Теодор Руссо: Француз суретшісі және Барбизон мектебінің өкілі
Théodore Rousseau
Этьен Руссо – француз суретшісі, Барбизон мектебінің өкілі. Романтизм дәуіріндегі суретшілердің Париж салонымен күресін көрсетеді. Туған күні, өмірі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз суретшісі Этьен Пьер Теодор Руссо (15 сәуір 1812 – 22 желтоқсан 1867) – Барбизон мектебінің француз суретшісі.
French painter
Étienne Pierre Théodore Rousseau (April 15, 1812December 22, 1867) was a French painter of the Barbizon school.
Жастық шақ
Ол Францияның Париж қаласында буржуазиялық отбасында дүниеге келген. Алғашқыда ол негізгі білім алды, бірақ көп ұзамай сурет салуға қабілетті екенін көрсетті. Әкесі бастапқыда бұл шешімге риза болмаса да, ұлының бизнестен бас тартуымен келісіп, суретшінің өмірі бойы (өмірі ұлынан ұзақ болғандықтан) Париж салонының басшыларымен болған барлық дауларында оны қолдады. Теодор Руссо 1830 жылғы романтик суретшілердің суреттерін Париждегі жыл сайынғы көрмеге қоюдағы қиындықтарын бөлісті. Классикалық білім алған суретшілердің ықпалы оларға қарсы болды, және Руссо 1848 жылға дейін көпшілікке толыққанды таныстырылмады. Ол 1831, 1833, 1834 және 1835 жылдардағы Салондарда алты туындысын көрсетті, бірақ 1836 жылы оның маңызды туындысы Paysage du Jura [La descente des vaches] Салон төрешілерінен қабылданбады. 1836-1841 жылдар аралығында ол Салонға тағы сегіз жұмысты жіберді, бірақ олардың ешқайсысы қабылданбады. Содан кейін ол 1849 жылға дейін Салонға ешқандай жұмыс жібермеді, содан кейін оның үш ұсынысы да қабылданды. Ол баспасөзde жақтастары болды, және «le grand refusé» деген атақпен ол досы Теофил Торенің жазбалары арқылы танымал болды, кейін Англияға қоныс аударған және Бургер деген псевдониммен жазған сыншы. Осы жылдары Руссо өзінің ең жақсы суреттерін жасады: «Каштан аллеясы», «Ландердегі батпақ» (қазір Луврде сақталады), «Қырау» (қазір Америкада); ал 1851 жылы, 1848 жылы Салон қайта ұйымдастырылғаннан кейін, ол өзінің шедеврiн – «Орман шеті» (сонымен қатар Луврде сақталады) көрмеге қойды. Бұл сурет өңдеу жағынан «Фонтенбло орманүндөгі ашық алаң» композициясына ұқсас, бірақ тақырыбы сәл өзгеше. Аталған туынды Лондонның Гертфорд Хаусындағы Уоллес коллекциясында сақталады.
He was born in Paris, France in a bourgeois family. At first he received a basic level of training, but soon displayed aptitude for painting. Although his father regretted the decision at first, he became reconciled to his son forsaking business, and throughout the artist's career (for he survived his son) was a sympathizer with him in all his conflicts with the Paris Salon authorities. Théodore Rousseau shared the difficulties of the romantic painters of 1830, in securing for their pictures a place in the annual Paris exhibition. The influence of classically trained artists was against them, and not until 1848 was Rousseau presented adequately to the public. He had exhibited six works in the Salons of 1831, 1833, 1834 and 1835, but in 1836 his great work Paysage du Jura [La descente des vaches] was rejected by the Salon jury. He sent a total of eight further works to the Salon between 1836 and 1841; and yet none of them were accepted. Thereafter, he ceased sending work to the Salon until 1849, when all three of his submissions were accepted. He was not without champions in the press, and with the title of "le grand refusé" he became known through the writings of his friend Théophile Thoré, the critic who afterwards resided in England and wrote using the name Burger. During these years of artistic exile Rousseau produced some of his best pictures: The Chestnut Avenue, The Marsh in the Landes (now in the Louvre), Hoar Frost (now in America); and in 1851, after the reorganization of the Salon in 1848, he exhibited his masterpiece, The Edge of the Forest (also in the Louvre), a picture similar in treatment to, but slightly varied in subject from, the composition called A Glade in the Forest of Fontainebleau, in the Wallace Collection at Hertford House, London.
Барбизон және толығу мерзімі
Осы кезеңге дейін Руссо Барбизонда сирек-сирек тұрған, бірақ 1848 жылы ол ормандық ауылға қоныстанып, қалған өмірінің көп бөлігін сол жерде өткізді. Ол суреттерінен лайықты табыс табуға қол жеткізді (бірақ өлімінен кейін отыз жыл өткен соң олардың құнының оннан бір бөлігіне ғана бағаланды), және оның жанкүйерлерінің саны арта түсті. Ол билік тарапынан әлі де назарсыз қалды, тіпті оның шәкірті Нарцисс Вирджилио Диас 1851 жылы Құрмет Легионының кавалері атанды. Руссо марапатталмады, бірақ көп ұзамай оған Құрмет Кресі табысталды. Кейін ол Құрмет Легионының офицері болды. 1853 жылғы Әлемдік көрмеде Руссоның соңғы жиырма жылда қабылданбаған суреттерінің барлығы жиналып, оның туындылары сол жерде көрсетілген көптеген көркем топтардың ішіндегі ең үздіктерінің бірі деп мойындалды. Бірақ 1861 жылы аукционда суреттерін сәтті сата алмағаннан кейін, ол Парижден Амстердамға немесе Лондонға, тіпті Нью-Йоркке көшуді ойлады.
Until this period Rousseau had lived only occasionally at Barbizon, but in 1848 he took up his residence in the forest village, and spent most of his remaining days in the vicinity. He was now able to obtain fair sums for his pictures (but only about one tenth of their value thirty years after his death), and the number of his admirers increased. He was still ignored by the authorities, even while his mentee Narcisse Virgilio Diaz was made Chevalier of the Legion of Honour in 1851. Rousseau was left undecorated, but was nominated and awarded the Cross soon afterwards. He would eventually become an Officer of the Legion of Honor. At the Exposition Universelle of 1853, where all Rousseau's rejected pictures of the previous twenty years were gathered together, his works were acknowledged to form one of the best of the many splendid groups there exhibited. But, after an unsuccessful sale of his works by auction in 1861, he contemplated leaving Paris for Amsterdam or London, or even New York.
Кейінгі жылдар
Руссо содан кейін бірқатар бақытсыздықтарға ұшырады. Оның әйелінің психикалық денсаулығы нашарлаған, қартайған әкесі оған қаржылық көмекке мұқтаж болды, ал оның меценаттары аз болды. Сонымен қатар, ол ауру әйелімен уақытша кеткен кезде, оның үйінде тұратын жас жігіт (оның отбасының досы) Барбизон шағын үйінде өзіне-өзі қол жұмсады. 1863 жылы Альп тауларына саяхаттап, Монбланның суретін салғанда, өкпесі қабынуынан қауіпті түрде ауырды; ал Барбизонға оралғанда ұйқысыздыққа шалдығып, денсаулығы күрт нашарлады. Ол 1867 жылғы көрменің көркемсурет төрешілерінің төрағасы болып сайланды; алайда, жақсы наградалардан айырылғаны оның денсаулығына кері әсер еткен болуы мүмкін, себебі тамыз айында ол сал болып қалды. Ол сәл жақсарды, бірақ күзде бірнеше рет қайтадан ауырды. Қарашада жағдайы нашарлап, 1867 жылдың 22 желтоқсанында өмір бойы досы Жан-Франсуа Милледің куәлігінде қайтыс болды. Руссоның ең жоғары бағалаған шаруа суретшісі Милле оның өмірінің соңғы жылдарында оның қасында көп болды, ал ол қайтыс болғаннан кейін Милле Руссоның ауру әйеліне қамқорлық жасады. Руссоның тағы бір досы және көршісі Жюль Дюпре, өзі Барбизонның белгілі пейзаж суретшісі, Руссоның суретін қашан аяқтағанын білудегі қиындықтарын және оның, Дюпренің, кейде Руссо ұзақ уақыт жұмыс істеген кенептерді студиядан алып кететінін айтады. Руссо Диаздың жақсы досы болды, оған ағаштарды салуды үйретті, өйткені Диаз мансабының белгілі бір кезеңіне дейін тек адамдарды суретке түсіре аламын деп ойлаған.
Rousseau then suffered a series of misfortunes. His wife's mental health had worsened; his aged father became dependent on him for pecuniary assistance; his patrons were few. Moreover, while he was temporarily absent with his ill wife, a youth living in his home (a friend of his family) committed suicide in his Barbizon cottage. When he visited the Alps in 1863, making sketches of Mont Blanc, he became dangerously ill with inflammation of the lungs; and when he returned to Barbizon he suffered from insomnia and became gradually weakened. He was elected president of the fine art jury for the 1867 Exposition; however, his disappointment at being denied the better awards may have affected his health, for in August he became paralyzed. He recovered slightly, but was again attacked several times during the autumn. In November his condition worsened, and he died in the presence of his lifelong friend, Jean François Millet, on December 22, 1867. Millet, the peasant painter, for whom Rousseau had the greatest regard, had been much with him during the last years of his life, and at his death Millet assumed charge of Rousseau's ill wife. Rousseau's other friend and neighbor, Jules Dupré, himself an eminent landscape painter of Barbizon, relates the difficulty Rousseau experienced in knowing when his picture was finished, and how he, Dupré, would sometimes take away from the studio some canvas on which Rousseau was laboring too long. Rousseau was a good friend to Diaz, teaching him how to paint trees, for until a certain point in his career Diaz considered he could only paint figures.
Жұмыс
Руссоның суреттері мінезі жағынан әрқашан қатал, әсем бір қайғыға толы. Олар толыққанды картиналар деп есептелгенде жақсы аяқталады, бірақ Руссо өзінің тақырыптарын дамытуға көп уақыт жұмсағандықтан, оның толық аяқталған туындылары салыстырмалы түрде аз. Ол суреттің бір бөлігі егжей-тегжейлі орындалған, ал қалғаны біршама тұманды қалған көптеген картиналарды қалдырды; сондай-ақ, көптеген эскиздер мен су бояулары да бар. Оның қағазға монохромды түспен салған суреттері сирек кездеседі. Луврде оның көптеген жақсы суреттері бар, ал Уоллес коллекциясында оның ең маңызды Барбизон суреттерінің бірі сақталған. Лондондағы Виктория және Альберт мұражайындағы Ионидтер коллекциясында да оның туындысын кездестіруге болады.
Rousseau's pictures are always grave in character, with an air of exquisite melancholy. They are well finished when they profess to be completed pictures, but Rousseau spent so much time developing his subjects that his absolutely completed works are comparatively few. He left many canvases with parts of the picture realized in detail and with the remainder somewhat vague; and also a good number of sketches and water color drawings. His pen work in monochrome on paper is rare. There are a number of good pictures by him in the Louvre, and the Wallace collection contains one of his most important Barbizon pictures. There is also an example in the Ionides collection at the Victoria and Albert Museum in London.