Прабхат Раджан Са́ркар: Философ, гуру және әлеуметтік реформатор
Prabhat Ranjan Sarkar
Прабхат Раджан Са́ркар (Áнandamúрти) – үнділік рухани көшбасшы, философ, реформатор, тіл білгісі, 5000-нан астам ән авторы. Йога, Тантра, Садхана туралы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Үндістандық рухани гуру, философ, әлеуметтік реформатор, тіл білгісі, автор және 5018 ән жазған композитор Прабхат Ранджан Саркар (21 мамыр 1921 – 21 қазан 1990), сондай-ақ Шри Шри Анандмурти (Ананда Мурти = "Бақыттың жаны") рухани атымен және шәкірттері арасында Баба ("Әке") деп танымал болды. 1939 жылы Саркар Калькутта университетінің Видьясагар колледжінде оқу үшін Жамалпурдан кетті. Әкесінің қайтысынан кейін отбасын күтіну үшін оқуын тоқтатуға мәжбүр болды. 1944 жылдан 1950 жылдардың басына дейін Бихар штатының Жамалпур қаласындағы Үндістан темір жолы бас кеңсесінде есепші болып жұмыс істеді. Ол йога және тантралық медитация техникаларын бірнеше таңдаулы әріптестеріне үйретті, және оның үйреткен рухани тәжірибелеріне көбірек адамдар қызығушылық танытты.
Indian spiritual Guru, philosopher, social reformer, linguist, author and composer
Prabhat Ranjan Sarkar (21 May 1921 – 21 October 1990), also known by his spiritual name Shrii Shrii Ánandamúrti (Ánanda Múrti="Bliss Embodiment"), and known as Bábá ("Father") to his disciples, was a spiritual guru, philosopher, social reformer, linguist, author and composer of 5,018 songs mostly in the Bengali language. In 1939, Sarkar left Jamalpur for Kolkata to attend Vidyasagar College of the University of Calcutta. Sarkar had to quit his studies to support his family after the death of his father; from 1944 until the early 1950s, Sarkar worked as an accountant at the Indian railways headquarters in Jamalpur, Bihar. He taught the techniques of Yoga and Tantra meditation to a select number of his colleagues and gradually more people were drawn to the spiritual practices he taught.
Садхана
Саркардың философиясының орталық тұсы – садхана. Ол садхананы "қорқынышпен үйлескен махаббатты қорқынышсыз махаббатқа айналдыру" тәжірибесі деп сипаттады. Саркар үшін садхана медитация арқылы нақтыланды. Ол шәкірттеріне жеке медитацияны күнделікті, ал топтық медитацияны апта сайын жасауды ұсынды. Оның шәкірттерінің Дхарма Чакра деп аталатын апталық жиындары алдында П.Р. Саркардың өзі жазған бірнеше Прабхат Самгита ("Жаңа таңның әндері") орындалады, одан кейін Баба Нам Кевалам киртаны, сосын Самгаччадвам мантрасы айтылады. Топтық медитация "Нитьям Шуддхам" мантрасымен аяқталады, ал рухани жиын Гуру Пуджа мантрасымен бітеді.
A central point in Sarkar's philosophy is the concept of Sadhana. He described Sadhana as a practice for "the transformation of fearful love into fearless love". For Sarkar, Sandhana was concretized by the practice of meditation. He recommended to his disciples the daily practice of individual meditation and the weekly practice of collective meditation. These weekly meetings of his disciples, called Dharma Chakras, are preceded by the collective singing of a few Prabhat Samgiita (or "Songs of the New Dawn", composed by P. R. Sarkar himself) followed by Baba Nam Kevalam kiirtan, then the mantra called Samgacchadvam. The mantra Nityam Shuddham marks the end of the collective meditation, then the spiritual gathering will end with the Guru Puja mantra.
Мәдениет
1961 жылы шілдеде Раччиде өткен «Праут туралы әңгімелер» атты сөздерінің сериясында Саркар «мәдениет» және «дәстүр» ұғымдарын ажыратады. Саркардың пікірінше, «мәдениет – өмірдің әртүрлі бітіміне берілген атау», бірақ «барлық қоғамның мәдениеті бір». Мәдени бітімі түрі немесе күйі бойынша жергілікті айырмашылықтар болуы мүмкін, бірақ бітімі жалпыға ортақ. Осы жергілікті айырмашылықтар – дәстүрлер. Сондықтан, жергілікті ерекшеліктері бар жергілікті бітімдер – дәстүрлер, ал бітімнің өзі – мәдениет. Демек, тіл мен мәдениет негізінде шекараларды өзгерту – қателік. Үнді мәдениеті мен әлем мәдениеті – бір және біржақты. Саркардың философиясы мәдениеттің жалпы ұғымын жаңа, әмбебап көзқарасқа енгізу арқылы қайта қарастырады. Антонелло Маджипинто сипаттағандай:
In his series of discourses Talks on Prout, given in Ranchi in July 1961, Sarkar makes a distinction between the terms "culture" and "customs". According to Sarkar "culture is the collective name for different expressions of life " but " all of society has the same culture. There are local variations in the mode or state of cultural expression, but the expression is universal These local variations are called customs Thus local modes of expression bearing local or group specialities are customs, but the expression itself is culture. Therefore it is a mistake to readjust boundaries on the basis of language and culture. Indian culture and the culture of the world are one and the same." The philosophy of Sarkar reinterprets the general concept of culture by inserting it into a new universalistic outlook. As described by Antonello Maggipinto:
Шығармалары
Саркар өмірінің он жеті жылын ғана ұйымдары үшін толық уақыт жұмыс істеуге жұмсады (1966–1971 және 1978–1990), бірақ ол өте зор мұра қалдырды, оның ішінде түрлі тақырыптарды қамтитын 250-ден астам кітап жазды. Осы кітаптардың көпшілігі оның рухани және әлеуметтік жиналыстарда айтқан сөздерінің топтамалары. Ол ең алдымен Ананда Марганың рухани ұстазы ретінде танымал, бірақ Саркар әлеуметтік-саяси-экономикалық прогрессивті пайдалану теориясы (PROUT) бойынша 1500-нен астам бет жазды, ал лингвистика мен тілдерді зерттеуге арналған мыңдаған беттері бар. Саркардың лингвистикаға арналған жазбаларында, басқа еңбектермен қатар, бенгал тіліне арналған жиырма алты томдық, аяқталмаған «Шабда Чайаника» («Сөздер жинағы») энциклопедиясы да бар. Бұдан өзге, ол социология, ауыл шаруашылығы, тарих, әдебиет, білім беру, медицина, космология және философия салаларында кітаптар жазды, сондай-ақ 1982 жылы неогуманизм философиясын қалыптастырды.
Although Sarkar spent only seventeen years of his life working full time for his organisations (1966–1971 & 1978–1990), he left behind a vast legacy, including over 250 books written on a wide variety of topics. Many of this books are compilations or collections of speeches given by him during spiritual or social meetings. He is primarily known as the spiritual teacher behind Ananda Marga, but Sarkar wrote over 1500 pages on his socio politico economic Progressive Utilization Theory (PROUT), with several thousand more pages dedicated to linguistics and the study of languages; Sarkar's writings on linguistics included, among other works, Shabda Cayanika ("A Collection of Words"), an unfinished, twenty six volume dictated encyclopaedia on the Bengali language. Beyond this, he wrote books on sociology, agriculture, history, literature, education, medicine, cosmology, and philosophy, also notably founding the philosophy of Neohumanism in 1982
Музыка
1982 жылы Саркар әндер жазуды бастады. Өмірінің соңына дейін, сегіз жыл ішінде, ол көптеген тілдерде 5018 ән жазды. Оның әндер жинағы "Прабхат Самгита" ("Жаңа таң әндері") деп аталады.
In 1982 Sarkar started composing songs. In eight years, until the date of his death, He completed the composition of 5018 songs in multiple languages. His collection of songs is called Prabhat Samgiita ("Songs of the New Dawn").