Америкалық бомбалаушы-бақылау ұшағы: Douglas Y1B-7 тарихы

Кіріспе

Американдық бомбалаушы/бақылау ұшағы

Дуглас Y1B-7 – 1930 жылдардағы американдық бомбалаушы ұшақ. Бұл АҚШ-тың B "бомбалаушы" белгісін алған алғашқы монопланы. Моноплан екіұшақтан қарағанда ыңғайлырақ және арзан болғандықтан, АҚШ Әуе күштері осы себепті монопландармен тәжірибе жасауға көшкен. XB-7 ұшағына тапсырыс берілген кезде, ол Дуглас компаниясы тарапынан бақылау ұшағы ретінде сынақтан өткізіліп жатқан еді.

Жобалау және әзірлеу

1929–1930 жылдары «Дуглас» ұшақ компаниясы «Fokker XO 27» ұшағымен бәсекелесу үшін жаңа екі қозғалтқышты моноплан бақылау ұшағын жобалады. 1929 жылдың шілдесінде АҚШ Әуе корпусы оның екі прототипіне тапсырыс берді, себебі «Дуглас» озық «Fokker» компаниясының «Дуглас» компаниясының Әуе корпусына бақылау ұшақтарын жеткізудегі рөлін күйрететінінен қауіптенді. «Дуглас» компаниясының ұсыныстары нәтижесінде Әуе корпусы 1930 жылдың 26 наурызында «XO 35» және «XO 36» екі прототипіне тапсырыс берді. Екі ұшақ тек орнатылған қозғалтқыштарымен ғана ерекшеленді: «XO 35» – «Curtiss V 1570 29 Conqueror» қозғалтқыштарымен, ал «XO 36» – тікелей жетекті «V 1570 23» қозғалтқышымен жабдықталды, екеуі де бірдей қуаттылыққа ие болды. «Дуглас» жобасында жоғары орналасқан қанаттары ұшақтың фюзеляжына бекітілген, ал қозғалтқыштар қанаттардың астындағы ағымдағы гондолаларда тіреу тіректерімен ілінген. Кері тартылатын артқы тірек доңғалағы қарастырылған, ал негізгі доңғалақтар қозғалтқыш гондолаларына тартылатын. Фюзеляж – жартылай монокок конструкциясы, онда ұшақтың төрт адамнан тұратын экипажы орналасқан: мұрындық атыскер/байқаушы, қанаттың алдыңғы жиегінен алға орналасқан кабинадағы ұшқыш, қанаттың артындағы кабинада отырған жоғарғы атыскер және фюзеляж ішінде орналасқан радио оператор. Қару-жараққа екі .30 калибрлі пулемет кірді. «XO 36» алғашқы ұшуын 1931 жылдың көктемінде Калифорния штатының Санта-Моника қаласындағы «Дуглас» зауытында жасады. 1931 жылдың 22 тамызында Әуе корпусы жеті «Y1B 7» бомбалаушы және бес «Y1O 35» бақылау ұшағынан тұратын шағын сынақ партиясына тапсырыс берді. Бұл ұшақтар прототиптерден фюзеляждың тегіс қаптамасымен ерекшеленді, ал ауырлық орталығын реттеу үшін фюзеляж ұзынырақ болды. Әуе корпусының талап еткен екі сағаттық ұшу уақытын қамтамасыз ету үшін жаңартылған жанармай жүйесі орнатылды. Барлық ұшақтарда «XO 35» ұшағында қолданылған сияқты қуатты «Conqueror» қозғалтқыштары қолданылды. «Y1B 7» ұшақтары Калифорниядағы Март-Филдтегі 11-ші және 31-ші бомбалау эскадрильяларын жабдықтады. «Y1B 7» ұшағының маңызды қолданылуының бірі – 1933 жылдың мамыр айында Форт-Ноксте өткен оқу-жаттығулар кезінде «Boeing P 12» сияқты ескі бипландарды озуы болды, бұл Әуе корпусына заманауи истребительдердің қажеттігін көрсетті. Ұшақтың ескі «Keystone» бипландарына қарағанда артықшылықтарына қарамастан, «Дуглас» монопланы бақылаушы немесе бомбалаушы рөлінде жаппай өндіріске түспеді, себебі «Martin B 10» сияқты жаңа, қабілетті ұшақтар әзірленуде болды, ал Әуе корпусының саясатындағы өзгеріс оны екі қозғалтқышты бақылау ұшақтарын сатып алуға мүдделі емес екенін көрсетті. 1934 жылдың ақпан айында АҚШ президенті Франклин Д. Рузвельт келісімшарттарды берудегі тәртіпсіздікке байланысты барлық әуе почта келісімшарттарын тоқтатты, осылайша әуе почта төтенше жағдайын бастады, онда Әуе корпусы жаңа келісімшарттар жасалғанға дейін почтаны тасымалдау міндетіне ие болды. «O 35» және «B 7» ұшақтары Әуе корпусының әуе почта рөліне ең қолайлы ұшақтары деп есептелді, сондықтан қалған алты «Y1B 7» және бес «Y1O 35», сондай-ақ «XO 35» АҚШ-тың батысындағы әуе почта бағыттарына тағайындалды, оған Роки таулары, Каскад таулары және Сьерра-Невада таулары арқылы қауіпті операциялар кірді. 1934 жылдың маусымында Әуе корпусының әуе почта рейстеріне қатысуы аяқталған кезде он екі «O 35» және «B 7» ұшағы почта рейстерінде 1412 сағат ұшты, ал төрт «B 7» апаттар салдарынан жоғалды. Соңғы «O 35» және «B 7» ұшақтары 1938 жылдың желтоқсан айында пайдаланудан шығарылды.

In 1929–1930, the Douglas Aircraft Company designed a new twin engined monoplane observation aircraft to compete with the Fokker XO 27, two prototypes of which had been ordered by the United States Army Air Corps in July 1929, as Douglas feared that the advanced Fokker would challenge Douglas's role as the major supplier of observation aircraft to the Air Corps. The Douglas proposals resulted in the Air Corps placing an order for two prototypes, the XO 35 and XO 36, on 26 March 1930. The two aircraft were to differ only in the engines fitted, with the XO 35 having geared Curtiss V 1570 29 Conqueror engines, while the XO 36 used direct drive V 1570 23, which both produced each. The Douglas design had gull wings mounted high on the aircraft's fuselage, the engines being suspended in streamlined nacelles under the wings by bracing struts. A retractable tailwheel undercarriage was fitted, the mainwheels retracting into the engine nacelles. The fuselage was a semi monocoque structure with corrugated duralumin covering, which housed the aircraft's crew of four: a nose gunner/observer, a pilot whose cockpit was situated ahead of the leading edge of the wing, an upper gunner who sat in a cockpit aft of the wing, and a radio operator housed within the fuselage. Armament was two .30 in machine guns. The XO 36 made its first flight at the Santa Monica, California factory of Douglas in spring 1931. On 22 August 1931, the Air Corps placed an order for a small batch of service test aircraft, consisting of seven Y1B 7 bombers and five Y1O 35 observation aircraft. These differed from the prototypes by having smooth fuselage skins rather than the corrugated skins used on the prototype, while the fuselage was longer to adjust the aircraft's center of gravity. A revised fuel system was fitted, with more fuel carried in order to give the two hour endurance specified by the Air Corps. More powerful Conqueror engines were fitted, with all aircraft using geared engines as used on the XO 35. The Y1B 7s equipped the 11th and 31st Bombardment Squadrons at March Field, California, One notable early use of the Y1B 7 was during a May 1933 exercise at Fort Knox, where it was able to outrun biplane fighters like the Boeing P 12, showing that the Air Corps needed more modern fighters. Despite the aircraft's superior performance to the elderly Keystone biplanes, the Douglas monoplane never entered mass production either in the observation or bomber roles because newer, more capable aircraft, such as the Martin B 10, were under development while a change in Air Corps policy meant that it was no longer interested in buying more twin engined observation aircraft. In February 1934, US President Franklin D. Roosevelt cancelled all air mail contracts owing to a scandal relating to the award of contracts, thus initiating the Airmail Emergency, where the Air Corps was tasked with carrying the mail until new contracts could be awarded. The O 35s and B 7s were considered some of the most suitable aircraft in the Air Corps inventory for the air mail role, so the six remaining Y1B 7s and the five Y1O 35s, together with the XO 35, were assigned to air mail routes in the western United States, which included hazardous operations over the Rocky Mountains, the Cascade Range and the Sierra Nevada. By the time the Air Corps involvement in air mail flights ended in June 1934, the twelve O 35s and B 7s had flown 1,412 hours on mail flights, while four of the B 7s had been lost as a result of accidents. The last O 35s and B 7s were withdrawn from use in December 1938.