Генрих II Благочестивый – польский герцог Силезии и Высокий герцог Польши (1196-1241). Пиаст, сын Генриха Бородатого. Процесс беатификации начат в 2015 г.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Генрих II Тақуа (Henryk II Pobożny; 1196 – 9 сәуір 1241) – Силезия герцогы, Польшаның жоғары герцогы, сондай-ақ 1238 жылдан өліміне дейін Оңтүстік Үлкен Польшаның герцогы болды. 1238 және 1239 жылдар аралығында Сандомирж және Ополе-Рациборц аймақтарының регенті қызметін атқарды. Ол Генрих Сақалдының ұлы және Силезиялық Пиаст әулетінің мүшесі еді. 2015 жылдың қазан айында Рим-католик Ленница диоцезі оны қасиеттілікке алып, «Құдайдың қызметшісі» атағын берді.
Henry II the Pious (Henryk II Pobożny; 1196 – 9 April 1241) was Duke of Silesia and High Duke of Poland as well as Duke of South Greater Poland from 1238 until his death. Between 1238 and 1239 he also served as regent of Sandomierz and Opole–Racibórz. He was the son of Henry the Bearded and a member of the Silesian Piast dynasty. In October 2015, the Roman Catholic Diocese of Legnica opened up his cause for beatification, obtaining him the title of Servant of God.
Ерте өмір
Генрих Пейс - Польшаның жоғары герцогы Генрих Бородатый мен Андэкстің Гедвигасының екінші ұлы. Оның ағасы Болеслав 1206 жылы қайтыс болды. Солтүстік-батыстағы жағдай күрделірек болды: Бранденбург маркграфы Отто III Сантоктағы маңызды Ұлы Польша бекінісін басып алып, Любушты қоршап алды. Генрих II сондай-ақ Мазовияның Конрадымен, Владислав Одоничпен және Гнезненің архиепискобы Пелька бастаған шіркеумен дауларды мұра етті. 1239 жылдың 5 маусымында Владислав Одонич қайтыс болғаннан кейін жағдай күтпеген жерден өзгерді. Генрих II Одоничтің иелігінің басым бөлігін (оның ішінде Гнезноны) алып, Накло-над-Нотцецкий мен Ужстиді Одоничтің ұлдарына қалдырды. Генрих сол кезде өзінің отбасының Хогенштауфен императорлық үйімен дәстүрлі одағынан бас тартып, папа Григорий IX-ты қолдады, ол шіркеумен дауды дереу шешті. Содан кейін ол Мазовияның Конрадпен болған қақтығыстарын аяқтады: ол екі қызын Конрадтың екі ұлына үйлендірді – Гертруданы Болеславқа, ал Констанцияны Куявияның Казимир I-ге. 1239 жылы Генрих II Любуш шайқасында жеңіске жеткеннен кейін Бранденбург маркграфы Отто III-тен Санток бекінісін қайтарып алды. Генрих батыс билеушілерінің уәде етілген көмегін күтпеді және Кіші Польшаның аман қалған әскерлерін, сондай-ақ өзінің Силезия және Ұлы Польша әскерлерін Легницаға шоғырландыра бастады. Еуропа билеушілері Киелі Рим империясы мен Папалық арасындағы күреске көбірек назар аударды және Генрихтің көмек сұрауына мән бермеді. Оған қосылған жалғыз шетелдік әскер – Богемия королі Вацлав I және бірнеше тамплиерлердің біріккен күштері болды. Кейбір дереккөздерде еуропалық әскерлер Легницаға жақын жерде тоқтағаны айтылады, мүмкін, христиан әскері монғолдар үшін оңай олжаға айналады деп қорқып. Легница шайқасы 1241 жылдың 9 сәуірінде болды. Генрих жеңіліп, шайқаста қаза тапты. Бұл жеңіске көпшілік Еуропа монархтарын, әсіресе император Фридрих II мен Венгрия королі Бела IV-ті кінәлады, олар көмек көрсетуден бас тартқан, сондай-ақ жоғарғы Силезиялық туысы Миешко II-нің шайқастан күтпеген шегінуіне. Генрихтің өлімі туралы екі сипаттама бар: біріншісі Ян Длугош жазған (қазір күмәнді деп саналады), екіншісі – К. де Бригияның "Historii Tartatorum" еңбегінде (тікелей куәгерлердің мәліметтеріне негізделген, қазір сенімдірек деп есептеледі). Алайда монғолдар елді басып алуға ниеттенген жоқ, сондықтан олар көп ұзамай Моравия арқылы Венгрияға Бату ханның негізгі әскерімен қосылуға ұмтылды. Генрихтің жалаңаш және бассыз денесін әйелі ғана таныды, себебі оның полидактилиясы бар екені белгілі болды. Оның сол аяғында алты саусағы болғаны 1832 жылы қабірі ашылғанда расталды. Генрих Вроцлавтағы (Бреслав) Францискан шіркеуінің криптіне жерленді. Үш жыл ғана билік жүргізгеніне қарамастан, Генрих Силезия, Ұлы Польша және Краков халқының естелігінде кемелді христиан рыцары, мырза және шейіт ретінде қалды, оның жарқын мансабы ерте өлімімен күрт аяқталды. Ол қайтыс болғаннан кейін Силезия Пиастарының әулеті Силезияның көптеген герцогтарына бөлінді, олар (Генрихтің немересі Генрих IV Пробтан басқа) енді поляк жоғары герцогтары ретінде билік ете алмады және кейін көршілес Богемия Корольдігінің ықпалына түсті. 1944 жылы Генрих Пейстің денесі жоғалып кетті, неміс ғалымдары оны зертханалық зерттеулер үшін қабірінен алып шықты; олар ханзаданың арий тегінен екенін дәлелдеуге үміттенген еді.
Henry the Pious was the second son of High Duke Henry the Bearded of Poland and Hedwig of Andechs. His elder brother, Bolesław, died in 1206. The situation in the northwest was more complicated: Margrave Otto III of Brandenburg took the important Greater Polish fortress at Santok and besieged Lubusz. Henry II also inherited the disputes with Konrad of Masovia, Władysław Odonic, and with the Church, led by Pełka, Archbishop of Gniezno. The situation changed unexpectedly after the death of Władysław Odonic on 5 June 1239, who left two minor sons, Przemysł I and Bolesław the Pious. Henry II took the majority of Odonic's possessions (including Gniezno), leaving Nakło nad Notecią and Ujście to Odonic's sons. Henry then abandoned the traditional alliance of his family with the Imperial House of Hohenstaufen and supported Pope Gregory IX, immediately resolving his dispute with the Church. He then put an end to his conflicts with Konrad of Masovia by arranging the marriages of two of his daughters to two of Konrad's sons: Gertrude to Bolesław, and Constance, to Casimir I of Kuyavia. In 1239, Henry II reclaimed the Santok fortress from Margrave Otto III after Henry's victory in the Battle of Lubusz. Henry did not wait for the promised aid from Western rulers and began to concentrate the surviving troops of Lesser Poland and his own Silesian and Greater Poland forces in Legnica. Europe's rulers were more focused on the struggle between the Holy Roman Empire and Papacy, and they ignored Henry's requests for help. The only foreign troops who joined him were those of King Wenceslaus I of Bohemia and the combined forces of some Knights Templar. Some sources report that European forces halted their troops near Legnica, probably fearing that the Christian Army would become an easy prey to the Mongols. The battle of Legnica took place on 9 April 1241. Henry was defeated and killed in action. The defeat was widely blamed on the European monarchs, especially Emperor Frederick II and King Béla IV of Hungary, who had refused to help, and the unexpected retreat from the battle by Henry's Upper Silesian cousin Mieszko II the Fat, through a trick of the Mongols. There are two descriptions of Henry's death, one submitted by Jan Długosz (today considered dubious), and the second by C. de Brigia in his Historii Tartatorum (based on reports of direct witnesses, now considered more reliable). However, the Mongols did not intend to occupy the country, and shortly afterward they went through Moravia to Hungary, wanting to connect with the main army of Batu Khan. Henry's naked and decapitated body could only be identified by his wife, because of his polydactyly. He had six toes on his left foot, which was confirmed when his tomb was opened in 1832. Henry was buried in the crypt of the Franciscan Church of Sts. Vincent and Jacob in Wrocław (Breslau). Despite ruling for only three years, Henry remained in the memories of Silesia, Greater Poland and Kraków as the perfect Christian knight, lord and martyr, whose brilliant career was abruptly ended by his early death. Upon his death, the line of the Silesian Piasts fragmented into numerous dukes of Silesia, who (except for Henry's grandson Henry IV Probus) were no longer able to prevail as Polish high dukes and subsequently came under the influence of the neighbouring Kingdom of Bohemia. In 1944, Henry the Pious' body went missing after being taken from its tomb by German scientists for laboratory tests; they had hoped to prove that the prince was Aryan.