Юбер Робер: Француз суретшісі және қираған ескерткіштер шебері
Hubert Robert
Юбер Робер: француз суретшісі, романтизм мектебінің өкілі. Италия мен Франция қираған жерлердің көріністерімен танымал. Биографиясы туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз суретшісі (1733–1808)
French painter (1733–1808)
Губер Робер (Hubert Robert; 22 мамыр 1733 – 15 сәуір 1808) – романтизм мектебінің француз суретшісі, ең әйгілі туындылары – пейзаждар мен Италия мен Франциядағы қираған орындардың көркем, шартты бейнелері.
Hubert Robert (ybɛʁ ʁɔbɛʁ; 22 May 1733 – 15 April 1808) was a French painter in the school of Romanticism, noted especially for his landscape paintings and capricci, or semi fictitious picturesque depictions of ruins in Italy and of France.
Алғашқы жылдар
Губер Роберт 1733 жылы Парижде дүниеге келді. Оның әкесі Николя Роберт, Лоррейннен шыққан көрнекті дипломат Франсуа Жозеф де Шоизель, маркиз де Стенвилдің қызметінде болды. Жас Роберт 1751 жылы Наварра колледжінде иезуиттермен оқуын аяқтады және сурет салуға көшуге ынталандырған, оған дизайн мен перспективаны үйреткен мүсінші Мишель Анже Слодцтің шеберханасына кірді. 1754 жылы ол әкесінің қызметкерінің ұлы, Этьен Франсуа де Шоизельдің серкесімен Римге кетті, ол француз елшісі болып тағайындалды және 1758 жылы Людовик XV-нің сыртқы істер министрі болды.
Hubert Robert was born in Paris in 1733. His father, Nicolas Robert, was in the service of François Joseph de Choiseul, marquis de Stainville a leading diplomat from Lorraine. Young Robert finished his studies with the Jesuits at the Collège de Navarre in 1751 and entered the atelier of the sculptor Michel Ange Slodtz who taught him design and perspective but encouraged him to turn to painting. In 1754 he left for Rome in the train of Étienne François de Choiseul, son of his father's employer, who had been named French ambassador and would become a Secretary of State for Foreign Affairs to Louis XV in 1758.
Римде
Ол Римде толық он бір жыл өткізді, бұл едәуір ұзақ мерзім болды; жас суретшінің Римдегі Франция академиясындағы ресми тұру мерзімі біткен соң, ол өзін-өзі қамтамасыз етті, келіп-кетіп жүретін сарапшыларға, мысалы, аббат де Сен-Нонға салған жұмыстары арқылы. Аббат де Сен-Нон 1760 жылдың сәуір айында Робертті Помпейдің қираған жерлерін көру үшін Неапольге алып кетті. Bâtiments du Roi директоры маркиз де Мариньи, Франция академиясының директоры Натоирмен хат алмасып, оның өркендеуін қадағалап отырды, ал Натоир академия мүшелерін ашық ауада, табиғаттан сурет салуға шақырды: Робертке қосымша итермелеудің қажеті болмады; оның эскиздер кітапшаларындағы суреттері оның саяхаттарын көрсетеді: Вилла д'Эсте, Капрарола. Ежелгі Римнің қираған орындары мен оның замандастарының өмірі арасындағы қарама-қайшылық оның ең қызығушылығын тудырды. Ол біраз уақыт Джованни Паоло Панинидің шеберханасында жұмыс істеді, оның ықпалын Vue imaginaire de la galerie du Louvre en ruine (сурет) картинасында көруге болады. Роберт уақытын Пиранезидің жанындағы жас суретшілермен бірге өткізді, олардың романтикалық түрде өскен қираған орындарының каприччиолары оған соншалықты әсер етті, осыдан кейін ол Роберт дес руин деген лақап атын алды. Римде жинаған эскиздер мен суреттердің альбомдары оған өмірі бойы картиналарына енгізген мотивтерді ұсынды. Ол 1767 жылы Колизейдің қабырғаларына өзінің есімін қашап салғаны айтылады.
He spent fully eleven years in Rome, a remarkable length of time; after the young artist's official residence at the French Academy in Rome ran out, he supported himself by works he produced for visiting connoisseurs like the abbé de Saint Non, who took Robert to Naples in April 1760 to visit the ruins of Pompeii. The marquis de Marigny, director of the Bâtiments du Roi kept abreast of his development in correspondence with Natoire, director of the French Academy, who urged the pensionnaires to sketch out of doors, from nature: Robert needed no urging; drawings from his sketchbooks document his travels: Villa d'Este, Caprarola. The contrast between the ruins of ancient Rome and the life of his time excited his keenest interest. He worked for a time in the studio of Giovanni Paolo Panini, whose influence can be seen in the Vue imaginaire de la galerie du Louvre en ruine (illustration). Robert spent his time in the company of young artists in the circle of Piranesi, whose capricci of romantically overgrown ruins influenced him so greatly that he gained the nickname Robert des ruines. The albums of sketches and drawings he assembled in Rome supplied him with motifs that he worked into paintings throughout his career. He is reported to have carved his name into the walls of the Colosseum in 1767.
Париж қаласында
1765 жылы Парижге оралғанда оның табысы жылдам болды: келесі жылы оны «Рим порты», әртүрлі сәулет ескерткіштерімен (ежелгі және заманауи) әшекейленген римдік каприччосымен Корольдік сурет және мүсіншілік академиясы қабылдады. Роберттің 1767 жылғы Салондағы алғашқы көрмесі, он үш картина және бірқатар суреттерден тұрды, бұл Дени Дидроны: «Күйрегендер маған үлкен ойлар оятады» деп жазуға итермеледі. Роберт 1802 жылға дейін барлық Салондарда жұмыстарын көрсетті. Роберт 1793 жылдың қазан айында Франция революциясы кезінде тұтқындалды. Сент-Пелажи және Сент-Лазардағы он айлық тұтқындалуы кезінде ол көптеген суреттер жасады, кем дегенде 53 картина салды және түрмедегі өмірдің көптеген виньеткаларын тақталарға түсірді. Роберт гильотинадан аман қалды, бірақ қателік салдарынан оның орнына ұқсас аты-жөні бар басқа тұтқын жазаланды. Кейіннен ол Лувр сарайындағы жаңа ұлттық мұражайдың бес мүшесінен тұратын комиссияға енді. Революция Роберттің кейбір туындыларының жойылуына да себеп болды; оның «Péché Cardinal» (шамамен 1799 ж.) картинасы өртте жойылған немесе жоғалған деп есептеледі. Роберт Версаль сарайындағы қазіргі Габриэль баспалдағының орнындағы жаңа қанаттағы шағын театрдың декорациясын жасады. Шамамен 500 орындыққа есептелген бұл театр 1785 жылдың жазынан бастап салынып, 1786 жылдың басында ашылды. Ол бұрынғыдан ескі және кішкентай болған Принцтер театрының орнына әдеттегі сарай театры ретінде қызмет етуге арналған, бірақ Людовик Филипп тұсында бұзылды. Роберттің эскизі Париждегі Ұлттық мұрағатта сақтаулы. Роберт 1808 жылдың 15 сәуірінде инсульттан қайтыс болды.
His success on his return to Paris in 1765 was rapid: the following year he was received by the Académie royale de peinture et de sculpture, with a Roman capriccio, The Port of Rome, ornamented with different Monuments of Architecture, Ancient and Modern. Robert's first exhibition at the Salon of 1767, consisting of thirteen paintings and a number of drawings, prompted Denis Diderot to write: "The ideas which the ruins awake in me are grand." Robert subsequently showed work at every Salon until 1802. Robert was arrested in October 1793, during the French Revolution. During the ten months of his detention at Sainte Pélagie and Saint Lazare he made many drawings, painted at least 53 canvases, and painted numerous vignettes of prison life on plates. Robert narrowly escaped the guillotine when through error another prisoner with a similar name was guillotined in his place. Subsequently, he was placed on the committee of five in charge of the new national museum at the Palais du Louvre. The Revolution also resulted in the destruction of some of Robert's work; his painting Péché Cardinal (ca.1799) is one that is thought to be lost or destroyed in a fire. Robert had designed the decorations for a little theatre in the new wing at the location of the current staircase Gabriel in the Palace of Versailles. Designed to seat about 500, this theatre was built from the summer of 1785 and opened in early 1786. It was intended to serve as an ordinary court theatre, replacing the Theatre of the Princes Court which was too old and too small, but was destroyed during the time of Louis Philippe. A watercolour of Robert's design is in the National Archives in Paris. Robert died of a stroke on 15 April 1808.
Стил және мұра
Оның туындыларының саны зор, шамамен мың картина және он мың суреттен тұрады. Лувр мұражайында ғана оның қолымен салынған тоғыз картина бар, ал оның туындылары провинциялық мұражайларда және жеке коллекцияларда жиі кездеседі. Роберттің туындылары Вольтердің Фернидегі театрының безендіруін салуға оны таңдауын негіздеген көркемдік ерекшелікке ие. Оның туындыларын әбби де Сент-Нон көп бағалады, ол Фрагонардың серігінде Неаполь қаласына сапар шекті; Италияда оның туындылары Шателен, Линард, Ле Вео және басқалармен жиі көшірілген. Ол бейнелеген тақырыптарды жандылықпен және нақтылықпен беруімен танымал. Ол кішкентай мольберт суреттерін де, алып безендірулерді де оңай суреттеді, ол alla prima техникасын қолданып, жылдам жұмыс істеді. Оның үздіксіз өнермен айналысуымен қатар, оның батыл мінезі мен көптеген оқиғалары жалпы халықтың құрметі мен сымбатын тудырды. Жак Делиль өзінің "Қиял" поэмасының төртінші бөлімінде Роберттің катакомбаларда жоғалып кеткеннен кейін керемет түрде құтылуын жырлап айтты.
The quantity of his work is immense, comprising perhaps one thousand paintings and ten thousand drawings. The Louvre alone contains nine paintings by his hand and specimens are frequently to be met with in provincial museums and private collections. Robert's work has more or less of that scenic character which justified his selection by Voltaire to paint the decorations of his theatre at Ferney. His work was much engraved by the abbé de Saint Non, with whom he had visited Naples in the company of Fragonard during his early days; in Italy his work has also been frequently reproduced by Chatelain, Linard, Le Veau, and others. He is noted for the liveliness and point with which he treated the subjects he painted. Equally at ease painting small easel pictures or huge decorations, he worked quickly using an alla prima technique. Along with this incessant activity as an artist, his daring character and many adventures attracted general admiration and sympathy. In the fourth canto of his L'Imagination Jacques Delille celebrated Robert's miraculous escape when lost in the catacombs.
Роберт пен көрікті бақтар
Кәсіпкерлік қабілетімен және өнімділігімен көзге түскен Роберт, сонымен қатар қазіргі заманғы көркемөнер директорының рөлінде де әрекет етті. Ол бірнеше аристократиялық клиенттер үшін сәнді, ескірген бақтарды жобалады, бұл оның Эрменонвильдегі болуымен расталады; ол онда архитектор Жан-Мари Морельмен бірге маркиз де Жирарддин үшін жұмыс істеген болуы мүмкін, ал ол «Compositions des paysages» (1777) еңбегінің авторы және өзіндік көзқарастарымен ерекшеленді. 1786 жылы ол ең маңызды меценаты – қаржыгер Жан Жозеф де Лабордпен Меревилдегі жақсы құжатталған ынтымақтастығын бастады. Лаборд Франсуа Жозеф Беланжердің жоспарларын тым қымбат және, мүмкін, тым ресми деп тапқан. Құжаттар жетіспесе де, Губер Роберттің есімі Мари Антуанеттаның «бас архитектор» Ричард Микемен байланысты Пети Трианондағы бейресми ландшафт бағының құрылысының және шағын поместье (petit hameau) құрудың бірнеше кезеңдерінде жиі айтылады. Роберттің бақ дизайнына қосқан үлесі жақсартулар үшін нақты жоспарлар жасау емес, ұсынылған эффект үшін атмосфералық шабыт беру болды. В.Х. Адамстың сөзіне сәйкес, Эрменонвиль мен Меревилде «Хубер Роберттің картиналары жазылған және шабыттанған». 1787 жылы Меревиль үшін салған Роберттің төрт үлкен қираған фантазиялық картиналарында бақпен тікелей байланыстарды табу мүмкін емес. Оның досы Клод Анри Вательдің «Мулен-Жоли» картинасы 1754 жылдан бері салынып келе жатқан бақтың толыққанды атмосферасын көрсетеді. Оның Багателге арналған алты итальяндық пейзаж панельдері Беланжердің жобалаған ресми партеріне шабыттанбады; Багателдің кейінгі суреткерлік кеңейтулерін оның шотланд бағбаны Уильям Блейки жүзеге асырды. Роберттің Версаль саябағының жаңартылуын бейнелейтін суреті (1774 жылы басталған, ағаштар отын ретінде сату үшін кесілген) оқиғаның символдық мағынасын сақтайды. Роберт «Аполлонның ванналары» үңгірі мен каскадтарының идеясын жасауға көбірек жауапты болды, олар шатоның саябағындағы бақта орналасқан және Франсуа Жирардонның әйгілі «Аполлон нимфалармен» мүсін тобын орналастыру үшін салынған.
Enterprising and prolific, Robert also acted in a role similar to that of a modern day art director, conceptualizing fashionably dilapidated gardens for several aristocratic clients, summarized by his possible intervention at Ermenonville; there he would have been working with the architect Jean Marie Morel for the marquis de Girardin, who was the author of Compositions des paysages (1777) and had distinct views of his own. In 1786 he began his better documented collaboration at Méréville, with his most significant patron, the financier Jean Joseph de Laborde, who found François Joseph Bélanger's plans too expensive and perhaps too formal. Though documents are again lacking, Hubert Robert's name is invariably invoked in connection with Marie Antoinette's 'premier architecte' Richard Mique through several phases of the creation of an informal landscape garden at the Petit Trianon, and the setting of the petit hameau. Robert's contribution to garden design was not in making practical ground plans for improvements but in providing atmospheric inspiration for the proposed effect. At Ermenonville and at Méréville "Hubert Robert's paintings both recorded and inspired", according to W. H. Adams: Robert's four large ruin fantasies, painted in 1787 for Méréville may be searched in vain for direct connections with the garden. Hubert's paintings of the Moulin Joly of his friend Claude Henri Watelet render the fully grown atmosphere of a garden that had been under way since 1754. His set of six Italianate landscape panels painted for Bagatelle were not the inspiration for the formal turfed parterre set in the thinned woodlands, designed by Bélanger; the later picturesque extensions of Bagatelle were carried out by its Scottish gardener, William Blaikie. Robert's commissioned painting of the long delayed rejuvenation of the park at Versailles, begun in 1774 with the cutting down of the trees for sale as firewood, is a record of the event, resonant with allegorical meaning. Robert was more certainly responsible for the conception of the grotto and cascades of the 'Baths of Apollo,' tucked within a grove of the chateau's park and built to house François Girardon's celebrated sculpture group Apollo Attended by Nymphs.