1624 жылғы ағылшын заңнамасы: монополиялар туралы жарғы

Кіріспе

1624 жылғы Англия заңнамасы

Монополиялар туралы заң. Бұл тәжірибе гильдиялардан, тәждің бақылауындағы топтардан туындады және нақты салаларға монополиялар белгіледі. 14 ғасырда Англия экономикасы басқа еуропалық елдерден қалып қойды, себебі гильдиялар өнеркәсіптік өндірісті сәтті бақылау үшін тым шағын болды. Бұл жағдайды түзету үшін Эдуард II шетелдік жұмысшылар мен өнертапқыштарды Англияға қоныстануға ынталандырды, оларды гильдия саясатынан қорғайтын «қорғау хаттарын» ұсынды, егер олар ағылшын шәкірттерін оқытып, білімдерін берсе. Қорғау туралы алғашқы хат 1331 жылы берілген. Бұл хаттар толық монополия бермеді; керісінше, олар шетелдік жұмысшыларға Англияға саяхаттауға және кәсіптерін жүргізуге мүмкіндік беретін ұзартылған паспорт ретінде әрекет етті. Көренеке мысал (Англиядағы алғашқы толық патент саналады) 1449 жылдың 3 сәуірінде Джон Утинамға берілді, оған монополия берілді. Шетелде толық өнеркәсіптік патенттер мен монополияларды беру тәжірибесі 1420 жылдарға қарай итальян мемлекеттерінде кең таралды. Келесі ғасырда Англияда толық өнеркәсіптік патенттерді беру жиі кездесетін практикаға айналды; келесі жазба 1537 жылы Генрих VIII-нің жеке хатшысы Томас Кромвельге, венециялық жібек саудагері Антонио Гидоттиден келген хат. Гидотти венециялық жібекшілердің бір тобын Англияда жұмыс істеуге көндірді және патшадан 15 немесе 20 жылға жібек өсіру монополиясын қорғауға патент беруін сұрады. Бұл рұқсат етілді, ал Генрихтің ұлы Эдуард VI Генри Смитге патент хаттарын берді, ол Англияға шетелдік шыны өңдеу әдістерін енгізбек болып үміттенеді. Бұл процесс Елизавета I таққа отырғаннан кейін де жалғасты, 1561 жылы кез келген жаңа өнеркәсіпке патент беру үшін ресми рәсімдер белгіленді, монополияларға рұқсат берілді. Осы патенттерді беру монархтар үшін монополиялар туралы заңға дейін де, одан кейін де өте танымал болды, себебі ол кіріс табу мүмкіндігін ұсынады. Патент иесі патент үшін көп ақша төлеуі күтілді, және салықты көтеруден (тәждің ақшасын табудың тағы бір жолы) айырмашылығы, патенттің нәтижесінде туындаған қоғамдық наразылық әдетте монархқа емес, патент иесіне бағытталды. Уақыт өте келе бұл мәселе күшейді; нақты импортталған салалар бойынша уақытша монополиялардың орнына, тұз бен крахмал сияқты жалпы тауарлар бойынша ұзақ мерзімді монополиялар пайда болды. Бұл «адамгершілікке жат монополиялар» тәж бен парламент арасындағы қақтығысқа әкелді, онда 1601 жылы патенттерді басқару билігін жалпы құқық соттарына беру туралы келісім жасалды; сонымен қатар Елизавета көптеген шектеулі және зиянды монополияларды жойды. Осындай монополияларды сынаған және жойған сот шешімдерінің тізбесіне қарамастан, Елизавета I-нің мұрагері Джеймс I монополиялар құру үшін патенттерді пайдалануды жалғастырды. Сер Эдвард Кок төрағалық еткен шағымдар комитеті көптеген монополияларды жойғанына қарамастан, жүйенің кеңеюіне қарсылық толқыны болды. 12 мамыр 1621 жылы ол Лордтар палатасынан қабылданбады, бірақ 29 мамыр 1624 жылы Парламент монополиялар туралы заңды қабылдады.

The Statute of Monopolies This practice came from the guilds, groups who were controlled by the Crown and held monopolies over particular industries. By the 14th century the economy of England was lagging behind that of other European nations, with the guilds too small to control industrial production successfully. To remedy this, Edward II began encouraging foreign workmen and inventors to settle in England, offering "letters of protection" that protected them from guild policy on the condition that they train English apprentices and pass on their knowledge. The first recorded letter of protection was given in 1331. The letters did not grant a full monopoly; rather they acted as an extended passport, allowing foreign workers to travel to England and practice their trade. An exceptional example (considered the first full patent in England) was issued to John of Utynam on 3 April 1449, granting him a monopoly. Overseas, the practice of granting full industrial patents and monopolies became common in Italian states by the 1420s. Over the next century, the granting of full industrial patents became a more common practice in England; the next record is a letter from 1537 to Thomas Cromwell, Henry VIII's private secretary, from Antonio Guidotti, a Venetian silk merchant. Guidotti had persuaded a group of Venetian silk makers to practice in England, and wanted the king to grant him letters patent protecting their monopoly to grow silk for 15 or 20 years. This was granted, and Henry's son Edward VI followed up with a grant of letters patent to Henry Smyth, who hoped to introduce foreign glassworking techniques into England. This process continued after Elizabeth I came to the throne, with formal procedures set out in 1561 to issue letters patent to any new industry, allowing monopolies. The granting of these patents was highly popular with the monarch, both before and after the Statute of Monopolies, because of the potential for raising revenue. A patentee was expected to pay heavily for the patent, and unlike a tax raise (another method of raising Crown money) any public unrest as a result of the patent was normally directed at the patentee, not the monarch. Over time, this became more and more problematic; instead of temporary monopolies on specific, imported industries, long term monopolies came about over more common commodities, including salt and starch. These "odious monopolies" led to a showdown between the Crown and Parliament, in which it was agreed in 1601 to turn the power to administer patents over to the common law courts; at the same time, Elizabeth revoked a number of the more restrictive and damaging monopolies. Even given a string of judicial decisions criticising and overruling such monopolies, James I, Elizabeth I's successor, continued using patents to create monopolies. Despite the Committee of Grievances, a body chaired by Sir Edward Coke that abolished a large number of monopolies, a wave of protest occurred at the expansion of the system. After passing on 12 May 1621 it was thrown out by the House of Lords, but a Statute of Monopolies was finally passed by Parliament on 29 May 1624.

Монополиялар туралы жарғының пайда болу уақыты

Монополия туралы заңға жыл көрсетілмейді. Бірақ, егер жыл көрсетілсе, кейбір авторлар 1623, ал кейбіреулері 1624 жылдарын қолданады. Бұл шатасудың себебі – заң қабылданған парламенттік сессия 1624 жылдың 12 ақпанында (қазіргі есептеу бойынша) жиналған, бірақ сол кезде бұл 1623 жылдың 12 ақпаны болар еді (өйткені Англияда Жаңа жыл 25 наурыздағы Әйелдер күнінде басталар еді). Заң 1624 жылдың 29 мамырында патшаның бекітуін алды. Сол кезде сессия ішінде қабылданған барлық заңдар сессияның бірінші күнінен күшке енетін. Демек, заң жүзінде бұл заң 1623 жылы қабылданды, бірақ тарихи даталау бойынша ол 1624 жылы басталып, қабылданды.

Маңыздылығы

Заң "қатаң және кең" тұрғысынан жазылған, ал ерекше жағдайлардан басқа, негізінен қолданыстағы ортақ құқықты қайталайды. Бұл заң ұзақ жылдар бойы патенттік құқықтың маңызды кезеңі саналды; Крис Дент Мельбурн университетінің құқық журналында оны "патенттер тарихындағы маңызды белгі" деп атап, оның маңыздылығы жалғасып жатқанын, бірақ патенттік құқықтың бастауы да, соңы да емес екенін көрсетеді. Заң күшіне енгеннен кейін бір ғасырдан астам уақыт өткеніне қарамастан, соттар патенттік құқық бойынша толыққанды және үйлесімді құқықтық доктринаны әзірлемеді. Бұл заң патенттік құқықта ғана емес, экономикада да маңызды рөл атқарды; Г.А. Блоксэм "Индустриялық экономика журналында" Монополия туралы заңның қабылдануын "[Англияның] экономикасының феодалдықтан капиталистікке өтуінің маңызды кезеңдерінің бірі" деп сипаттады. Патенттік құқыққа қатысты маңыздылығынан бөлек, виг тарихшылары оны монархтың Корольдік құқығын бұзған алғашқы оқиға және өзіне сенімді Палаталар палатасының корольді жоққа шығарған алғашқы жағдайларының бірі деп санайды, бұл ақырында Англия азаматтық соғысына әкелді. Крис Р. Кайл "Құқықтық тарих журналында" жазғандай, бұл дұрыс емес; Монополия туралы заң бұрынғы ортақ құқықты қайталаумен ғана шектелді, Корольдік құқығын бұзбады, ал Джеймс I заң жобасының соңғы кезеңдерінде оның қағидаларын қолдады. Джеймс I бұл ұсынысқа қарсы болған жоқ; 1621 жылғы Парламент сессиясында ол бірнеше монополияларды (күмше жіптері мен қонақүйлерге арналғандары) жоққа шығарды, ал Джеймс пен Жеке кеңес заң жобасын қабылдау кезінде оны қолдауды қамтамасыз ету үшін белсенді жұмыс істеді. Сонымен қатар, ханзада, кейіннен Карл I, Лордтар палатасында оның қабылдануын қолдау үшін түзетулер енгізді. Заңды тиімді ету үшін, әсіресе 6-бапты түсіндіруде кең ауқымды сот іс-шаралары қажет болды. Сэр Эдвард Кок өзінің "Англия заңдары институтында" жазғандай, бұл мәселе Бёркот ісінде де талқыланды, онда қолданыстағы өнеркәсіптің немесе өнертабыстың жақсартуы жаңа "материал" емес екені және патентке алынбауы керек екені шешілді; мұндай жақсарту "ескі пальтоға жаңа түйме қою" деп сипатталды. Гастинг ісі жаңа "материалға" тіпті, ескіге өте жақын болса да патент берілмейтінін растады, бұл Маттхи ісінде бұрын белгіленген еді. Бұл заң монархтың ақшаға осындай патенттер беруіне кедергі келтірмеді; Джеймс I қайтыс болғаннан кейін Карл I оларды беруді жалғастырды және кез келген істі Жұлдыз палатасы сияқты кеңесші соттарда қарау арқылы заңға бағынудан жалтарды. Осы және басқа да зәбірлерге жауап ретінде 1640 жылы Habeas Corpus Act арқылы Жұлдыз палатасы таратылды. Англияның қалпына келтірілуінен кейін бұл іс-әрекеттер парламенттің үстемдігі мен 1689 жылғы Құқықтар туралы заңға байланысты тоқтатылды, ол корольдің заңға бағынбау немесе оны өзгерту мүмкіндігін толығымен жойды. Монополия туралы заң ғасырлар бойы патенттік құқықтың басымдығын сақтап келді; ол көптеген ортақ құқық юрисдикцияларының заңдарына енгізілді және әлі де сол елдердің қазіргі патенттік заңдарының негізін құрайды: мысалы, Австралияның патенттік заңы 1990 жылғы Патенттер туралы заңмен үстемдік етеді, онда бірдеңе патентке жарамды екенін анықтаудың бір шарты "Монополия туралы заңның 6-бабының мағынасында өндіріс тәсіліне" қатысты болуы керек. Англия мен Уэльсте заңның кейбір бөлімдері техникалық тұрғыдан әлі де күшінде, бірақ 1863 жылғы Заңды қайта қарау туралы заң, 1883 жылғы Патенттер, дизайндар және сауда белгілері туралы заң (46 және 47 Vict. c. 57), 1948 жылғы Заңды қайта қарау туралы заң, 1965 жылғы Әділет басқару туралы заң және 1969 жылғы Заңды қайта қарау (жою) туралы заң заңның көп бөлігін жойды. Бірақ іс жүзінде 1977 жылғы Патенттер туралы заңмен (Біріккен Корольдікті Еуропалық патенттік конвенциямен үйлестірді) Англия мен Уэльсте бұл заң жасырын түрде жойылды.

The statute is worded "strongly and broadly", and other than the exceptions mainly repeated the existing common law. The statute has long been considered a key moment in patent law; Chris Dent, writing in the Melbourne University Law Review, identifies it as "a significant marker in the history of patents" with continuing importance, although it is neither the start nor end of patent law. Despite the statute, the courts did not develop a comprehensive and coherent legal doctrine for patent law for more than a century after the statute came into force. Not only is it highly important within patent law, it also played a large role in economics; G. A. Bloxam, writing in the Journal of Industrial Economics, identifies the passage of the Statute of Monopolies as "one of the landmarks in the transition of [England's] economy from the feudal to the capitalist". As well as being significant in relation to patent law, Whig historians have also identified it as the first infringement upon the monarch's Royal Prerogative, and one of the first occasions in which the self confident House of Commons overruled the king, eventually leading to the English Civil War. Chris R. Kyle, writing in the Journal of Legal History, notes that this is not the case; not only did the Statute of Monopolies only restate the previous common law, leading to no infringement upon the Royal Prerogative, James I was in the later stages of the bill supportive of its principles. James I was not opposed to the motion; during the 1621 session of Parliament, he voided several monopolies (included those for silver thread and inns), and both James and the Privy Council were active during the passage of the bill to ensure it was supported. Furthermore, the Prince, later Charles I offered amendments in the House of Lords to support its passage. The statute required extensive judicial action to make it work, particularly on the interpretation of Section 6. Sir Edward Coke, in his Institutes of the Lawes of England, wrote that The subject was also discussed in Bircot's Case, where it was decided that an inventive improvement to an existing industry or invention was not a new "material", and could not be patented; such an improvement was described as "to put but a new button to an old coat". Hasting's Case confirmed that a patent would not be issued, even for a new "material", that was extremely close to an old one, something originally laid down in Matthey's Case. The statute did not stop the monarch issuing such patents in return for money; after James I's death, Charles I continued issuing them and avoided having to obey the law by having any cases heard in the conciliar courts, such as the Star Chamber. In response to this abuse and others, the Star Chamber was abolished by the Habeas Corpus Act 1640. After the English Restoration, these activities largely ceased because of the dominant power of Parliament and the Bill of Rights 1689, which completely abolished the king's ability to disobey or alter statute. The Statute of Monopolies dominated patent law for centuries; it was received into the laws of many common law jurisdictions and still forms the basis for the modern patent laws of those countries: for example, the patent law of Australia is dominated by the Patents Act 1990, which states that one test for if something is patentable is if it relates to "a manner of manufacture within the meaning of section 6 of the Statute of Monopolies". In England and Wales, some sections of the statute are still technically in force, although the Statute Law Revision Act 1863, Patents, Designs, and Trade Marks Act 1883 (46 & 47 Vict. c. 57), Statute Law Revision Act 1948, Administration of Justice Act 1965 and Statute Law (Repeals) Act 1969 repealed most of the legislation. In practice however, with the Patents Act 1977 (which brought the United Kingdom into line with the European Patent Convention), the statute has been implicitly repealed within England and Wales.