Классикалық музыка: Итальян композиторы Клаудио Меруло (1533-1604) өмірі мен шығармашылығы. Кілтті аспаптар мен венециялық полихорал стиліндегі музыкасы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италия композиторы
Italian composer
Клаудио Меруло (; 8 сәуір 1533 – 4 мамыр 1604) – итальян композиторы, баспагер және органшы, кеш Ренессанс дәуірінде өмір сүрген. Ол инновациялық клавишалы музыкасымен және венециялық полихоральдық стильде жазылған ансамбльдік музыкасымен ең танымал. Корреджо қаласында дүниеге келген, Парма қаласында қайтыс болған. Клаудио Мерлотти деген атпен туған ол, Венеция мәдени орталарында танымал болғанда, өзінің тегін латын тіліне аударған (ол «кішкентай қара құс» деген мағынаны білдіреді).
Claudio Merulo (; 8 April 1533 – 4 May 1604) was an Italian composer, publisher and organist of the late Renaissance period, most famous for his innovative keyboard music and his ensemble music composed in the Venetian polychoral style. He was born in Correggio and died in Parma. Born Claudio Merlotti, he Latinised his surname (meaning little blackbird) when he became famous in Venetian cultural clubs.
Өмір
Оның ерте өмірі туралы көп мәлімет жоқ, бірақ ол Корреджиода Феррара сотында қызмет еткен танымал мадригалшы Тутовале Меноннан сабақ алған; сондай-ақ ол органшы Джироламо Дирутадан да білім алған. Венециядағы Сан-Марко шіркеуінде Зарлинодан оқыған болуы мүмкін. Венецияда ол Костанцо Портамен жақын дос болып, бұл достық өмірінің соңына дейін сақталды. 1556 жылдың 21 қазанында ол Брешианың Ескі соборында (Дуомо Веккьо) органшы болып тағайындалды. Оның органшылық шеберлігі жоғары болғандықтан, 1557 жылы Италиядағы ең беделді лауазымдардың бірі – Сан-Марко шіркеуінде органшы болып істеді. Ол Андреа Габриели сияқты үміткерлердің арасынан таңдалып алынды. Бұл оның мансабындағы алғашқы маңызды оқиға болды және ол Италиядағы ең жақсы органшы деп есептелді. Сан-Маркода екі орган болғанын және оларды ойнау үшін екі жеке органшы тағайындалғанын атап өткен жөн: 1557 жылы Меруло екінші, кіші органға тағайындалды, ал Аннибале Падовано бірінші органшы лауазымында қалды. 1566 жылы Падованоның Венециядан шұғыл кетіп қалғаннан кейін Меруло бірінші органшы болып тағайындалды, ал Андреа Габриели екінші органшы болды. 1579 жылы Франческо де Медичи мен Бьянка Каппеллоның үйлену тойында Венеция Республикасының елшісі болып тағайындалды және 1574 жылы Венецияға келген Франция королі Генрих III үшін мерекелік музыка жазды. 1584 жылы ол кенеттен Венециядағы лауазымын тастап кетті. Мұның себептері белгісіз және қызықты; Венецияда оған жақсы жалақы төленді және оның беделі жоғары болды; сонымен қатар Сан-Марко органшы үшін маңызды орындардың бірі еді. Дегенмен, 1584 жылдың желтоқсанында оның есімі Пармадағы Фарнезия сотының төлем тізімінде пайда болды. 1587 жылы ол Парма соборында органшы болып тағайындалды, ал 1591 жылдан бастап Санта-Мария-делла-Стекката шіркеуінде де қызмет етті. Ол мұнда органның жақсартуын сұрады, оны үлкен Брешиалық орган жасаушылар отбасының соңғы мұрагері Костанцо Антеньяти іске асырды. Мерулоның Венециядағы тәжірибесіне сүйене отырып, жаңа композицияларын сынау үшін Стеккатаның органын қолданғанын және осы стильде шығармашылықты жалғастырғанын болжауға болады. Ол Пармада өмірінің соңына дейін тұрды. Осы кезеңде ол Венеция мен Римге бірнеше сапар жасады, онда өзінің әйгілі екі томдық «Токкате пер органо» еңбегін жариялады. Меруло 1604 жылдың 4 мамырында Пармада қайтыс болды және Парма соборында Сиприано де Роренің қабіріне жақын жерге жерленді. Оның қызы мен әйелі Амабилия Банзола одан қалды.
Little is known about his early life except that he studied in Correggio with Tuttovale Menon, a famous madrigalist who also worked in the Ferrara court; he also studied with Girolamo Diruta, an organist. It is likely that he studied with Zarlino at St. Mark's in Venice. While in Venice he became close friends with Costanzo Porta, a friendship which was to endure for his entire life. On 21 October 1556, he was appointed organist at Old Cathedral of Brescia (Duomo Vecchio), and his skill as an organist must have been impressive, because he became organist at St. Mark's, one of the most prestigious positions for an organist in Italy, in 1557; he was selected over a list of candidates that included Andrea Gabrieli. This was the first important event of his career, and he was considered to be the finest organist in Italy. It is important to note that in St. Mark's there were two organs, and two separate organists were appointed to play them: in 1557 Merulo was appointed to the second, smaller organ, while Annibale Padovano remained at the post of first organist. After Padovano's hurried departure from Venice in 1566, Merulo was appointed to the first organ, and Andrea Gabrieli became the second organist. He was appointed as ambassador of Venetian Republic at the marriage of Franceso de’ Medici and Bianca Cappello in 1579 and wrote music of celebration for Henry III of France, who visited Venice in 1574. In 1584, he suddenly left this position in Venice. The reasons for this are unclear, and somewhat surprising; in Venice he was well paid, and had a very good reputation; and St. Mark's was one of the most important places for an organist. However, in December 1584 his name appears in payment register of Farnesia Court of Parma. In 1587 he was appointed as organist in Parma Cathedral and from 1591 also in Church of Santa Maria della Steccata. While here, he requested improvements to the organ, carried out by Costanzo Antegnati, the last heir of the great Brescian family of organ makers. We can deduce that Merulo used the Steccata's organ for his proofs of new composition, based on his Venetian experience, and continued to compose in this style. He lived in Parma until his death. During this period, he made several trips in Venice and Rome, where he published his famous two volume Toccate per organo. Merulo died in Parma on 4 May 1604 and was buried in Parma Cathedral near to the tomb of Cipriano de Rore. He left a daughter and his wife Amabilia Banzola.
Музыка және әсер
Меруло өзінің клавиатуралық музыкасымен танымал. Оның Токкаталары, әсіресе, жаңашылдыққа толы; ол контрапункт жазу бөлімдерін пассаждармен салыстырған алғашқы композитор болды; көбінесе ол ричеркар деп аталатын бөлімдерді токкаталар немесе канцоналар деп аталатын шығармаларға енгізеді. (16 ғасырдың соңында бұл терминдер шамамен ғана сипаттамалық болды; әртүрлі композиторлардың олардың мағынасы туралы әртүрлі түсініктері болды). Оның клавиатуралық шығармалары көбінесе вокалды полифонияның көшірмесі сияқты басталады, бірақ кейін олар айтарлықтай виртуоздыққа жететін кульминациялық бөлімге жеткенше біртіндеп әшекейленеді және толықтырылады. Кейде, әсіресе кейінгі музыкасында, ол мотивке айналатын әшекейлерді жасайды, содан кейін оны дамыту үшін пайдаланады; бұл барокко дәуіріндегі маңызды генеративтік техниканы болжайды. Көбінесе Меруло дауысты жүргізудің "ережелерін" елемейді, бұл музыкаға сол заманғы клавиатуралық музыкаға қарағанда, мадригалшылардың кейінгі мектебіне тән көркемдік күштілік береді. Оның клавиатуралық музыкасы зор ықпалға ие болды, оның идеяларын Суэлинк, Фрескобальди және басқалардың музыкасында көруге болады; Суэлинктың ұстаз ретіндегі зор ықпалының арқасында, солтүстік неміс орган мектебінің виртуоз клавиатура техникасының көп бөлігі, соның ішінде Иоганн Себастьян Бах, Мерулоның жаңалықтарынан туындағанын айтуға болады. Оның аспаптық музыкасының даңқы оның көптеген вокалдық шығармаларын көлеңкеге түсіргенімен, Меруло сонымен қатар мадригалшы да болды. Ол қазіргі кезде Венеция мектебі деп танылатын топтың мүшесі болғандықтан, Андреа және Джованни Габриели стилінде қос хорға арналған мотеттер жазды. Ол "Мадригали а 5 дауыс" (1566 және 1604) атты екі кітап, "Мадригали а 4" (1579) және "3" (1580) кітаптарын жариялады. Джароламо Дирутаның 1593 жылғы "Il Transilvano" атты клавиатура техникасы туралы танымал эссесі Мерулоға арналған, бұл оның итальяндық Ренессанстың ең маңызды клавиатурашыларының бірі екенін көрсетеді.
Merulo is famous for his keyboard music. His Toccatas, in particular, are innovative; he was the first to contrast sections of contrapuntal writing with passageworks; often he inserts sections which could be called ricercars into pieces which otherwise are labelled toccatas or canzonas. (In the late 16th century, these terms are only approximately descriptive; different composers clearly had different ideas of what they meant). Often his keyboard pieces begin as though they are to be a transcription of vocal polyphony, but then gradually add embellishment and elaboration until they reach a climactic passage of considerable virtuosity. Sometimes, especially in his later music, he develops ornaments which acquire the status of a motif, which is then used developmentally; this anticipates a principal generative technique in the Baroque era. Often Merulo casually ignores the "rules" of voice leading, giving the music an expressive intensity more associated with the late school of madrigalists than with keyboard music of the time. His keyboard music was hugely influential, and his ideas can be seen in the music of Sweelinck, Frescobaldi and others; because of the immense influence of Sweelinck as a teacher, much of the virtuoso keyboard technique of the north German organ school, culminating in Johann Sebastian Bach, can claim to be descended from the innovations of Merulo. Even though the fame of his instrumental music has overshadowed much of his a cappella vocal output, Merulo was also a madrigalist. Since he was a member of what is known today as the Venetian School, he also wrote motets for double choir in the manner of Andrea and Giovanni Gabrieli. He published two books of Madrigali a 5 voices (1566 and 1604), one of Madrigali a 4 (1579) and a 3 (1580). The famous essay of keyboard technique Il Transilvano (1593), by Girolamo Diruta, was dedicated to Merulo, indicating his status as one of the most important keyboard players of the Italian Renaissance.
Анықтамалар және қосымша оқу
Джузеппе Мартини, Клаудио Меруло. Парма, Ordine Costantiniano di S. Giorgio, 2005 (512 б., суреттермен). Элеонора Селфридж Филд, Венеция аспаптық музыкасы, Габриелиден Вивальдиге дейін. Нью-Йорк, Dover Publications, 1994. "Клаудио Меруло" мақаласы, The New Grove Dictionary of Music and Musicians, ред. Стенли Сейди. 20 томдық. Лондон, Macmillan Publishers Ltd., 1980. Густав Риз, Ренессанс кезеңіндегі музыка. Нью-Йорк, W. W. Norton & Co., 1954.
Giuseppe Martini, Claudio Merulo. Parma, Ordine Costantiniano di S. Giorgio, 2005 (512 pp., with ill.)
Eleanor Selfridge Field, Venetian Instrumental Music, from Gabrieli to Vivaldi. New York, Dover Publications, 1994. Article "Claudio Merulo," in The New Grove Dictionary of Music and Musicians, ed. Stanley Sadie. 20 vol. London, Macmillan Publishers Ltd., 1980. Gustave Reese, Music in the Renaissance. New York, W. W. Norton & Co., 1954.