Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
4 ғасырдағы франк көшбасшысы
4th century Frankish leader
Маркомер, сондай-ақ Маркомер, Мархомер немесе Мархомир (шамамен 392 ж.) – IV ғасырдың соңында Рим империясына шабуыл жасауға көмектескен франк дуксі. 388 жылы Рим Галлиясының узурпаторы және басшысы Магнус Максим Аквилея қаласында I Феодосиймен қоршауға алынған кезде осы шабуылға қатысты.
Marcomer, also spelled Marcomeres, Marchomer, or Marchomir (c. ? 392) was a Frankish Dux in the late 4th century who assisted in an invasion of the Roman Empire in the year 388, as the usurper and leader of the whole of Roman Gaul, Magnus Maximus, was surrounded by Theodosius I in the city of Aquileia.
Тарих
Бұл шабуылды Грегори Турский сипаттаған, ол қазір жоғалған Сулпиций Александрдың еңбегіне сілтеме жасайды. Осы мәліметке сәйкес, Маркомер, Сунно және Генобауд Галлиядағы Германияның Төменгі провинциялары мен Галлия Бельгиясына шабуыл жасады. Олар лимес шебін бұзып, көптеген адамдарды өлтірді, ең құнарлы жерлерді жойды және Кельн қаласын үрейге түсірді. Осы шабуылдан кейін франктердің басым бөлігі олжаларымен Рейннен кері шегінді. Бірақ кейбір франктер "Silva Carbonaria" деп аталатын Бельгия орманында қалды. Римдік генералдар Магнус Максимус, Наннин және Квинтин Трирде осы жаңалықты естіген соң, Сильва Карбонария маңындағы қалған франк әскерлеріне шабуыл жасап, көптеген оларды өлтірді. Содан кейін Квинтин Рейн арқылы өтіп, франктерді өз жерлерінде жазалауға тырысты, бірақ оның әскері қоршалып, жеңіліске ұшырады. Кейбір римдік сарбаздар батпақтарда мерт болды, ал қалғандары франктердің қолынан қаза тапты; Империяға аман-сау оралғандардың саны аз болды. Наннин мен Квинтиннің орнына Шариетто мен Сирус келді, олар тағы да белгісіз франктердің шабуылына ұшырады. Кейін, 388 жылы Магнус Максимустың құлауынан кейін Маркомер мен Сунно Рим армиясының генералы (magister militum) болған Франк Арбогастпен соңғы шабуылдар туралы қысқа кездесу өткізді. Франктер әдеттегідей кепілдерді ұстап берді, ал Арбогаст Трирдегі қыстауына қайтып келді. Бірнеше жылдан кейін Арбогаст билікті басып алып, Батыс Рим армиясы франк офицерлерінің ықпалында болғанда, ол Рейн арқылы Рим армиясымен Германияға өтті. Маркомер Чатти және Ампсиварийдің басшысы ретінде көрінді, бірақ екеуі де шайқасқа түспеді. Кейіннен ақын Клавдиан Маркомердің римдіктерге түскенін және Тосканадағы виллаға жер аударылғанын айтты. Оның інісі Сунно Рейн арқылы өтіп, Маркомердің тобын басқаруға тырысты, бірақ оны өз адамдары өлтірді. Кейінгі "Liber Historiae Francorum" бойынша, Маркомер троялықтардың ұрпағы және Приам патшаның ұлы болған. "Liber" сондай-ақ Маркомердің Сунноның өлімінен кейін франктерді біріктіруге тырысқанын мәлімдейді. Ол франктердің бір патшаның билігінде болуын ұсынды және өзінің ұлы Фарамондты (оның ең алғашқы айрылысы осы еңбекте және ғалымдар оны аңыз санайды) патшалыққа ұсынды. Бұл дереккөз Маркомердің сәттілікке жеткені туралы айтпайды, бірақ "Liber Historiae Francorum" есебін еске түсіретін басқа кейінгі дереккөздерден Фарамонд франктердің алғашқы патшасы деп есептелген деген ойға келуге болады. Алайда, қазіргі ғалымдар, мысалы Эдвард Джеймс, "Liber Historiae Francorum" еңбегіндегі осы оқиғаны тарихи деп қабылдамайды.
The invasion is documented by Gregory of Tours who cited the now lost work of Sulpicius Alexander. According to this account, Marcomer, Sunno and Genobaud invaded the Roman provinces Germania Inferior and Gallia Belgica in Gaul. They broke through the limes, killed many people, destroyed the most fruitful lands and made the city of Cologne panic. After this raid, the main body of the Franks moved back over the Rhine with their booty. Some of the Franks remained in the Belgian wood called "Silva Carbonaria". When the Roman generals Magnus Maximus, Nanninus and Quintinus heard the news in Trier, they attacked those remaining Frankish forces near the Silva Carbonaria and killed many of them. After this engagement, Quintinus crossed the Rhine to punish the Franks in their own country, however his army was surrounded and beaten. Some Roman soldiers drowned in the marshes, others were killed by Franks; few made it back to the Empire. Nanninus and Quintinus were replaced by Charietto and Syrus, who were again confronted by an attack of unidentified Franks. Later, after the 388 fall of Magnus Maximus, Marcomer and Sunno held a short meeting about the recent attacks with the Frank Arbogastes, who was a general (magister militum) in the Roman army. The Franks delivered hostages as usual, and Arbogastes returned to his winter quarters in Trier. A couple of years later when Arbogastes had seized power and the West Roman army was dominated by Frankish officers, he crossed the Rhine with a Roman army into Germania. Marcomer was seen as leader with Chatti and Ampsivarii but the two did not engage. Later we hear from the poet Claudian that Marcomer was captured by Romans and exiled to a villa in Tuscany. His brother Sunno crossed the Rhine and tried to become leader of the band of Marcomer, but was killed by his own people. According to the later Liber Historiae Francorum, Marcomer was a descendant of the Trojans and a son of a king called Priam. The Liber also relates that Marcomer tried to unite the Franks after the death of Sunno. He proposed that the Franks should live under one king and proposed his own son Pharamond (whose earliest mention is in this work, and who is considered legendary by scholars) for the kingship. This source does not relate whether Marcomer succeeded, but from other later sources that recall the account of Liber Historiae Francorum, the impression may be gained that Pharamond was regarded as the first king of the Franks. However, modern scholars, such as Edward James, do not accept this account in the Liber Historiae Francorum as historical.