Роберт Бенчли: Американдық юморист және актер өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Американдық жазушы және актер (1889 – 1945)

Роберт Чарльз Бенчли (15 қыркүйек 1889 – 21 қараша 1945) – американдық юморист, газетке мақала жазушы және киноактер ретінде кеңінен танымал. Гарвард университетінде оқып жүрген кезінде "The Harvard Lampoon" журналындағы жұмысынан бастап, "Vanity Fair" және "The New Yorker" журналдарындағы эсселері мен мақалалары, сондай-ақ оның танымал қысқа фильмдері арқылы Бенчлидің әзіл-қалжың стилі оған өмір бойы құрмет пен табыс әкелді. Нью-Йорктегі Алгонкин дөңгелек үстелінің әріптестерінен бастап, өркендеп келе жатқан киноиндустриядағы замандастарына дейін Бенчли өзінің юморымен танылды. Бенчли ең әуелі "The New Yorker" журналына қосқан үлесімен есте қалады; оның осы басылымдағы эсселері, мазмұнына қарамастан не абсурдты болса да, көптеген қазіргі заманғы юмористтерге үлкен әсер етті. Ол Голливудта да өзін танытты, оның "Қалай ұйықтауға болады?" атты қысқа фильмі үлкен сәттілікке ие болып, 1935 жылғы "Оскар" сыйлығының "Ең үздік қысқа фильм" номинациясын жеңіп алды. Ол Альфред Хичкоктың "Шетелдік тілші" (1940) және "Жақсы қыз ба?" (1941) сияқты фильмдерде де көптеген есте қаларлық рөлдерді ойнады. Сонымен қатар, Бенчли Уолт Диснейдің "Қарсыласатын Аждаһа" (1941) фильмінде өзінің ролін сомдады. Оның мұрасы – жазба жұмыстары және көптеген қысқа фильмдердегі қатысулары.

Ерте өмір

Роберт Бенчли 1889 жылдың 15 қыркүйегінде Массачусетс штатының Вурчестер қаласында Чарльз Генри Бенчли мен Мария Джейн (Моран) отбасындағы екінші ұл ретінде дүниеге келді. Олардың түбі – Уэльс және Солтүстік Ирландия (протестант) тегі, екеуі де колониялық дәуірден келген. Оның әкесі Азамат соғысы кезінде екі жыл Одақ армиясында қызмет еткен, ал содан бұрын төрт жыл теңіз күштерінде болған. Кейін ол Вурчестерге қайта оралып, үйленді және қалалық хатшы болып жұмыс істеді.

Эдмунд бауырластың қайтыс болуы

Роберттің ағасы Эдмунд (3 наурыз 1876 жылы туған) 1898 жылы Вест-Пойнтта 4-курс студенті болған. Оның курсы Испания-Америка соғысына дайындық үшін мерзімінен бұрын бітірілді. Ол 1 шілдеде Сан-Хуан төбесіндегі шайқаста қаза тапты. Отбасына хабар жеткенде Марияның ойсыраған реакциясы: "Неге Роберт болмады?!" болды. Роберт (сол кезде тоғыз жаста болған) осы сөзді естігеніне қатысты әртүрлі мәліметтер бар. Сонымен қатар, Эдмундтың қазасы туралы хабар 4 шілде мерекесінде келгендіктен, Роберт өмірінің соңына дейін фейерверктерді Эдмундтың өлімімен байланыстырды.

Әйелімен танысу

Роберт Бенчли Вурчестердегі орта мектепте Гертруда Дарлингпен танысты. Олар Гарвард университетінде оның соңғы курсында жағдаспады, ал 1914 жылдың маусым айында үйленді. Бір жыл өткен соң олардың тұңғыш ұлы Натаниел Бенчли дүниеге келді. 1919 жылы екінші ұлдары Роберт Бенчли кіші туды.

Білім

Роберт Вурчестердегі Оңтүстік орта мектебінде оқыды және орта мектепте академиялық және саяхаттық театрлық қойылымдарға қатысты. Марқұм ағасының никесіндегі Лилиан Дюрияның қаржылық көмегінің арқасында ол Нью-Гэмпшир штатының Эксетер қаласындағы Филипс Эксетер академиясына орта мектептің соңғы жылында оқуға түсе алды. Бенчли 1908 жылы Гарвард университетіне оқуға түсті, бұл да Дюрияның қаржылық көмегімен мүмкін болды. Ол алғашқы курста «Дельта Упсилон» студенттік қауымдастығына қосылды және мектепте жақсы оқып жүргенде, Филипс Эксетерде бастан кешкен достық қарым-қатынасты жалғастырды. Ол ағылшын тілі және үкімет сабақтарында жақсы нәтижелер көрсетті. Оның юморі мен стилі осы кезеңде көріне бастады: Бенчли жиі өзінің студенттерді көңілдіруіне шақырылды, ал сыныптастары мен профессорларының пародилері өте танымал болды. Оның өнерлері оған жергілікті даңқ әкелді, ал кампустағы көптеген ойын-сауық шаралары мен кампустан тыс көптеген жиналыстар Бенчлидің талантын пайдаланды. Гарвардтағы алғашқы екі жылында Бенчли «Гарвард Адвокат» және «Гарвард Лампун» басылымдарында жұмыс істеді. Ол үшінші курста «Лампун» журналының директорлар кеңесіне сайланды. Бенчлидің сайлануы ерекше жағдай болды, себебі ол басылымның көркем редакторы болды, ал кеңес лауазымдары әдетте штаттың ең көрнекті жазушыларына берілетін. «Лампун» лауазымы Бенчлиге көптеген басқа мүмкіндіктерді ашты, ол тез арада «Сигнет қоғамы» клубына қабылданды, сондай-ақ сол кездегі Бостон Папирус клубының жалғыз студенті болды. «Лампундағы» міндеттерімен қатар Бенчли бірнеше театрлық қойылымдарда ойнады, соның ішінде «Хэсти Пудингтің» «Кристалл көруші» және «Нөлден төмен» қойылымдарында. Ол 1912 жылы «Пудингтің» κροκόδιλος (Крокодилос) лауазымын да атқарды. Бенчли осы жетістіктерін есінде сақтап, колледжден кейін мансапты жоспарлай бастады. Ағылшын тілінің профессоры Чарльз Таунсенд Коупленд Бенчлиге жазушы болуды ұсынды, ал Бенчли және болашақ Бенчли иллюстраторы Глуас Уильямс «Лампуннан» театрлық шолуларды жазу және иллюстрациялау бойынша еркін жұмыс істеуді қарастырды. Тағы бір ағылшын тілінің профессоры Бенчлиге Кертис баспасымен сөйлесуді ұсынды; бірақ Бенчли бастапқыда бұл идеяға қарсы болды және ақырында Филадельфиядағы мемлекеттік қызмет кеңсесінде жұмысқа орналасты. Соңғы курста ауруға байланысты академиялық сәтсіздікке ұшырағандықтан Бенчли 1913 жылы кредиттерін аяқтағанға дейін Гарвардтан бакалавр дәрежесін алмады. Оның кемшілігі – «ғылыми мақала» тапсыру болды, оны Бенчли АҚШ-Канада балық аулау дауы туралы трактатпен түзетті, ол балықтың көзқарасынан жазылған. Диплом алғаннан кейін көп ұзамай Кертиске жұмысқа орналасты. Қыркүйек айында ол Кертиске толық уақытты қызметкер ретінде қабылданды, оның жаңа басылымына, «Obiter Dicta» журналына материалдар дайындады. Бірінші нөмір басшылық тарапынан сынға ұшырады, олар оны «тымырлық, тым шашыраңқы және мүлдем әсерлі емес» деп санады. Бенчли мен «Obiter Dicta» журналының жағдайы жақсармады, ал компанияның банкеті кезінде жасалған сәтсіз әзіл Бенчли мен оның басшылары арасындағы қарым-қатынасты одан әрі шиеленістірді. Ол басылымда өз дауысын дамытуға тырысты, бірақ Бенчли мен Кертис үйлесімді болмады, сондықтан ол жұмыстан кетті, себебі Кертис Бенчлидің лауазымын жоюды жоспарлап, оған Бостонда жақсы жалақымен жұмыс ұсынды. Бенчли келесі жылдары бірнеше ұқсас жұмыс істеді. Оның көпшілік алдында сөйлеуге қайта оралуы 1914 жылы Гарвард-Йейл футбол ойынынан кейін болды, онда ол «профессор Сунгтың» футбол туралы қытай тілінде сұрақ-жауап сессиясын өткізуімен байланысты әзіл ойынды ұсынды. Жергілікті баспасөз бұл оқиғаны «қытай профессорының оқиғасы» деп атады, Сунгтың рөлін АҚШ-та отыз жылдан астам уақыт өмір сүрген қытай-американдық ойнады және Бенчли «аударған» кезде қытай тілінде сұрақтарға жауап беретінін айтты. Оның даңқы артып келе жатқанда, Бенчли фриланс жұмысын жалғастырды, оның ішінде 1914 жылы «Vanity Fair» журналына алғашқы ақы төленген мақаласы «Кітап жазу туралы кеңестер» деп аталды, ол сол кездегі танымал ғылыми емес мақалалардың пародиісі болды. Бенчлидің мақалаларын «Vanity Fair» кейде сатып алса да, оның жұмысы тұрақсыз болды, сондықтан ол «New York Tribune» газетінде жұмысқа орналасты. Бенчли «Трибун» газетінде тілші болып жұмыс істеді. Ол өте нашар тілші болды, басқа газеттерде келтірілген адамдардан мәлімдемелер ала алмады, ақырында қала бойынша лекцияларды жабуда сәттілікке жетті. Газеттің жексенбілік журналы іске қосылғанда оған жұмыс ұсырылды және жұмысқа орналасқаннан кейін жақын арада журнал штатына ауыстырылды, ақырында бас жазушы болды. Ол аптасына екі мақала жазды: біріншісі – әдеби емес кітаптар туралы шолу, екіншісі – оның қалауынша жазылған мақала. Осы еркіндік оның жұмысына жаңа өмір сыйлады, ал журналдағы оның мақалаларының сәттілігі редакторларды газетте оның авторлық атын көрсетуге көндірді. Бенчли 1916 жылдың басында «Vanity Fair» журналында П.Г.Вудхаустың орнына Нью-Йорктегі театрды шолумен айналысты. Бұл «Трибун» журналының қызметкерлерін мақалалар үшін шығармашылыққа шабысданды (мысалы, «The Thirteenth Chair» қойылымының актерлеріне Бенчлиді майыт рөлінде ойнауға шақыру), бірақ журналдағы жағдай нашарлады, өйткені бейбітшіл Бенчли Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысты «Трибунның» риторикасына наразы болды, ал «Трибун» редакторлары журналдың өзгеретін стилі мен беймүміндігіне наразы болды. 1917 жылы «Трибун» журналды жапты, Бенчли тағы да жұмыссыз қалды. «Vanity Fair» журналындағы редакторлық лауазым босатылғанда, Бенчли фриланс жұмысын жалғастыруға шешім қабылдады, өйткені ол журналда өзінің есімін жариялаған. Бұл фриланс әрекеті жақсы басталған жоқ, Бенчли екі ай ішінде «Vanity Fair» журналына бір ғана мақала сатты және көптеген кері жауаптар жинады. Бродвей өндірушісі Уильям А.Брэдиден баспасөз агенті лауазымы ұсылғанда, Бенчли көптеген әріптестерінің кеңесіне қарамастан оны қабылдады. Бұл тәжірибе жаман болды, өйткені Брэдимен жұмыс істеу өте қиын болды. Бенчли 1918 жылдың басында федералдық үкіметтің Ұшақтар кеңесінің жарнама директоры болу үшін кетіп қалды. Оның ондағы тәжірибесі де жақсы болған жоқ, және «Трибун» газеті жаңа редакциялық басшылықпен қайта оралу мүмкіндігі туғанда, Бенчли оны қабылдады. «Трибунда» Бенчли, жаңа редактор Эрнест Груэнингпен бірге, «Трибун Графикалық» деп аталатын он екі беттік суреттер қосымшасын басқарды. Екеуіне үлкен еркіндік берілді, бірақ Бенчлидің соғыс туралы жазбалары және афроамерикандық полктерге, сондай-ақ Оңтүстік АҚШ-тағы линчевание туралы провокациялық суреттерге баса назар аударуы басшылық тарапынан сынға ұшырады. Екеуінің де Германияға жақындығы туралы айыптаулар (АҚШ Германиямен соғыс жүргізіп жатқан кезде) Бенчлидің қысқа хат арқылы отставкаға келуіне әкелді, онда Груэнингтің айыптамаларының «ұтымды дәлелінің жоқтығы» және басшылықтың «үш жыл ішінде газетті газет сияқты көрінуге қол жеткізген алғашқы адамның беделін түсіруге жасаған әрекеттері» айтылды. Бенчли «Liberty Loan» бағдарламасымен жарнамалық жұмыс істеуге мәжбүр болды және «Collier’s» журналы оған ортақ редактор лауазымын ұсынғанға дейін фриланс жұмысын жалғастырды. Бенчли бұл ұсынысты «Vanity Fair» журналына айтты, өйткені ол «Vanity Fair» журналын жақсырақ деп санады, және «Vanity Fair» журналы оған бас редактор лауазымын ұсынды. Ол оны қабылдады және 1919 жылы жұмысын бастады. Бенчлидің ерте кәсіби мансабына канадтық экономист, ғалым және юморист доктор Стивен Ликоктың құрметі мен достығы зор әсер етті. Ликок Бенчлидің жарияланған юморы мен зиялылығын жақыннан қадағалап, олардың арасында хат алмасуды бастады. Ол кейде Бенчлидің тақырыбын қарызға алғанын мойындады.

Robert grew up and attended South High School in Worcester and was involved in academic and traveling theatrical productions during high school. Thanks to financial aid from his late brother's fiancée, Lillian Duryea, he could attend Phillips Exeter Academy in Exeter, New Hampshire for his final year of high school. Benchley enrolled at Harvard University in 1908, again with Duryea's financial help. He joined the Delta Upsilon fraternity in his first year, and continued to partake in the camaraderie that he had enjoyed at Phillips Exeter while still doing well in school. He did especially well in his English and government classes. His humor and style began to reveal themselves during this time: Benchley was often called upon to entertain his fraternity brothers, and his impressions of classmates and professors became very popular. His performances gave him some local fame, and most entertainment programs on campus and many off campus meetings recruited Benchley's talents. During his first two years at Harvard, Benchley worked with the publications Harvard Advocate and the Harvard Lampoon. He was elected to the Lampoons board of directors in his third year. The election of Benchley was unusual, as he was the publication's art editor and the board positions typically fell to the foremost writers on the staff. The Lampoon position opened a number of other doors for Benchley, and he was quickly nominated to the Signet Society meeting club as well as becoming the only undergraduate member of the Boston Papyrus Club at the time. Along with his duties at the Lampoon, Benchley acted in a number of theatrical productions, including Hasty Pudding productions of The Crystal Gazer and Below Zero. He also had the position of κροκόδιλος (Crocodilos) for the Pudding in 1912. Benchley kept these achievements in mind as he began to contemplate a career for himself after college. Charles Townsend Copeland, an English professor, recommended that Benchley become a writer, and Benchley and future Benchley illustrator Gluyas Williams from the Lampoon considered doing freelance work writing and illustrating theatrical reviews. Another English professor recommended that Benchley speak with the Curtis Publishing Company; but Benchley was initially against the idea, and ultimately accepted a job at a civil service office in Philadelphia. Owing to an academic failure during his senior year due to an illness, Benchley would not receive his Bachelor of Arts from Harvard until the completion of his credits in 1913. His shortcoming was the submission of a "scholarly paper" – which Benchley eventually rectified by a treatise on the U. S. – Canadian Fisheries Dispute, written from the point of view of a cod. He took a position with Curtis soon after he received his diploma. In September, he was hired by Curtis as a full time staff member, preparing copy for its new house publication, Obiter Dicta. The first issue was criticized by management, who felt it was "too technical, too scattering, and wholly lacking in punch." Things did not improve for Benchley and Obiter Dicta, and a failed practical joke at a company banquet further strained the relationship between Benchley and his superiors. He continued his attempts to develop his own voice within the publication, but Benchley and Curtis were not a good match, and he eventually quit, as Curtis was considering eliminating Benchley's role and he had been offered a job in Boston with a better salary

Benchley had a number of similar jobs during the following years. His re entry into public speaking followed the annual Harvard–Yale football game in 1914, where he presented a practical joke involving "Professor Soong" giving a question and answer session on football in Chinese. In what the local press dubbed "the Chinese professor caper," Soong was played by a Chinese American who had lived in the United States for more than thirty years, and pretended to answer questions in Chinese while Benchley "translated". While his fame increased, Benchley continued with freelance work, which included his first paid piece for Vanity Fair in 1914, titled "Hints on Writing a Book," a parody of the non fiction pieces then popular. While Benchley's pieces were bought by Vanity Fair from time to time, his work was sporadic, and he accepted a job with the New York Tribune. Benchley started at the Tribune as a reporter. He was a very poor one, unable to get statements from people quoted in other papers, and eventually had greater success covering lectures around the city. He was promised a job with the Tribunes Sunday magazine when it launched, and he was transferred to the magazine's staff soon after he was hired, eventually becoming chief writer. He wrote two articles a week: the first a review of non literary books, the other a feature style article about whatever he wanted. The liberty gave his work new life, and the success of his pieces in the magazine convinced his editors to give him a signed byline column in the Tribune proper. Benchley filled in for P. G. Wodehouse at Vanity Fair at the beginning of 1916, reviewing theatre in New York. This inspired staff at the Tribune magazine to creativity for articles (such as arranging for the producers of The Thirteenth Chair to cast Benchley as a corpse), but the situation at the magazine deteriorated as the pacifist Benchley became unhappy with the Tribunes rhetoric concerning World War I, and the Tribune editors were unhappy with the evolving style and irreverence of the magazine. In 1917, the Tribune terminated the magazine, and Benchley was out of work again. When a rumored vacancy for an editorial job at Vanity Fair failed to happen, Benchley decided he would continue freelancing, having made a name for himself at the magazine. This freelancing attempt did not start out well, with Benchley selling just one piece to Vanity Fair and accumulating countless rejections in two months. When a position as press agent for Broadway producer William A. Brady was offered, Benchley accepted it, against the advice of many of his peers. This experience was a poor one, as Brady was extremely difficult to work for. Benchley resigned to become a publicity director for the federal government's Aircraft Board at the beginning of 1918. His experience there was not much better, and when an opportunity was offered to return to the Tribune with new editorial management, Benchley accepted it. At the Tribune, Benchley, along with new editor Ernest Gruening, was in charge of a twelve page pictorial supplement titled the Tribune Graphic. The two were given a good deal of freedom, but Benchley's coverage of the war and emphasis on African American regiments as well as provocative pictorials about lynching in the southern United States earned him and Gruening scrutiny from management. Amid accusations that both were pro German (the United States was fighting Germany at the time), Benchley tendered his resignation in a terse letter, citing the lack of "rational proof that Dr. Gruening was guilty of charges made against him " and management's attempts to "smirch the character and the newspaper career of the first man in three years who has been able to make the Tribune look like a newspaper". Benchley was forced to take a publicity job with the Liberty Loan program, and he continued to freelance until Collier's magazine offered him an associate editor job. Benchley mentioned this offer to Vanity Fair to see if they would match it, as he felt Vanity Fair was the better magazine, and Vanity Fair offered him the job of managing editor. He accepted and began work there in 1919. An influence upon Benchley's early professional career was the admiration and friendship of the Canadian economist, academic, and humorist Dr. Stephen Leacock. Leacock closely followed the increasing body of Benchley's published humor and wit, and began correspondence between them. He admitted to occasional borrowing of a Benchley topic for his own writings. Eventually, he began lobbying gently for Benchley to compile his columns into book form, and, in 1921, was delighted when the result of his nagging Of All Things was published. The British edition of the book included a Leacock introduction, and Benchley, for his part – in a tribute to Leacock – later said he read everything Leacock ever wrote.

"Вэнити Фэр" журналы және оның салдары

Бенчли "Вэнити Фэйр" журналында Гарвардтың "Лампун" және "Хэсти-Пуддинг" театрының түлектері Роберт Эммет Шервудпен және болашақ досы және әріптесі Дороти Паркермен бірге жұмысын бастады. Паркер бұрынғы жылдары П. Г. Вудхаустың театр сыншысының орнын иеленген еді. "Vanity Fair" журналының форматы Бенчлидің стиліне өте жақсы сәйкес келді, оның мақалалары әзіл-сықаққа толы, көбінесе пародиалар түрінде жарық көрді. Бенчлидің жұмысы әдетте айына екі рет жарияланды. Ол өзінің кейіпкерлерін пайдаланған бірнеше мақалаларын Брайтон Перри деген псевдониммен жазды, бірақ көпшілігін өзінің атынан шығарды. Шервуд, Паркер және Бенчли жақын дос болып, жиі "Альгонкин" қонақүйінде ұзақ тамақтанатын. Редакциялық басшылар Еуропаға сапарға кеткенде, үш досы осы мүмкіндікті пайдаланып, жергілікті театр әлемін сынап, канадалық хоккейдің АҚШ сәніне тигізген әсері сияқты түрлі тақырыптарға пародиалық пікірлер жазды. Бұл Шервудты алаңдатты, себебі ол бұл оның жақын арадағы жалақысын көтеруіне кедергі келтіруі мүмкін деп ойлады. "Вэнити Фэр" журналындағы жағдай басшылық қайтып келгеннен кейін нашарлады. Олар қызметкерлердің жалақысы туралы әңгімелесуіне тыйым салатын ескерту таратты. Бенчли, Паркер және Шервуд өздерінің қарсы ескертулерін жазды, содан кейін мойындарына жалақыларын көрсететін плакаттар ілді. Басшылық кешіккен қызметкерлерге "кешіккендерге" арналған қағаздарды беруге тырысты. Олардың бірінде Бенчли 44-ші көшедегі пілдердің үйіршігі туралы өте ұзақ және күрделі түсіндірме жазды. Бұл мәселелер кеңселердегі жағдайдың нашарлауына себеп болды, нәтижесінде Паркер жұмыстан босатылды, бұл оның театрлық рецензияларында сынға алған пьесалардың продюсерлерінің шағымдарына байланысты болды. Паркердің жұмыстан босатылғанын білген Бенчли өзі де отставкаға кетті. Бұл туралы "Time" журналында Бенчли, Паркер және басқалармен бірге түскі ас ішкен Александр Вулкотт айтты. Бенчлидің отставкаға кеткен кезде екі баласы болғандықтан, Паркер оны "Мен көрген ең ұлы достық акт" деп атады. Бенчли отставкаға кеткеннен кейін көптеген жеке жұмыс ұсыныстарын алды. Ол үнемі жұмыс істеді, бірақ өте жалқау екенін айтты. Оған "The Home Sector" журналы үшін қарапайым мақалаға 200 доллар, ал "New York World" газетінен кітап туралы рецензия жазу үшін "Vanity Fair"-да алған жалақысымен тең апталық төлем ұсынылды. "Кітаптар және басқа да нәрселер" деген атаумен жарық көрген мақалалар бір жыл бойы жарияланды, онда кірпіш қалау сияқты қарапайым тақырыптар да бар болды. Бірақ Бенчлидің Дэвид Лоуренс үшін жазған синдикаттық мақаласы "New York World" газетінің басшыларының наразылығын тудырды, соның салдарынан "Кітаптар және басқа да нәрселер" тоқтатылды. Бенчли жеке жұмысын жалғастырып, түрлі басылымдарға, соның ішінде "Life" журналына әзіл-сықақ мақалаларын жіберді (юморист Джеймс Турбер "Life" журналын оқудың жалғыз себебі Бенчлидің мақалалары екенін айтты). Ол достарымен "Альгонкин" қонақүйінде кездесуін жалғастырды, ал топ "Альгонкин дөңгелек үстелі" деп танылды. 1920 жылдың сәуірінде Бенчли "Life" журналында театр сыншысы болып жұмысқа орналасты, ол 1929 жылға дейін үнемі айналысып, ақырында драма бөлімін толық бақылауға алды. Бірнеше жылдан кейін Бенчли үшін жағдай тағы өзгерді. Дөңгелек үстел мүшелері актер Дж. М. Керриганның театр маусымына қатысты шағымдарына жауап ретінде театрлық қойылым қойды. 1922 жылдың 30 сәуірінде 49-шы көшедегі театрда бір түн көрсетілген "Серри жоқ!" (атауы еуропалық "La Chauve Souris" ревюінің сөз ойыны), "Альгонкин қонақүйінің зұлым шеңберінен анонимді ойын-сауық". Бенчлидің бағдарламаға қосқан үлесі, "Қаржы директорының есебі", ұйымның жылдық шығыстарын қорытындылауға тырысатын шаршаған, ұйымсыз адамды бейнеледі. Ревю көрермендер мен актерлер тарапынан мақтауға ие болды, Бенчлидің өнері ең көп күлкіні тудырды. "Қаржы директорының есебі" болашақ іс-шараларға жиі сұралатын, ал Ирвинг Берлин ("No Sirree" музыкалық директоры болған!) өндіруші Сэм Х. Харриске Бенчлиден оны Берлиннің "Music Box Revue" ревюінің бөлігі ретінде орындауын сұрауға ықпал етті. Сахнада тұрақты орындаушы ретінде көрінуге құштар емес Бенчли Харристен осыдан бас тарту үшін аптасына 500 доллар сомасын сұрауға шешім қабылдады; Харрис "Жарайды, Боб. Бірақ 500 доллар үшін жақсы болуың керек" деп жауап бергенде Бенчли қатты таңғалды. "Music Box Revue" 1921 жылдың қыркүйегінде басталып, 1922 жылдың қыркүйегіне дейін жалғасты, Бенчли аптасына сегіз рет (дүйсенбіден сенбіге дейін кешкі қойылымдар және сәрсенбі мен сенбіде түскі қойылымдар) он бір минуттық скетчін орындады.

Benchley began at Vanity Fair with fellow Harvard Lampoon and Hasty Pudding Theatricals alumnus Robert Emmet Sherwood and future friend and collaborator Dorothy Parker, who had taken over theatre criticism from P. G. Wodehouse years earlier. The format of Vanity Fair fit Benchley's style very well, allowing his columns to have a humorous style, often as parodies. Benchley's work was published typically twice a month. Some of Benchley's columns, featuring a character he created, were attributed to his pseudonym Brighton Perry, but he took credit for most of them himself. Sherwood, Parker, and Benchley became friendly, often having long lunches at the Algonquin Hotel. When the editorial managers went on a European journey, the three took advantage of the situation, writing articles mocking the local theatre establishment and offering parodic commentary on a variety of topics, such as the effect of Canadian ice hockey on United States fashion. This worried Sherwood, as he felt it could jeopardize his forthcoming raise. The situation at Vanity Fair deteriorated upon management's return. They distributed a memo forbidding the discussion of salaries in an attempt to control the staff. Benchley, Parker, and Sherwood responded with a memo of their own, followed by placards around their necks detailing their exact salaries for all to see. Management attempted to issue "tardy slips" for staff who were late. On one of these, Benchley wrote, in very small handwriting, an elaborate excuse involving a herd of elephants on 44th Street. These issues contributed to a general deterioration of morale in the offices, culminating in Parker's termination, allegedly due to complaints by the producers of the plays she criticised in her theatrical reviews. Upon learning of her termination, Benchley tendered his own resignation. It was mentioned in Time by Alexander Woollcott, who was at a lunch with Benchley, Parker, and others. Given that Benchley had two children at the time of his resignation, Parker referred to it as "the greatest act of friendship I'd ever seen". After Benchley's resignation, he received many freelance offers. He worked constantly while claiming he was intensely lazy. He was offered $200 per basic subject article for The Home Sector, and a weekly freelance salary from New York World to write a book review column three times per week for the same salary he received at Vanity Fair. The column, titled "Books and Other Things," was published for one year and included mundane topics such as Bricklaying In Modern Practice. Unfortunately for Benchley, however, his writing a syndicated column for David Lawrence drew the ire of his World bosses, and "Books and Other Things" was terminated. Benchley continued to freelance, submitting humor columns to a variety of publications, including Life (fellow humorist James Thurber stated that Benchley's columns were the only reason the magazine was read). He continued meeting with his friends at the Algonquin Hotel, and the group became popularly known as the Algonquin Round Table. In April 1920, Benchley obtained a job with Life writing theatre reviews, which he would continue doing regularly through 1929, eventually taking complete control of the drama section. Things changed again for Benchley a number of years into the arrangement. A theatrical production by the members of the Round Table was put together in response to a challenge from actor J. M. Kerrigan, who was tired of the Table's complaints about the ongoing theatre season. The result, which played for one night April 30, 1922 at the 49th Street Theatre, was No Sirree! (the name being a pun of the European revue La Chauve Souris), "An Anonymous Entertainment by the Vicious Circle of the Hotel Algonquin." Benchley's contribution to the program, "The Treasurer's Report," featured Benchley as a nervous, disorganized man attempting to summarize an organization's yearly expenses. The revue was applauded by both spectators and fellow actors, with Benchley's performance receiving the biggest laughs. A reprise of "The Treasurer's Report" was often requested for future events, and Irving Berlin (who had been musical director for No Sirree!) prompted producer Sam H. Harris to request Benchley to perform it as part of Berlin's Music Box Revue. Reluctant to appear onstage as a regular performer, Benchley decided to ask Harris for the outlandish sum of $500 a week for his brief act in order to get out of the situation entirely; when Harris replied "OK, Bob. But for $500 you better be good," Benchley was completely surprised. The Music Box Revue began in September 1921 and played until September 1922, with Benchley appearing in his eleven minute skit eight times a week (evening performances on Monday through Saturday and matinees on Wednesday and Saturday).

Кино мен " Нью-Йоркер " журналы

Бенчли өзінің өнерінен оң пікірлер алуын жалғастырды және 1925 жылы кино продюсері Джесси Л. Ласкидің алты апталық сценарий жазуға 500 доллар төлеу туралы тұрақты шақыруын қабылдады. Сессия айтарлықтай нәтиже бермесе де, Бенчли Реймонд Гриффиттің «Сіз таңғаласыз» (1926 жылдың қыркүйегінде шыққан) үнсіз фильмінің титрлерін жасағаны үшін авторлық құқық алды және тағы екі фильмнің титрлерін жасауға шақырылды. Бенчли сондай-ақ Джордж Гершвиннің Фред Астер қатысқан «Смарти» мюзиклінің либреттосына көмектесу үшін жалданып алынды. Бенчли мен Фред Томпсонның есімдері сынақ көрсетілімдері кезінде шығарылған ноталарда либретто авторлары ретінде тізілген. Бұл тәжірибе оң нәтиже бермеді, өйткені Бенчлидің көптеген үлестері алынып тасталды және соңғы өнім, «Funny Face», Бенчлидің есімімен байланысты болған жоқ. Шаң жұқты, Бенчли өзінің келесі жобасын бастады – «Қазынашының есебі» және «Полиптің жыныстық өмірі» шығармаларының кино нұсқалары, 1928 жылы Fox компаниясының жаңа Movietone дыбыс жүйесімен түсірілді. Түсірілімдер жылдам өтті, және ол өзінің экрандық актер ретінде жақсы ойнамағанына сенімді болса да, екі қысқа фильм де қаржылық және сындық сәттілікке қол жеткізді – әсіресе, сөйлейтін қысқа комедиялар сол кезде жаңа болғандықтан және Бенчлидің пионерлік еңбегі оларды қалыптастыруға көмектесті. Бенчли үшінші қысқа фильмде де түсті, бірақ ол оны өзі жазбаған, «The Spellbinder» фильмінде ойнады. 1929 жылы «Life» журналы оның кеткені туралы: «Мырза Бенчли драмалық сынды қалдырып, сөйлейтін киноға көшті» деп жазды. Бенчли түрлі қысқа фильмдер түсіріп жатқанда, ол 1925 жылдың ақпанында Бенчлидің досы Харольд Росс басқарған «The New Yorker» журналында жұмыс істей бастады. Бенчли, көптеген Алгонкин достары сияқты, әр түрлі себептермен тағы бір басылыммен айналысудан сақтанды, бірақ алғашқы жылдары «The New Yorker» үшін еркін жұмыс істеді және кейіннен газет сыншысы болуға шақырылды. Бенчли бастапқыда Англияның оқ-дәрі заговорларындағы басты заговоршы болған Гай Фокс псевдонимін қолданып, бағандар жазды және олар жақсы қабылданды. Бенчли еуропалық фашизмге дейін сақтықсыз хабарлау сияқты мәселелерді талқылады және басылым гүлденді. 1929 жылы ол «The New Yorker» журналының театр сыншысы болуға шақырылды, «Life» журналынан кетіп, Вулкотт пен Паркердің еңбектері журналдың тұрақты бөлігіне айналды. 1930 жылдардың басында «The New Yorker» журналы жылына орта есеппен қырық сегіз Бенчли бағаны жариялады. «The New Yorker» журналының пайда болуымен Бенчли бірнеше жыл бойы Голливудтағы жұмыстан алыс тұрды. 1931 жылы ол RKO Radio Pictures компаниясы үшін «Sky Devils» деп аталатын фильмге дауыс беру жұмысына көндірілді және «The Sport Parade» (1932) фильмінде Джоэл МакКреамен бірге өзінің алғашқы толық метражды фильмінде ойнады. «The Sport Parade» жұмысы Бенчлидің күзгі театр ашылуларын жіберіп алуына себеп болды, бұл оны ұялтып жіберді (егер «The Sport Parade» сәттілігінің себебі Бенчлидің рөлі болса да), бірақ киноға түсуге деген қызығушылығы жоғалмады, өйткені RKO оған «The New Yorker» журналына жазғаннан гөрі көп ақшаға жазу және актерлік келісімшарт ұсынды.

Benchley had continued to receive positive responses from his performing, and in 1925 he accepted a standing invitation from movie producer Jesse L. Lasky for a six week term writing screenplays at $500. While the session did not yield significant results, Benchley did get writing credit for producing the title cards on the Raymond Griffith silent movie You'd Be Surprised (released September 1926), and was invited to do some titling for two other movies. Benchley was also hired to help with the book for a George Gershwin musical, Smarty, featuring Fred Astaire — Benchley's name and Fred Thompson's were listed as the book writers on the sheet music issued during the tryout period. This experience was not as positive, as most of Benchley's contributions were excised and the final product, Funny Face, did not have Benchley's name attached. Worn down, Benchley began his next commitment, motion picture versions of his pieces The Treasurer's Report and The Sex Life of the Polyp, filmed in 1928 by Fox with its new Movietone sound system. The filming went quickly, and though he was convinced he didn't perform well as a screen performer, both shorts were financial and critical successes especially when considering that talking short subject comedies were then in their infancy, and Benchley's pioneer efforts helped to establish them. Benchley featured in a third short not written by him, The Spellbinder. As Life would say after his eventual resignation in 1929, "Mr. Benchley has left Dramatic Criticism for the Talking Movies". During the time that Benchley was filming various short movies, he also began working at The New Yorker, which had started in February 1925 under the control of Benchley's friend Harold Ross. While Benchley, along with many of his Algonquin acquaintances, was wary of getting involved with another publication for various reasons, he completed some freelance work for The New Yorker during the first few years, and was later invited to be newspaper critic. Benchley initially wrote the column using the pseudonym Guy Fawkes (the main conspirator in the English Gunpowder Plot), and the column was well received. Benchley discussed issues ranging from careless reporting to European fascism, and the publication flourished. He was invited to be theatre critic for The New Yorker in 1929, quitting Life, and contributions from Woollcott and Parker became regular features of the magazine. The New Yorker published an average of forty eight Benchley columns per year during the early 1930s. With the emergence of The New Yorker, Benchley was able to stay away from Hollywood work for a number of years. In 1931, he was persuaded to do voice work for RKO Radio Pictures for a movie that would eventually be titled Sky Devils, and he acted in his first feature movie, The Sport Parade (1932) with Joel McCrea. The work on The Sport Parade caused Benchley to miss the autumn theatre openings, which embarrassed him (even if the relative success of The Sport Parade was often credited to Benchley's role), but the lure of moviemaking did not disappear, since RKO offered him a writing and acting contract for the next year for more money than he was making writing for The New Yorker.

Бенчли фильмде және "Кейін ұйықта"

Бенчли Ұлы депрессияның қақ ететін кезінде және ол жылдар бұрын жұмыс істей бастаған дыбысты фильмдердің кең таралған кезінде Голливудқа қайта келді. Оның келуі бірден бірнеше туындылардың сахнасында болуына мүмкіндік берді. Бенчли актерлік өнерге қарағанда жазуға көбірек бейім болғанымен, актер ретіндегі маңызды рөлдерінің бірі – «Rafter Romance» фильміндегі сатушы, ал оның жұмысы MGM-нің қызығушылығын оятып, «Dancing Lady» (1933) көркем фильмінде ойнады, онда Джоан Кроуфорд, Кларк Гейбл, Фред Астер, Нельсон Эдди және Үш қасқыр да қатысты. Сол жылы Бенчли Universal Pictures үшін «Your Technocracy and Mine» және RKO үшін «How to Break 90 at Croquet» қысқаметражды фильмдерінде түсті. Ол Голливудта жазушы және актер ретінде жұмысын жалғастырды, Стюарт Палмердің «Бал айындағы кісі өлтіру» (1935) детективі үшін диалог жазып, Кларк Гейбл, Жан Харлоу, Уоллес Бири және Розалинд Расселмен бірге Metro Goldwyn Mayer үшін «Қытай теңіздері» атты ұзын фильмде ойнады; Бенчлидің кейіпкері фильмде мас күйде болды. Фильм аяқталғаннан кейін MGM Бенчлиді Simmons Mattress Company тапсырысымен Mellon институтының ұйқы туралы зерттеуіне шабыттанған қысқа туынды жазуға және орындауға шақырды. «Қалай ұйықтауға болады» деген фильм екі күнде түсірілді, онда Бенчли баяндаушы және ұйықтаушы рөлдерін сомдады – соңғысы Бенчлинің айтуынша, «көп қиындық тудырмады, себебі ол көп уақытын төсекте өткізді». Шындығында Бенчли соңғы сәтте қатысты. Оның ұлы Натаниел Бенчли еске алғандай, «How to Sleep» Пит Смиттің қысқа фильмі болуы керек еді, бірақ Пит Смит ауырып қалды. Бұл Simmons матрастары туралы фильм болуы керек еді; олар кешкі ұйқы кезінде адам қанша поздарда жататынын көрсеткен жылдам кадрлар бар еді. Олар басқа біреуді тағайындауға тырысты, бірақ ол келмеді, соңында олар әкемнің алдына келіп, осы жұмысты орындауға бола ма деп сұрады. Міне, осылай «Қалай ұйықтауға болады» фильмі пайда болды». Фильм алдын ала көрсетілімдерде жақсы қабылданды және кеңінен жарнамаланды, фильмнен алынған кадрлар Simmons жарнамаларында пайда болды. Бір ғана топ наразылық білдірді – Mellon институты, олар студияның өз зерттеулерін мазақтап көрсеткенін мақұлдамады. «Қалай ұйықтауға болады» 1935 жылғы «Оскар» сыйлығының «Үздік қысқа фильм» номинациясын жеңіп алды, ал MGM 10 минуттан тұратын комедиялық роликтерден тұратын бірнеше туындыларды жасады, онда Бенчли әртүрлі нұсқаулық дәрістер оқыды («Қалай детектив болуға болады», «Қалай демалуға болады» және т.б.) немесе үй шаруасымен айналысты («Жалғыз кеш», «Үй фильмдері» және т.б.). Бенчли қысқа фильмдерде ойнағанда көркем фильмдерге де оралды, «Broadway Melody of 1938» ревюсінде түсті және сол кезге дейін ең үлкен рөлінде – «Live, Love and Learn» жеңіл комедиясында ойнады. Соңғы фильм өзінің «Роберт Бенчлидің «Фильм трейлерін қалай жасауға болады» атты келе жатқан трейлерімен» танымал болды, ол оның комедиялық қысқа фильмдерінің бірі сияқты сахналандырылған және тіпті қысқа фильмнің негізгі әні қолданылды. Бенчлидің 1937 жылғы «Кинодағы түн» атты қысқа фильмі, мырза Б-нің аудандық кинотеатрдағы апатты кеші туралы, «Қалай ұйықтауға болады» фильмінен бері оның ең үлкен табысы болды: ол «Оскар» сыйлығына ұсынылды және оған тағы да қысқа фильмдер түсіруге келісімшарт жасалды. Бұл фильмдер оның бұрынғы жұмыстарына қарағанда жылдам түсірілді (егер «Қалай ұйықтауға болады» екі күнге созылса, «Қалай дауыс беруге болады» он екі сағаттан да аз уақыт алды), және Бенчлиге әсер етті. Ол бір күні екі рет түсірілімге қатысты (олардың бірі – «Ньюттың құдайы»), бірақ 1937 жылғы кестеден кейін біраз демалды. Бенчлидің оралуы тағы екі қысқа фильмге әкелді, ал оның жоғары беделі Бенчлидің радио бағдарламасын және теледидар шоуларында көптеген қатысуларын, соның ішінде алғашқы теледидарлық ойын-сауық бағдарламасын, Эмпайр Стейт Билдингіндегі эксперименталды антеннаны пайдаланатын атаусыз тест бағдарламасын қолдау туралы келіссөздер жүргізді. Арти Шоу ұсынған «Мелодия және ақымақтық» радио бағдарламасы Бенчлидің актерлік шеберлігін көрсетті, өйткені ол оны жазуға қатыспады. Бағдарлама жақсы қабылданбады және эфирден алынып тасталды, бірақ теледидар әлі де тәжірибелік сатыда болды және бағдарламаны азау адам көрді, бұл Бенчлидің беделіне ешқандай зиян келтірмеді.

Benchley re entered Hollywood at the height of the Great Depression and the large scale introduction of the talkie movies he had begun working with years before. His arrival put him on the scene of a number of productions almost instantly. While Benchley was more interested in writing than acting, one of his more important roles as an actor was as a salesman in Rafter Romance, and his work attracted the interest of MGM. Benchley took a role in the feature movie Dancing Lady (1933), which also featured Joan Crawford, Clark Gable, Fred Astaire, Nelson Eddy, and the Three Stooges. That same year, Benchley appeared in the short movies Your Technocracy and Mine for Universal Pictures and How to Break 90 at Croquet for RKO. He continued to work in Hollywood a writer and performer, contributing dialogue for the Stuart Palmer mystery Murder on a Honeymoon (1935) and appearing in the lavish feature length production China Seas for Metro Goldwyn Mayer, featuring Clark Gable, Jean Harlow, Wallace Beery, and Rosalind Russell; Benchley's character was a slurring drunk throughout the movie. Upon its completion, MGM invited Benchley to write and perform in a short production inspired by a Mellon Institute study on sleep commissioned by the Simmons Mattress Company. The resulting movie, How to Sleep, was filmed in two days, and it featured Benchley as both the narrator and sleeper—the latter a role Benchley claimed was "not much of a strain, as [he] was in bed most of the time." Benchley was in fact a last minute participant. As his son Nathaniel Benchley recalled, "How to Sleep was supposed to be a Pete Smith short, but Pete Smith was sick. It was going to be a thing on Simmons mattresses; they had this film of quick shots showing how many positions you take during an evening's sleep. They tried to have somebody else do it, who couldn't make it, and they finally came to my father and asked if he would try to do it. That's what finally wound up being How to Sleep." The film was well received at previews and was promoted heavily, with a still from the film being used in Simmons advertisements. The only group not pleased was the Mellon Institute, which did not approve of the studio mocking their study. How to Sleep was named Best Short Subject at the 1935 Academy Awards, and MGM kicked off an entire series of situation comedy reels, each 10 minutes in length, showing Benchley giving mock instructional lectures (How to Be a Detective, How to Rest, etc.) or coping with household situations (An Evening Alone, Home Movies, etc.). While starring in his short subjects Benchley returned to feature films, cast in the revue Broadway Melody of 1938 and in his largest role to that point, the lightweight comedy Live, Love and Learn. The latter film is actually more notable for its coming attractions trailer, "The Glamorous Robert Benchley in How to Make a Movie Trailer," staged like one of his comedy shorts and even using the shorts' theme song. Benchley's 1937 short A Night at the Movies, showing Mr. B. 's disastrous evening at the neighborhood moviehouse, was his greatest success since How to Sleep: it was Oscar nominated, and secured him a contract for more short subjects. These films were produced more quickly than his previous efforts (while How to Sleep needed two days, the later short How to Vote needed less than twelve hours), and took their toll on Benchley. He still completed two shoots in one day (one of which was The Courtship of the Newt), but rested for a while following the 1937 schedule. Benchley's return yielded two more short films, and his high profile prompted negotiations for sponsorship of a Benchley radio program and numerous appearances on television shows, including the first television entertainment program ever broadcast, an untitled test program using an experimental antenna on the Empire State Building. The radio program, Melody and Madness with the "Melody" provided by Artie Shaw was a showcase for Benchley's acting, as he did not participate in writing it. It was not well received and it was removed from the schedule, although television was still in its experimental stages and few people saw the program, doing little or no damage to Benchley's reputation.

Кейінгі өмірі

1939 жыл Бенчлидің мансабы үшін қиын жыл болды. Радио шоуының тоқтатылуымен қатар, Бенчли MGM компаниясы оның қысқаметражды фильмдерге жасаған келісімшартын жаңартпайтынын білді, ал «The New Yorker» журналы Бенчлидің кино мансабының театрлық бағанынан басымдық алып кеткеніне наразы болып, оның орнына Уолкотт Гиббсті тағайындады. 1940 жылы «The New Yorker» журналындағы соңғы мақаласын жариялағаннан кейін Бенчли «Paramount Pictures» компаниясымен жаңа бір оралымды қысқаметражды фильмдерге келісімшарт жасады, барлығы «Paramount» студиясының Нью-Йорктегі Асториядағы Лонг-Айлендте түсірілді. Олардың көп бөлігі оның ескі эсселерінен алынған. «Күәлік беруші» (The Witness) 1935 жылғы «Күәлік берушіні шақырыңыз!» (Take the Witness!) эссесіне негізделген, онда Бенчли қиын жағдайдағы сот тергеуін жеңу туралы армандады; «Қылмыстық бақылау» (Crime Control) 1931 жылғы «Нағыз қоғамдық жаулар» (The Real Public Enemies) әңгімесінен алынған, бұл үй шаруасындағы қауіпті заттардың қылмыстық бейімділігін көрсетті. 1940 жылы Бенчли Альфред Хичкокпен бірге «Шетелдік тілші» (Foreign Correspondent) фильмінде ойнады, сонымен қатар ол диалог жазушылардың бірі ретінде де көрсетілген. 1941 жылы Бенчлиге бірнеше толықметражды рөлдер берілді: Уолт Диснейдің «Қайратсыз Айдаһар» (The Reluctant Dragon) фильмінде Бенчли Дисней студиясының әртүрлі бөлімдерін аралайды; Деанна Дурбинмен бірге «Жақсы қыз ба?» (Nice Girl?) фильмі, Бенчлидің сирек кездесетін драмалық рөлі үшін; және «Columbia Pictures» компаниясы үшін екі фильм: Фредерик Марч пен Лоретта Янгтың қатысуымен «Ұйықтар алдындағы оқиға» (Bedtime Story) және Джоан Блонделлдің қатысуымен Бенчлидің де ойнаған «Үш қыз қалада» (Three Girls About Town) комедиясы. Бенчлидің рөлдері көбінесе жеке актер ретінде келді, өйткені оның «Paramount» компаниясымен жасасқан қысқаметражды фильмдерге жасаған келісімшарты толықметражды фильмдерге қарағанда аз төленді. Бенчли әртүрлі романтикалық комедияларда эпизодтық рөлдерде ойнады, кейбіреулері басқаларынан жақсы түсірілді. Ол Фред Астермен бірге «Ешқашан байымайсың» (You'll Never Get Rich) (1941) және «Аспанның шегі» (The Sky's the Limit) (1943) фильмдерінде маңызды рөлдерде ойнады. «Paramount» компаниясы 1942 жылы Бенчлидің келісімшарты аяқталғанда оны жаңартпады – бұл Бенчлидің кінәсі емес еді; студия Нью-Йорктегі барлық қысқаметражды фильмдерді түсіруді тоқтатты. Бенчли Голливудта жұмыс істеу үшін «MGM» компаниясымен эксклюзивті келісімшартқа қол қойды. Жағдай Бенчли үшін жағымсыз болды, өйткені студия оны «дұрыс пайдаланбады» және Бенчлидің өзінің жұмысын аяқтауына мүмкіндік бермейтіндей көп жұмыспен жүктеді. Оның келісімшарты тек төрт қысқаметражды фильм аяқталғаннан кейін ғана аяқталды және басқа келісімшартқа қол қою мүмкіндігі болмады. Оның ескі «The New Yorker» бағаналарының екі кітабы жарық көргеннен кейін, Бенчли 1943 жылы жазуды толығымен тастап, сол жылдың желтоқсан айында «Paramount» компаниясымен толықметражды фильмдерге келісімшарт жасады. Бенчлидің кітаптары мен «Paramount» компаниясымен жасасқан келісімшарты оған қаржылық тұрақтылықты қамтамасыз етсе де, ол мансабының өзгеруіне риза емес еді. 1944 жылы ол студияның ең нашар фильмдерінде, мысалы, «Ұлттық сарай биі» (National Barn Dance) сияқты музыкалық фильмдерде маңызсыз рөлдерді ойнады. Сондай-ақ, ол 1944 жылдың 10 қарашасында радиодағы «Даффидің тавернасында» (Duffy's Tavern) қонақ ретінде пайда болды. Осы кезде Роберт Бенчлидің экрандағы бейнесі кез келген тақырыпты түсіндіруге тырысқан, бірақ сәтсіз аяқталған комик лектор ретінде қалыптасты. Осыған байланысты «Paramount» компаниясы оны 1945 жылы Боб Хоуп пен Бинг Кросбидің «Утопияға жол» (Road to Utopia) комедиясына шақырды; Бенчли мағынасыз сюжет желісін «түсіндіру» үшін әрекетті үзіп тұрады. 1945 жылдың 22 сәуірінде ол «Nash motor cars» және «Kelvinator home appliances» компанияларының демеушілігімен «Blue Network» (жақын арада «ABC») радиосындағы ең жоғары бағаланған «The Andrews Sisters Show» радио бағдарламасында қонақ ретінде ойнады. Оның соңғы радиодағы қатысуы 1945 жылдың 30 қазанында «NBC» телеарнасындағы «Хилдегардтың Рали бөлмесінде» (Hildegarde's Raleigh Room) қонақ ретінде болды.

1939 was a bad year for Benchley's career. Besides the cancellation of his radio show, Benchley learned that MGM did not plan to renew his shorts contract, and The New Yorker, frustrated with Benchley's film career taking precedence over his theatre column, appointed Wolcott Gibbs to take over in his stead. Following his final New Yorker column in 1940, Benchley signed with Paramount Pictures for new series of one reel shorts, all filmed at Paramount's Long Island studio in Astoria, New York. Most of them were adapted from his old essays. The Witness was based on his 1935 essay "Take the Witness!," with Benchley fantasizing about conquering a tough cross examination; Crime Control was taken from his 1931 story "The Real Public Enemies," showing the criminal tendencies of sinister household objects. In 1940 Benchley appeared in Alfred Hitchcock's Foreign Correspondent for which he is also credited as one of the dialogue writers. In 1941 Benchley received more feature length roles: Walt Disney's The Reluctant Dragon, in which Benchley tours the various departments of the Disney studio;, Nice Girl? with Deanna Durbin, noteworthy for a rare dramatic performance by Benchley; and two for Columbia Pictures, Bedtime Story starring Fredric March and Loretta Young, and the farce comedy Three Girls About Town, starring Joan Blondell and featuring Benchley. Benchley's roles primarily came as a freelance actor, as his Paramount shorts contract didn't pay as well as feature films. Benchley was cast in minor roles for various romantic comedies, some shoots going better than others. He appeared in prominent roles with Fred Astaire in You'll Never Get Rich (1941) and The Sky's the Limit (1943). Paramount did not renew his shorts contract when it lapsed in 1942—no fault of Benchley; the studio was suspending all short subject production in New York. Benchley signed with MGM with an exclusive contract to work in Hollywood. The situation was not positive for Benchley, as the studio "mishandled" him and kept Benchley too busy to complete his own work. His contract concluded with only four short films completed and no chance of signing another contract. Following the printing of two books of his old New Yorker columns, Benchley gave up writing for good in 1943, signing one more contract with Paramount for feature films in December of that year. While Benchley's books and Paramount contract were giving him financial security, he was still unhappy with the turn his career had taken. By 1944 he was taking thankless roles in the studio's least distinguished films, like the rustic musical National Barn Dance. He also appeared as a guest November 10, 1944 on radio's 'Duffy's Tavern'. By this time Robert Benchley's screen image was established as a comic lecturer who tried but failed to clarify any given topic. In this capacity Paramount cast him in the 1945 Bob Hope Bing Crosby comedy Road to Utopia; Benchley interrupts the action periodically to "explain" the nonsensical storyline. On April 22, 1945, he guest starred on the Blue Network's (soon to be ABC) top rated radio series The Andrews Sisters Show, sponsored by Nash motor cars & Kelvinator home appliances. His final radio appearances was as a guest on Hildegarde's Raleigh Room (NBC) on October 30, 1945.

Өлім

Жас кезінде ішімдік ішпеген Бенчли, өмірінің соңына қарай жиірақ ішімдік ішіп, соңында бауыр циррозымен ауырды. Жылдық жұмысын аяқтағанмен, денсаулығы нашарлай берді және 1945 жылғы 21 қарашада Нью-Йорк ауруханасында қайтыс болды. Оның қоштасу рәсімі жабық өтті, денесі өртеліп, Нантакет аралындағы Проспект-Хилл зиратындағы отбасылық жерге жерленді. 1954 жылы Натаниел Бенчли редакциялаған Роберт Бенчлидің таңдамал очерктерінен құралған "The Benchley Roundup" жинағы жарық көрген соң, MGM 1955 жылы Бенчлидің қысқаметражды фильмдерін қайтадан кинотеатрларда көрсетуге бел буды. 1960 жылы Бенчли қайтыс болғаннан кейін, Голливудтың Даңқ аллеясына 1724 Vine Street мекенжайында кино жұлдызымен бірге енгізілді.

Отбасы

Натаниел Бенчли де жазушы болды және 1955 жылы әкесі туралы өмірбаян жариялады. Ол көркем әдебиет және балалар кітаптарының белгілі авторы болды. Натаниел үйленді және оның ұлдары да жазушылар болды: Питер Бенчли "Жау" кітабымен әйгілі болды (осы кітаптан сол аттас фильм түсірілді), ал Нат Бенчли әкесі Роберттің өміріне арналған, жоғары бағаланған жеке өндірісте өнер көрсетіп, сценарий жазды.

Алгонкин дөңгелек үстелі

Алгонкин дөңгелек үстелі – 1919 және 1929 жылдар аралығында Алгонкин қонақ үйінде тұрақты түрде кездесетін Нью-Йорк қаласындағы жазушылар мен актерлер тобы. Бастапқыда Бенчли, Дороти Паркер және Александр Вуллкотт Vanity Fair журналында жұмыс істеген кезеңінде құрылған бұл топ, ақырында Нью-Йорк медиа және ойын-сауық саласының оннан астам тұрақты мүшелерін қамтыды, мысалы, драматургтер Джордж С. Кауфман және Марк Коннелли, сондай-ақ журналист және сыншы Хейвуд Браун, ол Сакко мен Ванцетти ісі кезіндегі позициясы арқасында танымал болды. Бұл үстел мүшелерінің бұқаралық ақпарат құралдарында жиі кездесуі және олардың әр салаға қосқан үлесі арқасында танымал болды. «Mrs. Parker and the Vicious Circle» – 1994 жылы түсірілген американдық фильм, ол Дорти Паркер көзқарасынан дөңгелек үстелді бейнелейді. Кэмпбелл Скотт Роберт Бенчли рөлін сомдайды.

Юмор стилі

Бенчлидің әзіл-қалжыңы Гарвардта оқыған кезінде қалыптасқан. Оның шешендік қабілеті сыныптастары мен достарына мәлім болғанмен, оның стилі «Лампун» журналында жұмыс істегенге дейін толыққанды қалыптаспаған. Сол кездегі танымал әзіл стилінің бірі – «крекербаррел» еді, ол диалекттерді пайдалану, ресми білімге немқұрайлы қарау сияқты амалдарға негізделген. Осы стильде Артемус Уорд пен Дэвид Росс Локк сияқты юмористтер, сондай-ақ Бенчлидің өзінің «Petroleum Vesuvius Nasby» атты әдеби кейіпкері арқылы жұмыс істеген. Екінші, әдеби және жоғары сыныптық стильді Оливер Венделл Холмс танымал еткен. Екі стильдің де бірінші көріністе қарама-қарсы болғанымен, «Vanity Fair» және «Life» сияқты журналдарда бірге жарияланған. «The Lampoon» негізінен соңғы стильді қолданды, ол Бенчлиге сай келді. Оның кейбір туындылары «крекербаррел» стиліне сай болмаса да, Бенчлидің сөз ойындары мен тілмен жұмыс істеу шеберлігі әдеби юмористтерге көбірек ұнады, бұл оның оқырмандарының жоғары талғамымен танымал «The New Yorker» журналындағы табысынан көрінеді. Бенчлидің әзіл туралы анықтамасы қарапайым: «Адамдарды күлдіретін нәрсе». Бенчлидің кейіпкерлері көбінесе қарапайым адамның шамадан тыс бейнеленген нұсқалары болды. Олардың мақсаты – өзі мен көпшілік арасындағы қарама-қайшылықты көрсету болды. Кейіпкерлер көбінесе қоғаммен шатасып, әдетте ерекше невроздарға шалдығады. Мысалы, «Футболды қалай тамашалауға болады» атты туындысындағы кейіпкер, әдеттегі жанкүйер үшін тікелей матчты тамашалаудың орнына жергілікті газеттердегі шолуды оқудың ақылға қонымды екенін айтады. «Кішкентай адам» деп аталған бұл кейіпкер, Марк Твеннің кейіпкерлеріне ұқсас, Бенчлидің өзінің прототипі болды. Бұл кейіпкер 1930 жылдардың басына дейін Бенчлидің шығармаларында сақталмады, бірақ оның сөйлеу және актерлік рөлдерінде жалғасты. Бұл кейіпкер Гарвардтағы бітіру салтанатындағы Бенчлидің «Ivy Oration» сөйлеуінде көрінді және оның мансабы бойына, 1920 жылдардағы «The Treasurer's Report» және 1930 жылдардағы көркем фильмдердегі жұмысында пайда болды. Соғыс кезінде «Vanity Fair» журналы үшін жазылған өзекті, ағымдағы оқиғалар туралы туындылары да өздерінің қызықтылығын жоғалтпады. Ол билікке сын айтудан қорқа алмады (оның бір туындысы «Сіздің үйіңізде кішкентай неміс шпионы бар ма?» деп аталады), ал қарапайым адам туралы ойлары көбінесе ашулы наразылыққа ұласты, мысалы, «Орташа дауыс беруші» атты туындысында, кейіпкер «[Газетте не жазылғанын ұмытып, тікелей Республикалық-Демократтық билетке дауыс береді» делінген. Оның жеңіл туындылары да өзекті мәселелерге тоқталып, футбол ойыны мен патриотизмді, шайнау шырышы мен дипломатия және Мексикамен экономикалық қатынастарды салыстырды. Оның фильмдерінде қарапайым адамның асыра сөздері жалғасты. Фильмдердегі уақытының көп бөлігін өзін-өзі пародизациялауға жұмсады, мысалы, «The Treasurer's Report» фильміндегі қазынашының жасаңқы жүйкелілігі немесе әйелдер клубына «Полиптың жыныстық өмірі» туралы түсіндірудегі ыңғайсыздық. «Lesson Number One», «Furnace Trouble» және «Stewed, Fried and Boiled» сияқты ұзақ, сюжеттік қысқа фильмдер де Бенчли кейіпкерін сырттай қарағанда қарапайым тапсырмалармен күресіп жатқан күйде көрсетеді. Тіпті стереотиптік кейіпкерлер де осы қасиеттерді сақтады, мысалы, «The Sport Parade» фильмінде Бенчли ойнаған қабілетсіз спорт комментаторы. Бенчлидің әзіл-қалжыңы кейінірек көптеген юмористтер мен кинорежиссерлерге әсер етті. Автор, бұрынғы «Miami Herald» газетінің юмористтік жазушысы және 2006 және 2007 жылдарғы Роберт Бенчли қоғамының әзіл сыйлығының төрешісі Дейв Барри Бенчлиді өзінің «құрметтейтін адамы» деп атады және ол «әрқашан [Бенчли] сияқты жазуды қалаған». Горац Дигби «Кімге қарағанда, Роберт Бенчли [оның] ерте жазу стиліне көбірек әсер етті» деп мәлімдеді. Авангардист режиссер Сидни Н. Лаверенц Бенчлидің өзіне де әсер еткенін айтты, ал Джеймс Турбер Бенчлиді «күнделікті нәрсені таңғажайып етіп көрсетуге» бейімділігі үшін сілтеме ретінде пайдаланды, бұл туралы «Уолтер Миттінің құпия өмірі» атты туындысында айтқан. 1944 жылы Бенчли радио антологиялық сериясы «This Is My Best» үшін осы әңгімені бейімдеп, Митті рөлін ойнады.

Benchley's humor was molded during his time at Harvard. While his skills as an orator were already known by classmates and friends, it was not until his work at the Lampoon that his style formed. The prominent styles of humor were then "crackerbarrel" — which relied on devices such as dialects and a disdain for formal education, in the style of humorists like Artemus Ward and David Ross Locke, through his alter ego Petroleum Vesuvius Nasby — and a more "genteel" style of humor, very literary and upper class in nature, a style popularized by Oliver Wendell Holmes. While the two styles were, at first glance, diametrically opposed, they coexisted in magazines such as Vanity Fair and Life. The Lampoon primarily used the latter style, which suited Benchley. While some of his pieces would not have been out of place in a crackerbarrel style presentation, Benchley's reliance on puns and wordplay resonated more with the literary humorists, as shown by his success with The New Yorker, known for the highbrow tastes of its readers. Benchley's definition of humor was simple: "Anything that makes people laugh." Benchley's characters were typically exaggerated representations of the common man. They were designed to create a contrast between himself and the masses; the character is often befuddled by society and is often neurotic in a "different" way—the character in How to Watch Football, for instance, finds it sensible for a normal fan to forgo the live experience and read the recap in the local papers. This character, labeled the "Little Man" and in some ways similar to many of Mark Twain's protagonists, was based on Benchley himself; the character did not persist in Benchley's writing past the early 1930s, but survived in his speaking and acting roles. This character was apparent in Benchley's Ivy Oration during his Harvard graduation ceremonies, and would appear throughout his career, such as during "The Treasurer's Report" in the 1920s and his work in feature films in the 1930s. Topical, current event style pieces written for Vanity Fair during the war did not lose their levity, either. He was not afraid to poke fun at the establishment (one piece he wrote was titled "Have You a Little German Agent in Your Home? "), and his common man observations often veered into angry rants, such as his piece "The Average Voter," where the namesake of the piece "[F]orgets what the paper said so votes straight Republicrat ticket." His lighter fare did not hesitate to touch upon topical issues, drawing analogies between a football game and patriotism, or chewing gum and diplomacy and economic relations with Mexico. In his films, the common man exaggerations continued. Much of his time in the films was spent spoofing himself, whether it was the affected nervousness of the treasurer in The Treasurer's Report or the discomfort in explaining The Sex Life of the Polyp to a women's club. The longer, plot driven shorts, such as Lesson Number One, Furnace Trouble, and Stewed, Fried and Boiled, likewise show a Benchley character overmatched by seemingly mundane tasks. Even the more stereotypical characters held these qualities, such as the incapable sportscaster Benchley played in The Sport Parade. Benchley's humor inspired a number of later humorists and filmmakers. Dave Barry, author, onetime humor writer for the Miami Herald, and judge of the 2006 and 2007 Robert Benchley Society Award for Humor, has called Benchley his "idol" and he "always wanted to write like [Benchley]." Horace Digby claimed that, "[M]ore than anyone else, Robert Benchley influenced [his] early writing style." Outsider filmmaker Sidney N. Laverents lists Benchley as an influence as well, and James Thurber used Benchley as a reference point, citing Benchley's penchant for presenting "the commonplace as remarkable" in "The Secret Life of Walter Mitty". In 1944, Benchley starred as Mitty in an adaptation of the story for the radio anthology series, This Is My Best.

Шығармалары

Бенчли өзінің жазушылық мансабында 600-дан астам эссе жазды, олар бастапқыда он екі томдық жинақ түрінде басылды. Ол көптеген фильмдерде де ойнады, соның ішінде ол өзі жазған немесе бірлесіп жазған 48 қысқа фильм және көптеген толық метражды фильмдер бар. Бенчли қайтыс болғаннан кейін де оның шығармалары жарияланып келеді, мысалы, 1983 жылы "Рэндом Хаус" баспасынан шыққан "Роберт Бенчлидің ең жақсы туындылары" және 2005 жылғы "Роберт Бенчли және Альгонкиннің рыцарлары" атты қысқаметражды фильмдер жинағы. Бұл жинаққа Бенчлидің Paramount студиясында жұмыс істеген жылдары түсірген көптеген танымал қысқа фильмдері, сондай-ақ Александр Вуллкотт пен Дональд Огден Стюарт сияқты басқа юмористтер мен жазушылардың туындылары енген.