Кордовалық Хосий: Ариан дауларындағы маңызды теолог және император Константиннің кеңесшісі
Hosius of Corduba
Осиус Кордобский (256-359) – испанский епископ, видный защитник ортодоксального христианства в арианских спорах. Участвовал в Никейском соборе, советник Константина Великого.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Испан епискобы (256–359)
Spanish bishop (256–359)
Кордубалық Хосий (шамамен 256–359), сондай-ақ Осий немесе Оссий деп те аталады, Кордуба (қазіргі Кордова, Испания) епискобы және ерте христиандықты бөліп таратқан арий дауларында гомоузиондық христиандықтың маңызды және белгілі жақтасы болды. Ол, мүмкін, Никея соборының бірінші отырысын және Сердика соборын төрағалық еткен. Лактанцийден кейін, ол император Константин Ұлының ең жақын христиан кеңесшісі болды және жиналған епископтарға арналған Константиннің қасиеттілерге арналған сөзі сияқты, жария етулердің мазмұнына бағыт берді.
Hosius of Corduba (c. 256–359), also known as Osius or Ossius, was a bishop of Corduba (now Córdoba, Spain) and an important and prominent advocate for Homoousion Christianity in the Arian controversy that divided the early Christianity. He probably presided at the First Council of Nicaea and also presided at the Council of Serdica. After Lactantius, he was the closest Christian advisor to Emperor Constantine the Great and guided the content of public utterances, such as Constantine's Oration to the Saints, addressed to the assembled bishops.
Өмір
Ол Рим империясының провинциясы болған Испанияның Кордуба қаласында дүниеге келген. 295 жылы Кордуба епископы болып сайланған ол Максимианның қуғынында шейіт болудан мүжіл болды. 300 немесе 301 жылы ол провинциялық Эльвира Синодына қатысты (қатысушылар тізімінде есімі екінші болып келді) және дін қызметкерлерінің некелері сияқты тәртіп мәселелерінде, сондай-ақ соңғы қуғын кезінде дінінен бас тартқандарға қатысты қатаң қағидаларды қолдады. Кеңес Новоациандық бейімділіктерге ие болған көрінеді және қудалау қысымында дінінен бас тартқан немесе түрлі жалтақ құрбандықтар жасаған крещендік христиандарды қайта қабылдамау туралы қатаң ұстанымды ұстанды. 337 жылы Константин қайтыс болғаннан кейін, императорлық отбасының досы, ариан Евсевий Никомедиялық Константинополь епископы болып тағайындалды. Патриарх ретінде Евсевий және оның жақтастары Констанций II-ге Александриялық Афанасийді екінші рет оның епархиясынан қуғынға салу үшін қысым жасады. Евсевий императорды Афанасийдің қолдаушысы Хозийді Миланға шақыруға көндірді, бірақ Кордова епископы Афанасийді айыптаудан бас тартты. Хозий императорға үлкен әсер еткендіктен, үйіне оралуға рұқсат алды. Хозий 343 жылдың жазында немесе ең кешкісінде күзінде басталған Сердика кеңесінде маңызды рөл атқарды, бұл кеңес актілеріне алғашқы қол қойғандығымен дәлелденді. Бұл Хозийдің 355 жылы Панониядағы (қазіргі Сербия) императорлық орталық Сирмиумға жер аударылуына әкелді. Ол жер аударылғаннан кейін Констанций II-ге өзінің жалғыз сақталған хатын жазды, француз тарихшысы Луи Себастьен Ле Найн де Тиллемонт бұл хатты салмақтылық, қадір-қасиет, мейірімділік, даналық, жомарттық және шын мәнінде ұлы жан мен ұлы епископтың барлық қасиеттерін көрсетеді деп сипаттады. Бұл гомеоистермен (Акасиандармен) қарым-қатынас жасауды, бірақ Афанасийді айыптамауды қамтыды. Содан кейін оған испандық епархиясына оралуға рұқсат берілді, ол 359 жылы қайтыс болды. Оған Рим папасы Либерийдің (шамамен 353 жыл) хаты бар.
He was born in Corduba in Hispania, a province of the Roman Empire. Elected to the see of Corduba about 295, he narrowly escaped martyrdom in the persecution of Maximian. In 300 or 301 he attended the provincial Synod of Elvira (his name appearing second in the list of those present), and upheld its severe canons concerning such points of discipline as questions concerning clerical marriage, and the treatment of those who had abjured their faith during the recent persecutions. The Council appears to have had Novatianist tendencies and held a strict view that refused readmission to those baptized Christians who had denied their faith or performed the formalities of a ritual sacrifice to the pagan gods under pressures of persecution. After Constantine's death in 337, Eusebius of Nicomedia, an Arian and friend of the Imperial family, was named to the see of Constantinople. In his new role as patriarch, Eusebius and his supporters brought pressure to bear upon Constantius II to expel Athanasius of Alexandria, a staunch anti Arian, for a second time from his diocese. Eusebius urged the emperor to have Hosius, a supporter of Athanasius, summoned to Milan, where the Bishop of Cordoba declined to condemn Athanasius. Hosius so impressed the emperor that he was authorized to return home. Hosius had a prominent role to play at the Council of Serdica, which began in the summer, or, at latest, in the autumn of 343, proved by the fact that he was the first to sign the Acts of this council. which led to Hosius' exile in 355 to Sirmium, an imperial center in Pannonia (in modern Serbia). From his exile he wrote to Constantius II his only extant composition, a letter justly characterized by the French historian Louis Sébastien Le Nain de Tillemont as displaying gravity, dignity, gentleness, wisdom, generosity and in fact all the qualities of a great soul and a great bishop. which involved communion with the homoeans (Acacians) but not the condemnation of Athanasius. He was then permitted to return to his Hispanic diocese, where he died in 359. There is a letter from Pope Liberius to him (ca. 353).