Бұл тәсілдің қателігін 1896/97 жылдарғы дирижабль дәуіріндегі есептерге ден қойып, Хайнек сияқты ойлаушыға «Неге сигар тәрізді, ал шарлар немесе кубтар емес?» деп сұрап, 1347 жылы баялдалған сигар тәрізді нысанның есебі оның мәселенің көзін таба алмағанын көрсету арқылы көрсетуге болады. Ол бұл есепті сәйкес емес деп толығымен қабылдамас еді – мәселенің шешімі пішіннің басымдығын түсіндіруде жатыр. Арнольдтың баяндамасынан туындаған уәде Хайнектің сұрағына нақты жауап береді, ерекше жағдайлардың өзінің дәуірінде басымды болған жағдайларын ескермей.

Kottmeyer first reported his discovery in a letter to Saucer Smear published April 25, 1988. It was more widely disseminated when the finding was published as part of an article titled "Entirely Unpredisposed" that appeared first in Magonia in 1990. There he spelled out its full argumentative significance: "The implications of this journalistic error are staggering in the extreme. Not only does it unambiguously point to a cultural origin of the whole flying saucer phenomenon, it erects a first order paradox into any attempt to interpret the phenomenon in extraterrestrial terms: Why would extraterrestrials redesign their craft to conform to Bequette's error?" In 1993, he offered a fuller account of the significance of the finding in a piece titled "The Saucer Error". Some ETH skeptics embraced Kottmeyer's arguments and tried to expand it with additional material concerning Arnold's writings. The cover of Arnold's 1950 memoir of the 1947 incident The Saucer As I Saw It has been pointed to as showing a more crescent shaped craft than that drawn in the AF report. A photo of Arnold holding a sketch showing yet another subtly different shape has also been pointed to as significant. While not uninteresting flourishes to the story, one should not ignore that historical investigation always privileges the earliest documents of a case and those generated by the witness over later and second hand journalistic quotes. Late images and writings are vulnerable to a range of doubts concerning both memory and distortions arising from revisions shaped by late arriving issues and fluid fashions of interpretation, reason enough to ignore them. The principal counterargument advanced to save the ETH is that flying saucers were seen before Kenneth Arnold's story hit the headlines and those could not have been shaped by the rumor. Many of these reports were never published, let alone investigated, before Arnold became news and so are vulnerable to errors of memory and suggestion. Even if any are eventually found with a satisfactory pedigree, the argument overlooks that Hynek and Jacobs only offered the questions they did because saucers are the dominant shape of ufos after 1947. No amount of research is ever go change the fact that saucers make up only a trivial percentage of things seen in the sky before 1947 and will never be proven to be dominant. The fallacy of this approach is demonstrated by imagining what a Hynek like thinker, immersed in the reports of the airship era (1896/7), asked and answered, "Why cigar shaped and not globes or cubes?" and then was told that reports of a slow, low flying cigar shaped object in 1347 A. D. meant he had not found the source of the problem. He would clearly dismiss the report as irrelevant – the implicit issue is explaining the dominance of the shape. The rumor generated by Arnold's report is the clear answer to Hynek's question, regardless of minor cases that were exceptions to the dominants of their own era.

Ұшатын фантомдардың жапсырмалары

ЕТҚ-ның ең айқын сәтсіздіктерінің бірі – НЛО жапырақтарының түсіндірмелерін ұсыну саласында болды. Ұшақ тәрізді нысандар туралы даудың алғашқы онжылдығында бірнеше зерттеушілер жапырақтарды Марсқа жақын жерге келген уақыттарын анықтаған ғарыш кемелері тудырды деп дәлелдеуге тырысты. Болжамдар жасалды, бірақ олар сәтсіз аяқталды. 1962 жылғы бір зерттеуде: «Егер 1950–1956 жылдар аралығындағы мәліметтермен жұмыс істесек, онда мыңнан бірге теңдей нəтижеге қарсы кездейсоқтық бар екенін дәлелдей аламыз». Алайда, осы шектеулі жиынтықтан тыс жерде ешқандай байланыс жоқ екені анық. Браун университетінің астрономия кафедрасының төрағасы Чарльз Х. Смайли 1956 және 1965 жылдар аралығында Марстан Жерге және Венерадан Жерге тасымалдау үшін 14 идеалдық ең аз энергия орбитасын есептеп, келу уақытын плюс не минус он күн деп анықтады. Содан кейін ол осы кезеңдердегі «Көк кітапқа» берілген НЛО туралы есептерді қарастырды. Олар өздері маңызды емес және ешқандай жақтауларға сәйкес келмеді. Басқа зерттеушілер жапырақтарды кезең-кезеңмен жүргізілетін операциялардың белгілері, базалар құрылысының белгілері немесе ашық байланыс немесе жаппай қону алдында адамзатты жерден тыс ақылды өмірге бейімдеудің жолдары деп дәлелдеді, бұл жақын болашақта аяқталады. Бұл болжамдар да сәтсіз болды. Британдық зерттеушілер сәтсіздіктерден таңғалып, жаңа бағыттарда жұмыс істеуді шешті: Питер Роджерсон былай деп жазады: «1947 жылға дейінгі «толқындарды» жүйелі түрде іздеу үшін үлкен бірлескен күш-жігер қажет, мүмкін болса, ұлттық және жергілікті газеттерді, ғылыми және танымал журналдарды толық тексеру, жапырақ кезеңдерінен бастап, содан кейін басқа кезеңдер». «Әлеуметтік, діни, саяси және ғылыми аяда» назар аудару керек. Роджер Сэнделлдің Уэльстегі 1905 жылғы НЛО-ны байқау туралы жұмысы осы бұрынғы жапырақтардың ерекше қырлары бар екенін, кейбір ерекшеліктері заманауи жағдайларға ұқсайтынын, бірақ оларды ғарыштан келгендер деп ойлағанда үміттенетін жолдармен емес екенін көрсетті. Мэри Джонс қара киім киген зұлым адамды кездестірді, ол оны шайтан деп таныды, бірақ 1905 жылғы Уэльс болмаса, МИБ деп ойлаған болар еді. Басқа да қара киімдегілер көрінді, бір тұлға бір куәгердің көз алдында қара итке айналды. Бұл мәселелердің УФО құбылысының күрделілігін арттыратынын атап өткен ол, алға басу тек алдын ала түсініксіз жүргізілген егжей-тегжейлі зерттеу арқылы ғана мүмкін екенін айтты. Найджел Уотсон өз уақытында 1909 жылдың наурыз-мамыр айларында болған паника туралы зерттеулерін жариялай бастады. Ақырында фантомдық дирижабльдер 1909 жылы Жаңа Зеландия, 1892 жылы Ресей мен Польша, 1896 жылы Канада, 1908 жылы Вашингтон штаты, 1908 жылы Дания, 1914 жылы Оңтүстік Африка, 1914 жылы Норвегия сияқты әртүрлі жерлерде тізімделді. Бұл жапырақтарда әдетте ғарыш кемесінен гөрі Цеппелиндерді еске түсіретін сигаро пішінді кемелер болған және оларға шетелдік тыңшылар мен тыңшы желілері туралы аңыздар қатысты. Олардың көбінесе жеке жеке физикалық дәлелдемелері, көптеген куәгерлері, мүмкін емес егжей-тегжейлі сипаттамалары және сюрреалистік жақын кездесулері болды. Бұл хабарлардың барлығы да өзіндік ерекшеліктері бар, олар қазіргі қоғамның жағдайына қарай түсіндіру қажеттілігін көрсетті – жиі соғыстың жақындауы, кейде қоғамның ішіндегі саяси қақтығыстар туралы шиеленістер. 1930 жылдары фантомдық дирижабльдер бейнесі скандинавия мен Ұлыбританияны қоса алғанда, фантомдық ұшақтармен – «жылан ұшқыштармен» алмастырылды. Кейінгі кездегі фантомдық ұшқыштар бейнелері жаңа аңыздар мен жаңа технологиялардың даму фактілеріне сәйкес Foo fighters және ghost rockets болып өзгерді. Бір зерттеуші 1600 жылдардың ортасында пайғамбарлықтардың көбейгені патша мен шіркеудің жойылуы туралы аңыздармен бірге болғанын атап көрсетті. Аэрологиялық құбылыстар мен саяси оқиғалардың сәйкестігі 1647 жылы болған оқиғаларға қатысты антиквар Джон Обридің айтуынша болды. Екінші күнді, екінші айды және аспанда жүріп жатқан әскерлерді байқау сериясы 1662 жылғы Бірыңғайлық актісін және Англия шіркеуінің қайта өркендеуін бастады. Бұл ертедегі жапырақтардың бейнелері кең ауқымды ғарыш интерпретацияларына аз негіз береді: олар енді Zeppelin пішіндерімен, пропеллермен, қанат қағып, мачталармен, кеме палубасымен және қазіргі заманғы киіммен адамдармен болашаққа қарамайды. Оларды түсіну үшін әлеуметтік күштер қажет екені даусыз сияқты. Қазіргі заманғы УФО-ның жеке-жеке жапырақтарының түпкілікті түсіндірмелері қандай болмасын, бұл айқын – әлеуметтік күштер аспандағы толыққанды емес нәрселерді жиі көруге қолайлы жағдай жасау үшін жеткілікті себеп болуы мүмкін. «Ұзақ, баяу сынақтар мен қателер процесінде» болу рухында осы түсіндірмелердің нұсқаларымен тәжірибе жасалды. 1905 жылғы Уэльс жапырағы дәстүрлі құндылықтардың заманауи әлемнен шабуылға ұшыраған уақытта болды. Көрістермен байланысты діни жаңғыру, тез, бұрын-соңды болмаған әлеуметтік өзгерістердің шиеленісінен туған болуы мүмкін. Психосоциалды зерттеушілер, мысалы, Фил Класс идеясы сияқты, жапырақтардың негізгі қозғаушы күші – бұқаралық ақпарат құралдары деп қарастырды, бірақ олар оны соншалықты қателікті деп тапты, оның оның айтқандай үлкен рөлі бар екенін қабылдау қиын. Бұқаралық ақпарат құралдары әрине бейнелерді қосады, бірақ жапырақтармен байланысты аңыздардың эмоционалдық құрауы үлкен әлеуметтік ортаның аспектілеріне сүйенеді. Психосоциалдық дәстүрдегі зерттеушілер жапырақтар туралы әдемі идеяларға көп құрмет көрсетпегенін де қосу керек, мысалы, жаппай гистерия, мысалы, 1954 жылы француз психиатры Жорж Хёйер айтқандай. Олар жазған кезде күмән білдірілген болатын. Марк Райн Кондон есебінде және Роберт Холл 1969 жылғы АААС симпозиумында НЛО туралы жаппай гистерия немесе гистериялық жұқпа сияқты классикалық эпизодтарды қарастырды, мысалы, маусымдық қоңыз эпидемиясы, Сиэтлдің желдеткіштеріне тиген эпидемиясы және Мэттунның ақылы жоғалған газы, олар УФО құбылысымен не болып жатқанын түсіндіру үшін қаншалықты жақсы үлгілер бола алады. Екеуі де бұл идеяны дамытпады және Холл осы құбылыстарды салыстыруда бірнеше қиындықтарды анықтады, ең бастысы – осы үлгілік әлеуметтік эпидемиялардың ұшқыш сипаты болды. Майкл Свордс кейінірек қосымша байқаулар жасады, ол әртүрлі пікірдегі зерттеушілер үшін оны тиімсіз етті. Ұлыбританияның 1960 жылдардағы Уорминстер жапырағы туралы соңғы талқылауда зерттеушілер осы дамуларға сәйкес келеді және жапырақты қару-жарақ және әңгімелермен сақталған ұжымдық қателік ретінде талқылауды жөн көреді. Қазіргі психологияда гистерия тұжырымына деген құрмет азайғандықтан, бұл жақсы болып көрінеді.

One of the more striking failures of the ETH has been in the realm of offering explanations of UFO flaps. In the first couple decades of the saucer controversy, several researchers sought to argue that flaps were generated by saucers timing their arrival to the proximity of Mars. Predictions were generated, but notably failed. One 1962 study remarked, "If one works with data limited to the period 1950 to 1956 one can argue a correlation as strong as one in a thousand against chance existed." Outside this limited set, however, it is clear no correlation can be found. Charles H. Smiley, Chairman of the Department of Astronomy at Brown University computed 14 ideal minimum energy orbits for transportation from Mars to Earth and Venus to Earth between 1956 and 1965 and determined the likely arrival times plus and minus ten days. He then looked at the number of ufo reports to Blue Book for these periods. They were self evidently insignificant and corresponded to no flaps. Other researchers argued flaps were indications of phased operations, indications of the construction of bases, or ways of desensitizing humanity to the extraterrestrial presence before overt Contact or a Mass Landing, which would culminate in the imminent future. These predictions clearly failed as well. British researchers, puzzled by the failures decided to take things in new directions: Peter Rogerson would write, "There should be a major co operative effort at a systematic search for pre 1947 'waves,' involving, if possible, full scrutiny of national and local newspapers, and scientific and popular magazines, starting with flap periods, then other periods." Attention should be paid to "the social, religious, political and scientific background." Roger Sandell's work on a 1905 outbreak of ufo sighting in Wales had already suggested that these earlier flaps had odd facets, some of the high strangeness material echoed modern cases, but not in the ways might hope if one thought them extraterrestrial. Mary Jones encountered a sinister black clad man she identified as Satan, but would probably thought an MIB had it not been 1905 Wales. Other Men in Black were seen and one figure turned into a black dog before one witness's eyes. Noting such things only add to the complexity of the ufo phenomenon he urged progress could only be made by detailed research conducted with no preconceptions. Nigel Watson, in time, began reporting on his research into a March–May 1909 panic involving the belief that German airships were spying on Britain. Phantom airship flaps would eventually be catalogued from a diverse set of places like New Zealand in 1909, Russia & Poland in 1892, Canada in 1896, Washington state in 1908, Denmark in 1908, South Africa in 1914, and Norway in 1914 16. These flaps generally involved cigar shaped craft more reminiscent of Zeppelins than extraterrestrial spacecraft and were attended by rumors of foreign spies and spy networks. They often had their own forms of physical evidences, multiple witnesses to crafts with improbable details, and surreal close encounters. The rumors all had idiosyncratic aspects which pointed to a need to interpret them in terms of the contemporary societal backdrop – often tensions about impending war, sometimes political conflicts within the society. By the 1930s, the imagery of phantom airships was replaced by phantom aeroplanes – 'ghost fliers' in places including Scandinavia and Britain. Later phantom flier imagery transmutes into Foo fighters and ghost rockets, in accordance with new rumors and newer facts of evolving modern technology. One researcher would point out that a mid 1600s boom in prophecies accompanied rumors of the imminent overthrow of King and Church. The aligning of aerial phenomena and political events had been alleged as early as John Aubrey, the antiquary, concerning events in 1647. A series of sightings of second suns, second moons, and marching of armies in the sky, it was assumed significantly, preceded the 1662 Act of Uniformity and the revival of the Church of England. The imagery of these earlier flaps give little ground to broad extraterrestrial interpretations: they no longer look futuristic in the slightest with their Zeppelin shapes, propellers, flapping wings, masts, ship decking, and humans in contemporary attire. It seems irrefutable that social forces are necessary to account for them. Whatever the ultimate explanations of individual modern ufo flaps prove to be, it is blatant that social forces can be a sufficient cause in creating emotional climates favorable to frequent sightings of things in the sky that are not fully real. In the spirit of being engaged in "a long, slow process of trial & error studies", variations in these explanations have been experimented with. The 1905 Wales flap occurred at a time that the traditional values were under assault from the modern world. The religious revival associated with the sightings maybe were generated by the tensions of rapid, unprecedented social change. Psychosocial researchers have looked into other notions like Phil Klass's notion that media is the primary driver of flaps but they find it so scandalously error riddled, it is difficult to accept it has anything like the sizeable role he alleges. Media doubtless contributes imagery, but the emotional component of the rumors associated with flaps relies on larger aspects of the social environment. It is necessary to add that researchers in the psychosocial tradition have not held much respect for glib notions of flaps like mass hysteria e. g. as when expressed back in 1954 by the French psychiatrist George Heuyer. By the time they were writing, doubts had already been expressed. Mark Rhine in the Condon report and Robert Hall for the 1969 AAAS symposium on UFOs looked at certain classic episodes of mass hysteria or hysterical contagion like the June bug epidemic, the Seattle windshield pitting epidemic, and the Mad Gasser of Mattoon, to see how well they could serve as explanatory models for what is going on with the ufo phenomenon. Neither developed the idea very far and Hall discerned several difficulties in comparing these phenomena, probably the most notable being the fleeting character of those model social epidemics. Michael Swords later offered additional observations that essentially killed it for researchers on both sides of the debate. In a recent discussion of Great Britain's Warminster flap of the 1960s, the researchers echo these developments and prefer to discuss the flap as a collective delusion maintained by rumor and gossip. Given the general decline of respect for the broader concept of hysteria in modern psychology; this seems just as well.

Юнг туралы қазіргі заманғы аңыз

Оның «Flying Saucers: A Modern Myth of Things Seen in the Skies» (1958) атты очеркі Карл Густав Юнгті Психологиялық зерттеулер тобының (ПЗТ) негізін қалаушылардың бірі ретінде қарастыруға мүмкіндік береді. Кейбіреулер оның осы кітапта синхрондық ұғымын қолданғаны үшін, ол НЛО құбылыстарының паранормальдық түсіндірмелерінің де негізін қалаушыларының бірі деп санайды. НЛО гипотезасын қолдаушылар кейде Юнг психолог болғандықтан, НЛО-ға психологиялық тұрғыдан қарағанмен, бірқатар жағдайларда олардың ақылды басқарудағы нақты физикалық объектілер болуы мүмкін екенін айтқан, әсіресе радарлық мәліметтерді мысалға келтірген. Олар Юнг сыртқы әлемнен келгендер туралы гипотезаны қызығушылықпен қарастырғанын айтады. 1958 жылы Associated Press агенттігі оның сөзін келтірді: «Таза психологиялық түсіндіруге орын жоқ». Ұшатын тарелкалар нақты және «ақылды басшылықтың белгілерін көрсетеді, сондай-ақ адамдарға ұқсас пилоттар бар». Мен тек мынаны айта аламын: бұл әдемі қиял емес, бірдеңе көрілді. Егер осы құбылыстардың сыртқы кеңістіктен келгендігі расталса, онда бұл интеллектуалды планетаралық байланыстың бар екенін дәлелдейді. Бұл машиналардың құрылысы біздің ғылыми техникамыздан әлдеқайда жоғары деңгейде екенін көрсетіп, күмәнсіз факті болып табылады». Юнгтің шәкірттері осы мәселеге қатысты ойлы пікірлер айтты. Юнг 1958 жылғы газет мақаласына наразылық білдіріп, оның НЛО-ның физикалық жақтан бар екеніне сенетін адам ретінде көрсетілгеніне қынжылды. «Бұл хабар мүлдем жалған». Юнг олардың нақты немесе нақты емес екендігі мәселесінде ешқандай шешім қабылмады. Ол жағдайды түсіндіруге тырысты. «Мені тарелкаға сенуші деп көрсетті. Мен «United Press» агенттігіне мәлімдеме жасап, өз пікірімді дұрыс жеткіздім, бірақ бұл жолы байланыс үзілді: менің білуімше, бір неміс газетінен басқа ешкім бұл туралы ескермеді. Бұл таңғажайып фактінің өзі психологтың қызығушылығын тудырады. НЛО-лардың бар екендігін растауға көбірек мән беріліп, оларға күмәнді қарау көңілсіздік тудырады. Осы ерекше жайттың өзі психологтың зейінін аударуға лайық».

With his essay Flying Saucers: A Modern Myth of Things Seen in the Skies (1958), Carl Gustav Jung can be seen as one of the founding fathers of the PSH. Some also say that because of his use of the concept of synchronicity in this book, he is also one of the founding fathers of paranormal explanations of the UFO phenomena. ETH advocates sometimes say that while Jung approached UFOs psychologically because he was a psychologist, he was also on record as stating that some might be true physical objects under intelligent control, citing in particular radar corroboration. They say Jung truly seriously considered the Extraterrestrial Hypothesis. The Associated Press quoted him in 1958 saying, "a purely psychological explanation is ruled out." The flying saucers were real and "show signs of intelligent guidance and quasi human pilots. I can only say for certain that these things are not a mere rumor, something has been seen. If the extraterrestrial origin of these phenomena should be confirmed, this would prove the existence of an intelligent interplanetary relationship. That the construction of these machines proves a scientific technique immensely superior to ours cannot be disputed." Disciples of Jung have offered thoughtful rebuttals. Jung risibly complained about that 1958 newspaper piece for making him look like someone who believed UFOs were physically real. "This report is altogether false." Jung was completely uncommitted on the issue of whether they were real or unreal. He tried to set the record straight. "I was quoted as a saucer believer. I issued a statement to the United Press and gave a true version of my opinion, but this time the wire went dead: nobody, so far as I know, took any notice of it, except one German newspaper one must draw the conclusion that news affirming the existence of Ufos is welcome, but that skepticism seems to be undesirable. To believe that Ufos are real suits the general opinion, whereas disbelief is to be discouraged This remarkable fact in itself surely merits the psychologist's interest."