Джордж Тукер: Америкалық суретші және реализмнің шебері

Кіріспе

Нью-Йорк қаласынан шыққан американдық суретші (1920–2011)

Джордж Клэр Тукер, кіші (5 тамыз 1920 – 27 наурыз 2011) – американдық бейнелі суретші. Оның туындылары сиқырлы реализм, әлеуметтік реализм, фотореализм және сюрреализммен байланыстырылады. Ол өз туындыларындағы бейнелерді фотосуреттегідей табиғи түрде бейнелейді, бірақ суреттерде тегіс түстер, белгісіз перспектива және қиял немесе арман сияқты сезім тудыру үшін алаңдататын үйлесімдер қолданылады. Ол өзінің туындыларын сиқырлы реализм немесе сюрреализммен байланыстыруға келіспейді, себебі ол: "Мен санаға соншалықты күшпен әсер еткен шындықты суреттеуге тырысамын, одан ол арман ретінде қайта оралады, бірақ мен армандарды немесе фантазияны суреттеуді мақсат етпеймін".

Ерте өмір

Джордж Тукер 1920 жылдың 5 тамызында Нью-Йорк штатының Бруклин қаласында дүниеге келді, және өмірінің алғашқы алты жылын сол жерде өткізді. Оны анасы Анжела Монтехо Роура, оның түбі ағылшын, неміс және испан-кубалық, және әкесі Джордж Клэр Тукер, оның түбі ағылшын және француз текті болған, тәрбиеледі. Оның діни тәрбиесі Эпископалдық шіркеуде жүрді. Ұлы депрессия кезінде отбасы Нью-Йорк штатының Беллпорт қаласында тұрды. Оның Мэри Тукер Грэм есімді бір әпкесі болды. Ол бала кезінде сурет салу сабақтарын алды және жас кезінің көп бөлігін Фогг өнер мұражайында өткізді.

Әсерлер

Тукер 1940-шы жылдардың соңы мен 1950-шы жылдардың басында Бруклинде өмір сүрді. Ол 1943-1945 жылдары Реджинальд Марш басшылығымен Нью-Йорктегі Көркемөнер студенттері лигасынде оқыды. Кеннет Хейс Миллер Тукердің туындыларына әсер етіп, суреттің мағынасын жеткізу үшін экспрессивті эмоциялардың орнына формаға баса назар аударуды ұсынды. Тукер Гарри Стернбергті Лигадағы жақсы ұстаз деп есептеді, себебі ол өткір, сынға ұштаған сұрақтар қоятын. Даниэль В. Томпсонның «Темпера бояу техникасы» деген кітабын оқығаннан кейін, Тукер дәстүрлі Ренессанс сурет салу әдісімен сурет салуға кірісті. Тукер оның әсіресе баяу қолданылуын жоғары бағалады. Тукер өзінің өсуіне басқа өнердің де қажет екенін мойындады. Ол бос уақытының көп бөлігін сурет және мүсін туралы кітаптар оқып, ежелгі заманнан бастап 20 ғасырға дейінгі өнерді зерттеумен өткізіп, көркемдік көзқарасын дамытуға тырысты. Ол әсіресе классикалық мүсінге, фламанд суреті мен мүсініне, итальяндық Ренессанс суреті мен мүсініне, Голландияның алтын ғасыры суретіне, 17 ғасыр француз өнеріне, Neue Sachlichkeit өнеріне және 1920-1930 жылдардағы мексикалық өнерге қызығушылық танытты. Тукерге ықпал еткендердің ішінде итальян суретшілері Паоло Уччелло мен Пьеро делла Франческа, американ суретшілері Джаред Френч, Эдвард Хоппер, Пол Кадмус, Оноре Десмонд Шаррер және Генри Коернер бар.

Көркемдік мансап

Оның ең танымал суреттері күшті әлеуметтік түсініктемеге ие және көбінесе оның «қоғамдық» немесе «саяси» туындылары ретінде сипатталады. Олардың кейбіреулері: «Метро» (1950), «Үкіметтік бюро» (1955–1956), «Күту бөлмесі» (1956–1957), «Түскі ас» (1964), «Теллер» (1967), «Күту бөлмесі II» (1982), «Корпоративтік шешім» (1983) және «Терминал» (1986). Бұл туындылар ерекше ықпалды, себебі олар қазіргі заманғы қалалық өмірдің жалпыға ортақ тәжірибесінен нәр алады. Көптеген суреттерде әлеуметтік оқшаулану мен жалғыздық нақты бейнеленген. Модерн заманның анонимдігі, жаппай өндірісі және қарқынды өмірі кешірімсіз, көлеңкесіз, қараңғы жарық астында бейнеленеді, бұл алаңдаушылық және оқшаулық сезімін тудырады. Көптеген тік сызықтардың қолданылуы қысымшылықпен реттелген, тікбұрышты сәулетке әкеледі. Пәндерге қызмет ету үшін салынған бұл геометриялық сәулет оларды физикалық тұрғыдан басып тастайды. Тукер заманауи қоғамның да осылай әрекет ететінін сезді. «Ландшафт фигуралармен» (1966) туындысында заманауи өмір жеке тұлғадан айырылған, жансыз ритуалдардың түрмесіне айналады. «Уорд» (1970–1971) мысалында кеңістік көбінесе қысылады, науқастардың төсектері бастан аяққа дейін тізіліп, жүруге шамалы орын қалдырады, адамзат қатаң ұйымдастырылған торлармен шектеледі. Бұл суреттер бейнеленген жағдайға қатысты әр адамның бақылаусыздығын көрсетеді. Тукер бейнелейтін адамдар көбінесе эмоцияларға берілмейді, мақтансамайды және сирек жеке тұлғаны көрсетеді. Олар біркелкі киім киіп, жеке еркіне емес, әлеуметтік жағдайға байланысты әрекет етеді. «Супермаркет» (1973) суретінде қарапайым сатып алушыларды жарықтандырылған тұтыну тауарлары қоршап тұр, олар адамдар сияқты оңай көшіріледі. Тукердің «қоғамдық» бейнелері қатал және салтанатты болса, оның «жеке» бейнелері көбінесе жақын және оң. Олардың кейбіреулеріне «Терезелер» сериясының (1955–1987) он суреті, «Есіктер» (1953), «Гитара» (1957), «Туалет» (1962) және «Айналар» сериясы (1962–1971) кіреді. Бұл суреттердің көптегені әйел денесін талдау кезінде сұлулық пен жамандық, жастық пен қарттық арасындағы қарама-қайшылықты көрсетеді. Көп жағдайда кеңістік пердемен немесе жақын қабырғамен қысылады, көрерменге басты кейіпкердің символдық жекелігін көрсету үшін. Қағаз фонарьлар да Тукердің «жеке» туындыларында жиі кездесетін мотив болып табылады, олар көбінесе адамдар арасында бөліседі, бұл бүкіл көрініске жағымды көңіл-күй сыйлайтын жұмсақ, жылы жарық маяқтары. «Бақ-бақшадағы той» (1952), «Жазғы үйде» (1958) және «Фонарьлар» (1986) суреттерін қараңыз. Тукердің стиліндегі адамдар ерекше танылады. Көбінесе олар қаңқаға ұқсайды және уақыт пен кеңістікте қатып қалғандай көрінеді, бірақ әрине, жазық емес. «Су жауып жүргендер» (1952) немесе «Акробаттар» (1950–1952) суреттерін қараңыз. Тіпті бұл суреттердегі адамдар «қоғамдық» туындыларға қарағанда жекеленген болса да, бір суреттегі адамдар бір беттің әртүрлілігі ретінде бейнеленеді, ұқсас шаштың түсі мен дене ерекшеліктері бар, олар жалпылықты біріктіреді және ерекшелейді. Тіпті бұл «жеке» суреттерде де әлеуметтік пікірлер бар. «I дауыстар» (1963) суретінде екі бірдей адам, жұқа есікпен бөлінген, бірақ бір-бірімен сөйлесе алмайды. Ол американдық қоғамдағы түсініспеушілік пен қарым-қатынассыздыққа қатты алаңдайтын. Тукердің суреттеріндегі адамның бет-әлпеті көбінесе сезімтал болмаса да, бұл суреттерде ым-ишара, символизм және жарық арқылы ауыр эмоционалдық тондар бар. «Есік» (1969–70), «Қораптағы адам» (1967) және «Түнгі I» (1963) суреттерін қараңыз. Ол діни туындылар да жасаған. Оның жеті панельдік «Жеті тағам» атты сәнді суреттік туындысы Вермонт штатының Виндзор қаласындағы жергілікті шіркеуінде орналасқан. «Екінші кешкі ас» (1963) суретінде екі ақ адамның алдында нанның үстінде дұға ететін қара нәсілді адам бейнеленген, бұл соңғы кешкі ас туралы заманауи жаңарту ретінде оңай танылады. «Дұға ететін қыз» (1977), «Орант» (1977), «Махаббатшылар» (1982) және «Құшақтасу II» (1984) суреттері шынайы рухани байланысты бейнелеуде көңіл көтеріп отыр. Бұл төрт суреттегі эмоциялардың қатар орналасуы руханилықтың және Тукерге деген сүйіспеншіліктің маңыздылығын көрсетеді. Тукердің алғашқы көрмесі 1946 жылы Қазіргі заманғы өнер мұражайында «Он төрт америкалық» болды. 1974 жылы Сан-Францискодағы Көркемсурет мұражайлары «Джордж Тукер: Суреттер, 1947–1973» атты ретроспектива ұйымдастырды. 1989 жылы Ричмонд университетінің Марш галереясында Тукерге арналған көрме өтті. Аддисон америкалық өнер галереясы, Ұлттық академия мұражайы, Пенсильвания көркемөнер академиясы, Колумб өнер мұражайы және Уитни америкалық өнер мұражайы Джордж Тукерге арналған көрмелер өткізді. DC Moore Gallery оның мұрасын қорғайды. Джордж Тукердің туындылары туралы монография жазған Томас Х. Гарвер: «Бұл қоғамдық санада қалған күшті суреттер. Әркім «Иә, мен сол бетсіз жағдайда болғанмын» дей алады, тіпті ол жүргізуші куәлігіне өтініш беру үшін кезекте тұрса да», - деді. Ол көптеген суреттерін бір тақырыпқа арнады, күрделі идеяларды толыққанды жеткізу үшін көптеген мүмкін нұсқаларды зерттеді. 1950 жылдардың ортасында Тукер ұзақ жылдар бойы серігі болған суретші Уильям Р. Кристофермен танысты және олар Нью-Йорк қаласында бірге өмір сүрді. Олар 1960 жылы Вермонт штатының Хартленд қаласында салған үйге көшті. Бұл жұбайлар Азаматтық құқықтар қозғалысына қатысты және 1965 жылы Селмадан Монтгомериге дейінгі шерулердің біріне қатысты. Ол 1965 жылдан 1968 жылға дейін Нью-Йорк өнер студенттері лигасынан сабақ берді. Ол қыстарын Малагада, Испанияда өткізді. Кристофердің 1973 жылы қайтысынан кейін бірнеше жыл өткен соң Тукер католик дініне ауысты. Оның діні оған өте маңызды болды, себебі ол жергілікті шіркеуімен тығыз байланыста болды. Тукер бүйрек жеткіліксіздігінен Вермонт штатының Хартленд қаласындағы үйінде 90 жасында қайтыс болды.

His most well known paintings carry strong social commentary, and are often characterized as his "public" or "political" pieces. Some of these include: The Subway (1950), Government Bureau (1955 1956), The Waiting Room (1956 1957), Lunch (1964), Teller (1967), Waiting Room II (1982), Corporate Decision (1983), and Terminal (1986). These works are particularly influential, because they draw from universal experiences of modern, urban life. Many portray visually literal depictions of social withdrawal and isolation. Modernity's anonymity, mass production, and fast pace are cast under an unforgiving, bleak, shadow less light that conveys a sense of foreboding and isolation. The use of many strong straight lines culminates in oppressively ordered, rectilinear architecture. This precise geometric architecture, constructed to serve the subjects, physically dominates them. Tooker saw modern society as behaving in this same way. Modern life becomes a prison of soulless ritual devoid of individuality in Landscape with Figures (1966). Space is often compressed, as in Ward (1970 1971), with patients' beds lined head to foot with very little walking space, such that humanity is confined to strictly organized grids. These images convey a sense of overwhelming silence in the lack of control each individual portrayed has over their depicted situation. The people Tooker depicts are rarely overcome by emotion, never strut, and seldom convey individuality. Rather, they shuffle along in heavy, uniform clothing and seem to act not based on individual will, but based on social conditioning. In Supermarket (1973), nondescript shoppers are surrounded by brightly packaged consumables as easily replicated as the people themselves. While Tooker's "public" imagery is hostile and solemn, his "private" images are often more intimate and positive. Some of these include the ten images of the Windows series (1955 1987), Doors (1953), Guitar (1957), Toilette (1962), and the Mirror series (1962 1971). Many of these images juxtapose beauty and ugliness, youth and age, in the analysis of the female body. The space is often compressed by a curtain or close up wall, so that the viewer is confronted by the symbolic identity of the protagonist. Paper lanterns are also a common motif in Tooker's "private" works, often being shared amongst individuals, beacons of soft, warm light that present a pleasant mood to the entire scene. See Garden Party (1952), In the Summer House (1958), and Lanterns (1986). Tooker's style of person is notably recognizable. Often they resemble skeletons and seem frozen in time and space, though certainly not flat. See Divers (1952) or Acrobats (1950 1952). Even as the people depicted in these images are more individualized than those of the "public" pieces, people in a single image are often depicted as variations of the same face, with similar hair colors and physical features that unify and highlight commonalities. Even these "private" images held social commentary. Voices I (1963) depicts two men, physically identical, separated by a thin door yet unable to communicate. He was deeply concerned with the apparent failure to understand and communicate within American society. While Tooker's figures' facial expressions are rarely particularly emotional, these images carry heavy emotional tones, through the gestures, symbolism, and lighting. See Door (1969–70), Man in the Box (1967), and Night I (1963). He also created religious works. His elaborately painted seven panel piece The Seven Sacraments is located in his local church in Windsor, Vermont. Supper (1963) depicts a black man praying over a loaf of bread in front of two white men, easily recognizable as a modern update on the Last Supper. Girl Praying (1977), Orant (1977), Lovers (1982), and Embrace II (1984) are uplifting in their portrayal of genuine spiritual connection. The juxtaposition of emotions in these four images suggest the gravity of spirituality and love for Tooker. Tooker's first exhibition was "Fourteen Americans" at the Museum of Modern Art in 1946. In 1974, the Fine Arts Museums of San Francisco organized a retrospective called "George Tooker: Paintings, 1947 1973." In 1989, the Marsh Gallery at the University of Richmond held an exhibition dedicated to Tooker. The Addison Gallery of American Art, the National Academy Museum, Pennsylvania Academy of the Fine Arts, the Columbus Museum of Art, and the Whitney Museum of American Art all held exhibitions dedicated to George Tooker. The DC Moore Gallery represents his estate. Thomas H. Garver, who wrote a monograph on the works of George Tooker wrote, "These are powerful pictures that will stay in the public consciousness. Everyone can say, 'Yes, I've been in that faceless situation,' even if it's just standing in line waiting to apply for a driver's license." He devoted numerous paintings to a single theme, investigating many possible variations to fully express the complex ideas conveyed. In the mid 1950's Tooker met his long time partner, painter William R. Christopher, and they lived together in New York City. They moved into a house they had built in Hartland, Vermont in 1960. The couple were involved in the Civil Rights Movement and participated in one of the Selma to Montgomery marches in 1965. He taught at the Art Students League of New York from 1965 to 1968. He spent his winters in Málaga, Spain. A few years after Christopher's 1973 death, Tooker converted to Catholicism. His faith was very important to him, as he was very much involved with his local church. Tooker died at the age of 90 in his Hartland, Vermont, home due to kidney failure.