Арабтарға қарсы дискриминация және жеккөрушілік

Кіріспе

Араб халқына қарсылық, ұнатпаушылық, қорқу немесе жек көру.

Арабтарға қарсы расизм (сондай-ақ, арабтарға қарсылық, араб халқына деген сезім немесе арабофобия) араб халқына қарсылықты, ұнатпаушылықты, қорқуды немесе жек көруді қамтиды. Тарихи тұрғыдан алғанда, арабтарға қарсы пікір қақтығыстары Пиреней түбегін қайта басып алу, Испания инквизициясының Испаниядағы арабтарды айыптауы, 1929-1934 жылдардағы Ливия геноциді, 1964 жылғы Занзибар геноциді және 2005 жылғы Австралиядағы Кронулла көтерілісі сияқты оқиғаларда кездескен. Қазіргі заманда арабтарға қарсылық Еуропа, Азия, Африка және Американың көптеген елдерінде байқалады. Америка Құрама Штаттарында араб тегінен шыққан адамдардың азаматтық құқықтарын қорғау үшін Америка арабтық дискриминацияға қарсы комитеті (ADC) және Америка ислам қатынастары жөніндегі кеңесі (CAIR) сияқты түрлі адвокаттық ұйымдар құрылды.

Араб тілінің анықтамасы

Арабтар – араб тілі ана тілі болып табылатын халық. Араб тегінен тараған адамдар, әсіресе Еуропа мен Америкадағы араб түбінен шыққан, ағылшын және француз тілдерінде сөйлейтіндер, көбінесе өзін араб деп санайды. Араб халқының арасында ислам дінінің кең таралғандығына байланысты, антиарабизмді исламфобиямен шатастыру жиі кездеседі. Араб әлемінде мұсылман емес арабтардың да айқын азшылықтары бар. Олардың ішінде Ливан, Сирия, Палестина, Иордания, Египет, Ирак, Кувейт және Бахрейндегі араб христиандары бар. Сонымен қатар, араб яһудилері, друздар, бахаилер және дінге сенбейтіндер де көптеп кездеседі.

Тарихи арабқа қарсылық

Арабтарға қарсы пікірлер тарихтағы көптеген оқиғалармен байланысты. Иберия түбегінде, Гранаданың түсуімен морилердің жергілікті христиандар жасаған Реконкистасы аяқталғанда, барлық католик емес адамдар қуылды. 1492 жылы, христиан дініне ауысқан арабтар, морискостар деп аталатын, Испан инквизициясы айыптағаннан кейін Испаниядан Солтүстік Африкаға жер аударылды. Бүгінде "моро" деген испан сөзі теріс мағына береді. 1948 жылы Үндістанның мұсылман басқарған Хайдарабад мемлекетін басып алғаннан кейін, шамамен 7000 араб тұтқынға алынып, елден қуылды. 1964 жылдың 12 қаңтарындағы Занзибар төңкерісі жергілікті араб әулетінің билігін жойды. Хабарларға сәйкес, 17000-ға жуық араб қара африкалық революционерлер тарапынан жойылды, ал мыңдаған адам елден қашып кетті. "Араб тілі және ұлттық ерекшелік: идеологиядағы зерттеу" еңбегінде Ясир Сүлеймен Тауфик әл-Фикакидің шығармаларында "шү'убия" терминін арабтарға қарсы деп санайтын қозғалыстарды атау үшін қолданатынын, мысалы Осман империясындағы түркілендіру қозғалысын, Ирандағы радикалды ұлтшылдық және пан-ирандық қозғалыстарды, сондай-ақ коммунизмді айтады. 1979 жылға дейін жалғасқан Иранның экономикалық өркендеуі ирандық ұлтшылдықтың күшеюіне алып келді, нәтижесінде мыңдаған арабтарға қарсы қозғалыстар пайда болды. Әл-Фикаки пікірінше, арабтарға қарсылықтың мақсаты – араб ұлтшылдығына шабуыл жасау, тарихты бұрмалау, арабтардың регресін көрсету, араб мәдениетін жоққа шығару және жалпы түрде арабтардың барлық нәрсесіне қарсы болу. Ол: "Арабтарға қарсылықтың барлық түрлерінде араб қоғамына ену және араб ұлтшылдығымен күресу құралы ретінде интеллектуалды жаулап алу саясаты қабылданды" деген қорытындыға келді. 20-шы ғасырдың басында және 19-шы ғасырдың соңында палестиналықтар мен сириялықтар Латын Америкасына көшіп келгенде, бұл елдерде арабофобия кең таралды.

Алжир

Арабтарға қарсылық – берберлік деп аталатын қозғалыстардың маңызды бір бөлігі, ол негізінен Кабилия және басқа бербер текті алжирліктер арасында кең таралған. Оның тарихи түбірі бар, себебі арабтар Алжирді жаулап алып, оның Батыс өркениетінің бір бөлігі саналған Римнің соңғы және ерте ортағасырлық мәдениетін жойған жаулап алушылар ретінде қарастырылады. Осы жаулап алу Алжир берберлерінің Кабилия және басқа таулы аймақтарға қоныс аударуына себеп болды деп есептеледі. Дегенмен, кабилиялықтар мен басқа берберлер өз мәдениетін сақтап, жоғары тұрмыс деңгейі мен білімге қол жеткізді. Көптеген берберлер өз тілінде және француз тілінде сөйлейді, дінге сенбейді, секулярлы немесе евангелист христиандар болып табылады және Батыс әлемімен ашық түрде байланысты екендіктерін көрсетеді. Көптеген бербер ұлтшылдары арабтарды өз мәдениеті мен ұлтын жоюға ниеттенген жауыраған халық деп санайды. Берберлік әлеуметтік нормалар араб текті адамға үйленуді шектейді, бірақ басқа ұлт өкілдерімен некеге тұруға рұқсат етіледі. Лоуренс Розеннің айтуынша, Солтүстік Африкадағы әрбір топтың мүшелері арасындағы некеде әлеуметтік және экономикалық жағдаймен салыстырғанда этникалық тегі аса маңызды емес. Арабтар мен берберлер арасында жиі араздықтар болып тұрады, ал арабтарға қарсылық Алжир үкіметінің берберлерге қарсы саясатымен күшейді. Берберлер мен арабтардың қазіргі қарым-қатынасы кейде шиеленіседі, әсіресе Алжирде, онда берберлер араб үкіміне қарсы көтеріліс жасады (1963-65, 2001) және жаңа құрылған мемлекетте мәдени маргинализацияға қарсы наразылықтар мен тәртіпсіздіктер ұйымдастырды. Алжир берберлері арасындағы арабтарға қарсы сезімдер (негізінен Кабилиядан) әрқашан кабилиялық жекелікті қайта бекітумен байланысты болды. Ол мектептерде, университеттерде және халық мәдениетінде (негізінен ұлтшыл әндерде) интеллектуалдық күрес қозғалысы ретінде басталды. Сонымен қатар, биліктің Кабилияда дамуды ынталандыруға бағытталған күш-жігері Тизи-Узу қаласында белгілі бір өсімге әкелді, оның халқы 1966 мен 1977 жылдар арасында шамамен екі есеге өсті, ал аймақтағы экономикалық және әлеуметтік интеграцияның артуы берберлердің ұжымдық санасын және арабтарға қарсы сезімдерді күшейтудің кері әсерін тигізді. Арабофобияны кейбір берберлердің интеллектуалдық, әлеуметтік және мәдени өмірінің әртүрлі деңгейлерінде көруге болады. 1949 жылғы берберлік дағдарыстан кейін «Бербер академиясы» деген атпен жаңа радикалды интеллектуалдық қозғалыс пайда болды. Бұл қозғалыс арабтарға қарсы және исламға қарсы идеологияларды қабылдауымен және насихаттауымен белгілі болды, әсіресе Франциядағы кабилиялық иммигранттар арасында және сол кезде белгілі бір табысқа жетті. 1977 жылы ұлттық футбол чемпионатының финалдық ойынында Кабилиядан келген команда мен Алжирден келген команда арасында араб-бербер қақтығысы болды. Алжирдің араб ұлттық әнұраны «Арабтарға қарсы!» сияқты арабтарға қарсы ұрандармен жарылды. Қазіргі арабофобияның тамыры бірнеше факторларға байланысты. Кейбіреулер үшін берберлер арасындағы арабтарға қарсы қозғалыс – Солтүстік Африканы француз отарлауының немесе манипуляциялаудың мұрасының бір бөлігі. Бастапқыда француздар мұсылмандардың қарсылығын азайту үшін, негізінен Алжирде, олар бөліп-жарып, билік ету саясатын қолдану керектігін түсінді. Бұл тұрғыда қолданылуы мүмкін ең айқын айырмашылық этникалық айырмашылық болды. Сондықтан Франция арабтар мен берберлер арасында, яһудилер мен мұсылмандар арасында нәсілдік шиеленістер туғызу арқылы Алжирді бақылауын күшейту үшін кейбір ресми отарлаушылық тәжірибелерді қолданды. Басқалар бербер тілі мен дәстүрлері Солтүстік Африканың мәдени мозаикасына терең тамыр жайғанын айтады. Ғасырлар бойы бербер мәдениеті жаулап алулардан, қуғын-сүргіннен және әртүрлі басқыншылардан: римдіктерден, арабтардан және француздардан қорғалды. Сондықтан, өзінің жекелігі мен ерекшелігі қауіп төндіргенін сезінген берберлер арабизмнің саяси және идеологиялық салдарына назар аударды, оны кезекті үкіметтер қорғады. Алжирде және Франциядағы жүздеген мыңдаған берберлер арасында біртіндеп радикалдандыру және арабтарға қарсы сезімдер пайда бола бастады. Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының премьер-министрі Морис Иемма зорлық-зомбылық «осы елдегі расизмнің жаман бетін» көрсетті деп мәлімдеді. Адам құқықтары және тең мүмкіндіктер жөніндегі комиссияның 2004 жылғы есебінде қыркүйектегі 11 шабуылдан кейін Австралиядағы мұсылмандар мен арабтардың екі үшін бір бөлігінен астамы расизмге немесе нәсілдік жеккөруге ұшырағанын және әйел респонденттердің 90% нәсілдік зорлық-зомбылыққа немесе зорлық-зомбылыққа ұшырағанын көрсетті. Ливандық мұсылман адвокаты Адам Худа Жаңа Оңтүстік Уэльс полициясы тарапынан қайталап мазақтауға ұшырады. Худа 11 жыл ішінде алты рет қамауға алынған немесе ұсталған және полицияны жалған айыптау және мазақтау үшін үш рет сотқа шақырған. Худа полицияның мотивациясы расизм екенін айтады, ол Банкстаунда «жанды және зор» екенін айтады. Ол намазға бара жатқанда, туыстары мен достарымен бірге және оған ұятты денеге тінтіп қарау жүргізілді. Ол тонау немесе пышақ ұстау туралы негіссіз айыптаулардың нысаны болды. Сиднейге арналған «Морнинг Геральд» газетіне сұхбат берген аға адвокат полицияның мазақтауы Худаның клиенттеріне және Австралияның араб қауымдастығына қарсы полицияның антагонизмінен туындағанын айтты. Ол 2000 жылы алғаш рет жалған айыппен қамауға алынған, одан кейін судья оның қуғын-сүргінін «таң қалдыратын» деп бағалап, 145 000 доллар өтемақы төледі. Констебль Лэнс Стеббинг Худаны қасақана қамауға алғаны, сондай-ақ оған қарсы дөрекі сөздер қолданғаны және оған «қорқынышты» манерамен жақындасқаны анықталды. Стеббинг көптеген куәгерлердің куәлігіне қарсы басқа полиция қызметкерлерімен қолдау көрсетілді. 2005 жылы Худа полицияның оның ұялы телефонын өшіріп, қылмыстық қорғау адвокаты ретінде жұмысын атқаруын қиындатқанын айыптады. 2010 жылы Худа, оның адвокаты Крис Мерфи және «Channel Seven» телеарнасының журналисі Адам Уолтерс, Жаңа Оңтүстік Уэльс полициясының аға офицері Фрэнк Менилли «Channel Seven» телеарнасының Худа ісі туралы хабарлауын өзгертуге тырысқан, Уолтерге полицияның пайдасына істі ұсыну үшін құпия ақпарат ұсынған арқылы сыбайлас әрекет жасады. Уолтер бұл ұсынысты «пара беруге талпыныс» ретінде қарастырды. Соңғы оқиға 2011 жылы болды, Худа тінтуден бас тартып, жақында болған тонауға қатысы бар деген күдікпен полиция ұстағаннан кейін қамауға алынды. Бұл айыптар судья Джон Коннелл тарапынан соттан шығарылды, ол «Ақырында үш орта шығыстық сырт көрінісі бар адам қалалық көшеде серуендеп жатыр, полиция білуі мүмкін, күннің ерекше емес уақытында, ерекше емес киімде, екі адам капюшонды свитер кигеннен басқа, олардың барған жері тонауға қатысқандарына күдік тудырмады» деді.

Anti Arabism is a major element of movements known as Berberism that are widespread mainly amongst Algerians of Kabyle and other Berber origin. It has historic roots as Arabs are seen as invaders that occupied Algeria and destroyed its late Roman and early medieval civilization that was considered an integral part of the West; this invasion is considered to have been the source of the resettlement of Algeria's Berber population in Kabylie and other mountainous areas. Regardless, the Kabyles and other Berbers have managed to preserve their culture and achieve high standards of living and education. Furthermore, many Berbers speak their language and French; are non religious, secular, or Evangelical Christian; and openly identify with the Western World. Many Berber Nationalists view Arabs as a hostile people intent on eradicating their own culture and nation. Berber social norms restrict marriage to someone of Arab ethnicity, although it is permitted to marry someone from other ethnic groups. According to Lawrence Rosen, ethnic background is not a crucial factor in marriage between members of each group in North Africa, when compared to social and economic backgrounds. There are regular Hate incidents between Arabs and Berbers and Anti Arabism has been accentuated by the Algerian government's anti Berber policies. Contemporary relations between Berbers and Arabs are sometimes tense, particularly in Algeria, where Berbers rebelled (1963–65, 2001) against Arab rule and have demonstrated and rioted against their cultural marginalization in the new founded state. The Anti Arab sentiments among Algerian Berbers (mainly from Kabylie) were always related to the reassertion of Kabyle identity. It began as an intellectual militant movement in schools, universities, and popular culture (mainly nationalistic songs). In addition to that, the authorities' efforts to promote development in Kabylie contributed to a boom of sorts in Tizi Ouzou, whose population almost doubled between 1966 and 1977, and to a greater degree of economic and social integration within the region had the contrary effect of strengthening a collective Berber consciousness and Anti Arab sentiments. Arabophobia can be seen at different levels of intellectual, social, and cultural life of some Berbers. After the Berberist crisis in 1949, a new radical intellectual movement emerged under the name L'Académie Berbère. This movement was known by its adoption and promotion of Anti Arab and Anti Islam ideologies especially amongst immigrant Kabyles in France and achieved a relative success at the time. In 1977, the final game of the national soccer championship pitting a team from Kabylie against one from Algiers turned into an Arab Berber conflict. The Arab national anthem of Algeria was overwhelmed by the shouting of Anti Arab slogans such as "A bas les arabes" (down with the Arabs). The roots of modern day Arabophobia in Algeria can be traced back to multiple factors. For some, Anti Arabism movement among Berbers is part of the legacy of French Colonization or manipulation of North Africa. As from the beginning, the French understood that to attenuate Muslim resistance to their presence, mainly in Algeria, they had to resort to the divide and rule doctrine. The most obvious divide that could be instrumentalized in this perspective was the ethnic one. Therefore, France employed some official colonial practices to tighten its control over Algeria by creating racial tensions between Arabs and Berbers and between Jews and Muslims. Others argue that the Berber language and traditions are deeply rooted in the North African cultural mosaic; for centuries, Berber culture has survived conquests, repression, and exclusion from different invaders: Romans, Arabs, and French. Hence, believing that its identity and specificity were threatened, the Berbers took note of the political and ideological implications of Arabism as defended by successive governments. Gradual radicalization and Anti Arab sentiments began to emerge in Algeria and among the hundreds of thousands of Berbers in France who had been in the forefront of the Berber cultural movement. NSW Premier Morris Iemma said the violence revealed the "ugly face of racism in this country". A 2004 report by the Human Rights and Equal Opportunity Commission said that more than two thirds of Muslim and Arab Australians say they have experienced racism or racial vilification since the September 11 attacks and that 90% of female respondents experienced racial abuse or violence. Adam Houda, a Lebanese Muslim lawyer, has been repeatedly harassed by the New South Wales police force. Houda has been arrested or detained six times in 11 years and has sued the police force for malicious prosecution and harassment three times. Houda claims that the police's motivation is racism which he says is "alive and well" in Bankstown. He has been stopped going to prayers, with relatives and friends and has been subjected to a humiliating body search. He has been the object of several groundless accusations of robbery or holding a knife. A senior lawyer told the Sydney Morning Herald that the police harassment was due to the police enmity against Houda's clients and the Australian Arab community. He was first falsely arrested in 2000 for which he was awarded $145,000 damages by a judge who described his persecution as "shocking". Constable Lance Stebbing was found to have maliciously arrested Houda, as well as using profanities against him and approaching him in a "menacing manner". Stebbing was supported by other police, against the testimony of many eyewitnesses. In 2005, Houda accused the police of disabling his mobile phone making it difficult to perform his work as a criminal defense lawyer. In 2010, Houda, his lawyer Chris Murphy, and Channel Seven journalist Adam Walters claimed that Frank Menilli, a senior New South Wales police officer, behaved in a corrupt fashion by trying to alter Channel Seven's coverage of the Houda Case by promising Walters inside information in exchange for presenting the case in the police's favour. Walters regarded the offer as an "attempted bribe". The latest incident occurred in 2011, when Houda was arrested for refusing a frisk search and resisting arrest after having been approached by police suspecting him of involvement in a recent robbery. These charges were thrown out of court by Judge John Connell who stated "At the end of the day, here were three men of Middle Eastern appearance walking along a suburban street, for all the police knew, minding their own business at an unexceptional time of day, in unexceptional clothing, except two of the men had hooded jumpers. The place they were in could not have raised a reasonable suspicion they were involved in the robberies"

Чехия

2008 жылдың қыркүйегінде мұсылмандар Чехияде арабтарға қарсы көзқарас пен исламофобияға шағымданып, наразылық білдірді. 2008 жылы Чехия Еуропаның барлық аймағында арабтарға ең көп қарсылық танытқан ел ретінде белгілі болды.

Франция

Франция бұрын отаршылдық империя болған, бұрынғы отарларында отаршылдықтан кейінгі үлкен билігін сақтап, Африканы еңбек күші резервуары ретінде пайдаланған, әсіресе қиын жағдайларда. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде қайта құру және тапшылық Францияға мыңдаған Солтүстік Африкалық жұмысшыларды әкелді. 1914 жылдан 1918 жылға дейін барлығы 116 000 жұмысшының ішінде 78 000 алжирлік, 54 000 марокколық және тунистік жұмысшылар тартылды. 240 000 алжирлік жұмылдырылды немесе әскерге шақырылды, олардың үштен екісі Францияда негізгі қызметін атқарған сарбаздар болды. Бұл 20-40 жас аралығындағы осы елдердің халқының үштен бірінен астам бөлігін құрады. Тарихшы Абдалла Ларуидің мәліметінше, Алжир 173 000 сарбаз жіберді, олардың 25 000-ы қаза тапты. Тунис 56 000 сарбаз жіберді, олардың 12 000-ы қаза тапты. Марокколық сарбаздар Парижді қорғауға көмектесті және 1916 жылы Бордоға түсті. Соғыстан кейін қайта құру және еңбек тапшылығы алжирлік жұмысшылардың көбірек қажеттілігін тудырды. Көші-қон (немесе еңбекке қажеттілік) 1936 жылға қарай жоғары деңгейде қайта орнатылды. Бұл, негізінен, француз офицерлері мен компаниялардың өкілдері ауылдарда жаппай жұмысқа алу жүргізгенінің нәтижесі болды. Еңбекке алу 1940 жылдары да жалғасты. Солтүстік Африкалықтар көбінесе француз жұмысшылары қаламаған, қауіпті және аз төленетін жұмыстарға тартылды. Бұл үлкен көші-қон толқыны Францияның Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі экономикалық өсуіне үлкен үлес қосты. 1970 жылдардағы экономикалық төмендеуден кейін еңбек көші-қоны бағдарламалары тоқтатылып, заңсыз көші-қонға қарсы күрес күшейді. 1980 жылдары президент Миттеранның әлеуметтік бағдарламаларына наразылық білдірген саяси күштер Жан-Мари Ле Пен және басқа да француз ұлтшылдарының ықпалы арта түсті. Халық Францияның экономикалық проблемалары үшін көші-қоншыларды кінәлады. 1990 жылдың наурыз айында Le Monde газетінде жарияланған сауалнама бойынша, сауалнамаға қатысқандардың 76%-ы Францияда арабтардың тым көп екенін, ал 39%-ы оларға "жағымсыздық" сезімі бар екенін айтты. Келесі жылдары ішкі істер министрі Шарль Паскуа көші-қон заңдарын күрт қатаңдатқанымен көзге түсті. 2005 жылдың мамыр айында Перпиньян қаласында Солтүстік Африкалықтар мен цығандар арасында қақтығыс болды, онда жас араб жігіті атып өлтірілді, ал тағы бір араб жігіті цығандар тобының қолынан қаза тапты. Ширактың мектептерді секулярландыру ретінде ұсынған "хиджабты тыйым салу" заңы сыншылар тарапынан "арабтарға қарсы стереотиптерді жанама түрде заңдастырып, расизмді болдырмаудың орнына оны күшейту" ретінде қабылданып, сыналып бағаланды.

France used to be a colonial empire, with still great post colonial power over its former colonies, using Africa as a reservoir for labor, especially in moments of dire need. During World War I, reconstruction and shortages made France bring thousands of North African workers. Out of a total of 116,000 workers from 1914 to 1918, 78,000 Algerians, 54,000 Moroccans, and Tunisians were requisitioned. Two hundred and forty thousand Algerians were mobilized or drafted, and two thirds of these were soldiers who served mostly in France. This constituted more than one third of the men of those nations from ages 20–40. According to historian Abdallah Laroui, Algeria sent 173,000 soldiers, 25,000 of whom were killed. Tunisia sent 56,000, of whom 12,000 were killed. Moroccan soldiers helped defend Paris and landed at Bordeaux in 1916. After the war, reconstruction and labor shortages necessitated even larger number of Algerian laborers. Migration (or the need for labor) was reestablished at a high level by 1936. This was partly the result of collective recruitments in the villages conducted by French officers and representatives of companies. Labor recruitment continued throughout the 1940s. North Africans were mostly recruited for dangerous and low wage jobs, unwanted by ordinary French workers. This large number of immigrants was of great help for France's rapid post–World War II economic growth. The 1970s were marked by recession followed by the cessation of labor migration programs and crackdowns on illegal immigration. During the 1980s, political disfavor with President Mitterrand's social programs led to the rise of Jean Marie Le Pen and other far right French nationalists. The public increasingly blamed immigrants for French economic problems. In March 1990, according to a poll reported in Le Monde, 76% of those polled said that there were too many Arabs in France while 39% said they had an "aversion" to Arabs. In the following years, Interior Minister Charles Pasqua was noted for dramatically toughening immigration laws. In May 2005, riots broke out between North Africans and Romani people in Perpignan, after a young Arab man was shot dead and another Arab man was lynched by a group of Roma. Chirac's controversial "Hijab ban" law, presented as secularization of schools, was interpreted by its critics as an "indirect legitimization of anti Arab stereotypes, fostering rather than preventing racism."

Иран

Халықаралық Амнистия ұйымы арабтардың этникалық азшылықтардың бірі екенін және билік тарапынан кемсітушілікке ұшырап, құқықтары бұзылатынын мәлімдейді. Хузестанның тәуелсіздік көріністері осы жағдайды ушықтырады. Ирандағы арабтардың жағдайы нәсілшілдікпен байланысты ма, әлде барлық ирандықтарға қатысты саясаттың салдары ма – бұл пікірталас тудырады (Құзистан саясатына қараңыз). Иран – көпұлтты қоғам, ондағы араб азшылығы негізінен оңтүстікте шоғырланған. Кейбір деректерге сәйкес, Ирандағы арабтарға қарсы көзқарас 7 ғасырда арабтардың парсыларды ислам дініне көшуге мәжбүрлегені туралы түсініктермен байланысты болуы мүмкін. Автор Ричард Фолц "Исламның халықаралық деңгейде таралуы" атты мақаласында былай дейді: "Кейбір ирандықтар үшін бүгін де арабтардың Сасанид әулетін құлатқаны Иран тарихындағы ең ауыр трагедия болып саналады. Парсыны мұсылмандар басып алғаннан кейін көптеген ирандықтар ("мавали" деп те атайды) араб билеушілерінің оларға жасаған кемсітушілігіне байланысты Омейядтарға деген жек көру сезімін дамытты. Шуубия қозғалысы ирандықтардың ұлттық ерекшеліктерін қайта жандандыруға, араб мәдениетін таңу әрекеттеріне қарсы тұруға және ислам дініне адалдығын сақтауға бағытталған. Соңғы кезде Ирактағы Саддам Хусейн режимінің Иранға жасаған агрессиясы салдарынан арабтарға қарсы көзқарас қайтадан күшейді. Иранның араб халқының көп бөлігі тұратын Хузестанға барған британдық журналист Джон Р. Брэдли, арабтардың көпшілігі соғыста Иранды қолдағанына қарамастан, "Иран-Ирак соғысы кезіндегі айқай-шудан кейін этникалық арабтар Тегерандағы дінбасылардың режимі тарапынан потенциалдық бесінші колонна ретінде қарастырылып, кемсіту саясатына ұшырауда" деп жазды. Алайда, Иранның араб халқы Иран-Ирак соғысы кезінде Иранды қорғауда маңызды рөл атқарды және Саддам Хусейннің көтеріліс шақыруын қабылдамай, өздерінің араб бауырластарына қарсы күресті. Бұдан бөлек, Иранның бұрынғы қорғаныс министрі, Хузестандық араб Әли Шамхани Иран-Ирак соғысы кезінде құрлық әскерлерінің бас қолбасшысы болды және Ислам революциялық гвардиясының бірінші орынбасары қызметін атқарды. Оңтүстік Ирандағы араб азшылығы Иранда кемсіту мен қуғын-сүргінге ұшырауда. 2006 жылдың ақпанында жарияланған Amnesty International баяндамасында "Иранның араб халқы Ирандағы ең нашар экономикалық және әлеуметтік жағдайдағы халықтың бірі" екені және арабтардың "гозинеш [жұмысқа орналастыру] критерийлеріне сәйкес мемлекеттік қызметке қабылданудан бас тарту туралы хабарлар бар" делінген. Сонымен қатар, Иран билігінің жерді тартып алуы осы аймақта кеңінен таралған, бұл арабтарды олардың дәстүрлі жерлерінен айыру саясатын білдіреді. Бұл, әдетте, арабтарды басқа аймақтарға күштеп көшіру стратегиясының бөлігі болып табылады, сонымен қатар Хузестанға араб емес адамдардың көшірін жеңілдетуге және жергілікті арабтарға қол жетімді емес нөлдік пайыздық несиелер сияқты экономикалық саясатпен байланысты. 2005 жылдың шілдесінде Хузестанға сапар шеккен БҰҰ-ның лайықты тұрғын үй құқығы жөніндегі арнайы хабаршысы Милон Котари мұндай өнеркәсіптік жобалар салдарынан 250 мыңға жуық арабтың қоныс аударғанын айтты және Язд қаласынан келген қоныс аударушыларға жергілікті арабтарға қарағанда жақсы жағдай жасалғанын атап өтті. Алайда, араб емес провинциялар, мысалы, Когилуех және Бойер Ахмад провинциясы, Систан және Белучестан провинциясы, сондай-ақ көршілес Илам провинциясы да жоғары деңгейдегі кедейлікке тап болады, бұл үкіметтік саясаттың тек арабтарға ғана емес, басқа да аймақтарға, тіпті этникалық парсылар көп шоғырланған аймақтарға да зиян келтіретінін көрсетеді. Сонымен қатар, көптеген сарапшылар Иранның мемлекеттік бақылаудағы және субсидияланатын экономикасының Иран үкіметінің елдегі барлық қалаларда экономикалық өсім мен әл-ауқатты қамтамасыз ете алмауының басты себебі екенін айтады, бұл арабтарға ғана бағытталған этникалық саясат емес. Иран The Heritage Foundation 2006 жылғы Экономикалық еркіндік индексінде 156-шы орында тұр. Иранның білім беру жүйесінде бастауыш білім беру сатысынан кейін (6-11 жас аралығындағы балалар үшін 1-5 сыныптар) орта білім беру сатысының соңына дейін (6-12 сыныптар, 11-17 жас) кейбір араб тілі курстарын оқу міндетті. Жоғары білім беру жүйесінде (университеттерде) араб тілі курстарын оқу таңдамалы. Парсылар "Тази Касеф" (лат. Dirty Taazi), "Араб малах хоры" (عرب ملخ خور) (саранча жеуші араб), "сусмар хоры" (سوسمارخور) (кесіртке жеуші) сияқты сөздерді жек көру мағынасында қолданады. Иранда "Шөлдегі араб саранча жейді, ал Исфаханның иті мұздай су ішеді" деген мақал бар (عرب در بیابان ملخ میخورد سگ اصفهان آب یخ میخورد). Иран мен Парсы шығанағы елдері арасындағы қарым-қатынас шиеленіскен. Парсылар мен арабтар Парсы шығанағының атауына қатысты дауласады. Ұлы және Кіші Тунб аралдары екі ел арасында даулы аймақ болып табылады. 2015 жылы ирандық рэп-орындаушысы Бехзад Пакс "Араб Көш" (عرب‌كش) (Араб өлтіруші) атты әнді шығарды, ол араб медиасында кеңінен жарияланды, олар бұл ән Иран Мәдениет және Ислам басқармасының келісімімен шығарылғанын мәлімдеді. Иран Мәдениет және Ислам басқармасы әнге келісім бергенін жоққа шығарды және оны "науқас сананың" өнімі деп айыптады.

Human rights group Amnesty International says that in practice, Arabs are among a number of ethnic minorities that are disadvantaged and suffer discrimination by the authorities. Separatist tendencies in Khuzestan exacerbate this. How far the situation facing Arabs in Iran is related to racism or simply a result of policies suffered by all Iranians is a matter of debate (see: Politics of Khuzestan). Iran is a multi ethnic society with its Arab minority mainly located in the south. It is claimed by some that anti Arabism in Iran may be related to the notion that Arabs forced some Persians to convert to Islam in 7th century AD (See: Muslim conquest of Persia). Author Richard Foltz in his article "Internationalization of Islam" states "Even today, many Iranians perceive the Arab destruction of the Sassanid Empire as the single greatest tragedy in Iran's long history. Following the Muslim conquest of Persia, many Iranians (also known as "mawali") came to despise the Umayyads due to discrimination against them by their Arab rulers. The Shu'ubiyah movement was intended to reassert Iranian identity and resist attempts to impose Arab culture while reaffirming their commitment to Islam. More recently, anti Arabism has arisen as a consequence of aggression against Iran by the regime of Saddam Hussein in Iraq. During a visit to Khuzestan, which has most of Iran's Arab population, a British journalist, John R. Bradley, wrote that despite the fact that the majority of Arabs supported Iran in the war, "ethnic Arabs complain that, as a result of their divided loyalties during the Iran–Iraq War, they are viewed more than ever by the clerical regime in Tehran as a potential fifth column, and suffer from a policy of discrimination." However, Iran's Arab population played an important role in defending Iran during the Iran Iraq War and most refused to heed Saddam Hussein's call for an uprising and instead fought against their fellow Arabs. Furthermore, Iran's former defense minister Ali Shamkhani, a Khuzestani Arab, was chief commander of the ground force during the Iran Iraq War as well as serving as first deputy commander of the Islamic Revolutionary Guard Corps. The Arab minority of southern Iran has been subject to discriminations, persecution in Iran. In a report published in February 2006, Amnesty International stated that the "Arab population of Iran is one of the most economically and socially deprived in Iran" and that Arabs have "reportedly been denied state employment under the gozinesh [job placement] criteria." Blockquote|text=Furthermore, land expropriation by the Iranian authorities is reportedly so widespread that it appears to amount to a policy aimed at dispossessing Arabs of their traditional lands. This is apparently part of a strategy aimed at the forcible relocation of Arabs to other areas while facilitating the transfer of non Arabs into Khuzestan and is linked to economic policies such as zero interest loans which are not available to local Arabs.|author=Amnesty International|source= While there has been large amounts of investment in industrial projects such as the Razi Petrochemical Complex, local universities, and other national projects such as hydroelectric dams (such as the Karkheh Dam, which cost $700 million to construct) and nuclear power plants, many critics of Iran's economic development policies have pointed to the poverty suffered by Arabs in Khuzestan as proof of an anti Arab policy agenda. Following his visit to Khuzestan in July 2005, UN Special Rapporteur for Adequate Housing Miloon Kothari spoke of how up to 250,000 Arabs had been displaced by such industrial projects and noted the favorable treatment given to settlers from Yazd compared to the treatment of local Arabs. However, it is also true that non Arab provinces such as Kohgiluyeh and Boyer Ahmad Province, Sistan and Baluchestan Province, and neighboring Īlām Province also suffer high levels of poverty, indicating that government policy is not disadvantaging Arabs alone but other regions, including some with large ethnically Persian populations. Furthermore, most commentators agree that Iran's state controlled and highly subsidized economy is the main reason behind the inability of the Iranian government to generate economic growth and welfare at ground levels in all cities across the nation, rather than a state ethnic policy targeted specifically at Arabs; Iran is ranked 156th on The Heritage Foundation's 2006 Index of Economic Freedom. In the Iranian education system, after primary education cycle (grades 1 5 for children 6 to 11 years old), passing some Arabic courses is mandatory until the end of secondary education cycle (grade 6 to Grade 12, from age 11 to 17). In higher education systems (universities), passing Arabic language courses is selective. Persians use slurs like "Tazi Kaseef" (lit. Dirty Taazi), "Arabe malakh khor" (عرب ملخ‌خور) (lit. Locust eater Arab), "soosmar khor" (سوسمارخور) (lizard eater

In Iran, there is a saying, The Arab of the desert eats locusts, while the dogs of Isfahan drink ice cold water. (عرب در بیابان ملخ میخورد سگ اصفهان آب یخ میخورد). Relations are uneasy between specifically Iran and the Persian Gulf Arab countries in particular. Persians and Arabs dispute the name of the Persian Gulf. The Greater and Lesser Tunbs are disputed between the two countries. The Iranian rap artist Behzad Pax released a song in 2015 called "Arab Kosh" (عرب‌كش) (Arab killer) which was widely reported on the Arab media who claimed that it was released with the approval of the Iranian Ministry of Culture and Islamic Guidance. The Iranian Ministry of Culture and Islamic Guidance denied that it gave approval to the song and condemned it as a product of a "sick mind".

Израиль

Араб-израиль қақтығысының салдарынан Израильдегі еврей және араб қоғамдарының арасындағы антагонизм деңгейі жоғары. Көптеген израильдік еврейлер аралас қатынастарға, әсіресе еврей әйелдері мен араб еркектері арасындағы қатынастарға қарсы. Писгат Зеевтегі бір топ ер адам еврей әйелдерінің араб еркектерімен танысуын тоқтату үшін ауданда патрульдеуді бастады. Петах-Тиква муниципалитеті араб еркектерімен танысқан еврей қыздары туралы хабарлауға арналған жедел желі және психологиялық кеңес беру қызметін ұсынады. Кирият-Гат мектебінде еврей қыздарына жергілікті бедуиндермен танысудан сақ болуды ескертетін бағдарлама іске қосылды. Израиль мектептерінде қолданылатын географиялық оқулықтар арабтарды жабайы және артта қалған халық ретінде бейнелейді, ал 1948 жылғы Палестина соғысында палестиналық қоғамның қирауы – Накба туралы ешқандай ақпарат жоқ. Тарих оқулықтары да палестиналықтарды жағымсыз жағдайда көрсетеді, оларды жабайы және жау ретінде сипаттайды. Еврейлердің батырлық және прогрессивтілікпен бейнеленгеніне қарамастан, израильдік оқулықтар арабтарды кемсітіп, арабтарға қатысты теріс стереотиптерді жиі қолданады. Бедуин өкілдері Біріккен Ұлттар Ұйымына жүгініп, олардың тең азаматтар ретінде қарастырылмайтынын және бедуин қалаларына еврей қалаларымен салыстырғанда қызметтер, жер және су жеткілікті түрде берілмейтінін мәлімдеді. Бейер-Шеба қаласы Жоғарғы соттың ұсынысына қарамастан, бедуиндердің қасиетті орнын мойындаудан бас тартты. 1994 жылы Батыстық жағалаудағы еврей қоныстанған Барух Голдштейн Хеброн қаласындағы Патриархтар үңгірінде 29 палестиналық мұсылман ғибадатшысын өлтірді. Голдштейннің қазадан бұрын, дәрігер болып жұмыс істеген кезінде арабтарды, тіпті Израиль армиясындағы араб сарбаздарды емдеуден бас тартқаны белгілі болды. Оның жерлеу рәсімінде бір раввин тіпті бір миллион арабтың "еврей тырнағына да тұрмайтынын" мәлімдеді. Голдштейнге бірден "көптеген православиеліктер қорқынышпен наразылық білдірді", ал Израильде көптеген адамдар оны ақылдан адасқан деп санады. Израиль үкіметі осы қырқыны айыптап, Ках партиясын заңсыз деп жариялады. Израиль әскері қырғыннан кейін болған тәртіпсіздіктер кезінде тағы тоғыз палестиналықты өлтірді, ал Израиль үкіметі Хеброн қаласында палестиналықтардың еркін қозғалуын шектеді, бірақ отарлаушылар мен шетелдік туристерге еркін жүріп-тұруға рұқсат берді. Сонымен қатар, Израиль шағын топ еврей отарлаушыларына палестиналық қалаларға кіруге тыйым салып, олардан әскер берген мылтықтарын тапсыруды талап етті. Голдштейннің қабірі еврей экстремистері үшін қасиетті орынға айналды. Израильдік еврейлер бірнеше рет наразылық акцияларында арабтарға қарсы расистік ұрандарды қолданды. Мысалы, 2000 жылдың қазан айындағы араб көтерілісі кезінде израильдіктер Назарет және Тель-Авив қалаларында көтеріліске қарсы шығып, арабтарға тас лақтырып, араб мүлігін қиратты, ал кейбіреулері "арабтарға өлім" деп айқайлады. Кейбір израильдік араб футболшылары ойын кезінде жанкүйерлерден "арабтар жоқ, терроризм жоқ" деген ұрандарды естиді. Ең радикальды оқиғада, арабтар қауымының мүшесі Аббас Закурды белгісіз біреулер арабтарға қарсы ұрандар айтып, пышақтап жарақаттады. Израиль командалары арасында "Битар Иерусалим" еврей расизмінің символы болып саналады; жанкүйерлері "арабтарға өлім" деп айқайлауымен танымал, ал команда араб ойыншыларын қабылдамау саясатын ұстанады, бұл ФИФА ережелерін бұзу болып табылады, бірақ команда футбол ұйымынан шеттетілген емес. 2012 жылдың наурыз айында команданың жақтастары Иерусалимдегі сауда орталығына шабуыл жасап, араб қызметкерлерін ұрып-соқты. Израильдің саяси партиясы "Yisrael Beiteinu", оның платформасында Израильдің шекарасын қайта сызу, соның салдарынан 500 000 израильдік араб болашақ Палестина мемлекетінің құрамына кіретіні жазылған, 2009 жылғы Израиль сайлауында 15 орын жеңіп алды, 2006 жылғы сайлаумен салыстырғанда 4 орынға артты. Бұл саясатты "The Guardian" газеті "арабтарға қарсы" деп сипаттады. 2004 жылы Кнессет мүшесі Йехиел Хазан арабтарды құрттар деп сипаттады: "Оларды құрттар сияқты жер астынан да, үстінен де табуға болады". 2004 жылы қорғаныс министрінің орынбасары Зеев Боим: "Исламның және әсіресе палестиналықтардың ерекшелігі неде? Бұл мәдени кемшілік пе? Бұл генетикалық ақау ма? Осы үнемі болатын кісі өлтіруді түсіндіру мүмкін емес". 2005 жылдың тамыз айында израильдік әскер қызметкері Эден Натана Здада израильдік араб қаласына шабуыл жасап, төрт бейбіт тұрғынды өлтірді. Израильдік арабтар Эден Натана Здаданың террористік шабуылынан кейін наразылықтарының тізімін жасауға уәде берді. "Бұл жоспарланған террористік шабуыл және оны жеке әрекет ретінде қарастыру бізге өте қиын", - деді "The Jerusalem Post" газетіне берген сұхбатында израильдік араб өкілі Абед Инбитави. "Бұл Израиль қоғамындағы және басшылықтағы фашизм мен расизмнің өсіп бара жатқан тенденциясын көрсетеді", - деді ол. 2006 жылы "Geocartographia" компаниясы "Centre for the Struggle Against Racism" үшін жүргізген сауалнамаға сәйкес, израильдердің 41% ойын-сауық орындарында араб-израильдік бөлінуді қолдайды, 40% "мемлекет араб азаматтарының эмиграциясын қолдауы керек" деп санайды және 63% арабтарды Израиль үшін "қауіпсіздік және демографиялық қауіп" деп санайды. Сауалнама көрсеткендей, екі үшін бір бөлігінен астамы арабпен бір ғимаратта тұрғысы келмейді, 36% араб мәдениетінің төмен екенін сенеді және 18% араб тілі естігенде жек көру сезімін сезінеді. Есепте еврей израильдердің 50% араб азаматтарының тең құқықтары болуын қаламайтыны, 50% үкіметтің арабтардың Израилден эмиграциялауын ынталандыруын қалағаны және еврей жастарының 75% арабтардың еврейлерге қарағанда ақылсыз және таза емес екенін айтқаны туралы сауалнамалар келтірілген. Израильдегі араб азаматтарын қорғау орталығы "Mossawa" 2008 жылы арабтарға қарсы расистік оқиғалардың он есеге артқанын хабарлады. Ең көп оқиғалар Иерусалимде тіркелді. Есепте зорлыққа Израиль басшылары кінәлі екені айтылды, "Бұл оқиғалар тағдырдың қолынан келгені емес, еліміздің араб азаматтарына қарсы діни, қоғамдық және сайланған шенеуніктердің үгіттеуінің тікелей салдары". 2009 жылдың наурыз айында Ғаза соғысынан кейін Израиль қорғаныс күштері (IDF) бірнеше жас әскерлердің өлген нәрестелердің, жылап тұрған аналардың және қираған мешіттердің суреттері мен ұрандары бар футболкаларды жеке басып шығарғаны үшін сынға ілікті. 2009 жылдың маусымында "Haaretz" газеті Израильдің қоғамдық қауіпсіздік министрі Ицхак Ахароновичтің Тель-Авивті аралап жүргенде жасырын полицейді "ласты араб" деп атағанын хабарлады. 2000 жылдардан бері "Lehava" сияқты ұйымдар Израильде еврей әйелдерінің араб еркектерімен қарым-қатынас жасауына кедергі келтіру үшін құрылды. Еврей әйелдерін араб еркектерімен араласудан қайтаруға бағытталған материалдың бір бөлігі жергілікті үкіметтер мен полиция департаменттері тарапынан мақұлданды. "Lehava" израильдік соттардан палестиналық және еврей серіктерін үйлендіретін тойларды пикеттеуге рұқсат алды. 2010 жылы Израильдің ірі раввиндерінің ондаған адамдары еврейлердің арабтарға пәтер жалға беруіне тыйым салатын құжатқа қол қойды, "расизм Торадан бастау алады" деді. 2012 жылдың қаңтарында Израильдің Жоғарғы соты арабтардың израильдік арабтарға үйленгендеріне израильдік азаматтық немесе тұру құқығын бермейтін расистік деп танылған шешімді қолдады. 2012 жылы жүргізілген сауалнама расистік көзқарастардың көптеген израильдіктер арасында кең таралғанын көрсетті. Еврейлердің 59% мемлекеттік жұмысқа орналасу кезінде еврейлерге басымдық берілуін қалайды, 50% мемлекеттің еврейлерді арабтардан жақсырақ қарауы керек деп санайды және 40% астанада еврейлер мен арабтар үшін бөлек тұруды қалайды. Сауалнамаға сәйкес, 58% ізраилдіктер Израильдің арабтарға қарсы саясатын сипаттау үшін "апартеид" терминін қолдауға дайын. Сауалнама сонымен қатар көптеген израильдік еврейлердің Батыстық жағалау Израильға қосылған жағдайда палестиналықтарға дауыс беру құқығын бергісі келмейтінін көрсетті. 2013 жылы Назарет Иллит қаласының мэрі Шимон Гафсу қаласында араб мектебі, мешіті немесе шіркеуі салынбауын мәлімдеді, өйткені арабтар қала халқының 18 пайызын құрайды.

As a consequence of the Arab–Israeli conflict, there is a high level of hostility between sections of the Jewish and Arab societies in Israel. Many Israeli Jews oppose mixed relationships, particularly between Jewish women and Arab men. A group of men in Pisgat Ze'ev started patrolling the neighborhood to stop Jewish women from dating Arab men. The municipality of Petah Tikva has a telephone hotline to inform on Jewish girls who date Arab men, as well as a psychological counseling service. Kiryat Gat launched a school programme to warn Jewish girls against dating local Bedouin men. Geography textbooks used in Israeli schools were found to portray Arabs as primitive and backwards, with the Nakba, the destruction of Palestinian society in the 1948 Palestine war, disregarded entirely. History textbooks likewise portrayed the Palestinian population negatively, showing them as primitive and collectively to be an enemy. Contrasted with the portrayal of Jews, who were shown to be heroic and progressive, Israeli textbooks delegitimized Arabs and used negative stereotyping of Arabs nearly uniformly. The Bedouin representatives submitted a report to the United Nations claiming that they are not treated as equal citizens and Bedouin towns are not provided the same level of services, land and water as Jewish towns of the same size are. The city of Beersheba refused to recognize a Bedouin holy site despite a High Court recommendation. In 1994, a Jewish settler in the West Bank and follower of the Kach party, Baruch Goldstein, massacred 29 Palestinian Muslim worshipers at the Cave of the Patriarchs in Hebron. It was known that, prior to the massacre, Goldstein, a physician, refused to treat Arabs, including Arab soldiers with the Israeli army. During his funeral, a rabbi declared that even one million Arabs are "not worth a Jewish fingernail". Goldstein was immediately "denounced with shocked horror even by the mainstream Orthodox", and many in Israel classified Goldstein as insane. The Israeli government condemned the massacre and made Kach illegal. The Israeli army killed a further nine Palestinians during riots following the massacre, and the Israeli government severely restricted Palestinian freedom of movement in Hebron, while letting settlers and foreign tourists roam free, although Israel also forbade a small group of Israeli settlers from entering Palestinian towns and demanded that those settlers turn in their army issued rifles. Goldstone's grave has become a pilgrimage site for Jewish extremists. In a number of occasions, Israeli Jewish demonstrators and rioters used racist anti Arab slogans. For example, during the Arab riots in October 2000 events, Israelis counter rioted in Nazareth and Tel Aviv, throwing stones at Arabs, destroying Arab property, with some chanting "death to Arabs". Some Israeli Arab soccer players face chants from the crowd when they play such as "no Arabs, no terrorism". In the most radical event, Abbas Zakour, an Arab member of the Knesset, was stabbed and wounded by unidentified men, who shouted anti Arab chants. Among the Israeli teams, Beitar Jerusalem is considered emblematic of Jewish racism; the fans are infamous for their 'Death to Arabs' chant and the team has a ban on Arab players, a policy that is in violation of FIFA's guidelines, though the team has never faced suspension from the football organization. In March 2012, supporters of the team were filmed raiding a Jerusalem mall and beating up Arab employees. The Israeli political party Yisrael Beiteinu, whose platform includes the redrawing of Israel's borders so that 500,000 Israeli Arabs would be part of a future Palestinian State, won 15 seats in the 2009 Israeli elections, increasing its seats by 4 compared to the 2006 Israeli elections. This policy, also known as the Lieberman Plan, was described as "anti Arab" by The Guardian. In 2004, Yehiel Hazan, a member of the Knesset, described the Arabs as worms: "You find them everywhere like worms, underground as well as above." In 2004, then Deputy Defense Minister Ze'ev Boim asked "What is it about Islam as a whole and the Palestinians in particular? Is it some form of cultural deprivation? Is it some genetic defect? There is something that defies explanation in this continued murderousness." In August 2005, Israeli soldier Eden Natan Zada traveled to an Israeli Arab town and massacred four civilians. Israeli Arabs said they would draw up a list of grievances after the terrorist attack of Eden Natan Zada. "This was a planned terror attack and we find it extremely difficult to treat it as an individual action," Abed Inbitawi, an Israeli Arab spokesman, told The Jerusalem Post. "It marks a certain trend that reflects a growing tendency of fascism and racism in Israeli society generally as well as the establishment towards the minority Arab community," he said. According to a 2006 poll conducted by Geocartographia for the Centre for the Struggle Against Racism, 41% of Israelis support Arab Israeli segregation at entertainment venues, 40% believed "the state needs to support the emigration of Arab citizens", and 63% believed Arabs to be a "security and demographic threat" to Israel. The poll found that more than two thirds would not want to live in the same building as an Arab, 36% believed Arab culture to be inferior, and 18% felt hatred when they heard Arabic spoken. The report quoted polls that suggested 50% of Jewish Israelis do not believe Arab citizens of Israel should have equal rights, 50% said they wanted the government to encourage Arab emigration from Israel, and 75% of Jewish youths said Arabs were less intelligent and less clean than Jews. The Mossawa Advocacy Center for Arab Citizens in Israel reported a tenfold increase in racist incidents against Arabs in 2008. Jerusalem reported the highest number of incidents. The report blamed Israeli leaders for the violence, saying "These attacks are not the hand of fate, but a direct result of incitement against the Arab citizens of this country by religious, public, and elected officials." In March 2009, following the Gaza War, the Israel Defense Forces (IDF) drew criticism when several young soldiers had T shirts printed up privately with slogans and caricatures portraying dead babies, weeping mothers, and crumbled mosques. In June 2009, Haaretz reported that Israel's Public Security Minister, Yitzhak Aharonovich, called an undercover police officer a "dirty Arab" whilst touring Tel Aviv. Since the 2000s, groups such as Lehava have been formed in Israel to prevent that Israeli Arab men form relationships with Jewish women. Some of the material promoted to discourage Jewish women to be with Arab men, are sanctioned by local governments and police departments. Lehava has received permission from Israeli courts to picket the weddings uniting a Palestinian and a Jewish partner. In 2010, dozens of Israel's top rabbis went on to sign a document forbidding that Jews rent apartments to Arabs, saying that "racism originated in the Torah". In January 2012, the Israeli High Court upheld a decision, deemed racist, preventing the Palestinian espouses of Israeli Arabs from obtaining Israeli citizenship or resident status. A poll in 2012 revealed that racist attitudes are embraced by a large majority of Israelis. 59% of Jews said they wanted Jews to be given preference in admission to public employment, 50% wanted the state to generally treat Jews better than Arabs, and over 40% wanted separate housing for Jews and Arabs. According to the poll, 58% supported the use of the term apartheid to represent Israeli policies against Arabs. The poll also showed that the majority of Israeli Jews would not want voting rights extended to Palestinians if the West Bank were annexed by Israel. In 2013, Nazareth Illit mayor Shimon Gafsou declared that he would never allow that an Arab school, a mosque, or a church be built in his city, despite the fact that Arabs account for 18 percent of its population. On July 2, 2014, 16 year old Palestinian Mohammed Abu Khdeir was kidnapped, beaten and burned alive, after three Israeli teenagers were kidnapped and killed in the West Bank. Khdeir's family members have blamed Israeli Government anti Arab hate speech for inciting the murder and rejected the PM's condolence message, as well as a visit by then President Shimon Peres. Two Israeli minors were found guilty of Khdeirs' murder and sentenced to life and 21 years imprisonment respectively. During the 2015 Israeli legislative election, Prime Minister Benjamin Netanyahu complained, in a video statement to supporters, that his left wing opponents were supposedly sending Israeli Arabs to vote in droves, in a statement that was widely condemned as racist, including by the US government. Netanyahu went on to win the elections against poll predictions, and several commentators and pollster imputed his victory to his last minute attack on Israeli Arab voters. During election campaign, then Foreign Affairs Minister Avigdor Lieberman proposed beheading Israeli Arabs that are "disloyal" to the state.

Нигер

2006 жылдың қазан айында Нигер үкіметі Нигердің шығысындағы Диффа аймағында тұратын Махамид Баггара арабтарын Чадқа депортациялайтынын мәлімдеді. Бұл топтың саны шамамен 150 000 адамды құрады. Үкімет депортацияға дайындық шараларын жүргізіп жатқанда, екі қыз, күдік бойынша үкімет күштерінен қашу барысында қайтыс болды, ал үш әйел түсік тартты. Нигер үкіметі кейіннен арабтарды депортациялау туралы даулы шешімді тоқтатты.

Пәкістан

Бай Араб шығанағының тұрғындары Пакистанда сирек кездесетін Хубара құсын аулап, оны құмарлықты қоздыру үшін тұтынуы Пакистандағы бай араб шейхтеріне қарсы жағымсыз пікірлерге апарып соқты.

Түркия

Түркияда арабтарға қарсылық танытудың тарихы бар. Осман империясы кезінде арабтар екінші дәрежелі азаматтар ретінде қарастырылып, Осман түрік билеушілерінің қатты кемсітуіне ұшырады. Үкіметтегі маңызды лауазымдардың көпшілігін түріктер немесе араб емес адамдар иеленді, Осман билігіндегі Хиджаз әмірлігінен басқа. Арабтарға қарсы сезімнің болашақ саясаты, оның ішінде түркілендіру процесі, арабтардың Осман империясына қарсы көтерілісіне әкелді. Сириядағы босқын дағдарысы арабтарға қарсы көзқарасты күшейтті. Haaretz басылымы Түркиядағы арабтарға қарсы нәсілшілдіктің екі топқа әсер ететінін хабарлады: "бай және мақтаншыл" деп сипатталатын Перс шығанағының туристері және Түркиядағы сириялық босқындар. Тарихи антагонизмнен бөлек, арабтарға қарсылық түрік БАҚ-ында және білім беру жүйесінде де кең таралған, арабтарды артта қалумен байланыстырады. Бұл қазіргі түрік тарихнамасына және түрік жұмсақ күшінің күресіне әсер етіп, арабтарды жиі жаман, өркениетсіз, террорист, қабілетсіз және т.б. ретінде стереотиптеуге себеп болады. Бұл бейнелеу түркі халықтарын "асыл, жомарт, қорқынышты, адал, батыл және рухты жауынгерлер" ретінде көрсетуге қарсы қолданылады. Арабтарға қарсы сезімді ультраұлттық топтар, оның ішінде "Сұр қасқырлар" және пантүркілік ұлтшыл партиялар одан әрі қоздырып, Араб әлемінің Сирия және Ирағына басып кіруге шақырды, Таяу Шығыстың көптеген араб елдеріндегі түркі халықтарын арабтардың қуғын-сүргінінен қорғау үшін. Соның салдарынан Түркия араб халқын қуғындауды бастады, сондай-ақ жаңа түрік шекарасын қайта құруға тырысты. Соңғы жылдары арабтарға қарсылық араб көшбасшыларының түрік ішкі ісіне араласуымен және Түркияның Израильмен одақтасуымен байланысты, бұл Түркиядағы арабтарға қарсы дискриминацияның күшеюіне әкелді.

Ұлыбритания

2008 жылы 16 жастағы қатарлық азамат Шығыс Сассекс округінің Гастингс қаласында нәсілдік жеккөрушілік тудырған шабуылда қаза болды.

Америка Құрама Штаттары

Уильям А. Дорман, "Америка Құрама Штаттары және Таяу Шығыс: Жаңа перспективалар іздеу" (1992) жинағында жазғандай, "семитшілдікке қарсы пікірлер енді әлеуметтік жағынан қабылданбайды, бірақ білімді топтар арасында арабтарға қарсы пікірлерге қатысты мұндай әлеуметтік шектеулер жоқ". Қоғамдық сауалнамалардың көрсетуінше, Америка Құрама Штаттарында арабтарға қарсы пікірлер айтарлықтай өсуде. Белгілі орыс-американдық жазушы, ғалым және философ Айн Рэнд 1974 жылы Форд-холл форумындағы лекциясында 1973 жылғы Йом-Киппур соғысынан кейін араб елдерінің коалициясына қарсы Израильді қолдауын түсіндірді, сонымен қатар арабтарға қарсы өте теріс пікірлер білдірді: "Арабтар – даму деңгейі төмен мәдениеттердің бірі. Олар көшпенділер. Олардың мәдениеті примитивті, және олар Израильді жек көреді, себебі ол олардың құрлығындағы заманауи ғылым мен өркениеттің жалғыз бекеті. Егер өркениетті адамдар жабайылармен күрессе, онда сіз өркениетті адамдарды қолдауыңыз керек, олар кім болса да". 1991 жылғы Перс шығанағы соғысы кезінде АҚШ-та арабтарға деген жаулық күшейді. Араб американдықтары террористік шабуылдардың салдарынан кері әсерге ұшырады, тіпті арабтардың қатысы жоқ оқиғаларда да, мысалы Оклахома-Ситидегі жарылыс және TWA 800 рейсінің апатқа ұшуы. Араб-американдық институтының баяндамасына сәйкес, Оклахома-Ситидегі жарылыстан үш күн өткен соң "араб-американдықтар мен американдық мұсылмандарға қарсы 200-ден астам ауыр қылмыстар жасалды. 11 қыркүйекке дейін де осындай жағдай болды". Таяу Шығысқа қатысы бар адамдарға қарсы жасалған жеккөрушілік қылмыстар 2000 жылы 354 болса, 2001 жылы 1501-ге жетті. Прайс құрбандарын арабтар деп сипаттағанымен, олардың тек біреуі араб елінен шыққан. Бұл тенденция болып көрінеді, себебі арабтар туралы стереотиптердің салдарынан, 9/11-ден кейін бірнеше араб емес, мұсылман емес топтар шабуылға ұшырады, соның ішінде діни міндеттеме бойынша түрбан кигендері үшін бірнеше сикх еркектері. АҚШ-тың Ішкі қауіпсіздік департаменті террористік ұйым деп таныған Еврей қорғаныс лигасының (JDL) екі жетекшісі Эрл Крюгель мен Ирв Рубин араб-американдық конгрессмен Даррелл Иссаның кеңсесін және Калифорния штатының Калвер-Сити қаласындағы Король Фахд мешітін бомбалауды жоспарлаған. Олар Крюгельдің Лос-Анджелестегі үйіне жарылғыш заттар жеткізілген кезде ұсталды. Крюгель 2005 жылдың қараша айында Финикстегі Федералдық түрме бюросының күзетінде қайтыс болды. Оның апелляцияда қаралып жатқан үкімі АҚШ-тың аудандық сотында күшін жойды. Рубин 2002 жылы Лос-Анджелестегі Федералдық түрме бюросының күзетінде өзіне-өзі қол жұмсады. 1985 жылы ADC жетекшісі Алекс Одехтің қазасына қатысты JDL күдікке ілінгенімен, бұл іс бойынша ешкім ұсталған жоқ. Нью-Йорк қаласында орналасқан Дүниежүзілік еврей конгресінің (WJC) бас хатшысы Стивен Э. Гербиц Еуропалық еврей конгресінің президенті Пьер Беснаинға қарсы ішкі хатта бірнеше нәсілшілдік пікірлер мен этникалық қорлаулар айтты: "Ол француз. Бұл фактіні ескермеңіз. Оған сенуге болмайды. Ол тунистік. Бұл да маңызды. Ол араб сияқты жұмыс істейді". Израильдегі WJC бұл мәлімдемелерді жеккөрушілік және нәсілшілдік деп айыптады. "Дүниежүзілік еврей конгресіндегі күрес енді расистік сипатқа ие болған сияқты", - деді Израильдегі WJC кеңесін басқаратын Кнессет депутаты Шай Гермеш (Кадима). "Бұл ұйым еврей халқының бірігіне көмектесудің орнына, тек бөліс пен жеккөрушілікті тудырып отыр". 2004 жылы американдық радио жүргізушісі Майкл Савидж арабтарды "адам емес" деп сипаттады, американдықтардың АҚШ-тың араб еліне "ядролық қару тастауын" қалағанын айтты және Таяу Шығыстағы адамдарды "адамдыққа айналдыру" үшін "мәсіхшілікке мәжбүрлеп көшіруді" қолдады. Савидж Израильді "Орталық Шығыс деп аталатын тозақта өзінен басқа ешкімнің тұрғын бағынбауын қалайтын нәсілшіл, фашистік фанаттармен қоршалған кішкентай ел" деп сипаттады. 2009 жылы палестиналық араб-американдық Нидал Хасан жасаған Форт-Худтағы атыс-шабуылдан кейін АҚШ-та арабтарға қарсы пікірлер күшейді. 2010 жылы Дүниежүзілік сауда орталығының жанында мешіт орналасқан исламдық қоғамдық орталықты салу жоспары АҚШ-та арабтарға қарсы кеңінен тараған пікірлерге себеп болды.

William A. Dorman, writing in the compendium The United States and the Middle East: A Search for New Perspectives (1992), notes that whereas "anti Semitism is no longer socially acceptable, at least among the educated classes[, n]o such social sanctions exist for anti Arabism." Public opinion polls demonstrate that anti Arabism in the United States is increasing significantly. Prominent Russian American Objectivist author, scholar and philosopher Ayn Rand, in her 1974 Ford Hall Forum lecture, explained her support for Israel, following the Yom Kippur War of 1973 against a coalition of Arab nations, expressing strong anti Arab sentiment with a words: "The Arabs are one of the least developed cultures. They are typically nomads. Their culture is primitive, and they resent Israel because it's the sole beachhead of modern science and civilization on their continent. When you have civilized men fighting savages, you support the civilized men, no matter who they are." During the 1991 Gulf War, hostility toward Arabs increased in the United States. Arab Americans have experienced a backlash as result of terrorist attacks, including events where Arabs were not involved, like the Oklahoma City bombing, and the explosion of TWA Flight 800. According to a report prepared by the Arab American Institute, three days after the Oklahoma City bombing "more than 200 serious hate crimes were committed against Arab Americans and American Muslims. The same was true in the days following September 11." Hate crimes against people of Middle Eastern origin or descent increased from 354 attacks in 2000, to 1,501 attacks in 2001. Although Price described his victims as Arabs, only one was from an Arab country. This appears to be a trend; because of stereotypes of Arabs, several non Arab, non Muslim groups were subjected to attacks in the wake of 9/11, including several Sikh men attacked for wearing their religiously mandated turban. Earl Krugel and Irv Rubin, two leaders of the Jewish Defense League (JDL), described by the U. S. Department of Homeland Security as a terrorist organization, planned to bomb Arab American Congressman Darrell Issa's office and the King Fahd Mosque in Culver City, California. The two were arrested as part of a sting operation when they received a shipment of explosives at Krugel's home in Los Angeles. Krugel was murdered in November 2005 while in the custody of the Federal Bureau of Prisons in Phoenix. His conviction, which was under appeal at that time, was dismissed in U. S. District Court. Rubin committed suicide in 2002 while in Federal Bureau of Prisons custody in Los Angeles. Although the JDL was suspected in the 1985 bombing death of ADC leader Alex Odeh, no arrest has been made in that case. Stephen E. Herbits, the Secretary General of the New York–based World Jewish Congress (WJC) made several racist remarks and ethnic slurs in an internal memo against the president of the European Jewish Congress Pierre Besnainou: "He is French. Don't discount this. He cannot be trusted He is Tunisian. Do not discount this either. He works like an Arab." The WJC in Israel has condemned the statements as both hateful and racist. "It appears that the struggle in the World Jewish Congress has now turned racist, said Knesset member Shai Hermesh (Kadima), who heads the Israeli board of the WJC. Instead of creating unity among the Jewish people, this organization is just creating division and hatred." In 2004, American radio host Michael Savage described Arabs as "non humans", said that Americans want the U. S. to "drop a nuclear weapon" on an Arab country, and advocated that people in the Middle East be "forcibly converted to Christianity" to "turn them into human beings". Savage characterized Israel as "a little country surrounded by racist, fascist bigots who don't want anyone but themselves living in that hell hole called the Middle East". Expressions of anti Arabism in the United States intensified following the 2009 Fort Hood shooting, which was perpetrated by Nidal Hasan, a Palestinian Arab American. In 2010, the proposed development of an Islamic community center containing a mosque near the World Trade Center site provoked further widespread expressions of virulent anti Arabism in the United States.

Батыс БАҚ

Голливудтың кейбір бөліктері арабтарды зұлымдар ретінде пропорционалды емес мөлшерде пайдалануы және арабтарды теріс және стереотиптік бейнелеуі жиі кездеседі. Нью-Йорк Пресс газетінің сыншысы Годфри Чеширдің айтуынша, "Голливуд әлі күнге дейін рұқсат етіп қана қоймай, тікелей қолдайтын жалғыз нәсілдік стереотип" – арабтарды ақылдан адасқан террористер ретінде көрсету. Нацистік Германиядағы яһудилер бейнесі сияқты, батыс фильмдерінде арабтардың бейнесі көбінесе "әлемді билеуді көздеген, басқа Құдайға табынған, жазықсыз адамдарды өлтірген және сары шашты бойжеткендерге құмар болған ақшақор карикатуралар" ретінде бейнеленеді. 2000 жылғы "Қақтығысу ережелері" фильмі араб топтарынан сыни пікірлер алды және ADC оны "Голливудтың арабтарға қарсы жасаған ең расистік фильмі" деп сипаттады. 900-ден астам араб кейіпкерлерінің фильмдердегі пайда болуын зерттеді. Олардың ішінде тек 12-сі оң, ал 50-сі бейтарап болды. Шахин: "Араб стереотиптері американдық киноға терең сіңген. 1896 жылдан бүгінгі күнге дейін кино өндірушілер барлық арабтарды №1 жау ретінде көрсетіп келеді – қатыгез, жүрексіз, мәдениетсіз діни фанаттар және батыс халқын, әсіресе [христиандар] мен [иудейлерді] қорқытуға тырысатын ақшаға құмар мәдени "өзгелер". 1896 жылдан бері көп өзгерді. Осының бәріне қарамастан, Голливудтың арабтарға жасаған карикатурасы күміс экранда кезіге береді – бұрынғыдан да жағымсыз және шындықтан алыс". Newsweek журналының редакторы Мег Гринфилдтің сөзіне қарағанда, арабтарға қарсы сезім қазіргі таңдағы арабтар туралы қате түсініктерді күшейтеді және Таяу Шығыста нағыз бейбітшілікке кедергі келтіреді. 1980 жылы "The Link" журналында, "Америкалықтар үшін Таяу Шығысты түсіну" басылымында "Телевизиондағы араб стереотиптері" деген мақала жарияланды. Бұл мақалада Вуди Вудпекер, Рокки мен Буллвинкл, Джонни Квест және PBS телеарнасындағы білім беру балалар шоуы сияқты телешоуларда пайда болған жағымсыз араб стереотиптері егжей-тегжейлі сипатталды. 2010 жылдың 1 наурызында Сара Наджар Уилсон бұрынғы демократ конгрессмені Мэри Роуз Оакардың орнына президент болып тағайындалды. ADC араб-американдықтарға қарсы арабизмге қарсы дискриминация мен жағдайды түзетуде жетекшілік етеді деп мәлімдейді. 1985 жылы танымал демократ Джеймс Зогби құрған Араб-Американ институты (AAI) Вашингтонда орналасқан, Араб-Американдықтардың мүдделері мен мәселелеріне назар аударатын, коммерциялық емес, мүшелік ұйым және адвокаттық топ екенін айтады. AAI сонымен қатар Америка Құрама Штаттарындағы арабтарға қарсылық туралы зерттеулер жүргізеді. Жамандауға қарсы лига Араб-Американ институтын Израильге қарсы наразылық ұйымы деп сипаттайды. AAI 2007 жылы жүргізген сауалнама бойынша: мәтін=Араб-американдық қауымдастығында кемсітушілік тәжірибелері біркелкі емес, жас араб-американдықтардың 76% (18-29 жас) және араб-американдық мұсылмандардың 58% "өткенде этникалық тегіне байланысты кемсітушілікке ұшырағанын" мәлімдеді, бұл респонденттердің жалпы санының 42% -ынан жоғары. Бұрынғы AAI сауалнамаларымен салыстырғанда, жас араб-американдықтары арасында кемсітушілікке ұшырау жағдайларының артуы байқалады. Америкалық-исламдық қатынастар жөніндегі кеңес (CAIR) – 1994 жылдың маусымында құрылған Солтүстік Америкадағы ислам ұйымы. Олар да арабтарға қарсы күреске белсенді қатысады. 2001 жылғы қыркүйектегі террористік шабуылдардан кейін антисемитизм мен басқа да фанатизм түрлеріне қарсы күрес үшін құрылған Жамандауға қарсы лига (ADL) арабтарға қарсы жеккөрушілік қылмыстарының өсуін белсенді түрде тергеді және оған қарсы сөйледі. 2003 жылы ADL АҚШ Өкілдер палатасының спикерін араб-американдықтары мен американдық мұсылмандарына қарсы фанатизм мен зорлық-зомбылықты айыптайтын резолюцияны бекітуге шақырды. Американың еврейлік комитеті мен Американың еврейлік конгресі де осыған ұқсас пікір білдірді. 2004 жылы ADL ұлттық директоры мынадай мәлімдеме жасады: "Біз бірнеше араб-американдықтар мен исламдық мекемелер террористік шабуылдардан кейін ашу мен жеккөрушілікке ұшырағанына алаңдаймыз". 1990 жылдары Жамандауға қарсы лига араб-израиль қақтығысына қатысты АДК мүшелерінің ұстанымдары туралы жинаған сезімтал ақпаратқа байланысты Америка арабтарының кемсітушілікке қарсы комитетімен заңдық дауға түсті. 1999 жылы дау соттан тыс шешілді, бірақ ешқандай кінә табылған жоқ. 2001 жылы ADL CAIR араб мүшелеріне көпмәдениеттілік туралы конференцияға қатысуға тыйым салды. 2007 жылы ADL Америкалық-исламдық қатынастар жөніндегі кеңесті "терроризмге қатысты нашар рекорд" жасады деп айыптады. CAIR өз кезегінде ADL-ды "американдық мұсылмандардың Бірінші поправка құқықтарын жоққа шығаруға тырысып, оларды жамандап, қаралап жатқандығы" үшін айыптады. Сот ісі шешілген кезде, Америка арабтарының кемсітушілікке қарсы комитетінің (ADC) коммуникация директоры Хуссейн Ибиш ADL ақпаратты "азаматтық құқықтарды және араб-американдық ұйымдарды жою мақсатымен жүйелі түрде жинаған" деді. Ұлыбританиялық арабтардың ұлттық қауымдастығы да дискриминацияға қарсы жұмыс істейді.

Parts of Hollywood are regarded as using a disproportionate number of Arabs as villains and of depicting Arabs negatively and stereotypically. According to Godfrey Cheshire, a critic on the New York Press, "the only vicious racial stereotype that's not only still permitted but actively endorsed by Hollywood" is that of Arabs as crazed terrorists. Like the image projected of Jews in Nazi Germany, the image of Arabs projected by western movies is often that of "money grubbing caricatures that sought world domination, worshipped a different God, killed innocents, and lusted after blond virgins". The 2000 film Rules of Engagement drew criticism from Arab groups and was described as "probably the most racist film ever made against Arabs by Hollywood" by the ADC. surveyed more than 900 film appearances of Arab characters. Of those, only a dozen were positive and 50 were balanced. Shaheen writes that "[Arab] stereotypes are deeply ingrained in American cinema. From 1896 until today, filmmakers have collectively indicted all Arabs as Public Enemy #1 – brutal, heartless, uncivilized religious fanatics and money mad cultural "others" bent on terrorizing civilized Westerners, especially [Christians] and [Jews]. Much has happened since 1896 Throughout it all, Hollywood's caricature of the [Arab] has prowled the silver screen. He is there to this day – repulsive and unrepresentative as ever." According to Newsweek columnist Meg Greenfield, anti Arab sentiment presently promotes misconceptions about Arabs and hinders genuine peace in the Middle East. In 1980, The Link, a magazine published by Americans for Middle East Understanding, contained an article "The Arab Stereotype on Television" which detailed negative Arab stereotypes that appeared in TV shows including Woody Woodpecker, Rocky and Bullwinkle, Jonny Quest and an educational children's show on PBS. On March 1, 2010, Sara Najjar Wilson replaced former Democratic US Congresswoman Mary Rose Oakar as president. ADC claims that is at the forefront in addressing anti Arabism discrimination and bias against Arab Americans. Founded in 1985 by James Zogby, a prominent Democrat, the Arab American Institute (AAI) states that it is a partisan non profit, membership organization and advocacy group based in Washington, D. C. that focuses on the issues and interests of Arab Americans nationwide. The AAI also conducts research related to anti Arabism in the United States. The Anti Defamation League identifies the Arab American Institute as an anti Israel protest organization. According to an AAI 2007 poll of Arab Americans:
text=Experiences of discrimination are not uniform within the Arab American community, with 76% of young Arab Americans (18 to 29 years old) and 58% of Arab American Muslims reporting that they have "personally experienced discrimination in the past because of [their] ethnicity," as opposed to 42% of respondents overall Comparisons with previous AAI polls in which this same question was asked indicate a rise in experiences of discrimination amongst young Arab Americans. The Council on American Islamic Relations (CAIR) is an Islamic organization in North America that was created in June 1994. It has been active against anti Arabism as well. The Anti Defamation League (ADL), which was founded to combat antisemitism and other forms of bigotry, actively investigated and spoke out against the rise in anti Arab hate crimes following the September 2001 terrorist attacks. In 2003, the ADL urged the Speaker of the United States' House of Representatives to approve a resolution condemning bigotry and violence against Arab Americans and American Muslims. The American Jewish Committee, and American Jewish Congress have issued similar responses. In 2004, the ADL national director issued the following statement: "we are disturbed that a number of Arab Americans and Islamic institutions have been targets of anger and hatred in the aftermath of the terrorist attacks." In the 1990s, the Anti Defamation League clashed with the American Arab Anti Discrimination Committee in a legal dispute regarding sensitive information the ADL had collected about ADC members' positions on the Arab Israeli conflict. In 1999, the dispute was finally settled out of court without any finding of wrongdoing. In 2001, the ADL attempted to bar Arab members of CAIR from attending a conference on multicultural inclusion. In 2007 the ADL accused the Council on American Islamic Relations of having a "poor record on terrorism." CAIR, in turn, accused the ADL of "attempting to muzzle the First Amendment rights of American Muslims by smearing and demonizing them". When the case was settled, Hussein Ibish, director of communications for the American Arab Anti Discrimination Committee (ADC), stated that the ADL had gathered data "systematically in a program whose clear intent was to undermine civil rights and Arab American organizations". The National Association of British Arabs also works against discrimination.