Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Гарабит виадугы – Францияның Кантал департаментінде, Руинс-ан-Маржеридеге жақын орналасқан Трюер өзені арқылы салынып, таулы Массив Орталық аймағындағы теміржол аркалық көпірі. Көпір 1882 және 1884 жылдар аралығында Густав Эйфельмен, құрылымдық инженерлік жұмысы Морис Коехлинмен бірлесіп салынды және 1885 жылы ашылды. Оның ұзындығы және негізгі аркасы бар.
The Garabit viaduct is a railway arch bridge spanning the Truyère, near Ruynes en Margeride, Cantal, France, in the mountainous Massif Central region. The bridge was constructed between 1882 and 1884 by Gustave Eiffel, with structural engineering by Maurice Koechlin, and was opened in 1885. It is in length and has a principal arch of span.
Өмірбаян
1870-ші жылдардың соңына қарай Эйфель мен Си компаниясы, Эйфельдің Теофил Сейригпен серіктестікте құрған компаниясы, жетекші француз инженерлік компанияларының қатарына енді. 1875 және 1877 жылдар аралығында компания Портодағы Дуро өзені арқылы Мария Пиа көпірін салды. Марвежоль мен Нойсарг (Канталь департаментінде) арасындағы теміржол салу ұсынылғанда, Трюер өзенін кесіп өтетін виадукт құрылысы жұмысы бәсекелес тендерлерсіз Эйфельге тапсырылды. Мемлекеттік инженерлердің ұсынысымен бұл жұмыс Эйфельге берілді, себебі туындаған техникалық мәселелер Мария Пиа көпірінің құрылысындағы мәселелерге ұқсас болды. Шындығында, осы жобада Эйфель & Си компаниясының жетістігі Гарабитте виадук салу туралы ұсынысқа себеп болды.
By the late 1870s, Eiffel & Cie, the company founded by Eiffel in partnership with Théophile Seyrig, had established a place among the leading French engineering companies. Between 1875 and 1877, the company had built the Maria Pia Bridge over the Douro at Porto, and when the construction of a railway between Marvejols and Neussargues, both in Cantal, was proposed, the work of constructing a viaduct to cross the Truyère was given to Eiffel without the usual process of competitive tendering. That was at the recommendation of the state engineers since the technical problems involved were similar to those of the Maria Pia Bridge. Indeed, it was Eiffel & Cie's success with that project that had led to the proposal for a viaduct at Garabit.
Дизайн және құрылыс
1885 жылы қарашада бір ғана жолмен ашылған Гарабит виадугының ұзындығы зор болды, ал салмағы одан да әсерлі. Көбірек таң қалдыратыны, нақты иілуі (жүктемеге байланысты ығысуы) Эйфельдің есептегенімен дәл келіп, өлшенді. Өзеннен 122 метр биіктікте орналасқан бұл көпір салынған кезде әлемдегі ең биік аркалы көпір еді. Жобаның жалпы құны 3,1 миллион франкқа бағаланды. 2009 жылдың 11 қыркүйегіне дейін күн сайын бір жолаушылар пойызы Клермон-Ферран қаласынан Безиер қаласына қатынайтын, «Кораль» бағыты бойынша виадуктан өтетін. Сол күні негіздің бірінде жарықтар анықталғаннан кейін виадук жабылды. Қауіпсіздік инспекциясынан кейін, Гарабит виадугы келесі айда барлық көлік құралдары үшін сағатына 10 шақырым (6 миль) жылдамдық шегімен қайта ашылды. Көпірдің дизайнында параболалық арка қолданылған.
Opening with a single track in November 1885, the Garabit viaduct was long and weighed Even more impressively, the actual deflection (load displacement) was measured at , just what had been calculated by Eiffel. At above the river, the bridge was the world's highest arch bridge when it was built. The overall project cost was 3,100,000 francs. Until 11 September 2009, one regular passenger train each way passed daily over the viaduct: a Corail route from Clermont Ferrand to Béziers. On that date, the viaduct closed after cracks were discovered in one of the foundation piles. After a safety inspection, the Garabit viaduct reopened the following month, with a speed limit of 10 km/h (6 mph) for all traffic. The design uses a parabolic arch.
Танымал мәдениетте
1976 жылы ол "Кассандра өткелі" фильміндегі айыпталып, қиратыла жаздаған "Кассандра өткелі" көпірін бейнелеу үшін пайдаланылды. Фильмде көпір 30-40 жыл бойы қолданылмаған, құлай жатқан және қауіпті деп есептелді, тіпті жақын жерде тұратын адамдар оның құлауынан қорқып, көшіп кеткен.
In 1976, it was used to represent the condemned "Cassandra Crossing" bridge in the film The Cassandra Crossing. In the film, the bridge is depicted as being unused and derelict for 30 or 40 years and is considered dangerous, to the extent that people living nearby moved away fearing it could collapse.