Кіріспе
Александрия және Рим шіркеуінің диаконы, 530 жылы антипапа Диоскор (өлді: 14 қазан 530) – 506 жылдан бастап Александрия және Рим шіркеуінің диаконы болды. Папа Феликс IV қайтыс болғаннан кейін өткен даулы сайлауда, сайлаушылардың көпшілігі оны папа етіп таңдады, Феликс папасының Бонифаций II-ні мұрагер етіп тағайындау тілегіне қарамастан. Бірақ Диоскор сайлаудан кейін бір айдың ішінде қайтыс болды, соның салдарынан Бонифаций папа болып сайланды және Диоскор антипапа деп танылды.
Dioscorus (died 14 October 530) was a deacon of the Alexandrian and the Roman church from 506. In a disputed election following the death of Pope Felix IV, the majority of electors picked him to be pope, in spite of Pope Felix's wishes that Boniface II should succeed him. However, Dioscorus died less than a month after the election, allowing Boniface to be consecrated pope and Dioscorus to be branded an antipope.
Диакондық
Алғашында Александрия шіркеуінің диаконы болған Диоскор Миафизизмге қарсылас болғандықтан қашуға мәжбүр болды және 506 жылы Лоурентийлік схизма кезінде Римге келді. Римде ол рим дін қызметкерлерінің қатарына қабылданды және көп ұзамай Рим шіркеуінде зор ықпалға ие болды. Джеффри Ричардс оның Ұлы Теодорих патшаны Симмахты толыққанды папа деп мойындауға көндіргенін айтады. Кейін, папа Хормиздас тұсында ол Константинопольдегі император Юстиниан I сарайына паптық апокрисиарий, яки легат ретінде жіберілді, Акакийлік схизманы аяқтады және Хормиздасты теопашизмді қабылдамауға ықпал етті. Феликс IV понтификаты кезінде ол провизантиялық партияның мойындалған жетекшісі болды.
Папаны таңдау
Папа Феликс IV Бонифацийдің өзінен кейін мұрагер болғанын қалады, ішінен бір бөлігі өзі билікке келгенде болған тәртіпсіздіктерді болдырмау үшін. Сонымен қатар, Ричардс оны дін қызметкерлері, епископтар және аристократтардың готикалық бағытты қолдайтын тобының мүшесі ретінде сипаттайды, ал оның "басты мақсаты, алайда, готикалық бағытты қолдайтын топтың папалық билікті бақылауда ұстап тұруын қамтамасыз ету болды". VI ғасырда папалар өздерінің мұрагерлерін ресми емес жолмен тағайындау дәстүрі қалыптасқан, бірақ Феликс одан да әрі барып, Бонифацийді ресми түрде тағайындайтын жарлық шығарды және ауру төсегінде оған паллийін берді, егер Феликс жазылса, Бонифаций оны қайтарып береді деген шартпен. Алайда, Сенат бұл процестен бұрынғысынан шеттетілгеніне ашуланып, елден қуу және мүлікті тәркілеу жазасымен, папа Феликс тірі болғанда ешкімнің кандидатураны қабылдауына немесе оны талқылауына тыйым салатын жарлық шығарды. Ричардс дін қызметкерлерінің осындай наразылық білдірмегенін айтады, "мүмкін, дін қызметкерлерінің көпшілігі осы мәселеде Сенатпен келісіп, папа Феликс әрекетін сынағандықтан". 22 қыркүйекте 530 жылы Феликс қайтыс болғаннан кейін Латеран сарайында өткен сайлауда сайлаушылардың көпшілігі Диоскорға дауыс берді; Ричардс олардың кейінгі бағыну актісіне сүйене отырып, кемінде 60 римдік дін қызметкері Диоскорды қолдады деп қорытындылады. Бонифацийдің жақтастары Юлия базиликасына шегініп, Бонифацийді сайлады. Диоскор кейін Шығыс тарапынан папа ретінде мойындалды. Оның тағайындалу мүмкіндіктері нашар көрінсе де, дау Диоскордың үш аптадан кейін 14 қазанда қайтыс болуымен шешілді. Византиялық фракция басшысыз қалды; Феликс тілегі орындалды және оның таңдаған кандидаты Бонифаций II папа болды.
Мұра
Liber Pontificalis-ке сәйкес, Бонифаций Диоскорды тағайындаған дін қызметкерлерін оның тағайындалуын қайтарып алуға және оның есімін айыптауға мәжбүрлеген. Бұл құжат кейіннен жойылды, алайда Liber Pontificalis-те қарама-қайшы мәліметтер бар: бір жерде Папа Агапет I өзінің қызметін бастағанда көпшілік алдында осы құжатты өртеп жібергендігі айтылады, ал екінші бір жерде осы құжатты Бонифацийдің өзі өртеп жібергендігі жазылған.