Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Эдвард Макнагтен, Макнагтен бароны (3 ақпан 1830 – 17 ақпан 1913) – ағылшын-ирландтық саясаткер және судья, заңгер, адвокат, есуші және консервативті унионист саясаткері.
Anglo Irish politician and judge (1830–1913)
Edward Macnaghten, Baron Macnaghten, (3 February 1830 – 17 February 1913) was an Anglo Irish law lord, barrister, rower, and Conservative Unionist politician.
Жас кезі және ескі күндері
Макнагтен Лондонның Блумсбери ауданында, сэр Эдмунд Уоркман Макнагтеннің екінші ұлы ретінде дүниеге келді, бірақ негізінен Лимавадидегі Роу Паркінде өсті. Ол Сандерлендтегі мектепке, ал Дублин мен Кембридждегі Тринити колледждерінде білім алды, 1852 жылы Бакалавр дәрежесін алды. Кембриджте ол Питт клубының хатшысы болды. Макнагтен Кембриджте қайықпен айналысты. 1851 жылы Хенли Корольдік регатасындағы «Бриллианттық сын-тест» жарысында Э. Г. Пикоктан кейін екінші орын алды, бірақ келесі жылы одан өш алды. 1852 жылы Оксфорд пен Кембридж арасындағы қайық жарысында Макнагтен Кембридж үшін басты рульмен жүзіп, бірақ Оксфорд жеңіске жетті. Сондай-ақ 1852 жылы ол Хенлиде «Бриллианттық сын-тест» жарысында Пикоктан жеңіске жетіп, одан өш алды.
Macnaghten was born in Bloomsbury, London, the second son of Sir Edmund Workman Macnaghten, Bt., but grew up mainly at Roe Park, Limavady. He attended school in Sunderland and university at Trinity College Dublin and Trinity College, Cambridge, graduating Bachelor of Arts in 1852. At Cambridge, he was secretary of the Pitt Club. Macnaghten was a rower at Cambridge. In 1851, he was runner up to E. G. Peacock in the Diamond Challenge Sculls at Henley Royal Regatta, but avenged this the following year with a win. Macnaghten rowed bow for Cambridge in the Oxford and Cambridge Boat Race in 1852 which was won by Oxford. Also in 1852, he turned the tables on Peacock to win the Diamond Challenge Sculls from him at Henley.
Заңгерлік және саяси мансап
1857 жылы Линкольн қонақүйі арқылы адвокаттыққа қабылданғаннан кейін Макнагтен табысты тәжірибе жинап, 1880 жылы Корольдік кеңесшісі атанды. Сол жылы ол Антрим округінен, ал округ 1885 жылы бөлінгеннен кейін Солтүстік Антримнен Консервативті партиядан Парламент мүшесі болып Халықтар палатасына сайланды. 1912 жылы ол Ольстер келісіміне қол қойды. 1883 жылы Гладстоннан сот судьясының қызметін, ал 1886 жылы консерваторлардан Ішкі істер министрінің қызметін ұсыныс алғаннан бас тарды. 1887 жылдың 25 қаңтарында ол Антрим графтығындағы Ранкерри Бароны Макнагтен атанды, сонымен қатар өмір бойына Лордтар палатасына өкілдік құқығы берілді. Жеті жылдан кем Корольдік кеңесшісі болған ешбір адвокат бұрын Лордтар палатасына көтерілген емес. Ол Чили-Аргентина шекарасы бойынша дауды төрешілік ету үшін британдық төрелік алқасының мүшесі болды және 1902 жылы соңғы келісімді жасауға көмектесті. Бұл жобаға қосқан үлесі үшін ол 1902 жылдың 18 желтоқсанында король Эдуард VII-ден Сент-Михаил және Сент-Джордж орденінің Ұлы крестімен (GCMG) марапатталды.
After being called to the Bar by Lincoln's Inn in 1857, Macnaghten built up a successful practice and became Queen's Counsel in 1880. That same year he was elected to the House of Commons as Conservative Member of Parliament for County Antrim, and then for North Antrim when the county was divided in 1885. In 1912 he signed the Ulster Covenant. Having declined the offers of a judgeship from Gladstone in 1883 and the Home Secretaryship from the Conservatives in 1886, he was on 25 January 1887 appointed a Lord of Appeal in Ordinary with a life peerage as Baron Macnaghten, of Runkerry in the County of Antrim. No practising barrister who had been Queen's Counsel for less than seven years had ever before been promoted to the House of Lords. He was a member of the British tribunal to arbitrate the Chile Argentina boundary dispute and helped to draft the final settlement in 1902. For his service to this project he was appointed a Knight Grand Cross of the Order of St Michael and St George (GCMG) by King Edward VII on 18 December 1902.
Сот шешімдері
Британдық Оңтүстік Африка Co v Companhia de Moçambique [1893] AC 602 Лордтар палатасы апелляциялық соттың шешімін күштен шығарды, соның нәтижесінде Мозамбик қағидасын орнатып, халықаралық жеке құқықтағы ортақ құқық ережесін құрды. Бұл қағида шетелдік жерге иелік құқығына, шетелдік жерді иелену құқығына және шетелдік жерге басып кіруге қатысты істерді ортақ құқық жүйесінде қарауға жатпайды.
British South Africa Co v Companhia de Moçambique [1893] AC 602 the House of Lords overturned a Court of Appeal decision and by so doing established the Mozambique rule, a common law rule in private international law that renders actions relating to title in foreign land, the right to possession of foreign land, and trespass to foreign land non justiciable in common law jurisdictions.
Жасалған әшекейлер
Лорд Макнагтен 1902 жылы Святого Михаила и Святого Георгия орденінің Ұлы крестімен марапатталды, ал 1911 жылы Георг V-нің тағына отыруына орай Бат орденінің Ұлы крестімен марапатталды. Ол сонымен қатар сол жылы ағасы Фрэнсистен кейін төртінші баронет атағын мұраға алды.
Lord Macnaghten was made a Knight Grand Cross of the Order of St Michael and St George in 1902 and a Knight Grand Cross of the Order of the Bath in the 1911 coronation honours of George V. He also succeeded his elder brother, Francis, as fourth Baronet in the latter year.
Мұра
Лорд Макнагтеннің ағылшын құқығына ең танымал үлесі – қайырымдылық трасттарының санаттарын анықтауы болды (Салық бойынша арнайы комиссарлар Пемселге қарсы ісі). Ол сондай-ақ «Саламон және компания» мен «А. Саламон және компания» арасындағы маңызды сот шешіміне қатысты. «Монтгомери Томпсонға қарсы» (Англия.), AC 225 (1891) ісінде ол Стаффордширдегі Стоун қаласында ашылған сыра зауыты «Stone Ale» деген атты пайдалана алмайтынын, себебі бұл «Stone Ale» деп аталатын өнімнің бұрынғы сатушысының құқықтарын бұзу болар еді деп шешті. Ол атақты түрде: «Шөлдегендерге сыра керек, түсіндірме емес» деді. Ол сөздерінің көркемдігімен танымал. Мысалы, «Глюкштейнге қарсы Барнс» [1900] AC 240 ісінде ол алаяқтықпен айналысқан компанияның ұйымдастырушыларына алаяқтыққа қатысқан басқа адамдардан өтемалдау алуға рұқсат бермеді. Ол былай деді: «Осы екі мәселе бойынша мырза Глюкштейн, менің ойымша, өте бақытты болды. Бірақ ол өзінің серіктес директорларынан олардың алған пайданың үлесін қайтарып алуда қиындыққа тап болуы мүмкін екенін айтады және ол ресми таратушының оны толық соманы төлеуге міндеттеуден бұрын оның серіктестеріне қарсы шара қолдануын сұрайды. Мырзалар, кейбір жағдайларда мұндай қадам жасау орынды болар еді. Бірақ мен бұл жағдайда мырза Глюкштейнге қандай да бір жеңілдік көрсетуге болмайды деп ойлаймын. Ол осы алаяқтыққа қосылғандардан өтемалдау ала алады немесе алмайды. Егер қаласа, сотқа жүгіне алады. Егер ол осы жолға түсуден тартынса немесе түсіп, сәтсіздікке ұшыраса, онда оның жалғыз құрал – қарапайым тонаушыларда бар деп есептелетін ар-ұяты сезіміне жүгіну». Ол сондай-ақ «Иллингвортқа қарсы Холдсворт» [1904] AC 335 ісінде жүретін кепілдік туралы көркем сипаттама берді, онда ол былай деді: «Менің ойымша, белгілі бір кепілдік – бұл анықталған және нақтыланған мүлікті немесе анықталып, анықталуға болатын мүлікті бекітетін кепілдік; ал жүретін кепілдік, керісінше, табиғаты бойынша өзгермелі және жылдам, әсер етуі тиіс мүлікпен бірге қозғалып, оған жеткенге дейін және оны ұстағанға дейін оның үстінде қалықтайды».
Lord Macnaghten's most famous contribution to English law was the determination of categories of charitable trusts (in the case of Commissioners for Special Purposes of Income Tax v Pemsel). He also sat in the landmark decision of Salomon v A Salomon & Co Ltd. In the case of Montgomery v Thompson (Eng. ), AC 225 (1891), he held that a brewery opened in the town of Stone in Staffordshire could not use the name "Stone Ale", as this would infringe the rights of an existing seller of a product named "Stone Ale". He famously remarked, "Thirsty folk want beer, not explanations." He is famous for the elegance of his prose. An example is given in the case of Gluckstein v Barnes [1900] AC 240, where he refused to order that fraudulent company promoters should be entitled to contribution from other participants of the fraud. He said, "In these two matters Mr. Gluckstein has been in my opinion extremely fortunate. But he complains that he may have a difficulty in recovering from his co directors their share of the spoil, and he asks that the official liquidator may proceed against his associates before calling upon him to make good the whole amount with which he has been charged. My Lords, there may be occasions in which that would be a proper course to take. But I cannot think that this is a case in which any indulgence ought to be shewn to Mr. Gluckstein. He may or may not be able to recover a contribution from those who joined with him in defrauding the company. He can bring an action at law if he likes. If he hesitates to take that course or takes it and fails, then his only remedy lies in an appeal to that sense of honour which is popularly supposed to exist among robbers of a humbler type." He also gave an eloquent description of a floating charge in Illingworth v Houldsworth [1904] AC 335, where he said, "A specific charge, I think, is one that without more fastens on ascertained and definite property or property capable of being ascertained and defined; a floating charge, on the other hand, is ambulatory and shifting in its nature, hovering over and so to speak floating with the property which it is intended to affect until some event occurs or some act is done which causes it to settle and fasten on the subject of the charge within its reach and grasp."