Жаз оркестрі және үлкен топтар туралы

Кіріспе

Джаз музыкасымен байланысты музыкалық ансамбль

Биг-бенд немесе джаз-оркестр – джаз музыкасының музыкалық ансамблінің бір түрі, әдетте он немесе одан көп музыканттан тұрады және төрт бөлімнен құралады: саксофондар, трубалар, тромбондар және ырғақ тобы. Биг-бендтер 1910 жылдардың басында пайда болды және 1940 жылдардың басында, свинг ең танымал болған кезде джаз музыкасына үстемдік етті. "Биг-бенд" термині музыка жанрын сипаттау үшін де қолданылады, бірақ биг-бендтер осы стильдегі ғана музыканы орындаған жоқ. Биг-бендтер бастапқыда Линди-хоп биін сүйемелдеу үшін құрылған. Әдеттегі джаз импровизацияға баса назар салғаннан өзгеше, биг-бендтер жазба композициялар мен аранжировкаларға сүйенді. Олар солистерге емес, оркестр жетекшілеріне, аранжировщиктерге және аспаптар секцияларына көбірек рөл берді.

Құралдар

Биг-бэндтерде әдетте төрт бөлім болады: трубалар, тромбондар, саксофондар және гитара, фортепиано, контрабас, барабандар және кейде вибрафоннан тұратын ырғақ бөлімі. 1920-1930 жылдардағы алғашқы биг-бэндтерде әдетте екі немесе үш труба, бір немесе екі тромбон, үш немесе төрт саксофон және төрт аспаптан тұратын ырғақ бөлімі болды. 1940 жылдары Стэн Кентонның тобы бес труба, бес тромбон (үш тенор және екі бас тромбон), бес саксофон (екі альт саксофон, екі тенор саксофон, бір баритон саксофон) және ырғақ бөлімін пайдаланды. Дьюк Эллингтон бір кезде алты труба қолданған. Көптеген биг-бэндтер бұрын кең таралған джаз кларнетін өздерінің аранжировкаларынан шығарды (Арти Шоу мен Бенни Гудманның кларнет жетекші оркестрлерінен басқа), бірақ көптеген Дьюк Эллингтон әндерінде кларнет бөлімдері болды, көбінесе тенор саксофон бөлімдерінің біреуін алмастырып немесе екі есе арттырып берді; сирек жағдайларда Эллингтон бас кларнетті баритон саксофонмен алмастырды, мысалы, "Swinging Suites" альбомынан "Ase's Death" шығармасында. Бойд Раебурн симфониялық оркестрлерден флейта, француз мүйізі, скрипкалар және литавраларды өз тобына қосты. Пол Уайтман өзінің ансамблінде жеке аккордеонды де көрсетті. Сегіз (октет), тоғыз (нонет) немесе он (тентет) дауыстан тұратын джаз ансамбльдерін кейде "кішкентай биг-бэндтер" деп атайды. 1940 жылдары биг-бэндтің кішкентайрақ құрамы "ырғақ секстеті" түрінде пайда болды. Бұл ансамбльдерде әдетте фортепиано, гитара, бас, виолончель, соққы аспаптары және маримбамен сүйемелденген үш немесе одан көп аккордеон болды. Чарльз Маганте, Джо Бивиано және Джон Серри сияқты орындаушылардың арқасында олар танымал болды. XXI ғасырдың биг-бэндтері өз алдыңғыларына қарағанда әлдеқайда ірі болуы мүмкін, 20-дан астам музыканттан тұрады, кейбір еуропалық топтар 29 аспапты пайдаланады, ал кейбіреулері 50-ге жетеді.

Отырғыштар мен орналасу

17 адамнан тұратын биг-бендтің ең көп таралған отырыс схемасында әр бөлім топтың дыбысын оңтайландыру үшін мұқият орналастырылған. Жел аспаптарында 3 түрлі партия болады: жетекші партиялар (бірінші труба, бірінші тромбон және бірінші альт-саксофон), соло партиялар (екінші немесе төртінші труба, екінші тромбон және бірінші тенор-саксофон) және бөлім мүшелері (қалған музыканттар). Топтың құрамы әдетте, жетекші партиялар өз бөлімдерінің ортасында, ал соло партиялар ырғақ бөліміне жақын орналасады. Төртінші тромбон партиясын әдетте бас тромбон орындайды. Кейбір пьесаларда трубалар флюгельгорн немесе корнетке ауысуы мүмкін, ал саксофоншылар көбінесе флейта, пикколо, кларнет, бас кларнет немесе сопрано саксофон сияқты басқа да ағаш үрлемелі аспаптарда ойнайды. Композитор, аранжировщик және жетекшінің рөлдерін ажырату пайдалы. Композитор әртүрлі көлемдегі жеке орындаушылар немесе топтар орындайтын түпнұсқа музыка жазады, ал аранжировщик композиторлардың шығармаларын орындау немесе жазу үшін шығармашылық түрде бейімдейді. Аранжировщиктер көбінесе берілген пьесаның барлық немесе көп бөлігін, әдетте «ноталар жинағы» деп аталатын түрінде жазады. Топ жетекшілері әдетте музыканттарды әртүрлі көлемдегі ансамбль құру үшін жинап, олар үшін материалды таңдайды немесе жасайды, репетиция кезінде музыканың динамикасын, фразировкасын және экспрессиясын қалыптастырады және жиі олармен бірге ойнап, орындау кезінде топты жетектейді. Алғашқы ірі оркестрдің көрнекті аранжировщиктерінің бірі – Пол Уайтменнің «симфониялық джаз оркестрі» үшін жазған Ферде Грофе. Кейбір жетекшілер, мысалы, Гай Ломбардо, басқалардың шығармаларын орындады (Ломбардо жағдайында, көбінесе оның інісі Карменнің), ал басқалары, мысалы, Мария Шнайдер, үш рөлді де атқарады. Дегенмен, көп жағдайда бұл рөлдердің арасындағы шекаралар нашарлайды. Мысалы, Билли Стрейхорн өнімді композитор және аранжировщик болды, ол көбінесе Дьюк Эллингтонмен бірлесіп жұмыс істеді, бірақ жетекші рөлін сирек қабылдады, оны Эллингтон өзі қабылдады, ол өзі де композитор және аранжировщик болды. Свинг дәуіріндегі биг-бендтердің әдеттегі аранжировкалары строфикалық формада жазылған, бірнеше рет қайталанатын бірдей фраза мен аккорд құрылымымен. Әр қайталау немесе хор әдетте он екі тактік блюз формасын немесе отыз екі тактік (AABA) ән формасын қабылдайды. Аранжировканың бірінші хоры әуенді таныстырады, содан кейін даму хорлары келеді. Бұл даму импровизацияланған сололар, жазылған соло бөлімдері және «қуатты хорлар» түрінде болуы мүмкін. Кейде бірінші хордың алдында кіріспе болады. Көптеген аранжировкаларда кейбір немесе барлық хорлардың арасында кіріспеге ұқсас интерлюдия болады. Форманы безендірудің басқа әдістеріне модуляция және каденциялық кеңейту жатады. Кейбір үлкен ансамбльдер, мысалы, Кинг Оливердің тобы, жартылай аранжировкаланған, жартылай импровизацияланған музыка орындады, көбінесе «бас аранжировкаларға» сүйенді. Бас аранжировка – бұл топ мүшелері репетиция кезінде құратын музыкалық шығарма. Олар тәжірибе жасайды, көбінесе бір музыкант қарапайым музыкалық фигураны ойлап табады, ол сол бөлімде дамуға әкеледі, содан кейін басқа бөлімдер арқылы кеңейтіледі, содан кейін бүкіл топ осы шығарманы қалай орындайтынын жаттап алады, оны нотаға жазбайды. 1930 жылдары Каунт Бейсидің тобы жиі бас аранжировкаларын қолданды, Бейси айтқандай, «біз оны бастаймыз, ал қалғаны қосылады». 1930 жылдары бас аранжировкалар жиі кездесетін, өйткені құрамдағы айналым аз болды, бұл топ мүшелеріне репетиция жасауға көбірек уақыт берді.

In the most common seating for a 17 piece big band, each section is carefully set up in a way to optimize the bands sound. For the wind players, there are 3 different types of parts: lead parts (including first trumpet, first trombone, and first alto sax), solo parts (including second or fourth trumpet, second trombone, and the first tenor sax), and section members (which include the rest of the band). The band is generally configured so lead parts are seated in the middle of their sections and solo parts are seated closest to the rhythm section. The fourth trombone part is generally played by a bass trombone. In some pieces the trumpets may double on flugelhorn or cornet, and saxophone players frequently double on other woodwinds such as flute, piccolo, clarinet, bass clarinet, or soprano saxophone. It is useful to distinguish between the roles of composer, arranger and leader. The composer writes original music that will be performed by individuals or groups of various sizes, while the arranger adapts the work of composers in a creative way for a performance or recording. Arrangers frequently notate all or most of the score of a given number, usually referred to as a "chart". Bandleaders are typically performers who assemble musicians to form an ensemble of various sizes, select or create material for them, shape the music's dynamics, phrasing, and expression in rehearsals, and lead the group in performance often while playing alongside them. One of the first prominent big band arrangers was Ferde Grofé, who was hired by Paul Whiteman to write for his “symphonic jazz orchestra”. Some bandleaders, such as Guy Lombardo, performed works composed by others (in Lombardo's case, often by his brother Carmen), while others, such as Maria Schneider, take on all three roles. In many cases, however, the distinction between these roles can become blurred. Billy Strayhorn, for example, was a prolific composer and arranger, frequently collaborating with Duke Ellington, but rarely took on the role of bandleader, which was assumed by Ellington, who himself was a composer and arranger. Typical big band arrangements from the swing era were written in strophic form with the same phrase and chord structure repeated several times. Each iteration, or chorus, commonly follows twelve bar blues form or thirty two bar (AABA) song form. The first chorus of an arrangement introduces the melody and is followed by choruses of development. This development may take the form of improvised solos, written solo sections, and "shout choruses". An arrangement's first chorus is sometimes preceded by an introduction, which may be as short as a few measures or may extend to a chorus of its own. Many arrangements contain an interlude, often similar in content to the introduction, inserted between some or all choruses. Other methods of embellishing the form include modulations and cadential extensions. Some big ensembles, like King Oliver's, played music that was half arranged, half improvised, often relying on head arrangements. A head arrangement is a piece of music that is formed by band members during rehearsal. They experiment, often with one player coming up with a simple musical figure leading to development within the same section and then further expansion by other sections, with the entire band then memorizing the way they are going to perform the piece, without writing it on sheet music. During the 1930s, Count Basie's band often used head arrangements, as Basie said, "we just sort of start it off and the others fall in." Head arrangements were more common during the period of the 1930s because there was less turnover in personnel, giving the band members more time to rehearse.

Би музыкасы

1910 жылға дейін Америкадағы әлеуметтік билер вальс пен полька сияқты қимылдармен ерекшеленді. Джаз Нью-Орлеаннан Чикаго мен Нью-Йорк қалаларына көшкен кезде, оның ізінен қарқынды, қызықты билер де келді. Келесі онжылдықтарда би залдары джиттербаг пен линди-хоппен билейтін адамдарға толы болды. Би дуэті Вернон мен Айрин Касл фокстротты танымал етті, оған Джеймс Риз Юропа басқарған Юропа қоғамы оркестрі сүйемелдеді. Мұның бұрынғы мысалдары да бар, мысалы, Велман Браудтың 1927 жылғы Эллингтонның «Вашингтон Уаббл» туындысы. Бұл музыка түрі 1930 жылдардың басында гүлденді, бірақ 1936 жылға дейін оған үлкен қызығушылық болмады. Сол кезге дейін ол қысымға ұшырап, кейде қауіпті деп есептелді. 1935 жылдан кейін биг-бэндтер свинг музыкасын орындау арқылы танымал болды және свингті ерекше стиль ретінде қалыптастыруда маңызды рөл атқарды. Батыс свинг музыканттары да сол кезеңде танымал биг-бэндтер құрды. Жүздеген танымал топтардың арасында стильдердің алуан түрлілігі байқалды. Көптеген белгілі топтар оркестр жетекшісінің, жетекші аранжировщиктің және құрамының ерекшелігін көрсетті. Граф Бейси сергінек, қуатты свинг орындады, Боб Кросби (Бингтің інісі) диксиленд стиліне жақын болды, Бенни Гудман қарқынды свинг орындады, ал Дьюк Эллингтонның шығармалары әртүрлі және күрделі болды. Көптеген топтарда Бенни Гудман мен Арти Шоудың кларнеттері, Джек Тигарденнің тромбоны, Гарри Джеймстің трубасы, Джин Крупаның барабандары және Лайонель Хэмптонның вибрафоны сияқты күшті музыканттар болды. Көптеген ірі топтардың танымалдығын Фрэнк Синатра мен Конни Хейнс (Томми Дорсимен), Хелен О'Коннелл мен Боб Эберли (Джимми Дорсимен), Элла Фицджеральд (Чик Уэббпен), Билли Холидей мен Джимми Рашинг (Граф Бейсимен), Кей Старр (Чарли Барнетпен), Беа Уэйн (Ларри Клинтонмен), Дик Хаймс, Китти Каллен және Хелен Форрест (Гарри Джеймстен), Фрэн Уоррен (Клод Торнхиллмен), Дорис Дей (Лес Браунмен) және Пегги Ли мен Марта Тилтон (Бенни Гудменмен) сияқты жұлдызды вокалистер күшейтті. Кейбір топтар «қоғамдық топтар» болды, олар күшті ансамбльге, бірақ аз ғана солистерге немесе вокалистерге сүйенді, мысалы, Гай Ломбардо мен Пол Уайтменнің топтары. «Жылдам топтар», мысалы, Граф Бейси мен Томми Дорсидің топтары, жылдам, қуатты әндерге баса назар салса, «жұмсақ топтар», мысалы, Гленн Миллер оркестрі мен Шеп Филдс Рипплинг Ритм оркестрі, импровизацияға аз көңіл бөліп, сезімталдыққа көбірек мән берді. Олар көбінесе баяу темпті, жүрекке тиетін әндер орындады. Осы кезде биг-бэнд джаздағы басты күшке айналды, сондықтан ескі буын оған бейімделуге немесе зейнетке шығуға мәжбүр болды. Кіші топтық жазбаларға сұраныс болмағандықтан (депрессия кезеңіндегі өнеркәсіп тәуекелге баруға құштар болмағандықтан), Луи Армстронг пен Эрл Хайнс сияқты музыканттар өздерінің топтарын басқарды, ал Джелли Ролл Мортон мен Кинг Оливер сияқтылар ұмытқа кетті. Дегенмен, свинг дәуірінің көптеген танымал биг-бэндтері үлкен ансамбльдің ішінде кіші топтарды дамытты: мысалы, Бенни Гудман трио мен квартет құрды, Арти Шоу Граммерси Файв тобын құрды, Граф Бейси Канзас-Сити Сикс тобын, ал Томми Дорси Клембек Севен тобын жасады. 1930 жылдардың негізгі «қара» топтарына Эллингтон, Хайнс және Каллоуэйден басқа Джимми Лансфорд, Чик Уэбб және Граф Бейси кірді. Бенни Гудман, Арти Шоу, Томми Дорси, Шеп Филдс және кейін Гленн Миллердің «ақ» топтары онжылдықтың ортасындағы «қара» әріптестерінен гөрі танымал болды. 1930 жылдардың ортасында ақ нәсілді аудиторияға жол ашуға Casa Loma Orchestra және Бенни Гудманның алғашқы тобы көмектесті. «Қара» және «ақ» топтардың коммерциялық танымалдылығындағы айырмашылық көзге түріп тұрды: 1935 және 1945 жылдар аралығында ең үздік төрт «ақ» топтың 292 үздік он пластинкасы болды, оның 65-і бірінші орынға ие болды, ал ең үздік төрт «қара» топтың 32 ғана топ он хит болды, тек үшеуі бірінші орынға жетті. 1930 жылдардың аяғы мен 1940 жылдардың басында ақ нәсілді жасөспірімдер мен жастар биг-бэндтердің басты жанкүйерлері болды. Көптеген музыканттар әскери қызметке шақырылып, USO труппаларымен майданға шықты, Гленн Миллер шоулар арасында жүріп-тұрып қаза тапты. Көптеген топтар соғыс жылдарында құрамын жоғалтты, нәтижесінде әйелдер еркектердің орнын басты, ал әйелдерден құралған топтар пайда бола бастады.

Before 1910, social dance in America was dominated by steps such as the waltz and polka. As jazz migrated from its New Orleans origin to Chicago and New York City, energetic, suggestive dances traveled with it. During the next decades, ballrooms filled with people doing the jitterbug and Lindy Hop. The dance duo Vernon and Irene Castle popularized the foxtrot while accompanied by the Europe Society Orchestra led by James Reese Europe. though earlier examples exist, such as Wellman Braud on Ellington's Washington Wabble from 1927. This type of music flourished through the early 1930s, although there was little mass audience for it until around 1936. Up until that time, it was viewed with ridicule and sometimes looked upon as a menace. After 1935, big bands rose to prominence playing swing music and held a major role in defining swing as a distinctive style. Western swing musicians also formed popular big bands during the same period. There was a considerable range of styles among the hundreds of popular bands. Many of the better known bands reflected the individuality of the bandleader, the lead arranger, and the personnel. Count Basie played a relaxed, propulsive swing, Bob Crosby (brother of Bing), more of a dixieland style, Benny Goodman a hard driving swing, and Duke Ellington's compositions were varied and sophisticated. Many bands featured strong instrumentalists whose sounds dominated, such as the clarinets of Benny Goodman and Artie Shaw, the trombone of Jack Teagarden, the trumpet of Harry James, the drums of Gene Krupa, and the vibes of Lionel Hampton. The popularity of many of the major bands was amplified by star vocalists, such as Frank Sinatra and Connie Haines with Tommy Dorsey, Helen O'Connell and Bob Eberly with Jimmy Dorsey, Ella Fitzgerald with Chick Webb, Billie Holiday and Jimmy Rushing with Count Basie, Kay Starr with Charlie Barnet, Bea Wain with Larry Clinton, Dick Haymes, Kitty Kallen and Helen Forrest with Harry James, Fran Warren with Claude Thornhill, Doris Day with Les Brown, and Peggy Lee and Martha Tilton with Benny Goodman. Some bands were "society bands" which relied on strong ensembles but little on soloists or vocalists, such as the bands of Guy Lombardo and Paul Whiteman. A distinction is often made between so called "hard bands", such as those of Count Basie and Tommy Dorsey, which emphasized quick hard driving jump tunes, and "sweet bands", such as the Glenn Miller Orchestra and the Shep Fields Rippling Rhythm Orchestra who specialized in less improvised tunes with more emphasis on sentimentality, featuring somewhat slower paced, often heart felt songs. By this time the big band was such a dominant force in jazz that the older generation found they either had to adapt to it or simply retire. With no market for small group recordings (made worse by a Depression era industry reluctant to take risks), musicians such as Louis Armstrong and Earl Hines led their own bands, while others, like Jelly Roll Morton and King Oliver, lapsed into obscurity. Even so, many of the most popular big bands of the swing era cultivated small groups within the larger ensemble: e. g. Benny Goodman developed both a trio and a quartet, Artie Shaw formed the Gramercy Five, Count Basie developed the Kansas City Six and Tommy Dorsey the Clambake Seven. The major "black" bands of the 1930s included, apart from Ellington's, Hines's and Calloway's, those of Jimmie Lunceford, Chick Webb, and Count Basie. The "white" bands of Benny Goodman, Artie Shaw, Tommy Dorsey, Shep Fields and, later, Glenn Miller were more popular than their "black" counterparts from the middle of the decade. Bridging the gap to white audiences in the mid 1930s was the Casa Loma Orchestra and Benny Goodman's early band. The contrast in commercial popularity between "black" and "white" bands was striking: between 1935 and 1945 the top four "white" bands had 292 top ten records, of which 65 were number one hits, while the top four "black" bands had only 32 top ten hits, with only three reaching number one. White teenagers and young adults were the principal fans of the big bands in the late 1930s and early 1940s. Many musicians served in the military and toured with USO troupes at the front, with Glenn Miller losing his life while traveling between shows. Many bands suffered from loss of personnel during the war years, and, as a result, women replaced men who had been inducted, while all female bands began to appear.

Қазіргі заманғы биг-бендтер

Биг-бендтер свинг дәуірімен байланысты болғанымен, олар сол онжылдықтардан кейін де өмір сүруді жалғастырды, бірақ олар ойнаған музыка көбінесе свингтен өзгеше болды. 1942 жылы «Чероки» және 1943 жылы «The Moose» әндерін жазған топ жетекшісі Чарли Барнет боп дәуірінің басталуы деп есептеледі. Вуди Германның бірінші тобы, «First Herd» деген атпен танымал, прогрессивті джаздан елес алды, ал «Second Herd» үш тенор мен бір баритон саксофонынан тұратын саксофон бөліміне ерекше назар аударды. 1950 жылдары Стэн Кентон өзінің тобының музыкасын «прогрессивті джаз», «заманауи» және «жаңа музыка» деп атады. Ол өзінің шығармаларын орындау үшін топ құрды. Кентон биг-бендтердің шекараларын кеңейтіп, қарама-қайшы элементтерді біріктірді және музыка туралы көзқарастары әртүрлі ұйымдастырушыларды шақырды. Бұл эклектизм Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі джаздың көп бөлігіне тән еді. 1960 және 1970 жылдары Сан Ра және оның «Arketstra» тобы биг-бендтерді одан әрі дамытты. Раның эклектикалық музыкасын оннан отызға дейін музыканттар орындады және ол костюмдермен, бишілермен және арнайы эффектілермен театрландырылған қойылым түрінде ұсынылды. 1960 және 1970 жылдары биг-бенд рок прогрессивті рок эксперименттері, джаз фьюжн және блюз мен соул музыкасында жиі қолданылатын мүйіз хорларын біріктіру арқылы танымал болды. Осы жанрдың ең танымал топтарына Chicago, Blood, Sweat and Tears, Tower of Power және Канададан Lighthouse кірді. Бұл жанр біртіндеп негізгі поп-рок және джаз-рок саласына сіңіп кетті. Басқа топ жетекшілері бразилиялық және афрокубалық музыканы биг-бенд аспаптарымен пайдаланды, ал аранжировщик Гил Эванс, саксофонист Джон Колтрейн (1965 жылғы «Ascension» альбомында) және бас-гитарист Жако Пасториус биг-бендтерге тиісінше кул-джаз, фри-джаз және джаз фьюжн-ді енгізді. Қазіргі заманғы биг-бендтер джаз музыкасының барлық стильдерін орындайды. Кейбір ірі еуропалық джаз ансамбльдері негізінен авангард джазын ойнайды, олар биг-бендтердің аспаптарын пайдаланады. Мысалдарға 1977 жылы құрылған Вена өнер оркестрі және 1990 жылдары белсенді болған итальяндық Instabile оркестрі жатады. 1990 жылдардың соңында АҚШ-та свингке жаңа қызығушылық туды. Линди-хоп қайтадан танымал болды және жастар биг-бенд стильдеріне қайтадан қызығушылық танытты. Биг-бендтер американдық теледидарда, әсіресе кешкі ток-шоуларда жиі пайда болды, олар тарихи түрде биг-бендтерді үйлесімді музыка ретінде пайдаланды. Әдетте, ең танымал шоулар ерте уақытта эфирге шығып, үлкен аудиторияға ие болса, оларда мүйіз бөлімдері бар үлкен топтар болды, ал кейінгі уақыттардағы шоулар кішірек, ықшам ансамбльдерді таңдады. Көптеген колледждер мен университеттердегі музыка факультеттері джаз бағдарламаларын ұсынады және 18-20 музыканттан тұратын биг-бендтердің өнер көрсетулерімен импровизация, композиция, аранжировка және студиялық жазу бойынша курстарды ұсынады.

Although big bands are identified with the swing era, they continued to exist after those decades, though the music they played was often different from swing. Bandleader Charlie Barnet's recording of "Cherokee" in 1942 and "The Moose" in 1943 have been called the beginning of the bop era. Woody Herman's first band, nicknamed the First Herd, borrowed from progressive jazz, while the Second Herd emphasized the saxophone section of three tenors and one baritone. In the 1950s, Stan Kenton referred to his band's music as "progressive jazz", "modern", and "new music". He created his band as a vehicle for his compositions. Kenton pushed the boundaries of big bands by combining clashing elements and by hiring arrangers whose ideas about music conflicted. This expansive eclecticism characterized much of jazz after World War II. During the 1960s and '70s, Sun Ra and his Arketstra took big bands further out. Ra's eclectic music was played by a roster of musicians from ten to thirty and was presented as theater, with costumes, dancers, and special effects. In the 1960s and 1970s, big band rock became popular by integrating such musical ingredients as progressive rock experimentation, jazz fusion, and the horn choirs often used in blues and soul music, with some of the most prominent groups including Chicago; Blood, Sweat and Tears; Tower of Power; and, from Canada, Lighthouse. The genre was gradually absorbed into mainstream pop rock and the jazz rock sector. Other bandleaders used Brazilian and Afro Cuban music with big band instrumentation, and big bands led by arranger Gil Evans, saxophonist John Coltrane (on the album Ascension from 1965) and bass guitarist Jaco Pastorius introduced cool jazz, free jazz and jazz fusion, respectively, to the big band domain. Modern big bands can be found playing all styles of jazz music. Some large contemporary European jazz ensembles play mostly avant garde jazz using the instrumentation of the big bands. Examples include the Vienna Art Orchestra, founded in 1977, and the Italian Instabile Orchestra, active in the 1990s. In the late 1990s, there was a swing revival in the U. S. The Lindy Hop became popular again and young people took an interest in big band styles again. Big bands maintained a presence on American television, particularly through the late night talk show, which has historically used big bands as house accompaniment. Typically the most prominent shows with the earliest time slots and largest audiences have bigger bands with horn sections while those in later time slots go with smaller, leaner ensembles. Many college and university music departments offer jazz programs and feature big band courses in improvisation, composition, arranging, and studio recording, featuring performances by 18 to 20 piece big bands.

Радио

1930 жылдары Эрл Хайнс және оның тобы Чикагодағы Гранд Террастан Американың барлық аймақтарына әр түн сайын хабар таратты. Канзас-Ситиде және Оңтүстік-Батыста Бенни Мотен сияқты, ал кейін Джей МакШанн мен Джесси Стоун сияқты топ жетекшілері көбірек эмоцияға толы, блюз стилін дамытты. 1937 жылы «ұсық джаз тобының» саксофонисті Шеп Филдс өзінің «Rippling Rhythm Revue» бағдарламасымен NBC радиожелісінде эфирге шықты, онда жас Боб Хоуп та диктор ретінде таныстырылды. 1930-1940 жылдары ірі радиожелілердегі биг-бендтің тікелей эфирдегі қосылулары елдің әр жеріндегі сарайлар мен клубтардан музыканы таратты, ал джаз-клубтардан тікелей эфирдегі хабар тарату 1950 жылдары NBC-нің «Monitor» бағдарламасында жалғасты. Радио «Свингтің көшбасшысы» Бенни Гудманның даңқын арттырды. Оған қарсы шыққандар да болды, сондықтан топтар арасындағы жарыс театрлардағы өнер бағдарламаларының тұрақты бөлігіне айналды. Сол сияқты, Гай Ломбардо және оның «Корольдік канадалық оркестрі» де NBC және CBS желілеріндегі жыл сайынғы Жаңа жылдық тойларды Нью-Йорктегі Рузвельт қонақ үйіндегі «Рузвельт грильінен» (1929-1959) және «Уолдорф Астория» қонақ үйіндегі Бал залынан (1959-1976) тікелей эфирде көрсету арқылы шамамен жарты ғасыр бойы кең танылды. Глория Паркердің радио бағдарламасында әйелдерден құралған ең ірі оркестр болды, оны әйел жетекшілік етті. Ол маримбада ойнап тұрып, өзінің «Swingphony» оркестрін басқарды. Украинада туған Фил Спитальный 1930 және 1940 жылдары өзінің радиошоуының атынан шыққан «Фил Спитальный және оның «Сарман сағаты» оркестрі» деп аталатын 22 әйелден тұратын оркестрді басқарды. Басқа әйелдер тобының жетекшілері – мүйізші Б. А. Рольф, Анна Мэй Винберн және Ина Рэй Хаттон болды. Глен Миллер, Джин Крупа және Бенни Гудманның өмірбаянына негізделген көркем фильмдер 1950 жылдары түсірілді. Хелен Льюис, Бен Берни және Роджер Вулф Канның тобы басқарған топтарды Ли де Форест 1925 жылы өзінің «Phonofilm» дыбыс жазу технологиясымен түсірген үш қысқа фильм Конгресс кітапханасының фильмдер қорында сақтаулы.