Кіріспе
Америкалық автор және дипломат
Томас Нельсон Пейдж (23 сәуір 1853 – 1 қараша 1922) – американдық заңгер, саясаткер және жазушы. Ол 1913 жылдан 1919 жылға дейін Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде президент Вудро Вильсон басқаруымен Италиядағы АҚШ елшісі қызметін атқарды. Жазбаларында Пейдж Жаңа Оңтүстікте «Жоғалған себеп» мифін тарату үшін қолданылған плантациялық дәстүр әдебиетін танымал етті. Пейдж алғаш рет «Марс Чан» әңгімесімен көпшіліктің назарын өзіне аударды, ол Century Illustrated Monthly Magazine журналында жарияланған болатын. Пейдждің ең белгілі туындылары – «Оқтарды жерлеу» және «Ескі Вирджиния».
Өмір және мансап
Пейдж Нельсон отбасының плантацияларының бірінде, Вирджиния штатының Хановер округіне қарасты Бивердам ауылының жанында, Оклендте дүниеге келді. Ол заңгер және плантация иесі Джон Пейдж пен Элизабет Бервелл (Нельсон) отбасының ұлы болды. Пейдж Вирджинияның алғашқы отбасылары саналатын Нельсон және Пейдж отбасыларының ұрпағы еді. Бұрын бай отбасынан болғанымен, 8 жасында басталған Америка Азамат соғысынан кейін, оның ата-анасы мен туыстары жаңғырту кезеңінде және оның жасөспірім шағында мүсіркеуге ілікті. 1869 жылы ол Роберт Ли президент болып қызмет еткен кезде, қазіргі Вашингтон және Ли университеті ретінде белгілі Вашингтон колледжіне Лексингтон қаласында, Вирджиния штатында оқуға түсті. Пейдждің кейінгі әдеби туындыларында Роберт Ли Оңтүстік батырлығының символына айналды. Пейдж үш жыл оқығаннан кейін қаржылық қиындықтарға байланысты Вашингтон колледжін бітірмей қалды, бірақ заң саласында білім алуға ниеттенді. Диплом алу үшін ақша табу мақсатында Пейдж Кентуккидегі туыстарының балаларына жеке сабақтар берді. 1873-1874 жылдары Вирджиния университетінің құқық факультетіне қабылданды. Вашингтон колледжінде және одан кейін УВА-да Нельсон Delta Psi (St. Anthony Hall) студенттік бауырластығының мүшесі болды.
Мансап
Вирджиния адвокаттар алқасына қабылданған ол 1876-1893 жылдар аралығында Ричмондта заңгер болып жұмыс істеді, сонымен қатар жазушылық мансабын бастады. 1893 жылы Оңтүстік заң жүйесіне көңілі қалған Пейдж өзінің практикасын толығымен тастап, әйелімен бірге Вашингтонға көшіп барды. Ол жерде ол 1912 жылы жинақталған және жарияланған он сегіз кітап жазды. Пейдж Оңтүстік жазуының плантациялық дәстүр жанрын танымал етті, ол Азамат соғысына дейінгі өмірдің идеалданған нұсқасын, сүйікті қожайындары мен олардың отбасылары үшін жұмыс істейтін қанағаттанған құлдарды айтты. Пейдж Антебеллум Оңтүстікке моральдық тазалықтың бейнесі ретінде қарады және көбінесе Алтын дәуірдің реформаларын моральдық құлдыраудың белгісі ретінде қарады. Оның 1887 жылы жинақталған қысқа әңгімелер жинағы "Оле Вирджинияда" Пейдждің ең басты жұмысы болып табылады, ол Антебеллум Оңтүстікін суреттейді. Оның сол жинақтағы ең танымал әңгімесі "Марс Чан" болды. "Марс Чан" Пейдждің оңтүстік диалектісін түсіру қабілетімен танымал болды. Оның тағы бір әңгіме жинағы "Тұрақтардың көмуі" (1894) деп аталады. Өзінің әдеби жетістігінің нәтижесінде Пейдж Капитал элитасының арасында танымал болды және оны бүкіл елдегі саясаткерлермен араласуға үнемі шақырып тұратын. ХХ ғасырдың бірінші ширегінде ол Вирджиния штатының Монпельер қаласына жақын Сикомор мейрамханасында әйелі Флоренс Латроп Пейджді еске алу үшін кітапхана құрды. Президент Вудро Вильсонның тұсында Пейдж 1913-1919 жылдар аралығында алты жыл бойы Италиядағы АҚШ елшісі болып тағайындалды. Ол жерде Италиядағы Чехословакия легионын қолдады. Пейдж итальян тілін білмейтін және мемлекеттік істерде тәжірибесі аз болғанмен, жақсы жұмыс істеуге бел буған. Ақырында ол итальян тілін үйреніп, итальяндық үкімет қызметкерлерімен пайдалы қарым-қатынас құрды және Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде итальян мемлекеті туралы дәл баяндады. Пейдждің соғыстан кейінгі көркем шығармалары Жоғалған себеп идеологиясы деп аталатын нәрсеге сәйкес Оңтүстікке деген ностальгиялық көзқарасты көрсетті. Құлдықтың тарихи шындықтарын бұрмалап, құлдар адал, бақытты және қарапайым, патерналистік қоғамға кірген адамдар ретінде суреттеледі. Мысалы, "Марс Чан" романындағы құл болған адам білімсіз, фонетикалық сөйлейді және бұрынғы қожайынына үнемі құлшылық етеді. Бұл жердегі ақсүйектер асыл, принципті, елге, ерлікке адал. Олар басқа дәуірдің ер азаматтары сияқты. Пейдж бейнелеген бұл үрдіс соғыстан кейінгі дәуірде жалғасып, "Ұлт тууы" секілді фильмдер арқылы өнерде қайта пайда болды. Пейдждің жазбаларында және оңтүстік идеологиясында пайда болатын идеология мен ойлар жай ғана қарапайым, архаикалық дүниетанымы емес; олар оңтүстік ақыл-ойының 1940 жылға дейінгі дамуын жақсы және жаман жағынан қалыптастырған күрделі тарихтың бір бөлігі. Томас Нельсон Пейдж құлдық дәуірінің "жақсы ескі қара адамдар" "жаңа шығарылыммен" (құлдықтан кейін туған қара адамдар) ауыстырылғанын айтып, оларды "желсірегіш, үнемсіз, ұстамсыз, намысты, адал емес және моральдың ең қарапайым элементтері жоқ" деп сипаттады (б. 80, 163). Пейдж ертедегі кітаптарында қуанышты және адал мамалар мен самболардың суреттерін танымал етуге көмектескен, әдеби қара малды таныстырған алғашқы жазушылардың бірі болды. 1898 жылы ол Реконструиция романы Red Rock-ты жариялады, онда Мұсаның, қара нәсілді, сұм саясаткердің, қорқынышты кейіпкері бейнеленген. Мұса ақ түсті әйелді зорлауға тырысты: "Ол ашуланып, жыртқыш аңдай оған қарай ұмтылды" (б. 356–358). Зорлауды жануарлар метафорасымен суреттеу американдық сезімтал әдебиеттің жалпы сипаты болды. Кейіннен ол "қасіретке толы қылмыс" жасағаны үшін линчпен өлтірілді. Пейдж линчтің моральдық мәніне қатысты, ол бұқараны кез-келген кінәсінен босатып, оның орнына, өздерінің қатыгездікпен жазалауларына жауапты деп есептелетін қара нәсілділерді ұстады. 1904 жылы "Негр: Оңтүстік тұрғынының мәселесі" атты эссесінде ол былай деп жазды: "Линчпен зорлаудың аяғы болмайды, бұл басты қажеттілік". Қатыгез топтың ашуы кінәсіздерге емес, кінәлілерге қарсы бағытталған. Қылмыскерге, ол қаншалықты ауыр жазаланбасын, ешқандай ескерту жасалмайды. Шын мәнінде, қылмыстың кінәгері - заңды жоятын адамдар, ал заңның құрбаны болған қоғам. Әйелдер мен балаларды зорлау мен өлтіру қылмысы соңғы кездері жиі болып келгеннен гөрі аз болғанша, линч қылмысы тоқтамайды. Ал бұл қылмыс, ол жақсы, қаз-қалпында толығымен шектелген негр расасына тән, негрлердің өзі оны қолға алып, жоюға дейін үлкен үлес қоспайды. Жақында зорлау қылмысы теңдіктің оқытылуымен және білімсіз негрлердің қолына билік берумен қайта жанданды, осы оқыту оның жалғасуына және ұлғаюына үлкен үлес қосты. Ақылды негр теңдіктің нағысы мағынасын түсіне алады, бірақ білімсіз және қатыгез жас негр үшін ол бір нәрсені білдіреді: ақ ерлермен бірдей, ақ әйелдермен қарым-қатынас жасау мүмкіндігі. Сондай-ақ, Томас Нельсон Пейдж африкалық американдық көшбасшылар "білімсіз негрді қоздыратын әлеуметтік теңдік туралы сөйлеуді" тоқтатуы керек және әйелдер мен балаларды зорлау мен өлтіру қылмысын тоқтатуға жұмыс істеуі керек деп шағымданады. Американдық санада құлдық пен Азамат соғысының бейнесін бақылауға тырысқан Милдред Льюис Ратерфорд, 1911-1916 жылдар аралығында Біріккен Қыздар Конфедерациясының тарихшысы, "барлық кітапханаларда Томас Нельсон Пейдждің барлық кітаптары болуы керек" деп талап етті. Қазіргі тарихшы Дэвид У. Блайтты американдық жадыны Пейдж және Джоэл Чандлер Харрис сияқты жазушылардың "романтикалық қиялдарымен" қалыптастырғаны "Американың ұлттық трагедиясы" деп атайды, ал бұрынғы құлдардың шынайы естеліктері көбінесе ұмытылды. Пейдж Йорктаун және басқа жерлердегі тарихи ескерткіштерді сақтау үшін Вирджиния ескерткіштерін сақтау қауымдастығын жұмылдыруға белсенді қатысты, әсіресе Вирджинияның тарихи үшбұрышындағы дамудан жоғалтудан. 1900 жылы Джеймстаундағы теңіздік қабырғаны салуға федералдық қаржы алуға қатысты, кейіннен Джеймстаун ашылу жобасымен жұмыс істеген археологтар Джеймс фортының қалдықтарын тапты. Ол 1922 жылы 69 жасында Вирджиния штатының Хановер округіндегі Оклендте қайтыс болды.
There, he wrote eighteen books that were compiled and published in 1912. Page popularized the plantation tradition genre of Southern writing, which told of an idealized version of life before the Civil War, with contented slaves working for beloved masters and their families. Page viewed the Antebellum South as a representation of moral purity, and often vilified the reforms of the Gilded Age as a sign of moral decline. His 1887 collection of short stories, In Ole Virginia, is Page's quintessential work, providing a depiction of the Antebellum South. His most well known short story from that collection was "Marse Chan". "Marse Chan" was popularized because of Page's ability to capture southern dialect. Another short story collection of his is entitled The Burial of the Guns (1894). As a result of his literary success, Page was popular amongst the Capital elite, and was regularly invited to socialize with politicians from around the country. During the first quarter of the 20th century, he founded a library in the Sycamore Tavern structure near Montpelier, Virginia, in memory of his wife, Florence Lathrop Page. Under President Woodrow Wilson, Page was appointed as U. S. ambassador to Italy for six years between 1913 and 1919. There he supported the Czechoslovak Legion in Italy. Despite being untrained in Italian and having little experience in governmental affairs, Page was determined to do a good job. He eventually learned Italian, formed beneficial relationships with Italian government officials, and accurately reported on the Italian state during World War I.]] Page's postbellum fiction featured a nostalgic view of the South in step with what is termed Lost Cause ideology. Twisting the historical reality of slavery, enslaved people are depicted as faithful, happy and simple, slotted into a paternalistic society. For example, the formerly enslaved person in "Marse Chan" is uneducated, speaks phonetically, and has unrelenting admiration for his former master. The gentry are noble and principled, with fealty to country and to chivalry—they seem like knights of a different age. The strain epitomized by Page would carry through the postwar era, cropping up again in art with films like The Birth of a Nation. The ideology and thoughts that appear in Page's writing and in Southern ideology are no mere simplistic, archaic world view; they are part of a complex history that has informed, for worse and for better, the evolution of the Southern mind to 1940. Thomas Nelson Page lamented that the slavery era "good old darkies" had been replaced by the "new issue" (Blacks born after slavery) whom he described as "lazy, thriftless, intemperate, insolent, dishonest, and without the most rudimentary elements of morality" (pp. 80, 163). Page, who helped popularize the images of cheerful and devoted Mammies and Sambos in his early books, became one of the first writers to introduce a literary black brute. In 1898 he published Red Rock, a Reconstruction novel, with the heinous figure of Moses, a loathsome and sinister Black politician. Moses tried to rape a white woman: "He gave a snarl of rage and sprang at her like a wild beast" (pp. 356–358). The depiction of rape using animal metaphors was a common feature of American sentimental literature. He was later lynched for "a terrible crime". Page dealt with the morality of lynching by acquitting the mob from any guilt, holding, instead, the supposedly debased Blacks responsible for their own violent executions. In his 1904 essay, The Negro: The Southerner's Problem, he wrote:
Lynching does not end ravishing, and that is the prime necessity The charge that is often made, that the innocent are sometimes lynched, has little foundation. The rage of a mob is not directed against the innocent, but against the guilty; and its fury would not be satisfied with any other sacrifices than the death of the real criminal. Nor does the criminal merit any consideration, however terrible the punishment. The real injury is to the perpetrators of the crime of destroying the law, and to the community in which the law is slain
The crime of lynching is not likely to cease until the crime of ravishing and murdering women and children is less frequent than it has been of late. And this crime, which is well nigh wholly confined to the Negro race, will not greatly diminish until the Negroes themselves take it in hand and stamp it out
As the crime of rape of late years had its baleful renascence in the teaching of equality and the placing of power in the ignorant Negroes' hands, so its perpetuation and increase have undoubtedly been due in large part to the same teaching. The intelligent Negro may understand what social equality truly means, but to the ignorant and brutal young Negro, it signifies but one thing: the opportunity to enjoy, equally with white men, the privilege of cohabiting with white women. Likewise, Thomas Nelson Page complained that African American leaders should cease "talk of social equality that inflames the ignorant Negro," and instead, work to stop "the crime of ravishing and murdering women and children." In her effort to control the image of slavery and Civil War in the American mind, Mildred Lewis Rutherford, historian general of the United Daughters of the Confederacy from 1911 to 1916, urged that "no library should be without all of Thomas Nelson Page's books". Modern historian David W. Blight calls it "America's national tragedy" that American memory was informed by the "romantic fantasies" of writers like Page and Joel Chandler Harris, while the authentic memories of former slaves were largely forgotten. Page was an activist in stimulating the Association for the Preservation of Virginia Antiquities to mobilize to save historical sites at Yorktown and elsewhere, especially in the Historic Triangle of Virginia, from loss to development. He was involved in gaining Federal funding to build a seawall at Jamestown in 1900, protecting a site where the remains of James Fort were later discovered by archaeologists working on the Jamestown Rediscovery project. He died in 1922 at the age of 69 at Oakland, Virginia in Hanover County, Virginia.