Жұқтырылған ұрықтың ана жатырымен байланыстыратын уақытша плацента мүшесі туралы мақала. Құрамы, қызметтері, гормондар және жүктіліктегі ролі. Плацента туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ұрықты жатыр қабырғасына байланыстыратын орган – уақытша орган.
Organ that connects the fetus to the uterine wall
the temporary organ
Плацента (плаценталар немесе плаценталар) – блястоцисттен имплантациядан кейін көп ұзамай дамуы басталатын уақытша эмбрионалды және кейіннен ұрықтық орган. Ол ана мен ұрықтың физиологиялық айналымы арасындағы қоректік заттардың, газдардың және қалдықтардың алмасуын қамтамасыз етеді, сондай-ақ жүктілік кезінде ана мен ұрықтың физиологиясын реттейтін гормондарды өндіретін маңызды эндокриндік орган болып табылады. Плацента кіндік арқылы ұрыққа қосылады, ал екінші жағынан түрге қарай аналық жатырға жалғасады. Адамда, плацента жатырдан шығарылғанда (кейде қате түрде плацентаның "аналық бөлігі" деп аталады), аналық децидуаль (эндометрий) тінінің жұқа қабаты онымен бірге шығады. Плаценталар плаценталы сүтқоректілердің ерекше белгісі болып табылады, бірақ олар марсупиалдарда және даму деңгейі әртүрлі кейбір сүтқоректілерде де кездеседі. Сүтқоректілердің плацентасы шамамен 150-200 миллион жыл бұрын пайда болған. Плацентаның сыртқы қабатындағы (синцитиотрофобласт) синтетин ақуызының геномында белгілі бір РНК белгісі бар, бұл оның ежелгі ретровирустан пайда болғаны туралы гипотезаға әкелді – яғни, жұмыртқа салудан тірі тууға өтуге көмектескен вирус. "Плацента" сөзі латын тілінен алынған, ол "торт" деген мағынаны білдіреді. Грек тілінде πλακόεντα/πλακοῦντα plakóenta/plakoúnta деп аталады, бұл πλακόεις/πλακούς plakóeis/plakoús сөзінің accusative түрі, "жазық, плитка тәрізді" мағынасын береді, және адамдардағы оның дөңгелек, жазық пішінімен байланысты. Классикалық көпше түрі – плаценталар, бірақ қазіргі ағылшын тілінде "плаценталар" түрі жиі қолданылады.
The placenta (: placentas or placentae) is a temporary embryonic and later fetal organ that begins developing from the blastocyst shortly after implantation. It plays critical roles in facilitating nutrient, gas and waste exchange between the physically separate maternal and fetal circulations, and is an important endocrine organ, producing hormones that regulate both maternal and fetal physiology during pregnancy. The placenta connects to the fetus via the umbilical cord, and on the opposite aspect to the maternal uterus in a species dependent manner. In humans, a thin layer of maternal decidual (endometrial) tissue comes away with the placenta when it is expelled from the uterus following birth (sometimes incorrectly referred to as the 'maternal part' of the placenta). Placentas are a defining characteristic of placental mammals, but are also found in marsupials and some non mammals with varying levels of development. Mammalian placentas probably first evolved about 150 million to 200 million years ago. The protein syncytin, found in the outer barrier of the placenta (the syncytiotrophoblast) between mother and fetus, has a certain RNA signature in its genome that has led to the hypothesis that it originated from an ancient retrovirus: essentially a virus that helped pave the transition from egg laying to live birth. The word placenta comes from the Latin word for a type of cake, from Greek πλακόεντα/πλακοῦντα plakóenta/plakoúnta, accusative of πλακόεις/πλακούς plakóeis/plakoús, "flat, slab like", with reference to its round, flat appearance in humans. The classical plural is placentae, but the form placentas is more common in modern English.
Эволюция және филогенетикалық әртүрлілік
Плацента бірнеше рет тәуелсіз дамыған, бәлкім балықтардан басталып, онда ол бірнеше рет пайда болған, соның ішінде Поэцилиопсис туысы. Кейбір дернәсілдерде де плацентация дамыған. Сүтқоректілердің плацентасы 100 миллион жылдан астам бұрын пайда болды және плаценталы сүтқоректілердің қарқынды дамуына ықпал еткен маңызды фактор болды. Барлық сүтқоректілердің плаценталары бірдей функцияларды орындайды, бірақ сүтқоректілердің әртүрлі топтарында құрылымы мен жұмысы айтарлықтай өзгеше. Мысалы, адам, сиыр, жылқы және иттің плаценталары макро және микроскопиялық деңгейде өте әртүрлі. Бұл түрлердің плаценталары аналық иммуноглобулиндерді ұрыққа жеткізу мүмкіндігі бойынша да ерекшеленеді.
The placenta has evolved independently multiple times, probably starting in fish, where it originated multiple times, including the genus Poeciliopsis. Placentation has also evolved in some reptiles. The mammalian placenta evolved more than 100 million years ago and was a critical factor in the explosive diversification of placental mammals. Although all mammalian placentas have the same functions, there are important differences in structure and function in different groups of mammals. For example, human, bovine, equine and canine placentas are very different at both the gross and the microscopic levels. Placentas of these species also differ in their ability to provide maternal immunoglobulins to the fetus.
Құрылымы
Плаценталық сүтқоректілер, адамды қоса, хориоаллантоикалық плацентаға ие, ол хорион мен аллантоистен қалыптасады. Адамда плацентаның орташа ұзындығы 22 см (9 дюйм) және қалыңдығы 2–2,5 см (0,8–1 дюйм) болады, ортасы ең қалың, ал шеттері ең жұқа. Оның салмағы шамамен 500 грамм (бір фунттан сәл асады). Түсі қара қызғылт көк немесе қызыл түсті. Плацента шамамен 55–60 см (22–24 дюйм) ұзындығындағы кіндік бауы арқылы ұрыққа жалғасады, онда екі кіндік артериясы және бір кіндік венасы болады. Кіндік бауы хориондық пластинкаға (эксцентрикалық бекітілуі бар) еніп орналасады. Қан тамырлары плацента бетінен тармақталып, одан әрі бөлініп, жұқа жасуша қабатымен жабылған желі құрайды. Бұл нәтижесінде бұтақты ағаш тәрізді құрылымдар пайда болады. Аналық жағында бұл бұтақты ағаш тәрізді құрылымдар котиледон деп аталатын жаңқаларға топтастырылады. Адамда плацента әдетте дискі тәрізді болады, бірақ мөлшері сүтқоректілердің әртүрлі түрлерінде әртүрлілеуі мүмкін. Плацента кейде бірнеше бөліктен тұрады, олар қан тамырлары арқылы байланысқан. Бұл бөліктердің саны екі, үш, төрт немесе одан да көп болуы мүмкін. Мұндай плаценталар екі бөлікті/екі лобалы/бипартитті, үш бөлікті/үш лобалы/трипартитті және т.б. деп сипатталады. Егер анық көрінетін негізгі лобасы және қосалқы лобасы болса, соңғысы сукцентуриат плацента деп аталады. Кейде лобаларды байланыстыратын қан тамырлары босану кезінде ұрықтың дұрыс жағдайына кедергі келтіреді, бұл ваза превиа деп аталады.
Placental mammals, including humans, have a chorioallantoic placenta that forms from the chorion and allantois. In humans, the placenta averages 22 cm (9 inch) in length and 2–2.5 cm (0.8–1 inch) in thickness, with the center being the thickest, and the edges being the thinnest. It typically weighs approximately 500 grams (just over 1 lb). It has a dark reddish blue or crimson color. It connects to the fetus by an umbilical cord of approximately 55–60 cm (22–24 inch) in length, which contains two umbilical arteries and one umbilical vein. The umbilical cord inserts into the chorionic plate (has an eccentric attachment). Vessels branch out over the surface of the placenta and further divide to form a network covered by a thin layer of cells. This results in the formation of villous tree structures. On the maternal side, these villous tree structures are grouped into lobules called cotyledons. In humans, the placenta usually has a disc shape, but size varies vastly between different mammalian species. The placenta occasionally takes a form in which it comprises several distinct parts connected by blood vessels. The parts, called lobes, may number two, three, four, or more. Such placentas are described as bilobed/bilobular/bipartite, trilobed/trilobular/tripartite, and so on. If there is a clearly discernible main lobe and auxiliary lobe, the latter is called a succenturiate placenta. Sometimes the blood vessels connecting the lobes get in the way of fetal presentation during labor, which is called vasa previa.
Гендер мен ақуыздар экспрессиясы
Адам жасушаларында шамамен 20 000 ақуызды кодтайтын гендер экспрессияланады, ал олардың 70% қалыпты жетілген плацентада экспрессияланады. Олардың шамамен 350-і плацентада көбірек экспрессияланады, ал 100-ден азырақ ген плацентаға тән. Тиісті арнайы ақуыздар көбінесе трофобластарда экспрессияланады және жүктілікке қатысты функцияларды атқарады. Плацентада басқа органдар мен тіндерге қарағанда жоғары деңгейде экспрессияланатын ақуыздардың мысалдары: цитотрофобластарда экспрессияланатын PEG10 және қатерлі ісік-тестіс антигені PAGE4, синцитиотрофобластарда экспрессияланатын CSH1 және KISS1, ал экстравильоздық трофобластарда экспрессияланатын PAPPA2 және PRG2.
About 20,000 protein coding genes are expressed in human cells and 70% of these genes are expressed in the normal mature placenta. Some 350 of these genes are more specifically expressed in the placenta and fewer than 100 genes are highly placenta specific. The corresponding specific proteins are mainly expressed in trophoblasts and have functions related to pregnancy. Examples of proteins with elevated expression in placenta compared to other organs and tissues are PEG10 and the cancer testis antigen PAGE4 and expressed in cytotrophoblasts, CSH1 and KISS1 expressed in syncytiotrophoblasts, and PAPPA2 and PRG2 expressed in extravillous trophoblasts.
Даму
Плацента жүктіліктің 4-ші аптасында, жүктіліктің басында, аналық эндометрийге бластоцисттің енуінен бастап дамуына кіріседі. Кейінірек бластоцисттің сыртқы қабаты трофобластардан құралады, олар плацентаның сыртқы қабатын құрайтын жасушалар. Бұл сыртқы қабат тағы екі қабатқа бөлінеді: астыңғы цитотрофобласт қабаты және үстіңгі синцитиотрофобласт қабаты. Синцитиотрофобласт – плацентаның бетін жабатын көп ядролы, үздіксіз жасушалық қабат. Ол астыңғы цитотрофобластардың дифференциациялануы және бірігуі нәтижесінде пайда болады, бұл процесс плацента дамуының барлық кезеңінде жалғасады. Синцитиотрофобласт плацентаның қорғау функциясына үлес қосады. Плацента жүктілік бойында өседі. Аналық қанның плацентаға жеткізілуі жүктіліктің бірінші триместрінің соңында, 14-ші аптасында (ЖЖЖ) толыққанды болады және мерзімі келгенде шамамен 600–700 мл/мин құрайды.
The placenta begins to develop upon implantation of the blastocyst into the maternal endometrium, very early on in pregnancy at about week 4. The outer layer of the late blastocyst, is formed of trophoblasts, cells that form the outer layer of the placenta. This outer layer is divided into two further layers: the underlying cytotrophoblast layer and the overlying syncytiotrophoblast layer. The syncytiotrophoblast is a multinucleated continuous cell layer that covers the surface of the placenta. It forms as a result of differentiation and fusion of the underlying cytotrophoblasts, a process that continues throughout placental development. The syncytiotrophoblast contributes to the barrier function of the placenta. The placenta grows throughout pregnancy. Development of the maternal blood supply to the placenta is complete by the end of the first trimester of pregnancy week 14 (DM). and is approximately 600–700 ml/min at term.
Фетоплаценталық қан айналымы
Жүктің оттегісіз қаны көбелек артериялары арқылы плацентаға өтеді. Көбелек артериясы мен плацентаның қосылған жерінде көбелек артериялары радиалды түрде тармақталып, хорион артерияларын құрайды. Хорион артериялары өз кезегінде котиледон артерияларына тармақталады. Жұмсақ тіндерде (виллиде) бұл тамырлар ақырында артериокапиллярлық-веналық жүйені қалыптастырады, ұрықтың қанын аналық қанға өте жақын келтіреді; бірақ ұрық пен ананың қаны араласпайды ("плаценталық тосқауыл"). Эндотелин және простаноидтар плацента артерияларында қан тамырларын тарылтады, ал азот оксиді қан тамырларын кеңейтеді. Фетоплаценталық қан айналымы тұрақты гипоксияға немесе үзілісті гипоксия мен қайта толықсыздануға осал, бұл артық еркін радикалдардың пайда болуына алып келуі мүмкін. Бұл преэклампсияға және жүктіліктің басқа да асқынуларына себеп болуы мүмкін. Плацентада мелатонин антиоксидант ретінде әрекет етеді деп ұсынылады.
Deoxygenated fetal blood passes through umbilical arteries to the placenta. At the junction of umbilical cord and placenta, the umbilical arteries branch radially to form chorionic arteries. Chorionic arteries, in turn, branch into cotyledon arteries. In the villi, these vessels eventually branch to form an extensive arterio capillary venous system, bringing the fetal blood extremely close to the maternal blood; but no intermingling of fetal and maternal blood occurs ("placental barrier"). Endothelin and prostanoids cause vasoconstriction in placental arteries, while nitric oxide causes vasodilation. The fetoplacental circulation is vulnerable to persistent hypoxia or intermittent hypoxia and reoxygenation, which can lead to generation of excessive free radicals. This may contribute to pre eclampsia and other pregnancy complications. It is proposed that melatonin plays a role as an antioxidant in the placenta.
Туу
Плацентаның шығарылуы аналық жатыр қабырғасынан физиологиялық ажыраудан басталады. Бала туылғаннан кейін, плацента шығарылғанға дейінгі аралық "босанудың үшінші кезеңі" деп аталады. Плацента әдетте туғаннан кейін 15–30 минут ішінде шығарылады. Плацентаның шығарылуын белсенді басқаруға болады, мысалы, плацентаны шығаруға көмектесу үшін окситоцинді бұлшыққа инъекциялау арқылы, содан кейін бауыры тарту арқылы. Балама ретінде, плацентаның медициналық көмексіз шығуына мүмкіндік беретін күту арқылы да басқаруға болады. Босанудың үшінші кезеңін белсенді басқару ұсынылған әйелдерде қан жоғалту және босанғаннан кейінгі қан кету қаупі азаюы мүмкін, бірақ қолайсыз әсерлер болуы мүмкін және қосымша зерттеулер қажет. Бауыры туғаннан кейін бірден кесіп тастау қалыпты жағдай, бірақ мұны жасаудың медициналық қажеттілігі жоқ деп есептеледі; керісінше, бауыры кесіп тастамау нәрестенің жатырдан тыс өмірге бейімделуіне көмектеседі, әсіресе мерзімінен бұрын туған нәрестелерде.
Placental expulsion begins as a physiological separation from the wall of the uterus. The period from just after the child is born until just after the placenta is expelled is called the "third stage of labor". The placenta is usually expelled within 15–30 minutes of birth. Placental expulsion can be managed actively, for example by giving oxytocin via intramuscular injection followed by cord traction to assist in delivering the placenta. Alternatively, it can be managed expectantly, allowing the placenta to be expelled without medical assistance. Blood loss and the risk of postpartum bleeding may be reduced in women offered active management of the third stage of labour, however there may be adverse effects and more research is necessary. The habit is to cut the cord immediately after birth, but it is theorised that there is no medical reason to do this; on the contrary, it is theorised that not cutting the cord helps the baby in its adaptation to extrauterine life, especially in preterm infants.
Микробиомы
Плацента дәстүрлі түрде стерильді деп есептелген, бірақ соңғы зерттеулер сау тіндерде тұрақты, патогенді емес және әртүрлі микроорганизмдер популяциясы болуы мүмкін екенін көрсетеді. Дегенмен, осы микробтардың бар екені немесе клиникалық маңызға ие екені қатты даулы мәселе және осы қазіргі зерттеулердің нысаны болып табылады.
The placenta is traditionally thought to be sterile, but recent research suggests that a resident, non pathogenic, and diverse population of microorganisms may be present in healthy tissue. However, whether these microbes exist or are clinically important is highly controversial and is the subject of active research.
Тамақтандыру және газ алмасу
Плацента ана мен ұрық арасындағы қоректік заттардың тасымалдауын ортастадырады. Плацентаның аралық кеңістіктеріне аналық қанның ағыны, анадан ұрыққа қоректік заттар мен оттегінің, ал ұрықтан аналық қанға қалдықтар мен көмірқышқыл газдың тасымалдануын қамтамасыз етеді. Ұрыққа қоректік заттар активті де, пассивті де тасымалдау арқылы жеткізілуі мүмкін. Плаценталық қоректік заттар метаболизмі кейбір қоректік заттардың тасымалдауын шектеуде маңызды рөл атқарады. Ананың диабеті немесе семіздік сияқты жүктілік кезеңіндегі жағымсыз жағдайлар плацентадағы қоректік заттар тасымалдаушыларының деңгейін жоғарылатуы немесе төмендетуі мүмкін, бұл ұрықтың шамадан тыс немесе шектеулі өсуіне әкелуі мүмкін.
The placenta intermediates the transfer of nutrients between mother and fetus. The perfusion of the intervillous spaces of the placenta with maternal blood allows the transfer of nutrients and oxygen from the mother to the fetus and the transfer of waste products and carbon dioxide back from the fetus to the maternal blood. Nutrient transfer to the fetus can occur via both active and passive transport. Placental nutrient metabolism was found to play a key role in limiting the transfer of some nutrients. Adverse pregnancy situations, such as those involving maternal diabetes or obesity, can increase or decrease levels of nutrient transporters in the placenta potentially resulting in overgrowth or restricted growth of the fetus.
Эскреция
Ұрықтан бөлінетін зәр немесе мочевина, зәр қышқылы және креатинин сияқты қалдық заттар плацента арқылы диффузия жолымен ананың қанына өтеді.
Waste products excreted from the fetus such as urea, uric acid, and creatinine are transferred to the maternal blood by diffusion across the placenta.
Иммунитет
Плацента аналық және ұрықтық жасушалар арасындағы таңдаулы кедергі ретінде қызмет етеді, аналық қанның, ақуыздардың және микроорганизмдердің (бактериялар мен көптеген вирустарды қоса алғанда) аналық-ұрықтық кедергіден өтуіне тосқауыл қояды. Қызылша вирусы, Зика вирусы және цитомегаловирус (CMV) сияқты өте аз вирустар ғана плаценталық кедергі арқылы өте алады, плацента дамыған кезде жүктіліктің белгілі бір кезеңдеріндегі жағдайларды пайдалана отырып. CMV және Зика вирустары ананың қан ағынынан плаценталық жасушалар арқылы ұрықтың қан ағынына жетеді. Жүктіліктің 13-аптасынан бастап, және сызықты түрде артып, үшінші триместрде ең көп мөлшерде IgG антиденелері адам плацентасы арқылы өтіп, ұрықты аналық құрсақта қорғай алады. Бұл пассивті иммунитет туғаннан кейін бірнеше айға дейін сақталады, нәрестеге анасының ұзақ мерзімді гуморальды иммунитетінің дәл көшірмесін сыйлап, оны анадан тыс өмірдің маңызды алғашқы айларында қамтамасыз етеді. IgM антиденелері, олардың үлкен мөлшеріне байланысты, плацентадан өте алмайды, сондықтан жүктілік кезінде жұқтырылған инфекциялар ұрық үшін ерекше қауіпті болуы мүмкін.
The placenta functions as a selective barrier between maternal and fetal cells, preventing maternal blood, proteins and microbes (including bacteria and most viruses) from crossing the maternal fetal barrier. A very small number of viruses including rubella virus, Zika virus and cytomegalovirus (CMV) can travel across the placental barrier, generally taking advantage of conditions at certain gestational periods as the placenta develops. CMV and Zika travel from the maternal bloodstream via placental cells to the fetal bloodstream. Beginning as early as 13 weeks of gestation, and increasing linearly, with the largest transfer occurring in the third trimester, IgG antibodies can pass through the human placenta, providing protection to the fetus in utero. This passive immunity lingers for several months after birth, providing the newborn with a carbon copy of the mother's long term humoral immunity to see the infant through the crucial first months of extrauterine life. IgM antibodies, because of their larger size, cannot cross the placenta, one reason why infections acquired during pregnancy can be particularly hazardous for the fetus.
Эндокриндік функция
Плацентадан бөлінетін алғашқы гормон адам хориондық гонадотропині (ХГГ) гормоны деп аталады. Ол менструацияның соңында сары дененің қызметін тоқтатып, оның атрофияға ұшырауына жол бермейді. Егер ХГГ бұл процеске араласпаса, ұрықтың спонтанды түрде түсігіне әкелуі мүмкін. Сары дене прогестерон мен эстрогенді де өндіріп шығарады, ал ХГГ оның шығаратын мөлшерін арттыруға көмектеседі. ХГГ – жүктілік тестілері анықтайтын жүктіліктің белгісі. Бұл тесттер менструация келмеген кезде немесе имплантация 7-10 күн ішінде болғаннан кейін нәтиже береді. ХГГ сондай-ақ ана организмі оны қабылдамауы үшін антиденелік әсерге ие, оны қабылдаудан қорғайды. ХГГ еркек ұрықтың дамуына да көмектеседі, ұрық бездерін тестостерон өндіруге ынталандырады, ол еркек жыныс мүшелерінің өсуіне қажетті гормон. Прогестерон ұрықтың түтіктер арқылы өтуіне көмектеседі және жатыр мен түтіктердің секрециясын арттыру арқылы ұрықтың қоректенуіне жағдай жасайды. Прогестерон, ХГГ сияқты, жатырдың жирылуын болдырмайтындықтан және имплантацияға қажеттілік тудыратындықтан, спонтанды түсікке қарсы тұру үшін қажет. Эстроген – көбею процесіндегі маңызды гормон. Ол емшек пен жатырдың үлғаюын қамтиды, бұл ұрықтың өсуіне және сүт өндірілуіне мүмкіндік береді. Эстроген жүктіліктің соңында қан тамырларын кеңейту арқылы қанмен қамтамасыз етуді де арттырады. Жүктілік кезінде эстроген деңгейі жүкті емес әйелдің ортаңғы циклдағы деңгейінен 30 есе жоғары болуы мүмкін. Адам плаценталық лактогені (hPL) – жүктілік кезінде ұрықтың метаболизмін, жалпы өсуін және дамуын дамыту үшін қолданылатын гормон. Адам плаценталық лактогені өсу гормонымен бірге инсулинге ұқсас өсу факторын өндіруді ынталандырады және аралық метаболизмді реттейді. Ұрықта hPL лактогенді рецепторларға әсер етеді, эмбриондық дамуды, метаболизмді реттейді және ИГФ, инсулин, серфактант және адренокортикальді гормондар өндірісін ынталандырады. hPL деңгейі көп жүктілік, толық молярлық жүктілік, диабет және Rh-үйлесімсіздік жағдайында жоғарылайды. Токсимия, хориокарцинома және плаценталық жеткіліксіздік кезінде олар төмендейді.
The first hormone released by the placenta is called the human chorionic gonadotropin (hCG) hormone. This is responsible for stopping the process at the end of menses when the corpus luteum ceases activity and atrophies. If hCG did not interrupt this process, it would lead to spontaneous abortion of the fetus. The corpus luteum also produces and releases progesterone and estrogen, and hCG stimulates it to increase the amount that it releases. hCG is the indicator of pregnancy that pregnancy tests look for. These tests will work when menses has not occurred or after implantation has happened on days seven to ten. hCG may also have an anti antibody effect, protecting it from being rejected by the mother's body. hCG also assists the male fetus by stimulating the testes to produce testosterone, which is the hormone needed to allow the sex organs of the male to grow. Progesterone helps the embryo implant by assisting passage through the fallopian tubes. It also affects the fallopian tubes and the uterus by stimulating an increase in secretions necessary for fetal nutrition. Progesterone, like hCG, is necessary to prevent spontaneous abortion because it prevents contractions of the uterus and is necessary for implantation. Estrogen is a crucial hormone in the process of proliferation. This involves the enlargement of the breasts and uterus, allowing for growth of the fetus and production of milk. Estrogen is also responsible for increased blood supply towards the end of pregnancy through vasodilation. The levels of estrogen during pregnancy can increase so that they are thirty times what a non pregnant woman mid cycles estrogen level would be. Human placental lactogen (hPL) is a hormone used in pregnancy to develop fetal metabolism and general growth and development. Human placental lactogen works with growth hormone to stimulate insulin like growth factor production and regulating intermediary metabolism. In the fetus, hPL acts on lactogenic receptors to modulate embryonic development, metabolism and stimulate production of IGF, insulin, surfactant and adrenocortical hormones. hPL values increase with multiple pregnancies, intact molar pregnancy, diabetes and Rh incompatibility. They are decreased with toxemia, choriocarcinoma, and Placental insufficiency.
ДНҚ метилирлеу
Трофобласт – бластоцистің сыртқы жасуша қабаты (жоғарыдағы суретте 9-шы күн, адам эмбриогенезінің бастапқы кезеңдерін көрсетеді). Плаценталық трофобласт жасушаларының геномдық деңгейдегі ерекше ДНК метилдену үлгісі бар, ол эмбриогенез кезінде де ново метилтрансферазалармен анықталады. Бұл метилдену үлгісі плацентаның дамуы мен жұмысын реттеу үшін аса қажет, ал бұл өз кезегінде эмбрионның тірі қалуы үшін маңызды.
The trophoblast is the outer layer of cells of the blastocyst (see day 9 in Figure, above, showing the initial stages of human embryogenesis). Placental trophoblast cells have a unique genome wide DNA methylation pattern determined by de novo methyltransferases during embryogenesis. This methylation pattern is principally required to regulate placental development and function, which in turn is critical for embryo survival.
Қоғам және мәдениет
Плацента әртүрлі мәдениеттерде маңызды рөл атқарады, көптеген қоғамдар оны жою рәсімдерін өткізеді. Батыс әлемінде плацентаны көбінесе өртеді. Кейбір мәдениеттер түрлі себептермен плацентаны жерлейді. Жаңа Зеландияның маори халқы жаңа туған баланың плацентасын жерлеу арқылы адам мен жер арасындағы байланысты күшейтеді. Навахо тайпасы бала туғанда қайтыс болса, аналық жатын мен кіндік бауын арнайы таңдалған жерге көмеді. Камбоджа мен Коста-Рикада плацентаны жерлеу бала мен ананың денсаулығын сақтайды және қамтамасыз етеді деп сендіреді. Боливияның аймара халқы анасы босанғанда қайтыс болса, оның жаны баласына зиян келтірмеу үшін плацентаны құпия жерге көмеді. Кейбір қоғамдарда плацентаның баланың немесе оның ата-анасының өміріне күшті әсер ететініне сенеді. Британдық Колумбияның квакиутль тайпасы қыздардың плаценталарын жерлеп, оларды қазғанда шеберлікке ие етуге тырысады, ал ұлдардың плаценталарын қарғаларға ұсынып, болашақтағы көріпкелдікке шақырады. Түркияда плацента мен кіндік бауын дұрыс жою баланың бойында діншілдік сезімді дамытуға көмектеседі деп есептеледі. Трансильвания мен Жапонияда плацентамен байланыс ата-ананың болашақ ұрпаққа ие болу мүмкіндігіне әсер етеді деп санайды. Көптеген мәдениеттерде плацентаның тірі болғанына немесе тірі екеніне сендіреді, көбінесе оны баланың туысы санайды. Непалдықтар плацентаны баланың досы деп есептейді, ал Малай түбегіндегі оранг-асли және малай тайпалары оны баланың үлкен ағасы деп санайды. Гавайи аралдарының халқы плацентаны баланың бір бөлігі деп біледі және дәстүр бойынша оны баламен бірге өсетін ағашқа отырғызады. Адамның плацентофагиясы батыс мәдениеттерінде соңғы кезде кең таралып, дау тудырып отыр, оның каннибализм екені талқыланады. Кейбір мәдениеттерде плацентаны косметика, фармацевтика және тағам өндірісі үшін де пайдаланады.
The placenta often plays an important role in various cultures, with many societies conducting rituals regarding its disposal. In the Western world, the placenta is most often incinerated. Some cultures bury the placenta for various reasons. The Māori of New Zealand traditionally bury the placenta from a newborn child to emphasize the relationship between humans and the earth. Likewise, the Navajo bury the placenta and umbilical cord at a specially chosen site, particularly if the baby dies during birth. In Cambodia and Costa Rica, burial of the placenta is believed to protect and ensure the health of the baby and the mother. If a mother dies in childbirth, the Aymara of Bolivia bury the placenta in a secret place so that the mother's spirit will not return to claim her baby's life. The placenta is believed by some communities to have power over the lives of the baby or its parents. The Kwakiutl of British Columbia bury girls' placentas to give the girl skill in digging clams, and expose boys' placentas to ravens to encourage future prophetic visions. In Turkey, the proper disposal of the placenta and umbilical cord is believed to promote devoutness in the child later in life. In Transylvania and Japan, interaction with a disposed placenta is thought to influence the parents' future fertility. Several cultures believe the placenta to be or have been alive, often a relative of the baby. Nepalese think of the placenta as a friend of the baby; the orang Asli and Malay populations in Malay Peninsula regard it as the baby's older sibling. Native Hawaiians believe that the placenta is a part of the baby, and traditionally plant it with a tree that can then grow alongside the child. The practice of human placentophagy has become a more recent trend in western cultures and is not without controversy; its practice being considered cannibalism is debated. Some cultures have alternative uses for placenta that include the manufacturing of cosmetics, pharmaceuticals and food.