Эйзенхауэрдің жеке хатшысы мен шофері: Кей Саммерсби өмірі

Кіріспе

Британдық шофер және Дуайт Д. Эйзенхауэрдің хатшысы

Кэтлин Хелен Саммерсби (туған күні Маккарти Морроғ; 23 қараша 1908 – 20 қаңтар 1975), Кей Саммерсби ретінде танымал, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде британдық механикаландырылған көлік корпусының мүшесі болды. Ол Дуайт Д. Эйзенхауэрдің шофері, кейін жеке хатшысы болып қызмет етті, ол Солтүстік-Батыс Еуропадағы одақтас күштерге басшылық еткен Одақтас экспедициялық күштерінің Бас қолбасшысы болған кезде. Саммерсби мен Эйзенхауэр соғыс аяқталғанға дейін көп уақыт бірге өткізді, содан кейін Эйзенхауэр байланысты үзіп, АҚШ-қа қайтып келді. Саммерсби мен Эйзенхауэр соғыс кезінде өте жақын болды деген жалпы пікір бар; кейбір авторлар екеуінің арасында жыныстық қатынас болған деп болжайды, бірақ сол кезде оларды білген адамдар бұл мәлімдемені, сондай-ақ Эйзенхауэрдің көптеген өмірбаян жазушылары да жоққа шығарды.

Ерте өмір

Саммерсби Ирландияның Корк графтығындағы Баллидехоб қаласында дүниеге келген. Ол Дональд Флоренс Маккарти Моррог пен Вера Мэри Маккарти Моррогтың (қыздығы Хатчинсон) қызы болды. Оның әкесі Карберидің Маккарти Ри принцтерінің ұрпағы, бастапқыда Керри графтығынан, ал анасы Уэльсте туған. Ол әкесін, Корольдік Мюнстер фузилерлерінің зейнеткер полковнигін, "қара ирланд" деп сипаттады, ал анасын – ағылшын деп айтты. Жас кезінде ол Лондонға көшіп, киностудияда эпизодтық рөлдерде ойнады, фотосуретке түсіп, кейін модель болды. 1936 жылы британдық армия офицері Гордон Томас Саммерсбиге тұрмысқа шықты; 1943 жылы ажырасқаннан кейін бұрынғы күйеуінің тегін сақтап қалды. 1941 жылдың желтоқсанында Германия соғыс жариялағаннан кейін АҚШ одақтастарға қосылғанда, Саммерсби жоғары ранкті американдық әскери шенеуніктерге жеке жүргізуші ретінде тағайындалған көптеген MTC жүргізушілерінің бірі болды. 1942 жылдың мамырында Лондонға келген генерал-майор Дуайт Эйзенхауэрді жүргізу Саммерсбиге тапсырылды. Эйзенхауэрдің АҚШ-қа қысқа мерзімге оралуына байланысты бірнеше апталық үзіліс болғанымен, Саммерсби Эйзенхауэрдің шофері болды, кейіннен 1945 жылдың қарашасына дейін оның хатшысы болып жұмыс істеді. Олар Уоррен Роудтағы, Кумбедегі, Кингстон-на-Темзадағы үйінде орналасқан. Осы кезеңде Эйзенхауэр бес жұлдызды армия генералы және Еуропалық театрдың қолбасшысы болды, ал Кей оның көмегімен АҚШ азаматына айналып, АҚШ әйелдер армиясының (WACs) офицері болды, соңында 1947 жылы капитан шенінде қызметтен шықты. Капитан Саммерсбидің әскери наградаларына "Бронза жұлдызы", Әйелдер армиясының қызмет медалі, Еуропалық кампания медалі, Екінші дүниежүзілік соғыстағы Жеңіс медалі және "Германия" таспасы бар оккупациялық армия медалі кірді. (Кейбір онлайн көздер Саммерсбидің "Ерлік орденін" алғанын көрсетсе де, оған берілгендігін растайтын ешқандай құжатталған дәлел жоқ. Бұл орден әдетте полковник және жоғары шендегі офицерлерге беріледі.)

Summersby was born in Ballydehob, County Cork, Ireland. She was the daughter of Donald Florence MacCarthy Morrogh and Vera Mary MacCarthy Morrogh (née Hutchinson). Her father, descended from the MacCarthy Reagh Princes of Carbery, was originally from County Kerry, and her mother was born in Wales,

She described her father, a retired Lieutenant Colonel of the Royal Munster Fusiliers, as "black Irish" and her mother as English. As a young woman, she moved to London where she worked as a film studio extra, dabbled in photography, and eventually became a fashion model. She was married in 1936 to British Army officer Gordon Thomas Summersby; when they divorced in 1943, she retained the name of her ex husband, When the United States joined the Allies after the German declaration of war in December 1941, Summersby was one of many MTC drivers assigned as chauffeurs to high ranking American military officers. Summersby was assigned to drive then Major General Dwight Eisenhower when he arrived in London in May 1942. Though there was a brief interruption of several weeks due to Eisenhower's short return to the US, Summersby chauffeured Eisenhower and later became his secretary until November 1945, based at his home Telegraph Cottage in Warren Road, Coombe, Kingston upon Thames. During this time Eisenhower rose in rank to a five star General of the Army and Commander of the European Theatre, and Kay, with his help, became a US citizen and a commissioned officer in the US Women's Army Corps (WACs), ultimately leaving the service as a captain in 1947. Captain Summersby's military awards included the Bronze Star Medal, Women's Army Corps Service Medal, European Campaign Medal, World War II Victory Medal and the Army of Occupation Medal with "Germany" clasp. (Although several online sources state that Summersby received the Legion of Merit, there is no known documentary evidence that she was awarded it. The Legion of Merit was normally awarded to senior officers in the rank of colonel and above.)

Соғыстан кейінгі өмір

Саммерсбиге 1945 жылғы Жаңа жылдық құрмет көрсетулер тізімінде Британ империясының медалі (BEM) табысталды. Бұл сыйлық, Ұлыбритания премьер-министрі Уинстон Черчилльтің тікелей талабымен, үш жылдан астам соң Нью-Йорктегі MV Britannic кемесінде премьер-министрдің қол қойылған суретімен бірге берілді. 1947 жылы әскери қызметтен шыққаннан кейін Саммерсби АҚШ-қа қоныс аударды, бір кезде Сан-Францискода оның ақшасы бар деп ойлаған бір ер адамға белгілі болды, бірақ 1958 жылы, 66 жасында ажырасып кетті.

Айзенхауэрмен қарым-қатынасы

Соғыс кезінде Саммерсбидің Эйзенхауэрмен романтикасын аяқтаған-аяқтамағаны күмәнді, себебі бұл мәселеге қатысты нақты дәлелдер жоқ. Соғыс жылдары екеуін де көптеген адамдар білген, бірақ ешкім олардың арасында қарым-қатынас болғанын айтқан жоқ. Саммерсбидің 1948 жылы журналист Фрэнк Кернспен бірлесіп жазған "Эйзенхауэр менің басшым болды" атты естелігінде ол ешқандай роман туралы есімдер жоқ. 1975 жылы жарық көрген "Өткенді ұмыту: Дуайт Д. Эйзенхауэрмен махаббатым" атты автобиографиясында романс болғаны туралы айтылған, алайда олардың жыныстық қатынаста болмағанын да мәлімдеген. Бірақ ол мәтінді өзі жазбаған. "Өткенді ұмыту" романын Барбара Уайден Саммерсбидің қатерлі ісіктен қайтыс болған кезде жазған. Бұл кітап 1969 жылы Эйзенхауэр қайтыс болғаннан кейін басылып шықты. Кітапта 1948 жылғы кітаптағы романсты жасыру себебі Эйзенхауэрдің жеке өміріне деген алаңдаушылығы болғаны айтылған. Саммерсби қайтыс болу алдында: "Генерал қайтыс болды. Мен өліп жатырмын. 1948 жылы "Эйзенхауэр менің басшым болды" кітабында көп нәрсені қалдырып, кейбір мәліметтерді өзгерттім, ал кейбіреулерін генерал Эйзенхауэр мен арамыздағы жақындықты жасыру үшін өте мұқият өңдедім. Олай жасау дұрыс болды", – деген сөздерін айтқан. Романс болғанын жоққа шығаратындар екінші кітаптағы қарым-қатынас туралы сипаттаманың арманшыл жазушының туындысы болуы мүмкін деп санайды. Кітапта екі рет жыныстық қатынасқа әрекет жасалғаны, бірақ сәтті болмағаны айтылады. Эйзенхауэр өзі Саммерсбиді 1948 жылғы "Еуропадағы крестовый поход" атты естелігінде тек бір рет, көмекшілерінің тізімінде атаған. Алайда, олардың қарым-қатынасы туралы екі жақты білмейтін сарбаздар арасында әңгімелер мен әзілдер көп тараған. Эйзенхауэрдің қысқа уақыт көмекшісі болған ұлы Джон оны "штабтың Мэри Тайлер Мур" деп сипаттап, оның көңілді және сүйкімді болғанын айтқан. "Оның қарт генералға құштарлығы болды ма және ол оған қаншалықты ықпал етті, мен білмеймін". Президент Гарри С. Трумэн 1945 жылы Эйзенхауэрдің Саммерсбиге үйлену үшін әйелінен ажырасуға рұқсат сұрағанын, бірақ генерал Джордж Маршалл рұқсат бермегенін Мерл Миллерге айтқан. Алайда, Саммерсбиге қатысты Трумэннің есебіне көптеген ғалымдар қарсылық білдірді. Тарихшылар Трумэннің естелігінің қате болуы мүмкін екенін айтып, Эйзенхауэрдің әйелін Англияға әкелуге рұқсат сұрағанын атап көрсетеді. Басқалар Эйзенхауэр президент болған кезде екі адам арасындағы антагонизм күшейгендіктен Трумэн Эйзенхауэр туралы шындықты айтпағанын болжайды (Трумэн Эйзенхауэрдің өзінің басшылығы кезінде оны Ақ үйге шақырмағанын мәлімдеген). Тарихшы Роберт Х. Феррелл Миллердің Трумэнмен сұхбаттасуының таспаларында Саммерсби туралы ешқандай сөз жоқ екенін анықтаған және Миллер бұл оқиғаны ойлап тапқанын қорытындылаған. Эйзенхауэрдің өмірбаянын жазған Жан Эдвард Смит: "Олардың жақын болғаны туралы әлі де болжамдар бар. Бірақ олардың бір-біріне ғашық болғаны сөзсіз", – деп жазған. Смит Миллердің есебіне сенді, өйткені Гаррет Мэтингли, Вашингтондағы теңіз офицері ретінде шығыс кабельдерін цензуралаған, 1950-ші жылдардың басында Колумбия университетінің профессорларына ұқсас оқиғаны айтқан. Смит олардың арасында романс болғанына сенген немесе оның бар екенін естіген бірнеше адамды атады. Омар Брэдли өзінің өмірбаянында екеуінің ғашық болғанын және "Олардың жақын қарым-қатынасы менің жеке білімім бойынша Кейдің екінші кітабында, "Өткенді ұмытуда" өте дәл суреттелгенін" жазды. Джеймс Гэвин соғыс кезінде "Чикаго трибьюн" газетінің тілшісі Джон Томпсоннан Эйзенхауэр мен Саммерсбидің қарым-қатынасы бар ма деп сұрағанда, Томпсон "Мен ешқашан шофердің көліктен шығып, генералды сәлемдегенін көрген емеспін" деп жауап бергенін айтқан.

There is a question whether Summersby consummated a romance with Eisenhower during the war, as there is no definitive evidence as to the matter. Many people knew both of them during the war but none alleged there was an affair. In Eisenhower Was My Boss, Summersby's 1948 memoir of the war years, written with journalist Frank Kearns, she made no mention of any affair. Her 1975 autobiography, Past Forgetting: My Love Affair with Dwight D. Eisenhower, was explicit about there being a romance, although it also said they had not actually had sexual intercourse. However, she did not dictate the text. Past Forgetting was ghostwritten by Barbara Wyden while Summersby was dying of cancer. This book was contracted after Eisenhower had died in 1969. The text states the omission of the affair from the 1948 book was due to her concern for Eisenhower's privacy. Summersby reportedly stated shortly before her death: "The General is dead. I am dying. When I wrote Eisenhower Was My Boss in 1948, I omitted many things, changed some details, glossed over others to disguise as best I could the intimacy that had grown between General Eisenhower and me. It was better that way." Those who dispute the claim of an affair maintain that the second book's description of the relationship was simply fabricated, presumably by the ghostwriter. By the book's account there were two unsuccessful attempts to have intercourse. Eisenhower himself only mentioned Summersby once in Crusade in Europe, his 1948 memoir of the war, in a list of aides. However, rumours and jokes about their relationship were common among soldiers who did not know the two. Eisenhower's son John, who briefly served as an aide, described her as "the Mary Tyler Moore of headquarters. She was perky and she was cute. Whether she had any designs on the Old Man and the extent to which he succumbed, I just don't know." President Harry S. Truman reportedly told author Merle Miller that in 1945, Eisenhower asked permission from General George Marshall to divorce his wife to marry Summersby, but permission was refused. However, Truman's account of the Summersby controversy has been rejected by most scholars. Historians say Truman had a mistaken recollection, and emphasise that Eisenhower had asked permission to bring his wife to England. Others have speculated that Truman was not truthful about Eisenhower because of animosity between the two men that intensified during the Eisenhower presidency (Truman stated that Eisenhower did not invite him back to the White House during his administration). Historian Robert H. Ferrell stated he found that the tapes of Miller's interviews with Truman contain no mention whatever of Summersby, and concludes that Miller concocted the story. Eisenhower biographer Jean Edward Smith wrote, "Whether he and Kay were intimate remains a matter of conjecture. But there is no question they were in love." Smith accepted Miller's account because Garrett Mattingly, who as a naval officer in Washington censored outgoing cables, told a similar story to his Columbia University faculty colleagues in the early 1950s. Smith cited several other people who believed in or were told of the existence of an affair. Omar Bradley in his autobiography wrote that the two were in love and that "Their close relationship is quite accurately portrayed, so far as my personal knowledge extends, in Kay's second book, Past Forgetting". James Gavin wrote that when he asked Chicago Tribune reporter John Thompson during the war whether Eisenhower and Summersby were having an affair, Thompson replied "I have never before seen a chauffeur get out of a car and kiss the General good morning".