Кіріспе

918-939 жылдар аралығында Франкония герцогы

Эберхард III (шамамен 885 – 2 қазан 939), Конрадиндер әулетінің мүшесі, 918 жылдың желтоқсанында ағасы король Конрад I-ден кейін Франкония герцогы болды. 926-928 жылдары ол Лотарингияны да басқарды.

Өмір

Эберхард Конрад Ескінің және оның әйелі Глисмуттың (924 ж. қайтыс болған) екінші ұлы, мүмкін Каролингтер императоры Арнульф Каринтияның заңсыз қызы. Конрадтар, Франконияның Лахнгау аймағындағы графтар, Каролингтердің адал қолдаушылары болды. Сонымен қатар, олар Франконияда басымдық үшін Бабенбергтердің герцогы Генрих Франконияның Бамберг қамалындағы ұлдарымен күшті бәсекелесті. 906 жылы екі тарап Фрицлар маңында шайқасты. Конрад Ескі және Бабенбергтердің екеуі қаза тапты. Бабенбергтердің арасындағы араздық король Людовик Бала Конрадтар жағына шығып, Конрад Кіші Франконияның герцогы болып билік құрғаннан кейін аяқталды. 911 жылы король Людовик ерте қайтыс болғаннан кейін, саксон, шваб және бавария княздары Конрадты Шығыс Францияның жас патшасы етіп сайлады. Ағасының билігі кезінде Эберхард 913 жылдан бастап Франконияның Гессенгау және Персгау, 913 және 928 жылдары Жоғарғы Лахнгау графтары болып көрінді. Ол бауырын Баварияның герцогы Арнульф пен Саксонияның Генрихке (Генрих Фулер) қарсы қолдады. 914 жылы ол Франкония маркграфы лауазымын алды; алайда, өз талаптарын іске асыра алмағандықтан, Генрихтің марқұм герцог Бурхардтың Тюрингия жерлерін басып алуына куә болды. 918 жылы желтоқсанда Форххаймда өлім төсегінде король Конрад өзінің мұрагерлігін анықтау үшін неміс княздарын жинады. Ортағасырлық жылнамашы Видукинд Корвейдің айтуынша, ол Эберхардты неміс тәжіне деген кез келген ниеттен бас тартуға және империяның сайлаушы княздарын өзінің бұрынғы қарсыласын, Оттондық герцог Генрих Фуллерді мұрагер ретінде таңдауға көндірді. Эберхард 919 жылы мамыр айында Фрицларда өткен Императорлық мәжілісте Генрихке патшалық белгілерін табыс етуге міндеттелді. Конрад мұны саксондар мен франктар арасындағы ұзақ созылған араздықты тоқтатудың және империяның неміс герцогтықтары негізінде кішігірім мемлекеттерге ыдырауын болдырмаудың жалғыз жолы деп санады. Эберхард ағасының орнын Франкония герцогы болып иемденді және жаңа патша Генрих І-нің адал қолдаушысы болды. Генрих қиын жағдайдағы және тыныштанбайтын Лотарингия герцогтігін қайта бағындырғаннан кейін, 926 жылы оған регент лауазымын да берді. Эберхард Лотарингия жерлерін тез тұрақтандырып, 928 жылы Генрих өзінің қызы Герберганың күйеуі Гилбертке құтқарып алғанға дейін билік жүргізді. Алайда Генрих қайтыс болғаннан кейін, Эберхард патшаның билігін нығайтуға ұмтылған оның ұлы және мұрагері Отто І-мен қақтығысқа түседі. 937 жылы франк герцогы Пеккельсхайм маңындағы Хелмерн қамалын басып алды. Патша Отто екі тарапты Магдебургтегі патша сотына шақырды, онда Эберхардқа айыппұл төлеуге бұйырылды, ал оның лейтенанттары өлі иттерді жұрт алдында алып жүруге сотталды, бұл өте қорлау жаза болды. Ашуға буырқанған Эберхард Оттоның қарсыластарына қосылып, 938 жылы Оттоның туған інісі Тахмар және Баварияның жаңа герцогы Эберхард, марқұм герцог Арнульфтің ұлымен бірге көтеріліс ұйымдастырды. Көтеріліс көп ұзамай басылды; Тахмар Эресбург қамалында өлтірілді, ал Баварияның Эберхарды оның ағасы Бертольд герцог ретінде алмастырды (938-945). Король Оттомен қысқа уақыт татуласқаннан кейін Эберхард Лотарингия герцогы Гилберт, Майнц архиепискобы Фредерик және Оттоның інісі Генрихпен одақтасып, жаңа көтеріліс жасады. Олардың біріккен күштері Оттоның билігіне үлкен қауіп төндірді; алайда, 939 жылы 2 қазанда көтерілісшілер Адернах шайқасында жеңілді. Франкониялық Эберхардты оның Конрадтық туысы Веттерау графы Одо өлтірді деп есептеледі, содан кейін оның герцогтығы тартылып алынып, 1039 жылы тарағанға дейін тікелей императорлық иелік болып қалды.