Конфедеративті генерал Джон Браун Гордонның өмірі мен әскери жолы

Кіріспе

Конфедерация генерал-лейтенанты Джон Браун Гордон (1904 01 09) – адвокат, құлдарды ұстаған плантатор, Конфедерация штаттары армиясының генералы және соғыстан кейінгі жылдардағы саясаткер. Азамат соғысының соңына қарай ол "Роберт Лидің ең сенімді генералдарының біріне" айналды. Гордон Джорджия университетінде оқыды, онда ол Мистикалық 7 қоғамының мүшесі болды. Бітіруден бұрын ол Атлантада "заң оқу" үшін кетіп, адвокаттық емтиханды тапсырды. Гордон және оның әкесі Захария Теннесси мен Джорджияда бірнеше көмір шахталарына инвестиция жасады. Ол сонымен қатар заңгерлікпен де айналысты. 1854 жылы Гордон Хью Андерсон Харалсонның қызы Ребекка "Фанни" Харалсонға үйленді. Олар ұзақ некеде тұрып, алты бала тәрбиеледі. 1860 жылы Гордон 14 жастағы қыз құлға ие болды. Оның әкесі сол жылы төрт құлға ие болды.

Америка Азаматтық соғысы

Гордон әскери білім мен тәжірибе алмағанына қарамастан, 6-шы Алабама жаяу әскер полкінің рота капитаны болып сайланды. Ол Бірінші Манассас шайқасында болды, бірақ ешқандай қақтығысқа қатыспады. 1862 жылдың мамыр айында Конфедерация армиясы қайта ұйымдастырылғанда, полктің алғашқы полковнигі Джон Сибельс отставкаға кетті, ал Гордон жаңа полковник болып сайланды. Гордонның алғашқы жауынгерлік тәжірибесі бірнеше аптадан кейін Семіз Қырлар шайқасында болды, онда оның полкі шайқастың ең қатысушы бөлігінде болды. Шайқас кезінде Гордон өзінің кіші інісі Август Гордонның өкпесіне ауыр жарақат алып, көп қан жоғалтып, конфедерациялық жауынгерлердің арасында жатқанын көрді. Август аман қалды, бірақ бір жылдан кейін Чанселлорсвилл шайқасында қаза тапты. Екі күндік Семіз Қырлар шайқасының соңында Гордон бригада командирі қызметін Бриг. генерал Роберт Родс жарақат алған кезде иеленді. Шайқастан кейін көп ұзамай 26-шы Алабама армиясы армияны қайта ұйымдастыру аясында Родс бригадасына қосылды. Оның командирі полковник Эдвард О'Нил Гордоннан жоғары шенді болғандықтан, бригаданың басшылығын жеті күндік шайқасқа дейін Родс қайтадан басқарғанға дейін алды. Гордон Гейнс Миллде қайтадан қатысты және Малверн Хилл шайқасында көзінен жарақат алды. 29 маусымда Родс жарақатының салдарынан демалысқа шықты; О'Нил бригаданы тағы да басқарды. Солтүстік Вирджиния науқаны кезінде Гордон мен оның полкі Ричмонд аймағында қалды. Шарпсбург шайқасында генерал Лидің маңызды су астындағы жолды немесе "Қанды жолды" ұстауға тағайындалған Гордон жаңа жарақаттар алды. Біріншісі, Миние доп оның буыннан өтті. Екінші доп оған сол аяққа жоғарырақ тиді. Үшінші доп оның сол қолынан өтті. Гордон бұлшық еттері мен сіңірлері қираған және кішкентай артериясы кесілгеніне қарамастан, өз әскерін басқаруын жалғастырды. Төртінші доп оның иығына тиді. Артқа шегіну туралы өтініштерді елемеген Гордон алдыңғы қатарда қалды. Соңында оның бетіне тиген доп сол жақ жағынан өтіп, жақ сүйегінен шығып кетті. Ол беті баспалдағына тиіп құлады, егер оқ тесігі арқылы қан ағып шықпаса, қанға батып қалуы мүмкін еді. Конфедерациялық хирург оның аман қалмайтынын ойлады. Вирджинияға қайтып келгеннен кейін Гордонды әйелі емдеді. Шабуыл "өлімге әкелетін тоқтатуға" дейін Бель-Гроув плантациясындағы федералдық қатарды жарып өтуге жақындады. Бұл шайқастың қарқыны Гордонның сол күні қол жеткізген жетістіктерін жойды. Ерлдің Седар-Криктегі жеңілісінен кейін Ричмонд маңындағы Ли армиясына оралған Гордон соғыстың соңына дейін Солтүстік Вирджиния армиясының екінші корпусын басқарды. Бұл рөлінде ол Петербург қоршауындағы қатарды қорғады және 1865 жылдың 25 наурызында Форт-Стэдманға шабуыл жасады. Сол жерде ол қайтадан аяғына жарақат алды. 1865 жылдың сәуірінде оны Вирджиниядағы Хай Бридж шайқасында бірнеше күн бұрын қызметке оралған Фрэнсис Барлоу қуып жетеді. Аппоматтокс сотында Гордон өзінің әскерін Солтүстік Вирджиния армиясының соңғы шабуылында бастап, берілуге дейін алдындағы бекіністерді және бірнеше артиллерия бөлімдерін басып алды. 1865 жылдың 9 сәуірінде Гордонның атты әскері Аппоматтокс маңындағы биік қыраттан одақтың жаяу әскерінің бригадасын ығыстырды; Гордон айналасына қарап, Лидің шайқасқа түскен армиясы үш жағынан одақтың жаяу әскерінің массасымен қоршалғанын түсінді. Ли жағдайды естігенде қашып құтылу мүмкін емес екенін біліп, сол күні Грантке берілуді шешті. 12 сәуірде Гордонның конфедерациялық әскерлері ресми түрде БВТ генерал-майор Джошуа Чемберленге берілді, ол генерал-лейтенант Улисс С. Гранттың өкілі ретінде тағайындалған. Чемберлен бұл оқиғаны егжей-тегжейлі жазып қалдырды:

Although lacking military education or experience, Gordon was elected captain of a company of the 6th Alabama Infantry Regiment. He was present at First Manassas, but did not see any action. During a reorganization of the Confederate army in May 1862, the regiment's original colonel, John Siebels, resigned and Gordon was elected the new colonel. Gordon's first combat experience happened a few weeks later at Seven Pines, when his regiment was in the thick of the fighting. During the battle, Gordon witnessed his younger brother, Augustus Gordon, lying among the Confederate casualties, bleeding profusely with what appeared to be a fatal wound to the lungs. Augustus survived, but was killed a year later at the Battle of Chancellorsville. Toward the end of the two day Battle of Seven Pines, Gordon took over as brigade commander from Brig. Gen. Robert Rodes when Rodes was wounded. Shortly after the battle, the 26th Alabama was transferred to Rodes's Brigade as part of an army reorganization. Its commander, Col. Edward O'Neal, outranked Gordon and thus took command of the brigade until Rodes resumed command just before the Seven Days Battles. Gordon was again hotly engaged at Gaines' Mill, and he was wounded in the eyes during the assault on Malvern Hill. On June 29, Rodes, still suffering from the effects of his wound, took a leave of absence; O'Neal commanded the brigade once again. During the Northern Virginia Campaign, Gordon and his regiment were kept in the Richmond area. Assigned by General Lee to hold the vital sunken road, or "Bloody Lane", during the Battle of Sharpsburg, Gordon suffered new wounds. First, a Minié ball passed through his calf. A second ball hit him higher in the same leg. A third ball went through his left arm. Gordon continued to lead his men, despite the fact that the muscles and tendons in his arm were mangled and a small artery was severed. A fourth ball hit him in his shoulder. Ignoring pleas that he go to the rear, Gordon remained on the front lines. He was finally stopped by a ball that hit him in the face, passing through his left cheek and out his jaw. He fell with his face in his cap, and might have drowned in his own blood if it had not drained out through a bullet hole in the cap. A Confederate surgeon thought that he would not survive. After being returned to Virginia, Gordon was nursed back to health by his wife. The assault nearly crushed the Federal line at the Belle Grove Plantation before a "fatal halt" turned the tide of battle and doomed Gordon's successes made earlier in the day. Returning to Lee's army around Richmond after Early's defeat at the Cedar Creek, Gordon led the Second Corps of the Army of Northern Virginia until the end of the war. In this role, he defended the line in the Siege of Petersburg and commanded the attack on Fort Stedman on March 25, 1865. There he was wounded again, in the leg. In April 1865, he was pursued by Francis Barlow, who had returned to service just days before, during the Battle of High Bridge in Virginia. At Appomattox Court House, Gordon led his men in the last charge of the Army of Northern Virginia, capturing the entrenchments and several pieces of artillery in his front just before the surrender. On April 9, 1865, Gordon's cavalry unit drove a brigade of Union infantry from a high ridge near Appomattox; Gordon looked around and realized that Lee`s embattled army was surrounded on three sides by masses of Union infantry. When Lee got word of the situation, he knew that escape was impossible and made up his mind to surrender to Grant that same day. On April 12, Gordon's Confederate troops officially surrendered to Bvt. Maj. Gen. Joshua Chamberlain, acting for Lt. Gen. Ulysses S. Grant. Chamberlain recorded this event in detail:

Бұл оқиғаның маңыздылығы мені терең әсер етті. Мен оны қандай да бір танылу белгісімен белгілеуді шештім, ол қару-жарақ салюті ғана болуы мүмкін. Мен өз мойныма алған жауапкершілікті және содан кейін болатын сын-пікірлерді жақсы білетінмін, өйткені одан кейін дәлелденді, мұндай ештеңе мені ең аздап қозғай алмайды. Егер қажет болса, актіні мұндай салют Конфедерацияның туын қорғаған себепке емес, Одақтың туына баруға арналған деген ұсыныспен қорғауға болады. Алайда, менің басты себебім, мен ешбір билік іздеген жоқпын, кешірім сұраған жоқпын. Біздің алдымызда ерліктің бейнесі тұрды: еңбек пен азап, өлім фактісі, апат немесе үмітсіздік олардың шешімінен таймаған ерлер; қазір алдымызда тұр, арық, тозған және аш, бірақ тік, және көздері біздің көздерімізге қарап тұр, бізді байланыстыратын естеліктерді оятып, басқа ешқандай байланыс осындай күшті емес; мұндай ерлік Одаққа қайта оралуға лайық па? Нұсқаулар берілді; және әр дивизия бағанасының басы біздің тобымызға жеткенде, біздің сигналды беретін буынымыз, содан кейін оңнан солға, полк бойынша полк, әскерлік салюттің "қаруды тіктеуден" бастап "қозғалысқа" дейін береді. Гордон бағананың басында, ауыр сезіммен және көңілі төмен түсіріліп, қарудың ауысуын естіп, көтеріліп, мағынасын түсініп, өте әдемі түрде бұрылып, өзі мен шағылысып, құрметпен шағылысады, қылышының ұшын баспалдағына тигізеді; содан кейін өз әскеріне бұрылып, бізден осылай өтуге бригадаларға бұйрық береді. Біздің жағымыздан бірде-бір трубаның дыбысы, немесе барабанның соққысы, не дауыс, не сөз, не мақтан, не адамның қозғалысы, бірақ қорқынышпен тыныштық, тіпті демді ұстап тұрғандай, өліктердің өтуі сияқты!|Джошуа Л. Чемберлен|Армиялардың өтуі, 260–61 беттер

The momentous meaning of this occasion impressed me deeply. I resolved to mark it by some token of recognition, which could be no other than a salute of arms. Well aware of the responsibility assumed, and of the criticisms that would follow, as the sequel proved, nothing of that kind could move me in the least. The act could be defended, if needful, by the suggestion that such a salute was not to the cause for which the flag of the Confederacy stood, but to its going down before the flag of the Union. My main reason, however, was one for which I sought no authority nor asked forgiveness. Before us in proud humiliation stood the embodiment of manhood: men whom neither toils and sufferings, nor the fact of death, nor disaster, nor hopelessness could bend from their resolve; standing before us now, thin, worn, and famished, but erect, and with eyes looking level into ours, waking memories that bound us together as no other bond;—was not such manhood to be welcomed back into a Union so tested and assured? Instructions had been given; and when the head of each division column comes opposite our group, our bugle sounds the signal and instantly our whole line from right to left, regiment by regiment in succession, gives the soldier's salutation, from the "order arms" to the old "carry"—the marching salute. Gordon at the head of the column, riding with heavy spirit and downcast face, catches the sound of shifting arms, looks up, and, taking the meaning, wheels superbly, making with himself and his horse one uplifted figure, with profound salutation as he drops the point of his sword to the boot toe; then facing to his own command, gives word for his successive brigades to pass us with the same position of the manual,—honor answering honor. On our part not a sound of trumpet more, nor roll of drum; not a cheer, nor word nor whisper of vain glorying, nor motion of man standing again at the order, but an awed stillness rather, and breath holding, as if it were the passing of the dead!|Joshua L. Chamberlain|The Passing of the Armies, pp. 260–61

"Америкалық азамат соғысының соңғы жылының тарихы" кітабында С.К. Гвинн бұл есепті "Аппоматтокстағы жалған әңгімелердің ең қадірлісі" деп атап, "бірақ оның ешқандай нақты дәлелі жоқ" деді. Гвинннің сөзінше, Чемберлен өзінің кейінгі жылдарында "соғыстың керемет безендірушісі" болған. [Чемберленнің] естеліктері көбінесе оның қалаған әлемін көрсетеді, оның болғанын емес. Бір нәрсесі, ол осы рәсімде әскерге басшылық етпеді, оның мәлімдемесінше, және осылайша әскерге салют беруге бұйрық бере алмады. Сонымен қатар, оның әңгімесі жылдар өте келе маңызды түрде өзгерді. Оның танымал болуы Гордон оны жоққа шығармағанымен байланысты. Көрінетін Гордонға ол ұнады және ол оған жақсы жағдай жасады, содан кейін Гордон өзінің кеңейтілген безендірулерін қосты, оның ішінде Лидің өзі армияны қаладан басқарып өткенін айтты. Екі генерал да осы әдемі Уолтер Скотт сияқты тізбекті, көптеген кітаптар мен естеліктерде сипатталған, нақты романтикалық емес оқиғадан гөрі көруге дайын болды. Гордон генерал-лейтенант шеніне көтерілгенін жиі айтса да, оның ресми жазбалары жоқ. Ол 1868 жылы президенттік сайлаушы болды. Гордон 1873 жылы АҚШ Сенатына сайланды, демократтар Грузиядағы билігін қайта алғанда. 1879 жылы ол Конфедерациядан шыққандардың Сенат төрағасы болып сайланған алғашқы адамы болды. Ол "Жаңа Оңтүстік" және индустриализацияның жақтасы болды және ол Бурбон Тройкасының бір бөлігі болды. Гордон 1880 жылдың 19 мамырында сенаторлық қызметінен кетті. Оның күтпеген отставкасынан кейін губернатор Альфред Х. Колквитт Джозеф Е. Браунды Гордонның орнына тағайындады. Гордонның Грузиялық Тынық мұхиты темір жолы үшін жобаны ілгерілету үшін отставкаға кеткені анықталғанда сыбайлас жемқорлыққа қатысты айыптаулар болды. Ол 1886 жылы Грузияның губернаторы болып сайланды және екі жылдық мерзімге қызмет етті. Кейін ол ұлттық саясатқа оралды, 1890 жылы штат заңнамасымен АҚШ Сенатына сайланды және 189 жылдан бастап қызмет етті...

In his book Hymns of the Republic: The Story of the Final Year of the American Civil War, S. C. Gwynne states that this account is "one of the most cherished of the bogus Appomattox stories [but] there is no convincing evidence that it ever happened [N]one of the thirty thousand other people who saw the surrender noted any such event". According to Gwynne, Chamberlain was, in his later years, "one of the great embellishers of the war". [Chamberlain's] memoirs often reflect[ed] the world as he wanted it to be instead of the way it was. For one thing, he did not command the troops at the ceremony, as he claimed, and thus couldn't order the men to salute. His story, moreover, changed significantly over the years. Its staying power was mostly rooted in the fact that Gordon never refuted it. The rebel general apparently liked it, and it reflected well on him, as the time went by Gordon added his own liberal embellishments, including the suggestion that Lee himself had led the Army through town. The two generals would clearly have preferred this distinctly Walter Scott like sequence, described in countless books and memoirs, to the decidedly less romantic one that actually took place. Though Gordon often claimed he was promoted to lieutenant general, there is no official record of this. He was a presidential elector in 1868. Gordon was elected by the state legislature to the US Senate in 1873, as Democrats regained their power in Georgia. In 1879, he became the first ex Confederate elected to preside over the Senate. He was a strong supporter of the "New South" and industrialization, and he was a part of the Bourbon Triumvirate. Gordon resigned as senator on May 19, 1880. After his unexpected resignation, Governor Alfred H. Colquitt quickly appointed Joseph E. Brown to succeed Gordon. There were allegations of corruption when it was discovered Gordon resigned to promote a venture for the Georgia Pacific Railway. He was elected Governor of Georgia in 1886 and served the two year term. He later returned to national politics, elected by the state legislature to the U. S. Senate in 1890 and serving from 1891 to 1897. Gordon published memoir of his Civil War service entitled Reminiscences of the Civil War. He engaged in a series of popular speaking engagements throughout the country. These lectures, entitled "The Last Days of the Confederacy", were very well received in both the North and South. He tended to focus on anecdotes and incidents that humanized soldiers from both sides. This was a period of reconciliation among the soldiers of the North and the South. General Gordon was the first Commander in Chief of the United Confederate Veterans when the group was organized in 1890. He held this position until his death. He died at the age of 71 while visiting his son in Miami, Florida. His body was returned to Georgia, where he was buried in Oakland Cemetery in Atlanta. Upwards of 75,000 people viewed and took part in the memorial ceremonies.