Жаңа өсиеттің ең ерте қолжазбасы: Рилэндс папирусы 𝔓457

Кіріспе

сол аттас қолжазба
Жаңа өсиеттің сақталған ең ерте миниатюралық қолжазбасы
Жаңа өсиет қолжазбасы туралы мәліметтер
| түрі = Папирус
| нөмірі = 𝔓
| суреті = File:JRL19060215. jpg
| көлемі =
| суреттің сипаттамасы = Райлендс грек қолжазбасы 𝔓 457, «Жоханның фрагменті», Англияның Манчестер қаласындағы Джон Райлендс кітапханасының Райлендс галереясында қойылған.
| аты =
| мәтіні = Жохан,
| жазуы = Грек
| жасы = 125–175 жыл. 2007 жылдан бері папирус кітапхананың Дийнсгейт ғимаратында тұрақты түрде қойылған. Райлендс 𝔓 Жаңа өсиеттің канондық мәтінінің ең ерте сақталған жазбасы ретінде қабылданғанымен, папирустың жазылған уақыты ғалымдар арасында әлі де келіспеушілік тудырады. Алғашқы редактор 100–150 жылдары аралығын ұсынды, ал Паскуале Орсини мен Вилли Кларисстің соңғы зерттеуі, 4-ші ғасырдың ортасына дейін жазылған барлық Жаңа өсиет папирустары үшін тұрақты қайта қаралып жаңартылған жас есептеуін жасауға бағытталған, 𝔓 үшін 125–175 жылдары аралығын ұсынды. Кейбір ғалымдар палеографиялық дәлелдерге ғана сүйене отырып, фрагменттің жазылған уақытын анықтаудың қиындығын ескере отырып, осы диапазоннан тыс жастар болуы мүмкін екенін айтады, сондықтан «P52 үшін ықтимал жастар терезесін кез келген назарлы қарастыру екінші ғасырдың соңы мен үшінші ғасырдың басындағы жастарды қамтуы керек». Папирустың фрагменті 1920 жылы Бернард Гренфелл Мысыр нарығынан сатып алған топтың ішінде болды, ол кітапхана үшін бірнеше фрагменттерді таңдап, денсаулығы нашарлағанша оларды жариялауға дайындау жұмысын бастады. Колин Х. Робертс бұл жұмысты кейінірек жалғастырып, 1935 жылы фрагменттің алғашқы көшірмесі мен аудармасын жариялады. Робертс 1-ші ғасырдың соңы мен 2-ші ғасырдың ортасы аралығында дабылған папирус құжаттарында салыстырмалы жазу үлгілерін тапты, ең көп шоғырланған кезең – Адриан дәуірі (117–138 жылдар). Бұл Евангелие мәтіні шамамен 100 жылға дейін Мысырға жетпеуі мүмкін болғандықтан, ол оны 2-ші ғасырдың бірінші жартысына жатқызды. Робертс 𝔓-ге ең жақын сәйкестік Берлинде сақталған «Илиаданың» датасы көрсетілмеген папирусы екенін ұсынды; Робертстің мақаласы жарық көргеннен бері 70 жыл өткен соң осы негізгі салыстыру үлгісінің шамамен 100 жылға дейін болғаны расталды, бірақ басқа да дабылданған салыстыру үлгілері де ұсынылды, олардың жасы 2-ші ғасырдың екінші жартысына, тіпті 3-ші ғасырға дейін жетеді.

the similarly named manuscript
Earliest surviving miniscript of the New Testament
New Testament manuscript infobox
| form = Papyrus
| number = 𝔓
| image = File:JRL19060215. jpg
| isize =
| caption= Rylands Greek P 457, The St John Fragment , On display in the Rylands Gallery at John Rylands Library in Manchester, England
| name =
| text = John ,
| script = Greek
| date = 125–175 Since 2007, the papyrus has been on permanent display in the library's Deansgate building. Although Rylands 𝔓 is generally accepted as the earliest extant record of a canonical New Testament text, the dating of the papyrus is by no means the subject of consensus among scholars. The original editor proposed a date range of 100–150 CE, while a recent exercise by Pasquale Orsini and Willy Clarysse, aiming to generate consistent revised date estimates for all New Testament papyri written before the mid 4th century, has proposed a date for 𝔓 of 125–175 CE. A few scholars say that considering the difficulty of fixing the date of a fragment based solely on paleographic evidence allows the possibility of dates outside these range estimates, such that "any serious consideration of the window of possible dates for P52 must include dates in the later second and early third centuries." The fragment of papyrus was among a group acquired on the Egyptian market in 1920 by Bernard Grenfell, who chose several fragments for the Rylands Library and began work on preparing them for publication before becoming too ill to complete the task. Colin H. Roberts later continued this work and published the first transcription and translation of the fragment in 1935. Roberts found comparator hands in dated papyrus documents between the late 1st and mid 2nd centuries, with the largest concentration of Hadrianic date (117 CE to 138 CE). Since this gospel text would be unlikely to have reached Egypt before c. 100 CE, he proposed a date in the first half of the 2nd century. Roberts proposed the closest match to 𝔓 as being an undated papyrus of the Iliad conserved in Berlin; and in the 70 years since Roberts's essay the estimated date of this primary comparator hand has been confirmed as being around 100 CE, but other dated comparator hands have also since been suggested, with dates ranging into the second half of the 2nd century, and even into the 3rd century.

Күні

𝔓-нің маңыздылығы оның ұсынылған ерте мерзіміне және авторлық орын деп саналатын Ефес қаласынан географиялық таралуына байланысты. Фрагмент автографтан кем дегенде бір таралу кезеңі арқылы алынғандықтан, Жоханның Ізгі хабарының авторлық мерзімі 𝔓 жазылғанға дейін кем дегенде бірнеше жыл бұрын болуы керек, ол қай уақытта жазылса да. Фрагменттің Египетте табылуы осы мерзімді одан да ұзартады, авторлық және таралу орынынан табылған жеріне дейін құжаттардың таралуына мүмкіндік береді. Жоханның Ізгі хабары Юстин Мартирдің еңбектерінде келтірілген болуы мүмкін, демек ол шамамен 160 жылға дейін жазылған болуы керек; бірақ 20-ғасырдың Жаңа Өсиет ғалымдары, ең ықпалдылары Курт Аланд және Брюс Метцгер, 𝔓-нің ұсынылған мерзімінен бастап, Ізгі хабардың құрастырылуының ең соңғы мүмкін мерзімін екінші ғасырдың басындағы онжылдықтарға жылжу керек деп дәлелдеді; кейбір ғалымдар тіпті 𝔓-нің табылуы Ізгі хабардың құрастырылу мерзімін дәстүрлі түрде қабылданған шамамен 90 жылдан ертерек екенін көрсетеді. Жоханның Ізгі хабарының мерзімін анықтауда 𝔓-нің қолданылуына қатысты күмән (оның түпнұсқалығына күмән жоқ) екі мәселеге негізделген. Біріншіден, папирустың мерзімі тек қолжазбаға сүйеніп анықталды, мерзімді анықтауға көмектесетін мәтіндік сілтемелер немесе археологиялық зерттеулер жоқ. Екіншіден, басқа барлық ерте Ізгі хабар қолжазбалары сияқты, бұл фрагмент те кодекстен алынған, парқшадан емес. Егер ол екінші ғасырдың бірінші жартысына жататын болса, онда бұл фрагмент әдеби кодекстің ең ерте мысалдарының бірі болар еді. (Шамамен 90 жылы Марциал өзінің өлеңдерін пергамент кодексі түрінде таратқан, оны жаңалық ретінде ұсынған.) Робертс 𝔓-ні жариялағанға бір жыл бұрын Британ мұражайы кітапханасы Эгертон Ізгі хабарының папирус фрагменттерін (P. Egerton 2) сатып алған, олар да кодекстен алынған, және олар 1935 жылы Х. Идрис Белл мен Т. С. Скеат жариялаған. 𝔓 мәтіні канондық Ізгі хабар, яғни Жоханның Ізгі хабары болса, ал Эгертон Ізгі хабарының мәтіні солай болмағандықтан, ғалымдардың арасында 𝔓-нің екі папирустың арасындағы ең ертесі болу мүмкіндігіне қызығушылық болды.

The significance of 𝔓 rests both upon its proposed early dating and upon its geographic dispersal from the presumed site of authorship, traditionally thought to have been Ephesus. As the fragment is removed from the autograph by at least one step of transmission, the date of authorship for the Gospel of John must be at least a few years prior to the writing of 𝔓, whenever that may have been. The location of the fragment in Egypt extends that time even further, allowing for the dispersal of the documents from the point of authorship and transmission to the point of discovery. The Gospel of John is perhaps quoted by Justin Martyr, and hence is highly likely to have been written before c. 160 CE; but 20th century New Testament scholars, most influentially Kurt Aland and Bruce Metzger, have argued from the proposed dating of 𝔓 prior to this, that the latest possible date for the composition of the Gospel should be pushed back into the early decades of the second century; some scholars indeed arguing that the discovery of 𝔓 implies a date of composition for the Gospel no later than the traditionally accepted date of c. 90 CE, or even earlier. Scepticism about the use of 𝔓 to date the Gospel of John (not about the fragment's authenticity) is based on two issues. First, the papyrus has been dated based on the handwriting alone, without the support of dated textual references or associated archeology. Secondly, like all other surviving early Gospel manuscripts, this fragment is from a codex, not a scroll. If it dates from the first half of the second century, this fragment would be amongst the earlier surviving examples of a literary codex. (Around 90 CE, Martial circulated his poems in parchment codex form, presenting this as a novelty.) The year before Roberts published 𝔓, the British Museum library had acquired papyrus fragments of the Egerton Gospel (P. Egerton 2) which are also from a codex, and these were published in 1935 by H. Idris Bell and T. C. Skeat. Since the text of 𝔓 is that of a canonical gospel, the Gospel of John, whereas that of the Egerton Gospel is not, there was considerable interest amongst biblical scholars as to whether 𝔓 could be dated as the earlier of the two papyri.

Колин Робертс

𝔓 – әдеби мәтін және барлық папирустар сияқты, оның нақты күні көрсетілмеген. Оның мерзімін анықтау үшін, көбінесе құжат түріндегі (келісім-шарттар, өтініштер, хаттар) даталанған мәтіндермен салыстыру қажет болды. Дегенмен, Робертс 𝔓-мен ең жақын екі күні белгісіз әдеби папирусты салыстырды: P. Berol. 6845 (Берлинде сақталған және палеографиялық тұрғыдан бірінші ғасырдың соңына жатқызылатын Илиада паршасының фрагменті), ол (альфа әрпінен басқа) "мен тапқан мәтінімізге ең жақын нұсқа, және бұл пікірді Сэр Фредерик Кенион сияқты білікті маманмен бөліскенім үшін қуандым"; және P. Egerton 2, ол шамамен 150 ж.б.д. мерзіміне жатқызылды. Робертс Egerton Евангелиясында "біздің қолжазбамыздың көптеген ерекшеліктері бар, бірақ олар аздап айқындырақ" деді және әсіресе үпсілон, мю және дельта әріптерінің ұқсас формаларын атап өтті. Берлиндегі P. Berol. 6845 Илиадасын салыстырушы ретінде қарастыру Робертске 𝔓 үшін екінші ғасырдың басындағы мерзімді ықтимал деп ұсынуға мүмкіндік берді, өйткені Берлиндегі папирус Вильгельм Шубарттың зерттеуі бойынша бірінші ғасырдың соңына жатқызылды, ол оның қолжазбасының P. Fayum 110-ға (жеке хат, бірақ кәсіби жазушының "әдеби стильдегі" жазуымен және 94 ж.б.д. нақты күнімен) өте ұқсас екенін көрсетті. P. Egerton 2 үшін екінші ғасырдың ортасы шамасындағы мерзімді ұсынуда Скит және Белл P. Fayum 110-ға, сондай-ақ Abb 34 (қазір B. G. U. 1.22 деп белгілі және шамамен 110–117 ж.б.д. мерзіміне жатқызылған, Траян тұсындағы құжат түріндегі хат) және P. Lond. 1.130 (бірінші ғасырдың соңы немесе екінші ғасырдың басындағы гороскоп) сүйенді. Берлиндегі Илиада жақындағы жаңа жаңалықтарға байланысты қайта өңделді, бірақ Шубарттың оның шамамен 100 ж.б.д. мерзіміне жатқызылуы және P. Fayum 110-дың "әдеби стильдегі" жазуымен тығыз байланысы расталды, сонымен қатар ол бірінші/екінші ғасырдың басындағы ерекше каллиграфиялық қолжазбаның маңызды үлгісі болып қала береді. Робертс өз кезегінде P. Fayum 110 және Abb 34 (бірақ P. Lond. 1.130 емес) папирустарын 𝔓-мен салыстыру үшін ұсынды, P. Fayum 110-ды "даталанған құжаттар арасында тапқан ең маңызды параллель" деп атады және екеуінің де бір уақытта қолданылған альфа әрпінің екі түрін көрсеткенін атап өтті. Нонгбри P. Fayum 110 әріптерінің пішінінің P. Berol 6845-тегі әріптерге қарағанда 𝔓-дегі әріптерге жақын екенін, атап айтқанда дельта, пи, ро және эпсилон әріптеріне жақын екенін көрсетті. Кейінірек Робертс P. Fayum 110-дың 𝔓 және P. Egerton 2-ге өте ұқсас екенін қайта растады. Робертс 𝔓 үшін салыстыру үшін тағы екі даталанған папирусты ұсынды: P. London 2078 (Домицианның (81–96 ж.б.д.) тұсында жазылған жеке хат) және P. Oslo 22 (127 ж.б.д. датасы бар өтініш), P. Oslo 22 кейбір ерекше әріптерде, мысалы, эта, мю және йота әріптерінде ең жақын екенін атап өтті. Робертс өзінің бағалауын Фредерик Г. Кенионға, Вильгельм Шубартқа және Х. И. Беллге жіберді, барлығы 𝔓-нің екінші ғасырдың бірінші жартысында жасалғаны туралы пікірімен келісті. Кенион P. Flor 1. 1 (153 ж.б.д. датасы бар қарыз келісім-шарты) папирусын қосымша салыстыру үшін ұсынды, бірақ Робертс оның ұқсастығын өте жақын деп санамады, тек жеке әріптер үшін, өйткені оның жалпы стилі ағын жазу стилінде болды. 1935 жылы Робертстің күнін бағалауын А. Дейсман тәуелсіз зерттеулерімен қолдады, ол нақты дәлел келтірмегенмен, Адрианның (117–138) немесе Траянның (98–117) билік ету кезеңінде жасалғанын ұсынды. 1936 жылы Ульрих Вилкен 𝔓 қолжазбасын және Аполлоний архивіндегі 113–120 ж.б.д. мерзімінде даталанған папирустарды салыстыру негізінде бұл мерзімді қолдады.

𝔓 is a literary text and, in common with almost all such papyri, has no explicit indicator of date. Proposing a date for it ultimately required comparison with dated texts, which tend to be in documentary hands (contracts, petitions, letters). Nevertheless, Roberts suggested two undated literary papyri as the closest comparators to 𝔓: P. Berol. 6845 (a fragment of an Iliad scroll conserved in Berlin and dated paleographically to around the end of the first century) which he suggested (other than in the form of the letter alpha) is "the closest parallel to our text that I have been able to find, a view that I was glad to find shared by so great an authority as Sir Frederic Kenyon"; and P. Egerton 2 itself, which was then estimated to date around 150 CE. Roberts stated that in the Egerton Gospel, "most of the characteristics of our hand are to be found, though in a less accentuated form"; and he particularly noted similar forms of upsilon, mu and delta. Establishing the Berlin Iliad P. Berol 6845 as a comparator was key to Roberts proposing an early 2nd century date as plausible for 𝔓; as the Berlin papyrus had been dated to the end of the first century by Wilhelm Schubart, in a landmark papyrological study which demonstrated the close similarity of its hand to that of P. Fayum 110, a personal letter, but written by a professional scribe in a "literary type" hand and with an explicit date of 94 CE. In proposing a date of around the middle of the second century for P. Egerton 2, Skeat and Bell had also relied on comparison with P. Fayum 110; together with Abb 34 (now known as B. G. U. 1.22 and dated ca. 110–117 CE), a letter in a documentary hand of the time of Trajan; and P. Lond. 1.130, a horoscope of late first or early second century date. The Berlin Iliad has since been re edited in the light of more recent discoveries, but confirming Schubart's conclusions as to its dating around 100 CE, and its close relationship to the dated literary type hand of P. Fayum 110; and it remains a primary exemplar of a particularly distinctive form of first/early second century CE calligraphic book hand. Roberts in turn was also to advance P. Fayum 110 and Abb 34 (though not P. Lond. 1.130) as dated comparators to 𝔓, identifying P. Fayum 110 as the "most important parallel" he could find among dated documents, and noting in particular that both of these showed the same two forms of alpha in simultaneous use. Nongbri notes other instances where the letter forms in P. Fayum 110 are a closer match to those in 𝔓 than are the counterpart forms in P. Berol 6845; specifically delta, pi, rho and epsilon. In his later career, Roberts reasserted the close resemblance of P. Fayum 110 to both 𝔓 and P. Egerton 2. Roberts also proposed two further dated papyri in documentary hands as comparators for 𝔓: P. London 2078, a private letter written in the reign of Domitian (81–96 CE), and P. Oslo 22, a petition dated 127 CE; noting that P. Oslo 22 was most similar in some of the more distinctive letter forms, e. g. eta, mu and iota. Roberts circulated his assessment to Frederic G. Kenyon, Wilhelm Schubart and H. I. Bell; all concurred with his dating of 𝔓 in the first half of the 2nd century. Kenyon suggested another comparator in P. Flor 1. 1, a loan contract dated 153 CE; but Roberts did not consider the similarity to be very close, other than for particular letters, as the overall style of that hand was cursive. In the same year 1935, Roberts's assessment of date was supported by the independent studies of A. Deissmann, who, while producing no actual evidence, suggested a date in the reigns of Hadrian (117–138) or even Trajan (98–117). In 1936 the dating was supported by Ulrich Wilcken on the basis of a comparison between the hand of 𝔓 and those of papyri in the extensive Apollonius archive which are dated 113–120.

Филип Комфорт

Соңынан, басқа да салыстырмалы әдеби папирустар ұсынылды, әсіресе П. Окси. XXXI 2533, онда екінші ғасырға жататын әдеби мәтін, 𝔓-ге өте жақын деп есептелетін қолмен, бірінші ғасырдың соңында пайдаланылған құжаттың артына жазылған; сондай-ақ үш библиялық папирус кодексі: П. Окси. LX 4009 (апокрифтік Евангелиенің фрагменті, палеографиялық тұрғысынан екінші ғасырдың басы/ортасы); және П. Окси. L 3523 (𝔓) және П. Окси. LXIV 4404 (𝔓) екеуі де палеографиялық тұрғысынан екінші ғасырдың соңына жатқызылады. Бұған қоса, Йель Жаратылыс фрагменті (P. Yale 1) сияқты екінші ғасырға жататын басқа папирус кодекстерінің табылуы, осы кезеңде бұл кітап түрінің әдеби мәтіндер үшін бұрынғыдай емес, одан да көп таралғанын көрсетті. Осының салдарынан, 1990 жылдарға дейін Жаңа Өсиетті түсіндірушілердің арасындағы бағыт, Филипп В. Комфорт сияқты бірнеше палеографтардың қолдауымен, Робертс және оның корреспонденттері ұсынған мерзімнің алғашқы жартысына 𝔓-нің мерзімін анықтауға бейімділік болды. Дегенмен, Кельнде табылған папирус фрагментінің Эгертон Евангелісінің бір бөлігі екені анықталды, бұл сақтандыру шарасы болды. Бұл фрагментте гамма және каппа әріптері ілмек тәрізді апострофпен бөлінеді, бұл екінші ғасырдың папирустарында сирек кездесетін ерекшелік; осыған байланысты Эгертон Евангелісінің шамамен 200 жылға жақын мерзімде жазылғаны және тек екі беттен кішкентай бөлігі ғана сақталған папирус мәтініне мерзім қоюдың қауіптілігі айтылды.

Брент Нонгбри

Жаңа өсиеттегі көптеген ғалымдар қолдаған P күнінің ерте мерзіміне Андреас Шмидт қарсылық білдірді, ол шамамен 170 жыл, плюс немесе минус жиырма бес жылды ұсынады; бұл Честер Битти Папирустары X және III-ті, сондай-ақ қайта жаңартылған Эгертон Ізгі хабарымен салыстыру негізінде жасалған. Брент Нонгбри екі кейінірек дабылған папирусты, екі де шақыру қағазын, күшті ұқсастықтар көрсетті (P. Mich. inv. 5336, шамамен 152 жыл; және П. Амх. 2.78, Эрик Тернер алғаш ұсынған мысал, біздің заманымыздың 184 жылына дейін). Нонгбри былай дейді: «(P. Mich. inv. 5336) және P арасындағы әріптердің ұқсастығы Робертстің құжаттағы параллельдерінің кез келгеніне жақын», ал П. Амх. 2.78 «Робертс келтіргендердің кез келгені сияқты P-ге параллель». Нонгбри сонымен қатар екінші ғасырдың соңы мен үшінші ғасырдың басында жасалған мерзімделген құжаттарды ұсынады, олардың әрқайсысы P-мен кейбір әріптерде ұқсастықтарды көрсетеді. Нонгбри бұл кейбір ғалымдар болжағаннан гөрі ескі қолжазба стильдерінің ұзаққа созылуы мүмкін екенін, ал қателік шегінің ақылға қонымды болуы папирус үшін мүмкін болатын күндердің кең ауқымын қамтуы керек екенін ұсынады.

Нонгбри P күні туралы өз пікірін білдіруден тартынады, бірақ Робертстің мерзімдемесінің сақтық танытуын, «Біз екінші ғасырдың бірінші жартысын (P) жазылған кезең ретінде сенімді түрде қабылдауымыз мүмкін» және Жохан Ізгі хабарының күніне қатысты Робертстің болжамдарын, «Бірақ біз қауіпсіз түрде айта алатынымыз, бұл фрагмент Ізгі хабардың жазылуы үшін ерте мерзімді (бірінші ғасырдың соңы мен екінші ғасырдың басы) жақтаған сыншыларды екінші ғасырдың ортасындағы онжылдықтардағы жұмыс деп қарастыратындарға қарағанда қолдайды» мақұлдайды. Дегенмен, Нонгбридің керісінше мәлімдемесіне қарамастан, кейбір түсіндірушілер оның кейінірек мерзімделген салыстырушыларды жинақтауын Робертстің ұсынған мерзімін күштен шығару деп түсіндірді; бірақ мұндай түсіндірулер Робертс пен Нонгбридің негізгі нәтижелерінің маңызды ұқсастығын ескермейді. Робертс P-ге ең жақын параллельдерді П. Берол 6845 және П. Эгертон 2 деп анықтады, олар палеографиялық тұрғыдан сәйкесінше 100 және 150 жылдарға жатқызылды; және P-нің ең ықтимал күні осы екеуінің арасында болады деп ұсынды. Нонгбри палеографиялық мерзімдемелерді принцип бойынша қабылдамайды және осыған байланысты P-ге ең жақын мерзімделген параллельдерді П. Файум 110 (94 жыл), П. Мич. inv. 5336 (шамамен 152 жыл) және П. Амх. 2.78 (184 жыл) деп ұсынады; олардың әрқайсысы, оның айтуынша, басқаларына жақын және үшеуі де кез келген басқа мерзімделген салыстырушыға қарағанда жақын. Нәтижесінде Робертстің жұмысына қарағанда ертерек және кейінірек мерзімделген негізгі салыстырушылардың ауқымы кеңейді; Нонгбри тек палеографиялық дәлелдерден ғана P-нің нақты күні одан да кейінірек (немесе ертерек) болуы мүмкін екенін атап өтеді. Нонгбри P-нің екінші ғасырдың соңында (немесе үшінші ғасырдың басында) болуы мүмкін екенін көрсетуге мүдделі болса да, оның басты сын-пікірлері Робертстің ұсынылған мерзімдер ауқымының ортасын қабылдап, оны осы папирус үшін мүмкін болатын күннің соңғы шегі ретінде қарастыратын, содан кейін осыдан Жақия Ізгі хабары 100 жылдан кейін жазылмаған деген қорытындыға келетін кейінгі түсіндірушілер мен ғалымдарға бағытталған.

Nongbri resists offering his own opinion on the date of 𝔓, but apparently approves the relatively cautious terminology both of Roberts's dating, "On the whole, we may accept with some confidence the first half of the second century as the period in which (𝔓) was most probably written"; and also of Roberts's speculations on possible implications for the date of John's gospel, "But all we can safely say is that this fragment tends to support those critics who favour an early date (late first to early second century) for the composition of the Gospel rather than those who would still regard it as a work of the middle decades of the second century". Nevertheless, and notwithstanding Nongbri's statement to the contrary, some commentators have interpreted his accumulation of later dated comparators as undermining Roberts's proposed dating; but such interpretations fail to take into account the essential similarity of Roberts's and Nongbri's main findings. Roberts identified the closest parallels to 𝔓 as being P. Berol 6845 and P. Egerton 2, then dated paleographically to 100 CE and 150 CE respectively; and proposed that the most probable date for 𝔓 would lie in between these two. Nongbri rejects paleographically dated comparators on principle, and consequently proposes the closest dated parallels to 𝔓 as being P. Fayum 110 of 94 CE, P. Mich. inv. 5336 of ca. 152 CE and P. Amh. 2.78 of 184 CE; each, he suggests, as close to 𝔓 as the others, and all three closer than any other dated comparator. The consequence is to extend the range of dated primary reference comparators both earlier and later than in Roberts work; and Nongbri stresses that, simply from paleographic evidence, the actual date of 𝔓 could conceivably be later (or earlier) still. Although Nongbri is concerned to demonstrate that the possibility of a late second (or early third) century date for 𝔓 cannot be discounted, his chief criticism is directed at those subsequent commentators and scholars who have tended to take the midpoint of Roberts's proposed range of dates, treat it as the latest limit for a possible date for this papyrus, and then infer from this that the Gospel of John cannot have been written later than around 100 CE. .

Стенли Портер

𝔓 пен P. Egerton 2 арасындағы қатынасты Стэнли Э. Портер егжей-тегжейлі зерттеді. Портер екі мәтін үшін де ерте христиандық папирустарды салыстыру үшін ұсынады: P. Oxy IV 656 (Жаратылыстың фрагменті) және P. Vindob. G. 2325 (басқа апокрифтік Евангелие, Файюм фрагменті); сондай-ақ папирологтар арасындағы тарих пен пікірлердің кең ауқымын қарастырады. Ол Роберттің екеуі де жақын параллель екендігі, олардың күндізгі айырмашылықтарының болуы екіталай және 𝔓 ертерек болуы мүмкін деген пікірін қолдау үшін аргументтер келтіреді. Ол атап көрсетеді, P. Egerton 2 "көптеген формалды дөңгелек ерекшеліктері бар, бірақ бастапқы редакторлар "курсивтік байланыс" деп атаған, салыстырмалы түрде жеңіл жазылған". Портер былай деп қосады: "Екі қолжазба да, әрине, екінші ғасырдың соңы мен үшінші ғасырдың басында дамыған үлкен әріптер стилінен бұрын жазылған". Осы тұрғыда Портер сондай-ақ, P. Egerton 2-нің Кельн фрагментіндегі ілгек тәрізді апострофтың екінші ғасырда сирек кездесетінін, бірақ біздің заманымыздың 101 жылына жатпайтын папируста бір мысал және орта немесе соңғы екінші ғасырға жатпайтын үш мысал бар екенін атап өтеді. "Нәтижесінде екі қолжазба да екінші ғасырдың ортасында, мүмкін оның басында біріктіріледі". Стэнли Портер Нонгбридің 𝔓 мен екінші ғасырдың соңы мен үшінші ғасырдың басындағы құжат папирустары арасында дұрыс салыстырулар жасауға болатындығы туралы мәлімдемесін де сынады; Эрик Тернердің: "Кітап қолдарын мерзімделген құжат қолдарымен салыстыру сенімді емес, себебі екі жағдайда да жазушының ниеті әртүрлі" деген ескертуін атап өтті. Осыған байланысты Портер Нонгбридің нақты мерзімі жоқ салыстыруларды елемеуге бейімділігіне қарсы ескертеді, бұл әдеби мәтіндерді салыстыру үшін тек құжаттық қолдармен шектеуге мәжбүрлейді. Портер Нонгбри ұсынған екінші және үшінші ғасырдың соңындағы салыстырулардың бірнеше жағдайда 𝔓-ден мүлдем өзгеше екенін айтады, сондықтан олар жалпы пішінді, траекторияны және жазу стилін ескермей, егжей-тегжейлі әріп формаларына назар аударуға мәжбүрлейді. Егер құжат бойынша салыстыруды жүргізудің орнына, типологиялық әріптерді салыстыру, онда Портердің айтуынша, 𝔓 және P. Egerton 2 "екінші ғасырда оңай сәйкес келеді. Әрине, үшінші ғасырдағы әріптерге ұқсас әріптер де бар (бірінші ғасырда да бар еді), бірақ ең көп жекеленген әріптер, мысалы, альфа, мю және тіпті сигма, екінші ғасырға тән". Портер де, Нонгбри де Эрик Тернердің P. Amh. 2.78-ді 𝔓-мен салыстырған ұсынысына қарамастан, "Райлендс папирусы екінші ғасырдың бірінші жартысына жатады деп қабылдануы мүмкін" деген пікірін сақтап қалғанын атап өтеді. Нонгбри кейіннен Портердің зерттеуінің шектеулі пайдалылығын атап өтті, себебі ол сенімді мерзімі бар қолжазбаларға сілтеме жасамайды және осылайша толығымен дөңгелек болып табылады (бірнеше мерзімі жоқ қолжазбалар басқа мерзімі жоқ қолжазбаның мерзімін анықтау үшін қолданылады).

The relationship of 𝔓 to P. Egerton 2 has been further re examined in detail by Stanley E. Porter. Porter offers two further comparator early biblical papyri for both texts, P. Oxy IV 656 (a fragment of Genesis) and P. Vindob. G. 2325 (another apocryphal gospel, the Fayum Fragment); and provides a wide ranging survey of the history and range of opinion amongst papyrologists for the dating of 𝔓 and P. Egerton 2, presenting arguments to support Robert's judgement that the two are close parallels, that they are unlikely to be of widely separate dates, and that 𝔓 is more likely the earlier. Specifically he notes that P. Egerton 2 is in "a less heavy hand with more formal rounded characteristics, but with what the original editors called "cursive affinities"." Porter adds that "Both manuscripts were apparently written before the development of a more formal Biblical majuscule style, which began to develop in the late second and early third centuries." In this respect, Porter also notes that although the hooked apostrophe form found in the Cologne fragment of P. Egerton 2 is unusual in the second century, there is at least one known dated example in a papyrus of 101 CE and three others of mid or late second century date. "The result is to bring the two manuscripts together, somewhere in the middle of the second century, perhaps tending towards the early part of it." Stanley Porter has also questioned Nongbri's assertion that valid comparisons can be made between 𝔓 and documentary papyri of the later second and early third centuries; noting the warning from Eric Turner that, "Comparison of book hands with dated documentary hands will be less reliable, the intention of the scribe is different in the two cases." and in respect of this Porter cautions against what he terms Nongbri's 'overly skeptical' insistence on disregarding comparators without an explicit date, forcing comparators for literary texts inappropriately to be confined to purely documentary hands. Porter suggests that Nongbri's proposed late second and third century comparators are in several cases quite different from 𝔓 so that they force comparison to focus on detailed letter forms without consideration of the overall formation, trajectory and style of the script. If, rather than undertaking comparisons document by document, typological letter comparisons are instead applied using published series of dated representative script alphabets, then, Porter asserts, both 𝔓 and P. Egerton 2 "fit comfortably within the second century. There are of course some letters that are similar to those in the third century (as there are some in the first century) but the letters that tend to be given the most individualization, such as alpha, mu and even sigma, appear to be second century." Both Porter and Nongbri note that Eric Turner, notwithstanding his proposal of P. Amh. 2.78 as a parallel for 𝔓, nevertheless continued to maintain that "The Rylands papyrus may therefore be accepted as of the first half of the second century". Nongbri has subsequently pointed out the limited usefulness of Porter's study due to the fact that it makes no reference to manuscripts with secure dates and thus is entirely circular (several undated manuscripts are used to provide a date for another undated manuscript).

Дон Баркер

Соңғы жылдары көптеген палеографтар Жаңа Келісімнің папирустарын мерзімдеуге мүлдем басқа тәсіл ұсынды, бұл Гульельмо Кавалло жасаған «графикалық ағын» тұжырымына негізделген. Күні көрсетілмеген папирустардың әріп формаларын тікелей күні көрсетілген салыстырмалы үлгілермен салыстырудың орнына, алдымен, нақты бір қолжазба стилінің жалпы дамуын көрсететін графикалық ағынға жататын қолды анықтау ұсынылады. «Осы графикалық ағындардағы жеке әріптердің қалыптасуы, жалпы жазу стиліне қарағанда, екінші деңгейдегі мәселе». Дон Баркер, 𝔓 үшін жылдар бойы ұсынылған салыстырмалы үлгілерді және мерзімдеу ауқымын қарастырып, бұл папирусты бірінші ғасырдан бастап куәландырылған «дөңгелек блок шрифті» графикалық ағынына жатқызуға болады деп санайды; және он бір мерзімделген мысал келтірді: P. Oxy. 3466 (81–96 ж.с.), P. Oxy. 3183 (292 ж.с.), сондай-ақ Нонгбри мен Тернер ұсынған барлық кейінгі параллельдер, тіпті Робертстің бастапқы зерттеуінен алынған P. Fayum 110 (94 ж.с.) үлгісі де бар. Дегенмен, Баркер Робертс пен оның корреспонденттері ұсынған басқа барлық салыстырмалы үлгілерді, соның ішінде P. Flor 1. 1 (153 ж.с.) үлгісін де осы графикалық ағыннан бас тартады. Баркер бұл графикалық ағындағы әріптердің құрамының «үлкен тұрақтылыққа ие болып көрінеді» дейді және осы себепті 𝔓-ді оның ішіндегі тар мерзімге орналастыру қиын деп ұсынады. «Жалпы стиль мен жеке әріп ерекшеліктері тығыз байланыста сақталғанда және құжаттық мәтінді жазушының әдеби мәтінді қалай басқаша жазатынын ескергенде, жоғарыда көрсетілген мерзімделген қолжазбалардан П. Рил. 457-ге екінші немесе үшінші ғасырдың мерзімі берілуі мүмкін» делінген.

Паскуале Орсини мен Вилли Кларисса

Паскуале Орсини мен Вилли Кларисса да "графикалық ағын" әдісін қабылдайды; және оны барлық Жаңа Өсиет қолжазбаларын мерзімдеуді қарастыруға қолданды, олардың жазылуы IV ғасырдың ортасынан бұрынғы мерзімге жатқызылған, соның ішінде 𝔓. Бұл папирустар мен пергаменттерде тікелей даталар болмағандықтан, олардың бәрі палеографиялық тұрғыдан мерзімделуі керек; сондықтан Орсини мен Кларисса мұндай палеографиялық мерзімдеу үшін қолжазбаларды салыстыру тек бір-біріне ұқсас қолдар арасында жасалуы керек деп ұсынады. Алайда, Дон Баркерден өзгеше, олардың қолдарды жіктеуі Гюльгельмо Кавалло жасаған грек жазуының типологиясына қатаң сәйкес келеді; қолдарды "стильдерге", "стильдік топтарға" немесе жағдайға қарай "графикалық типтерге" жіктеуді қолдану. Орсини мен Кларисса Жаңа Өсиет папирустарына қатысты даталарды ұсынады, олар көбінесе Нестле Аланд тізіміндегі келісімдік даталардан кейінірек, ал Комфорт пен Барретт ұсынған күндерге қарағанда айтарлықтай кейінірек. Олар Дон Баркерді тым ерте деп санайтын даталарды тағайындағаны үшін сынап, Жаңа Өсиет папирустары үшін ұсынған мерзімдері 100 жылдан аспайды, көбінесе 50 жылды құрайды, ал бірнеше ерте папирустар үшін (𝔓, 𝔓, 𝔓) олар 25 жылдық аралықта таза палеографиялық даталарды ұсынады. Орсини мен Кларисса өз мақаласында Комфорт пен Барретттың 𝔓 үшін ұсынған ертедегі параллельдері "жеткіліксіз" екенін айтады; және олар Гренфелл, Хант және Робертс қолданған папирологиялық мерзімдеу тәсілдерін Нонгбри бағалағанын мақұлдағанмен, олар 𝔓-нің нақты зерттеуін келтірмейді, сондай-ақ оның ұсынған кейінгі параллельдерінің ешқайсысы стильдік тұрғыдан ұқсас салыстырулар тізіміне кірмейді; Баркер ұсынған басқа папирустар да оның ұсынған графикалық ағынының өкілдері ретінде ұсынылмайды. Робертс пен оның корреспонденттері талқылаған папирустарға қатысты және Баркерге қайшы келетіндей, Орсини мен Кларисса Кенион ұсынған параллельді, P. Flor 1. 1 (153 ж.с.) 𝔓 сияқты "дөңгелек кеңселік жазу" графикалық типіне сәйкес келеді деп санайды. Олар тағы екі салыстыруды ұсынады: PSI V 446, префект Петронийдің 132–137 ж.с. заманындағы жарлығы; және P. Fayum 87, 156 ж.с. муниципалды түбіртек; сонымен қатар, басқа зерттеушілер сияқты, 𝔓 пен 𝔓-нің ұқсас екенін атап өтеді, олар үшін 100–200 ж.с. мерзімі ұсынылады. Осыған байланысты, Орсини мен Кларисса 𝔓 үшін 125–175 ж.с. аралығын ұсынады; бұл Стэнли Портер ұсынған "екінші ғасырдың ортасы" күнімен сәйкес келеді, Баркер немесе Нонгбри көздеген диапазоннан әлдеқайда тар және олардың мерзімдеу схемасында 𝔓 және 𝔓 осы уақытқа дейін анықталған ең ерте Жаңа Өсиет папирустары болып табылады (бірақ, қызығы, олардың мақаласының соңында Орсини мен Кларисса 𝔓, 𝔓 және 𝔓 "әрине, екінші ғасырдың екінші жартысына жатады" деп мәлімдейді).

Pasquale Orsini and Willy Clarysse also adopt the "graphic stream" approach; and have applied it to reviewing the dating for all New Testament manuscripts proposed as having been written before the mid fourth century, including 𝔓. Since none of these papyri and parchments carry explicit dates, all must be dated paleographically; so Orsini and Clarysse propose that manuscript comparisons for such paleographic dating should be made only between hands that are similar to one another. However, and in contrast to Don Barker, their classification of hands conforms rigorously to the typology of Hellenistic Greek handwriting styles developed by Guglielmo Cavallo; applying his categorisation of hands into 'styles', 'stylistic classes' or 'graphic types' as appropriate. Orsini and Clarysse propose dates for New Testament papyri that are often rather later than the consensus dates in the Nestle Aland lists, and considerably later than the counterpart dates proposed by Comfort and Barrett. They criticise Don Barker for assigning dates they regard as extending too early; the dating ranges they themselves propose for New Testament papyri are never wider than 100 years, more frequently 50 years, and for several early papyri (𝔓, 𝔓, 𝔓) they propose purely paleographic dates within a 25 year range. In their paper Orsini and Clarysse state that the early parallels proposed for 𝔓 by Comfort and Barrett are "inappropriate"; and, although they cite with approval Nongbri's assessment of the respective papyrological dating approaches adopted by Grenfell, Hunt and Roberts, they do not cite his specific study of 𝔓, and none of his proposed later parallels feature in their list of stylistically similar comparators; nor do any of other papyri advanced by Barker as representatives of his proposed graphic stream. Of the papyri discussed by Roberts and his correspondents, and in contradiction to Barker, Orsini and Clarysse maintain Kenyon's proposed dated parallel, P. Flor 1. 1 (153 CE) as corresponding to the same "Round Chancery Script" graphic type as 𝔓. Two further comparators they propose are PSI V 446, the official proclamation of an edict of the prefect Petronius dated 132–137 CE; and P. Fayum 87, a municipal receipt dated 156 CE; while they also note, as other commentators have done, the close similarity of 𝔓 to 𝔓 for which they propose a date of 100–200 CE. Consequently, Orsini and Clarysse propose 125 to 175 CE as the range of dates for 𝔓; which corresponds with the "mid second century" date proposed Stanley Porter, is much narrower than the ranges envisaged by Barker or Nongbri, and implies within their dating schema that 𝔓 and 𝔓 stand as the earliest New Testament papyri so far identified (although, strangely, at the conclusion of their article, Orsini and Clarysse state that 𝔓, 𝔓, and 𝔓 "probably all [date to] the second half of the second century)."

Джон Райлендс кітапханасы

Джон Райлендс кітапханасы былай мәлімдейді: "Алғашқы редактор бұл фрагментті екінші ғасырдың бірінші жартысына (100–150 жылдары) жатқызған. Датасы басқа қолжазбалармен салыстыру арқылы, палеографиялық әдіспен шамаланған. Дегенмен, палеография нақты ғылым емес – салыстырылатын Киелі кітап қолжазбаларының ешқайсысы да мерзімімен белгіленбеген, ал датасы анық папирустардың көпшілігі әкімшілік құжаттар. Жақындағы зерттеулер б.з. 200 жылына жақын мерзімді көрсетеді, бірақ Жаңа өсиеттен бұрынғы фрагменттердің қалғандығына әлі бір нақты дәлел жоқ."

Мәтіндік-талдау және тарихи маңызы

Мысырдан табылған алғашқы христиан папирустары христиандық пен Ізгі хабарлардың ең ерте сақталған нақты физикалық дәлелі болып табылады. Бұл папирустар үшін ұсынылған мерзімдердің арасында елеулі үлестік келісім бар, сондықтан P, P және P сияқты 2-ғасырға жатқызылатын басқа Жаңа өсиет фрагменттерінен ертерек деп нақты айтуға болмайды; сондай-ақ P. Egerton, P. Oxy. LX 4009 сияқты ерте апокрифтік мәтіндерден де ертерек деп нақты айтуға болмайды. Сонымен қатар, Ескі өсиет кітаптарының грек тіліндегі (көбінесе Забурлар) бірнеше папирус фрагменттері де 2-ғасырға жатқызылған, ал олардың ерекшеліктері яһуди немесе түркі тілдес емес, христиандық шығу тегін көрсетеді. Дегенмен, барлық папирустар палеографиялық тұрғыдан, көбінесе бірдей мерзімделген құжаттармен салыстыру арқылы мерзімделгендіктен, оларды қолжазбалар жиынтығы ретінде қарастыруға болады, олардың шамамен мерзімдері топ ретінде өзгереді, ал P олардың арасында ертерек ерекшеліктері бар деп танылады. Мәтіннің шағын көлеміне қарамастан, P-де сақталған мәтін тарихи Иса туралы бірқатар маңызды тарихи мәлімдемелерге ерте куәлік беруге жеткілікті; аты аталмаса да, P-дегі өлеңдер Рим билігі алдында белгілі бір күні (Понтий Пилаттың басшылығымен), белгілі бір жерде (Иерусалимдегі преториумда) сотталған, белгілі бір жазаға (шайқасқа) кесілген адамды көрсетеді, бәрі де яһуди ғибадатханасының билігімен болды. Егер P-нің 2-ғасырдың басында жазылуы рас болса, онда фрагмент кодекс түрінде болғаны, шиыршық емес, христиандар арасында осы жазу тәсілін ерте қабылдағанын көрсетеді, бұл заманауи иудаизмнің практикасына қарама-қарсы. Сонымен қатар, алдыңғы және артқы жақтар арасындағы «жоғалған» мәтіннің ұзындығын бағалау Иоанн Ізгі хабарының мәтінімен сәйкес келеді; демек, осы бөлікте маңызды қосымшалар немесе жоюлар болғаны күмәнді. Екі йотацизмнен басқа және артқы жақтың 2-жолынан Екінші ΕΙΣ ΤΟΥΤΟ-ның ықтимал жойылуынан басқа, P Александриялық мәтін негізімен келіседі. Ректоның 4 және 5-жолдарында қайта құрылған мәтінде «ΠΑΛΙΝ ΕΙΣ ΤΟ ΠΡΑΙΤΩΡΙΟΝ Ο ΠΙΛΑΤΟΣ» деп жазылған, бұл P және [[Codex Vaticanus Graecus 1209]]-пен келіседі, ал Синай кодексі, Александрия кодексі және көпшілік мәтіннің бәрі «ΕΙΣ ΤΟ ΠΡΑΙΤΩΡΙΟΝ ΠΑΛΙΝ Ο ΠΙΛΑΤΟΣ» деген сөздердің басқа тәртібін ұсынады; алайда, бұл маңызды айырмашылық емес. Фрагменттің кішкентай болуына байланысты, оның Иоанн Ізгі хабарының толық көшірмесінен екенін дәлелдеу мүмкін емес, бірақ түпнұсқа мәтін ең болмағанда толық Ізгі хабардың ұзындығына жақын болған болуы мүмкін, кодекс түрінде жазуға қажетті қосымша қамқорлық пен уақытқа тұрарлық. Екінші жағынан, P кодексінің беттерінің кең көлемі мен пішіні оның бастапқыда төрт канондық Ізгі хабарды қамтымауы мүмкін екенін көрсетеді; Робертс мұндай кодекске 576 бет қажет болуы мүмкін деп есептеді. P кішкентай, және 14 жолдың көпшілігі үшін сенімді реконструкция жасауға болады, бірақ ол Иоанн Ізгі хабарының мәтініне тікелей куәлік ететін үлес шамалы, сондықтан мәтіндік пікірталасқа сирек сілтеме жасалады. Алайда, 2 және 5-жолдардың «жоғалған» бөліктеріндегі «ΙΗΣΟΥ» (Иса) есімі бастапқыда [[nomina sacra]] ретінде жазылған ба, жоқ па, деген мәселеде даулар болды; яғни, ол христиан қолжазбаларындағы қалыпты практикаға сәйкес «ΙΣ» немесе «ΙΗΣ» деп қысқартылған ба. P-де nomina sacra болмаған деп есептеген Робертс бастапқыда Құдайдың есімі толық жазылған болуы мүмкін деп ойлады, бірақ кейіннен ойын өзгертті. Бұл соңғы көзқарас Ларри В. Хуртадоның да көзқарасы, ал Кристофер М. Такет Робертстің бастапқы пікірін ұстанып тұр. P-дегі өлеңдер Бодмер папирусы P-де де кездеседі, ол әдетте біздің заманымыздың 3-ғасырының басына жатады, сондай-ақ P және 7-ші және 2-ші ғасырлардағы P-мен де кейбір жапсырмалар бар. Төртіншісінің екеуі де Иоанн 18:31–38-ге жаңадан құрылған мәтінді қамтымайды, бірақ P бірдей прото-Александриялық мәтін түрінің мысалы болып көрінеді. Курт Аланд оны «қалыпты мәтін» деп сипаттап, оның жасына байланысты І санатқа жатқызды.

Finds of early Christian papyri from Egypt represent the earliest surviving indisputable physical evidence for Christianity and the Gospels. There is a considerable degree of overlap in the proposed ranges of dates for these papyri, and consequently it cannot be stated categorically that 𝔓 is earlier than other New Testament fragments of apparent 2nd century date, such as 𝔓, 𝔓 and 𝔓; it also cannot be stated categorically that it is earlier than some early apocryphal texts, such as P. Egerton. 2, P. Oxy. LX 4009. There are, in addition, a number of papyrus fragments of Old Testament books in Greek (chiefly Psalms) which have also been dated to the 2nd century, and whose characteristics have been advanced as indicating a Christian, rather than Jewish or pagan, origin. Nevertheless, since all of these papyri have been dated paleographically, and mostly with reference to the same dated documentary comparators, they may be considered as a manuscript cluster whose estimated dates will vary as a group, amongst which 𝔓 is commonly recognised as having earlier features. Moreover, despite the small quantity of text, the text that survives in 𝔓 is sufficient to provide early witness to a number of key historical claims about the Historical Jesus; though not mentioned by name, the verses in 𝔓 show a man tried before the Roman authorities at a specific date (the governorship of Pontius Pilate), at a specific place (the Praetorium in Jerusalem), sentenced to a specific death (crucifixion), and all at the instigation of the Jewish Temple authorities. If the early 2nd century dating of the 𝔓 is in fact correct, then the fact that the fragment is from a codex rather than a scroll would testify to the very early adoption of this mode of writing amongst Christians, in stark contrast to the apparent practice of contemporary Judaism. Furthermore, an assessment of the length of 'missing' text between the recto and verso readings corresponds with that in the counterpart canonical Gospel of John; and hence confirms that there are unlikely to have been substantial additions or deletions in this whole portion. Other than two iotacisms , and in the probable omission of the second ΕΙΣ ΤΟΥΤΟ from line 2 of the verso, 𝔓 agrees with the Alexandrian text base. In lines 4 and 5 of the recto, the reconstructed text reads "ΠΑΛΙΝ ΕΙΣ ΤΟ ΠΡΑΙΤΩΡΙΟΝ Ο ΠΙΛΑΤΟΣ", in agreement with 𝔓 and with the [[Codex Vaticanus Graecus 1209, whereas the Codex Sinaiticus, Codex Alexandrinus and the Majority Text all have the alternative word order of "ΕΙΣ ΤΟ ΠΡΑΙΤΩΡΙΟΝ ΠΑΛΙΝ Ο ΠΙΛΑΤΟΣ"; however, this is not considered a significant variant. Since this fragment is small – about – it cannot be proven that it comes from a full copy of the Gospel of John, but it may be presumed that the original text was at least of near full gospel length, to be worth the extra care and time required in writing in codex form. On the other hand, the generous scale and format of the codex pages of 𝔓 are such that it is highly unlikely that it could originally have comprised the four canonical gospels; Roberts calculated that such a codex might have required 576 pages. 𝔓 is small, and although a plausible reconstruction can be attempted for most of the 14 lines represented, the proportion of the text of the Gospel of John for which it provides a direct witness is necessarily limited, so it is rarely cited in textual debate. There has, however, been some contention as to whether the name 'ΙΗΣΟΥ' (Jesus) in the 'missing' portions of recto lines 2 and 5 was originally written as [[nomina sacra; in other words, was it contracted to 'ΙΣ' or 'ΙΗΣ' in accordance with otherwise universal Christian practice in surviving early Gospel manuscripts. On the assumption that the nomina sacra were absent from 𝔓, Roberts originally considered that the divine name was more likely to have been written in full, but later changed his mind. This latter view is also the view of Larry W. Hurtado, with Christopher M. Tuckett maintaining Roberts' original opinion. The verses included in 𝔓 are also witnessed in Bodmer Papyrus 𝔓 – usually dated to the beginning of the 3rd century CE – and there is also some overlap with 𝔓 and 𝔓 of the 7th and 2nd centuries respectively. No two of the four contain the same exact text as reconstructed for John 18:31–38, but 𝔓 seems to represent an example of the same proto Alexandrian text type. Kurt Aland described it as a "Normal text", and placed it in Category I, due to its age.