Солтүстік Ирландиядағы «Біріккен Альстер Юнионисттік Партиясы» тарихы

Кіріспе

Біріккен Ульстер Юнионисттік партиясы (UUUP) – 1975 және 1984 жылдар аралығында Солтүстік Ирландияда болған унионисттік саяси партия. Ол 1970-ші жылдардың соңында «Авангардтық Прогрессивтік Партия» бөлінісінен туындады. «Авангард» дәстүрлі түрде Саннингдейл келісімінде бекітілген ұлтшылдармен міндетті билікті бөлісу тұжырымын қабылдамаған, бірақ Саннингдейл келісімінің сәтсіз аяқталуынан кейін Солтүстік Ирландия үшін жаңа келісім табу мақсатында Солтүстік Ирландия Конституциялық Конвенциясы құрылды. Конвенция барысында «Авангард» жетекшісі Уильям Крейг ұлтшыл Социал-демократиялық және Лейбористік партиясымен ерікті коалиция құруды ұсынды. «Авангардтың» көптеген мүшелері, оның ішінде партияның орынбасары Эрнест Бэрд, Орта Ольстерден сайланған Джон Данлоп және Шығыс Белфаст конвенциясының мүшесі (болашақ Ульстер Юнионисттік партиясының жетекшісі) Рег Эмпей бұл ұсынысты қабылдамады. Олар «Авангардтан» шығып, «Біріккен Ульстер қозғалысын» құрды. Бэрд бастапқыда бұл партия емес екенін мәлімдеді, себебі бастапқы мақсат – бірыңғай унионисттік партия құру болатын. Бұл мақсатқа қол жеткізе алмағаннан кейін, «Біріккен Ульстер қозғалысы» (UUUM) Бэрд басшылығымен, Эмпей орынбасары болып қайта құрылды. Көптеген сыншылар UUUP атын ирониялық деп атады, себебі ол «Авангардтан» бөлініп шыққан, ал «Авангард» өзі Ульстер Юнионисттік партиясынан бөлінген еді, сонымен қатар көптеген басқа унионисттік партиялар да бар болды. UUUP ұзаққа соқпады. 1979 жылғы жалпы сайлауда Данлоп өзінің мандатын сақтап қалды, бірақ бұл басқа унионисттік партиялармен ұлтшылдардың жеңіске жетпеуі үшін дауысты бөлуге келісім жасаған арқасында мүмкін болды. Бэрд басқа жерлерде Фермана және Оңтүстік Тирон округтерінде сайлауға түсті, унионисттік дауысты бөліп, нәтижесінде аз дауыс жинады. Бэрдтің кандидатурасы Франк Магуайрдің жеңісіне ықпал еткені айтылады. 1981 жылғы жергілікті сайлаулардан бұрын партияның құлдырауы байқалды, өйткені 1977 жылы сайланған 12 UUUP кеңесшісінің 4-і басқа унионисттік партияларға (2-і UUP-қа, 1-і DUP-қа және 1-і Ульстер халықтық унионисттік партиясына) өтті. Партия 1981 жылғы сайлауда сәтсіз өнер көрсетті, жалпы дауыс үлесі 1977 жылғы 2,8%-дан 1981 жылы 0,7%-ға дейін төмендеді. Ол тек 5 кеңес орынды жеңіп алды (7 орынға азайды), тіпті солардың бірі сайлау жүйесінің ерекшелігіне байланысты болды, себебі партия Лисберн округінің «E» бөлімінде барлығы 105 дауыс (1,6%) жинады, ал DUP 1,909 (30,0%) және UUP 1,830 (28,7%) дауыс алды. Алайда, партия басқа екі унионисттік партияның әрқайсысы бір ғана үміткер тікелей қойғандығынан және үлкен дауыс ауысуларынан пайдаланды, нәтижесінде күмәнді орынды жеңіп алды. 1982 жылы Солтүстік Ирландияның мемлекеттік хатшысын бақылауға алу үшін жаңа Солтүстік Ирландия Ассамблеясы құрылды. UUUP өте аз дауыс жинады, тіпті Данлоп өзінің Орта Ольстер сайлау округінде 3%-дан аспады. Партия көп ұзамай таратылды. Данлоп 1983 жылғы жалпы сайлауға дейін Орта Ольстерден депутат болып қалды, бірақ қайта сайлауға түспеді. Партияның ресми түрде таратылуы 1984 жылдың мамыр айында болды, Бэрд партияны таратып, жеке мүшелеріне қай унионисттік партияға қосылатынын өздері шешуге мүмкіндік берді.

The United Ulster Unionist Party (UUUP) was a unionist political party which existed in Northern Ireland between 1975 and 1984. It emerged from a division in the Vanguard Unionist Progressive Party in the late 1970s. Vanguard had traditionally opposed the concept of compulsory power sharing with nationalists enshrined in the Sunningdale Agreement, but after the failure of Sunningdale, the Northern Ireland Constitutional Convention was set up to provide a forum with the aim of finding a new settlement for Northern Ireland. During the proceedings the leader of Vanguard, William Craig, proposed a voluntary coalition with the nationalist Social Democratic and Labour Party. Many in Vanguard found this anathema, including the party's deputy leader Ernest Baird, Mid Ulster MP John Dunlop and East Belfast Convention member (and future Ulster Unionist Party leader) Reg Empey. They left Vanguard and formed the United Ulster Unionist Movement. Initially Baird denied that this was a party since the original aim was to create a single Unionist party. When this aim proved unattainable the UUUM relaunched as the United Ulster Unionist Party led by Baird with Empey as Deputy Leader. Many critics highlighted the irony of the name, given that the UUUP was a breakaway from Vanguard, itself a breakaway from the Ulster Unionist Party and there were many other Unionist parties in existence. The UUUP did not prosper long. In the 1979 general election Dunlop held his seat but only due to an agreement with other unionist parties to not divide the unionist vote where a nationalist might get elected. Elsewhere Baird stood in Fermanagh and South Tyrone, dividing the unionist vote but polling poorly. It has been argued that it was Baird's candidacy that ensured a victory for Frank Maguire in the seat. The decline was evident even before the local government elections of 1981 as 4 of the 12 UUUP councillors elected in 1977 had defected to other Unionist parties (2 to UUP, 1 to DUP and 1 to the Ulster Popular Unionist Party). The party had a miserable showing in the 1981 elections with its overall vote share declining from 2.8% in 1977 to 0.7% in 1981. It only won 5 council seats (a decline of 7 seats) and even then one of these was purely due to a quirk of the electoral system, as the party only polled 105 votes (1.6%) in Lisburn 'E' against 1,909 (30.0%) for the DUP and 1,830 (28.7%) for the UUP. However they benefited from the other two Unionist parties only putting up one candidate each and benefitted from hefty transfers to win an unlikely seat. In 1982 a new Northern Ireland Assembly was established to provide a degree of scrutiny over the Secretary of State for Northern Ireland. The UUUP got a derisory vote, with even Dunlop getting barely 3% of the vote in his Mid Ulster constituency. The party soon folded. Dunlop remained as MP for Mid Ulster until the 1983 general election but did not contest his seat. The formal end came in May 1984 when Baird dissolved the party and left it to individual members to choose which Unionist party to join in its wake.

Сайлау нәтижесі: 1979 жыл

Сайлау округі Тәуелсіз кандидат Дауыс саны % Орын Ферманга және Оңтүстік Тирон 10,607 17.0 4 Орта Ольстер 29,249 44.7 1