Кіріспе

Үйреншік куртизандар мен кейбір үйреншік гейшалар өткізген рәсім (1956 жылға дейін) – үйреншік оиран (камуро) мен кейбір майко (үйреншік гейша) жасқа толу рәсімі мен бітіру салтанатының бір бөлігі ретінде өткізген рәсім. Камуро үшін, көбінесе бұрын-ақ бойжеткендігінен айырылған қыздарға, демеуші жаңа оиранның алғашқы клиенті болу құрметі үшін төлем жасаған. Мизуаге рәсімінен өткен майко үшін бұл гейша болуға бітіру рәсімдерінің бір бөлігі болды, оның ішінде шаштың символдық түрде өзгеруі және игі ниеттілерге ресми сапарлар да бар еді. Жапонияда жезөкшелік қылмыстық қылмыс деп танылғанға дейін, мизуаге рәсімінен өткен майколардың бойжеткендігін алу құрметі үшін меценаттар үлкен сомада ақша ұсынған, ал бұл ақша окияға (үйреншік гейшаның үйі) толығымен тиесілі болған. Қазіргі кезде майконың бітіруі «кимоно жағасын ауыстыру» деп аталады; 襟替え; эрикаэ, және ол мүлдем жыныстық сипатта емес. Алайда, кейбір ескі дереккөздер, мысалы, Минеко Ивасакидің автобиографиясы, «Гейшаның естеліктері» романындағы Саюри кейіпкеріне шабыттандырған гейша, майконың гейшаға айналуына байланысты жыныстық емес бітіру рәсімін мизуаге деп атайды. Камуро және олардың жалғасы ретінде куртизандар қазіргі Жапонияда толыққанды жыныстық емес қызметпен айналысады; оиранды қайта жандандыру шерулерін актерлер қояды, ал тайу өздерінің кәсібінің дәстүрлі өнерін секс-жұмыссыз орындайды. Екі жағдайда да, оиранның (парадтағы актерлер ғана) және тайудың (олар үшін бұл кәсіп) камуролары шәкірттіктен шығу рәсімі ретінде секс-жұмысқа қатыспайды.

Тарих

Мизуаге ұзақ жылдар бойы майконың бойжеткендігінен айырылуымен байланысты болды, себебі кейбір майко осылайша бойжеткендігінен айырылу рәсімдерінен өтті. Майкоға жасалатын мизуагеге мизуаге демеушісінің ақшалай қолдауы да кіретін, ол майконың гейша мәртебесіне енуіне көмектесу және оны насихаттау үшін жасалатын. Осы демеушілік арқылы демеуші, әдетте, майконың бойжеткендігінен айырылу құқығын сатып алатын. Мизуаге практикасы әйелдікке қадам жасайтын және тәуелсіз гейша рөліне дайындалатын маңызды кезең болды; антрополог Лиза Далбидің зерттеулеріне сәйкес, бұл процесс көбінесе ұнамсыз болғанымен, көптеген адамдар үшін өсудің табиғи сатысы ретінде қабылдалды, ал оқуын аяқтамаған жастағы шәкірттер өздерінің әріптестерінен кейін қалған деп есептелді.

Әдебиетте

Артур Голденнің "Гейшаның естеліктері" романында мизуаге – қыздың пәктігінің "мизуаге демеушісіне" сатылатын қаржылық келісім ретінде бейнеленген, көбінесе бұл пәк қыздармен жыныстық қатынас жасауды ұнататын немесе жай ғана жеке майконың тартымдылығын бағалайтын адам. Бұрынғы гейша Саё Масуда 1957 жылғы "Гейшаның өмірбаяны" атты автобиографиясында мизуагені жыныстық құлыққа салу деп сипаттаған. Масуданың айтуынша, оның окиясы оны бірнеше рет ер адамдарға сатқан, олар оның пәктігін алу мақсатымен, ол әлі де пәктігін жоғалтпаған деген сылтаумен. Бұл мәміле жыныстық сипаттағы келісім болды және гейша статусына қадам басқан рәсімнен мүлдем бөлек болды, окияға үлкен пайда әкелді. Жеке тәжірибесіне қарамастан, Масуда Жапонияда секс-жұмыстың қылмыстастырылуына қарсы болды, оның түсіндіруінше, бұл әйелдерге кәсіп ретінде таңдаған жағдайда тәуелсіз өмір сүруге мүмкіндік береді, ал қылмыстық жазалау оны жасырын күшке жетелейді.