Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық тарихшы және зерттеуші (1935 жылы туған)
Canadian historian and explorer (born 1935)
Джон Генри Хеминг (5 қаңтар, 1935 жылы туған) – тарихшы, зерттеуші және инкалар мен Амазонка бассейнінің жергілікті халықтары саласындағы сарапшы.
John Henry Hemming (born January 5, 1935) is a historian, explorer, and expert on the Incas and indigenous peoples of the Amazon basin.
Ерте өмір және білім
Хеминг 1935 жылдың 5 қаңтарында Ванкуверде дүниеге келді. Оның әкесі, Генри Харольд Хеминг, Бірінші дүниежүзілік соғыста қызмет еткен және Екінші дүниежүзілік соғыс басталуы мүмкін деген алаңдаушылықта болды. Осы себепті ол Джонның анасы, журналист Элис Хемингті Панама каналы арқылы Канадаға жіберді. Джон мен оның қарындасы Луиза екі айлық болғанда Лондонға қайтарылды. Ол Ұлыбританияда Итон колледжінде, ал Канадада Макгилл университетінде білім алды және Оксфордта докторлық диссертациясын қорғады. Сонымен қатар, ол Магдалена колледжінің құрметті профессоры атанды.
Hemming, was born in Vancouver on 5 January 1935. His father, Henry Harold Hemming, served in the First World War and was wary of a Second World War on the horizon. As a result, he sent John's mother, journalist Alice Hemming, to Canada by way of the Panama Canal. John and his sister Louisa were brought back to London when he was two months old. He was educated in the United Kingdom at Eton College, in Canada at McGill University, and earned a doctorate at Oxford. He also became an honorary fellow of Magdalen College.
Мансап
1961 жылы Оксфордтан бітірген Ричард Мейсон және Кит Ламбертпен бірге Бразилияның орталық бөлігіндегі зерттелмеген аймаққа Ирири өзені экспедициясына қатысты. Бразилияның карта жасау агенттігі IBGE бұл белгісіз орман мен өзендерді картаға түсіруге көмектесу үшін үш адамнан тұратын зерттеу тобын жіберді және экспедицияға тапқан нысандарын атауға рұқсат берді. Бірақ төрт айдан кейін белгісіз бір жергілікті тайпа топтың ізін тауып, тықсырып, Ричард Мейсонды жебелер мен таяқтармен өлтірді. Мейсон – мүлдем бейтаныс және байланыс жасамаған тайпаның қолынан қаза тапқан соңғы ағылшын. Оның денесін алып шығып, Рио-де-Жанейродағы британдық зиратқа жерледі. Тайпамен 1973 жылы байланыс орнатылып, олар Панара тайпасы деп аталды. Хемингтің алғашқы кітабы «Инкалардың бағындырылуы» 1970 жылы жарық көрді және қазірге дейін екі рет қайта жаңартылып, басылып келеді. Ол Нью-Йорктегі Роберт Питман әдеби сыйлығы мен Кристофер сыйлығын жеңіп алды. Хеминг 1960 жылы Перудың барлық аймақтарына саяхат жасады, көп жылдар бойы Англо-Перу қоғамының төрағасы болды және Перудің ең жоғары екі азаматтық наградасымен марапатталды: El Sol del Peru («Перудің Күні», Оңтүстік Америкадағы ең көне рыцарьдық орден) және Orden al Merito Publico (Құрмет орденінің) Ұлы кресті. Сондай-ақ, ол американдық фотограф Эдвард Рэннимен бірге Перудағы инка сәулеті туралы «Инка ескерткіштері» атты еңбекті жазды, ол 2010 жылы қайта жаңартылып қайта басылды. Оның рухымен, достығымен байланысты болғандардың бірі – Анд тауларының зерттеушісі және жазушысы Винс Ли. Ирири өзеніндегі экспедициядағы тәжірибесі Бразилияның жергілікті халықтарына деген қызығушылығын күшейтті. Әр түрлі экспедицияларда ол Бразилияның 45 тайпасын аралады, олардың төртеуі (Суруи, Паракана, Асурини және Галера Намбиквара) – бразилиялық топтар алғаш рет бетпе-бет кездескен кезде. Келесі 26 жыл ішінде ол жергілікті халықтар мен Бразилия Амазониясын зерттеу тарихының үш томдық жинағын аяқтады: «Қызыл алтын» (1978), ол 1500–1760 жылдарды қамтиды; «Амазонка шекарасы» (1985), ол 1760–1910 жылдарды қамтиды; және «Егер өлсеңіз» (2004), ол 20-шы ғасырда олардың өзгеруін сипаттайды. Үш томның жалпы көлемі 2100-ден астам бетті құрайды. 1975 жылы Джон Хеминг Корольдік географиялық қоғамның директоры және хатшысы болды, ол 1996 жылға дейін осы лауазымды иеленді. Ол Бразилиядағы Марака жаңбырлы орманы жобасын (1987–88) жеке басқарды, ол 200 ғалым мен ғылыми техникалық маманмен бірге, INPA (Амазония зерттеу институты) және [SEMA қоршаған орта агенттігі] бразилиялық зерттеушілерімен серіктестікте, еуропалық елдер ұйымдастырған Амазониядағы ең ірі ғылыми жобаға айналды. Хеминг Марака жобасындағы еңбегі үшін RGS-тің Құрылтайшы медалін, сондай-ақ Бразилияның Ordem do Cruzeiro do Sul (Оңтүстік Кресті орденін) және Корольдік шотланд географиялық қоғамы мен Бостон ғылым мұражайының медальдарын (Брэдфорд Уошберн медалін) алды. 2008 жылдың сәуірінде «Темза және Хадсон» баспасында «Өзендер ағашы: Амазонка тарихы» атты кітабы жарық көрді. Daily Telegraph газетінде Хью Томсон оны «осы тақырып бойынша түпкілікті бір томдық еңбек ретінде танылатын кітап» деп сипаттады. Тағы бір ерекше кітабы – «Жұмақтағы табиғат зерттеушілері. Уоллес, Бейтс және Амазонкадағы шырша» (2015).
In 1961, with fellow Oxford graduates Richard Mason and Kit Lambert, he was part of the Iriri River Expedition into unexplored country in central Brazil. The Brazilian mapping agency, IBGE, sent a three man survey team to help map these unknown forests and rivers and gave the Expedition permission to name features it found. However, after four months, an unknown indigenous people found the group's trail, laid an ambush, and killed Richard Mason with arrows and clubs. Mason was the last Englishman ever to be killed by a totally unknown and uncontacted tribe. His body was carried out and buried in the British cemetery in Rio de Janeiro. The tribe was contacted in 1973, and was called Panará: Hemming visited them in 1998. His first book, The Conquest of the Incas, was published in 1970 and is still in print with two revisions. It won the Robert Pitman Literary Prize and the Christopher Award in New York. Hemming had spent the year 1960 travelling to every part of Peru, was for years chairman of the Anglo Peruvian Society, and has been awarded Peru's two highest civilian honours: El Sol del Peru ('The Sun of Peru', South America's oldest order of chivalry) and the Grand Cross of the Orden al Merito Publico (Order of Merit). He has also written, with the American photographer Edward Ranney, an account of Inca architecture of Peru, Monuments of the Incas, reissued in a revised edition in 2010. Among those whom he inspired and befriended is Vince Lee, a fellow Andean explorer and writer. His experience on the Iriri River expedition led to a heightened interest in Brazilian indigenous peoples. On various expeditions he visited 45 tribes throughout Brazil – four of them (Surui, Parakana, Asurini and Galera Nambikwara) at the time that Brazilian teams made the first ever face to face contact. Over the following 26 years he completed a three volume history of the indigenous peoples and exploration of the Brazilian Amazonia: Red Gold (1978), which covers the period of 1500–1760; Amazon Frontier (1985), covering the period of 1760–1910; and Die If You Must (2004), which describes their changes during the 20th century. The three volumes add up to over 2,100 pages. In 1975, John Hemming became director and secretary of the Royal Geographical Society, a post he held until 1996. He personally led the Maracá Rainforest Project in Brazil (1987–88) which, with 200 scientists and scientific technicians, became the largest research project in Amazonia organised by any European country – in partnership with Brazilian researchers from INPA (Amazon Research Institute) and [SEMA environment agency. Hemming was awarded the RGS's Founder's Medal in recognition of his work on the Maracá project, as well as the Brazilian Ordem do Cruzeiro do Sul (Order of the Southern Cross) and medals from the Royal Scottish Geographical Society and the Boston Museum of Science (Bradford Washburn Medal). In April 2008 his book, Tree of Rivers: The Story of the Amazon, was published by Thames and Hudson. It was described by Hugh Thomson in the Daily Telegraph as a book that "will stand as the definitive single volume work on the subject." Another notable book was Naturalists in Paradise. Wallace, Bates and Spruce in the Amazon (2015).
Жеке өмір
1979 жылы Джон Хеминг Майкл Бэббингтон Смиттің қызы және сэр Генри Бэббингтон Смиттің немересі Сьюзан (Суки) Бэббингтон Смитке үйленді. Ол көптеген жылдар бойы Ұлттық Трастта жұмыс істеді, Британ мұражайында Даму директоры, кейін Корпоративтік істер директоры болды, зейнетке шыққаннан кейін "Англия мұрасы" қорының мүшесі болды. Ол әкесінің жағынан 9-шы Эльгин графының шөбересі, анасының жағынан 4-ші Кланвильям графының шөпшебересі. Олардың екі баласы бар: баспагер Беатрис (1981 жылы туған) және жазушы Генри Хеминг. 2018 жылдың тамызында ол Бразилия мен Перудің отарлық тарихы мен этнографиясы саласындағы еңбегі және құрылыс жолында тұрған қоғамдарды қорғауға атсалысқандығы үшін Британ академиясының президенті медалімен марапатталды.
In 1979, John Hemming married Susan (Sukie) Babington Smith, daughter of Michael Babington Smith and granddaughter of Sir Henry Babington Smith. She worked for many years in The National Trust, became Director of Development and then Director of Corporate Affairs at the British Museum, and on retirement a trustee of English Heritage. She is the great granddaughter of 9th Earl of Elgin on her father's side and the great great granddaughter of the 4th Earl of Clanwilliam on her mother's side. They have two children: publisher Beatrice (born 1981) and writer Henry Hemming. In August 2018, he was awarded the President's Medal of the British Academy "for his work in the field of the colonial history and ethnography of Brazil and Peru, and the promotion of the protection of endangered societies".