Элмир де Хори – суретші және шебер жалған өнер жасаушы (1906-1976). Әйгілі жалғандары әлемдік галереяларда сатылды. «Fake» кітабы мен «F for Fake» фильмінде.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Венгриялық суретші және өнер жалғаншысы (1906–1976)
Hungarian painter and art forger (1906–1976)
Эльмир де Хори (шын аты – Елемер Альберт Хоффман; 14 сәуір 1906 – 11 желтоқсан 1976) – Венгрияда туған белгілі суретші және өнер жалғаншысы. Ол әлемнің беделді сурет галереяларына сатылған мыңнан астам жалған туынды жасады деген мәлімдеме бар. Оның қызметі Клиффорд Ирвингтің "Жалған" (1969) кітабы және Орсон Уэллстің "Жалғанға арналған" (1974) деректі эссе фильмі арқылы танымал болды.
Elmyr de Hory (born Elemér Albert Hoffmann; April 14, 1906 – December 11, 1976) was a famed Hungarian born painter and art forger. It is claimed he was responsible for producing over a thousand forgeries that were sold to reputable art galleries all over the world. His activities garnered celebrity from a Clifford Irving book, Fake (1969), and a documentary essay film by Orson Welles, F for Fake (1974).
Ерте өмір
Де Хори өзінің аристократиялық отбасында туғанын, әкесінің австро-венгр елшісі болғанын және анасының банкирлер отбасынан шыққандығын мәлімдеді. Алайда, кейінгі тергеулер Де Хоридің балалық шағы орта таптық отбасында өткенін көрсетті; ол 1906 жылдың 14 сәуірінде Элемер Альберт Хоффман болып дүниеге келді. (Бір танысы, Фернан Легрос, де Хоридің 1905 жылдың 14 сәуірінде Будапештте (Мажарстан) туғанын, бірақ де Хори жас көріну үшін туған күнін 1914 жылға өзгертетінін айтты.) Оның екі ата-анасы да еврейлер еді. Әкесінің қызметі «қолмен жасалған тауарларды көтерме саудамен сату» деп тіркелген. Ол өзінің өмірбаянында айтқандай, ата-анасы он алты жасында ажырасқан жоқ. 16 жасында ол Nagybánya суретшілер колониясында (қазіргі Румыния) ресми өнер білімін алды. 18 жасында ол Мюнхендегі (Германия) Академия Хайнманн сурет мектебіне классикалық сурет салуды оқуға түсті. 1926 жылы Парижге көшіп, Академия де ла Гранде Шомиерге оқуға түсті. 1928 жылы Париждегі дәстүрлі білімін аяқтаған кезде, бейнелеу өнеріндегі зерттеулерінің басты назары фаувизм, экспрессионизм, кубизм және басқа да дәстүрлі емес бағыттарға ауысты, олар оның өнерін жаңа үрдістермен және халықтың талғамымен үйлеспейтін, ескірген етіп көрсетті. Осы қатал шындық пен Ұлы депрессияның экономикалық соққылары оның өнерінен көрінуге мүмкіндік бермеді. Жаңа деректер (Женева полициясының тізімдері) 1920-1930 жылдар аралығында шағын қылмыстар үшін айыптаулар мен қамауға алулар туралы мәлімдейді. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда ол Венгрияға оралды. Біраз уақыттан кейін ол британдық журналистпен және күдікті тыңшымен байланысқа түсті. Осы достық оны Карпат тауларындағы Трансильваниядағы саяси қарсыластар түрмесіне қамады. Осы уақытта де Хори түрме лагерінің офицерімен дос болып, оның портретын салды. Кейін, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде де Хори босатылды. Де Хоридің жағдайын одан әрі қиындатқан нәрсе – оның жасаған жалғандықтарын тану мүмкін болды және ол енді ФБР үшін қызығушылық тудырды. Осы қолайсыз назар де Хориді жалған өнерден уақытша бас тартып, қайтадан өзінің туындыларын жасауға итермелеген болуы мүмкін. Бұл оны Лос-Анджелестегі Першинг-сквер маңындағы арзан пәтерде қарапайым өмір сүруге әкелді. Мұнда ол аз ғана жетістікке жетті, көбінесе интерьерді безендірушілерге қызғылт пудельдердің суреттерін сатты. Алайда, ол өздігінен шектеуге ұшырады. Ол Шығыс жағалауға оралып, өнер туындыларын жасауды шешті, оларға әрқашан құлшыныспен сатып алушы табылды. Вашингтонда де Хори сурет сатушымен жаман қарым-қатынасқа түсті, бірақ бұл апатқа ұшырады. 1959 жылы депрессиядан зардап шегіп, ұйқы таблеткаларын шамадан тыс мөлшерде қабылдап, өзіне қол жұмсауға тырысты. Бір досы оны құтқарып, жедел жәрдем шақырды. Оның асқазанынан дәрі сорды, ауруханада жатқаннан кейін де Хори Нью-Йоркте Фернан Легрос есімді жас бізбендес адамның көмегімен қалпына келді. Легрос де Хоримен болған қарым-қатынасы туралы айтқан, бірақ бұл қателік пе, әдейі әйелдікке айналдыру ма, әлде «Элмир» сөзінен кейін бөлек таңдану белгісі қойылған ма – белгісіз. Де Хориге негізделген кейіпкер толыққанды емес соңғы Тинтин әңгімесі «Тинтин және Альф-артта» пайда болады. Хори Дейл Бейстің «Фиббл: өтірік айтқан балалар қайда барады» романында да еске алынған. Fate/Strange Fake-де, аңыздарды өзгерту және қайта құру қабілетіне ие Кастер қызметшісі, егер сіз біреудің аңыздарды шексіз қайта жасауын қаласаңыз, де Хориді шақыру керек деп мәлімдейді. «Жалған өнердің асыл өнері» (1997) атты құжаттамалық фильмде де айтылған.
De Hory claimed that he was born into an aristocratic family, that his father was an Austro Hungarian ambassador and that his mother came from a family of bankers. However, subsequent investigation has suggested that de Hory childhood more likely had a middle class childhood; he was born Elemér Albert Hoffmann on April 14, 1906. (An acquaintance, Fernand Legros, said that de Hory was born in Budapest (Hungary) 14 April 1905, but that de Hory would change the date to 1914 to appear younger.) Both his parents were Jewish. His father's occupation was listed as "wholesaler of handcrafted goods." His parents did not divorce when he was sixteen, as he had asserted in the Clifford Irving biography. At the age of 16, he began his formal art training in the Nagybánya artists' colony (now in Romania). At 18, he joined the Akademie Heinmann art school in Munich, Germany, to study classical painting. In 1926 he moved to Paris and enrolled in the Académie de la Grande Chaumière, where he studied under Fernand Léger. By the time he concluded his traditional education in Paris in 1928, the focus of his studies in figurative art had been eclipsed by Fauvism, Expressionism, Cubism and other nontraditional movements, all of which made his art appear passé, out of step with new trends and public tastes. This harsh reality and the economic shock waves of the Great Depression dimmed any prospects of his making a living from his art. New evidence (Geneva police records) indicates charges and arrests for minor crimes during the late 1920s and '30s. He returned to Hungary at the outbreak of the Second World War. Shortly after, he became involved with a British journalist and suspected spy. This friendship landed him in a Transylvanian prison for political dissidents in the Carpathian Mountains. During this time, de Hory befriended the prison camp officer by painting his portrait. Later, during the Second World War, de Hory was released. Further compounding de Hory's plight was that the manner of his forgeries had become recognizable, and he was now a person of interest to the FBI. This unwanted attention may have prompted de Hory to temporarily abandon his fakery and resume creating his own artwork once more. This led him to an ascetic existence in a low rent apartment near Pershing Square in Los Angeles. Here, he had limited success, mostly selling paintings of pink poodles to interior decorators. However, his self imposed exile was not to his liking. He decided to return to the East Coast return to producing art forgeries, for which he always found an eager buyer—eventually. In Washington, D. C., de Hory began an ill fated association with a picture dealer that ended in disaster. In 1959, suffering from depression, he attempted suicide by overdosing on sleeping pills. A friend rescued him and called an ambulance. His stomach was pumped, and after a stay in the hospital de Hory convalesced in New York City, helped by an enterprising young man, Fernand Legros. Legros's account of his dealings with de Hory but it is unclear if this is an error, an intentional feminization, or "Elmyr" with a separate exclamation after. A character based on de Hory appears in the incomplete final Tintin story Tintin and Alph Art. Hory is also mentioned in Dale Basye's Fibble: where the lying kids go, the fourth in the series. In Fate/Strange Fake, the Caster servant, whose ability entails modifying and recreating legends, states that if you wanted someone to recreate legends without limit, you would have to call de Hory. The documentary Almost True: The Noble Art of Forgery (1997).