Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс суретшісі (1789–1869)
German painter (1789–1869)
Иоганн Фридрих Овербек (3 шілде 1789 – 12 қараша 1869) – неміс суретшісі және Назареттік өнер қозғалысын құрғандардың бірі.
Johann Friedrich Overbeck (3 July 1789 – 12 November 1869) was a German painter and a founder of the Nazarene art movement.
Ерте өмір және білім
Овербек 1789 жылы Любек қаласында дүниеге келген. Оның отбасы үш буын бойы протестант пасторлары болған; әкесі Кристиан Адольф Овербек (1755-1821) – заң ғылымдарының докторы, ақын, мистик-пиетист және Любек қаласының бургомистрі болды. Конгштрасседегі отбасылық үйдің жанында гимназия орналасқан, онда оның қарындасы, теология ғылымдарының докторы және көптеген еңбектердің авторы, ұстаздық қызмет атқарды; сол жерде Иоганн классикалық білім алып, өнерге бейімделді.
Overbeck was born in Lübeck in 1789. His family had been Protestant pastors for three generations ; his father Christian Adolph Overbeck (1755 1821) was doctor of law, poet, mystic pietist and burgomaster of Lübeck. Near the family mansion in the Konigstrasse stood the Gymnasium, where his uncle, a doctor of theology and a voluminous writer, was the master; there Johann became a classic scholar and received instruction in art.
Өнертану
Овербек 1806 жылғы наурыз айында Любектен кетіп, Вена академиясында оқыды, сосын Генрих Фридрих Фюгердің жетекшілігімен білім алды. Неоклассикалық суретшілердің техникалық жақтарының бір бөлігін меңгергенімен, ол ұстаздары таңдаған тақырыптардағы діни руханияттың болмауынан көңілі қалды. Ол досына өзінің қарапайым топқа іліккенін, академияда кез келген асыл ойдың басылып, адамзатқа деген сенімінен айырылып, шабытты өзінің имандылығынан алғанын жазды. Овербектің пікірінше, бұрынғы еуропалық өнердің мәні француз революциясынан бұрын ғасырлар бұрын бүлінген, ал оның христиандық бағытын тастау процесі одан әрі жалғасуда. Ол кешіккен Ренессанстың бұзғыш ықпалына дейінгі христиан өнерін бейнелеуге тырысты, заманауи ықпалдарды елемей, Рафаэльге дейінгі және оның ішіндегі ерте итальяндық Ренессанс суретшілерін үлгі етіп алды. Вена академиясындағы оқыту әдістері халықаралық деңгейде болды; алайда Овербек 1808 жылы әкесіне жазған хатында, онда "жүрек, жан, сезім" жетіспейтінін айтты. Техникалық дағдылар мен құлдық зерттеулердің ("sklavisches Studium") орнына, "таза жүрекпен" ("in einem reinen Herzen") жаттығулар жасау және жұмыс істеу өнерді жаңаруға бағытталған. Академиядағы басқа да наразы жас суретшілермен бірге ол өзінің өнерге деген баламалы көзқарасын зерттеуге арналған Лукасбунд атты ұйым құрды. Төрт жылдан кейін оның тобы мен академиядағы басқалар арасындағы келіспеушіліктер соншалықты үлкен болды, нәтижесінде Овербек пен оның ізбасарлары академиядан қуылды.
Overbeck left Lübeck in March 1806, and studied at the academy of Vienna, then under the direction of Heinrich Friedrich Füger. While he gained some of the polished technical aspects of the neoclassic painters, he was alienated by lack of religious spirituality in the themes chosen by his masters. He wrote to a friend that he had fallen among a vulgar set, that every noble thought was suppressed within the academy and that losing all faith in humanity, he had turned inward to his faith for inspiration. In Overbeck's view, the nature of earlier European art had been corrupted throughout contemporary Europe, starting centuries before the French Revolution, and the process of discarding its Christian orientation was proceeding further now. He sought to express Christian art before the corrupting influence of the late Renaissance, casting aside his contemporary influences, and taking as a guide early Italian Renaissance painters, up to and including Raphael. The training methods at the academy of Vienna were at an international level; however Overbeck wrote to his father around 1808, was it lacked "heart, soul, sensation!" Instead of technical skills and slavish studies ("sklavisches Studium") exercising and working "with a pure heart" ("in einem reinen Herzen") would aim to a renewal of art. Together with other disaffected young artists at the academy, he started a group named the Lukasbund, dedicated to exploring his alternative vision for art. After four years, the differences between his group and others in the academy had grown so irreconcilable, that Overbeck and his followers were expelled.
Мансап
Ол 1810 жылы Римге келді, бірге өзінің "Иерусалимге кіруі" картинасының жартылай аяқталған нұсқасын әкелді. Рим 59 жыл бойы оның еңбек еткен орталығына айналды. Оған Питер фон Корнелиус, Фридрих Вильгельм Шадоу және Филипп Вайт сияқты бірдей ойлы суретшілер қосылды. Олар Сант-Исидороның ескі францискан монастырында бірге тұрды және достары мен жаулары арасында "Назареттіктер" деген есіммен белгілі болды. Олардың қағидасы – қатал және адал еңбек пен ізгі өмір сүру; олар антикалық өнерді түркілік деп, Ренессансты жалған деп санады және қарапайым табиғат пен Перугино, Пинтурикхио, Франческо Франция және жас Рафаэльдің тұңғыш өнері негізінде қатаң жаңаруды құрды. Осылай туған стильдің ерекшеліктері – идеяның мәртебесі, контурдің нақтылығы және тіпті қаталдығы, жарық, көлеңке және түстің қосылуы, бірақ олар көз тартар үшін емес, негізінен түсініктілік пен мағынаны толықтыру үшін қолданылды. Овербек 1813 жылы Рим-католик шіркеуіне өтті және осы арқылы өнері христиандық қадір-қасиетке ие болды деп сенді. Назареттіктерді неміс романтизмінің ерекше саласы деп санау ұсынылған.
He left for Rome, where he arrived in 1810, carrying his half finished canvas of Christ's Entry into Jerusalem. Rome became the centre of his labor for 59 years. He was joined by a company of like minded artists, including Peter von Cornelius, Friedrich Wilhelm Schadow and Philipp Veit, who jointly housed in the old Franciscan convent of Sant'Isidoro, and became known among friends and enemies by the descriptive epithet of Nazarenes. Their precept was hard and honest work and holy living; they eschewed the antique as pagan, the Renaissance as false, and built up a severe revival on simple nature and on the serious art of Perugino, Pinturicchio, Francesco Francia and the young Raphael. The characteristics of the style thus educed were nobility of idea, precision and even hardness of outline, scholastic composition, with the addition of light, shade and colour, not for allurement, but chiefly for perspicuity and completion of motive. Overbeck in 1813 joined the Roman Catholic Church, and thereby he believed that his art received Christian baptism. It has been suggested that the Nazarenes should be considered a special branch of German Romanticism.
Құрметтер
1864 жылы Овербек Америка өнер және ғылым академиясының шетелдік құрметті мүшесі сайланды.
Overbeck was elected a Foreign Honorary Member of the American Academy of Arts and Sciences in 1864.
Отбасы
Оның жүрегі туған інісі Йоханнес Овербек Лейпциг университетінің археология профессоры, өнер тарихы саласындағы жұмыстарымен белгілі болды.
His nephew Johannes Overbeck, a professor of archaeology at the University of Leipzig, was noted for his work in art history.
Қауымдастар
1843 жылы Солтүстік Уэльстегі Пеминьдьердегі Жақын Иоанн шіркеуін Глинн отбасы Хаварден, Флинтширден салған. Алғашқы пастор, Rev. Джон Эллис Траутон шіркеудің алғашқы 20 жылын интерьерін Овербек суреттерімен безендірген, соның ішінде Пальма жексенбісі суретін. Оның түпнұсқасы 1942 жылы одақтастардың бомбалау шабуылы кезінде, Пальма жексенбісі күні түнде қиратылды.
In 1843 the Church of St. John the Baptist, Penymynydd, North Wales was built by the Glynne Family of Hawarden, Flintshire. The first vicar, Rev. John Ellis Troughton spent the first 20 years of the life of the church painting the interior with Overbeck murals, including the Palm Sunday one of which the original was destroyed in an Allied Bombing raid in 1942, overnight into Palm Sunday.