Кіріспе
Аргентинаның саяси жүйесі Конституцияда федералды президенттік өкілді демократиялық республика ретінде белгіленген, онда Аргентина Президенті мемлекет басшысы және үкімет басшысы болып табылады. Заң шығару билігі Аргентина Ұлттық Конгресінің екі палатасына жүктелген. Сот билігі, атқару билігі және заң шығару билігі тәуелсіз. Сайлаулар көп партиялық жүйеде үнемі өткізіледі. 20-шы ғасырда Аргентинада саяси тұрақсыздық пен демократиялық кері қайтаралулар болды. 1930 мен 1976 жылдар аралығында қарулы күштер Аргентинада алты үкіметті құлатты; Аргентинада толыққанды демократия қайта орнатылды.
The politics of Argentina take place in the framework of what the Constitution defines as a federal presidential representative democratic republic, where the President of Argentina is both Head of State and Head of Government. Legislative power is vested in the two chambers of the Argentine National Congress. The Judiciary is independent, as are the Executive and the Legislature. Elections take place regularly on a multi party system. In the 20th century, Argentina experienced significant political turmoil and democratic reversals. Between 1930 and 1976, the armed forces overthrew six governments in Argentina; full scale democracy in Argentina was reestablished.
Атқарушы билік
Қазіргі мемлекет басшысы және үкімет басшысы - президент Хавьер Милей.
Заң шығарушы билік
Заң шығарушы билік екі палаталы Конгресстен тұрады, оған вице-президенттің төрағалығымен Сенат (72 орын) және Ла-Риоха провинциясының Мартин Менем қазіргі уақытта төрағалық ететін Депутаттар палатасы (257 орын) кіреді. Ұлттық бас аудит органдары мен Омбудсмен де осы билік құрамына жатады. Депутаттардың өкілеттік мерзімі 4 жыл, ал сенаторлардың – 6 жылды құрайды.
Сот жүйесі
Сот тармағы федералды судьялар мен әртүрлі юрисдикцияға ие басқа да лауазым иелерінен, сондай-ақ Президент Сенаттың мақұлдауымен тағайындайтын және Конгресс қызметтен шеттетуге құқылы бес судьядан тұратын Жоғарғы Соттан құралады.
Облыстық және муниципалдық үкіметтер
Аргентина 23 провинцияға, штаттармен тең, және Буэнос-Айрес провинциясының ішінде орналасқан бір автономды округ – CABA-ға бөлінген. Аргентинаның федеративтік құрылымына сәйкес, әр провинцияның өз конституциясы және билігі бар. Буэнос-Айрес провинциясын қоспағанда, әрбір провинция департаменттерге (departamentos) немесе аудандарға бөлінеді, ал олар өз кезегінде муниципалитеттерге бөлінеді. Буэнос-Айрес провинциясы ерекшеленеді, оның аумағы муниципалитеттер емес, партидос деп аталатын 134 округке бөлінген. Өйткені сол кезде дұрыс үкімет формасын табу қиын болды, тіпті республиканы консолидациялау одан да қиын болды, Аргентина хунталар мен триумвираттар сияқты әртүрлі жиналыс формаларын сынап көрді. Аргентина мемлекетін құрудың бастапқы кезеңдері қиын болды, көптеген провинциялар орталық үкіметке бағынудан бас тартып, 1826 жылғы алғашқы конституцияға қол қоймады. 1853 жылы, бірнеше жылдық орталықтандырылған биліктен кейін, жаңа конституция қабылданды, ол Аргентина ұлтын дерлік толық консолидациялады. Бірақ Буэнос-Айрес әлі де елдің құрамына кіруден бас тартты. 1861 жылғы Павон шайқасынан кейін Буэнос-Айрес Конституцияға қосылу шарттарын қойды, соның нәтижесінде Бартоломé Митре президент болған Аргентина Республикасы құрылды. Бұл басқа, мүмкін жақсырақ альтернативаның кейіннен көтерілуіне мүмкіндік бермейді. Осылайша, өсімнің артуы экономиканы (немесе саяси институттарды) міндетті түрде жоғарырақ нәтижеге жеткізбейтін жағдайға бекітеді. 1930 жылдан кейін елде ондаған жылдар бойы үкіметтік өзгерістерді көрген халық үміттерін өзгертті және ережелер мен ереже жасау процестерінің қайта-қайта бұзылуын көрген соң жүйеге инвестиция салуын тоқтатты. Кейбір жағдайларда, әлсіз институттар ішкі қолдау үшін жаратылады. Мысалы, Аргентинада абортқа қарсы заң жазалаушы болып табылды, өйткені көптеген адамдар оны моральдық тұрғыдан дұрыс деп санады. Үкімет ережелерді күшпен орындауға ешқандай ресурстар жұмсамады, бұл орта тапқа жеке клиникаларда жүктілікті тоқтатуға мүмкіндік берді. Екінші жағынан, қатаң тәртіптің күшінсіздігі режимдердің тұрақтылығына нұқсан келтіруі мүмкін. 1930-1943 жылдар аралығында Аргентина консерваторлары алдауға толы сайлаулар арқылы билікті сақтап келді. 1943 жылдан кейін сайлау ережелері сақталды, бірақ бұл қуатты тұлғалардың сайлау институттарын өздерінің пайдаларына қайта-қайта өзгертуіне әкелді.
Либералды мемлекет
1852 жылдан 1930 жылға дейін Аргентинада либералды үкімет болды, бастапқыда олигархиялық, кейін демократиялық бейімділіктермен. 1852 жылдан 1916 жылға дейін жер иелерінің билігінде болған үкімет сайлау қорытындысын әдейі бұрмалап, алаяқтықтар жасады. Орта және жұмысшы табының өкілдері бұған қарсылық көрсетті. Бұл одан әрі кәсіби одақтар мен саяси партиялардың құрылуына, соның ішінде жаңадан қалыптасқан орта тапты ұсынып тұрған Радикалды азаматтық одақтың (РГО) құрылуына себеп болды.
Әлеуметтік мемлекет
1930 жылдан бері осы демократияны мемлекеттік төңкерістер үздіксіз бұзып келген. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін және Хуан Перонның президенттігінен соң, қайталама экономикалық және институционалдық дағдарыстар әскери режимдердің пайда болуына жағдай жасады. 1930 жылы оңшылдар ұйымдастырған төңкеріс салдарынан сайланған президент Иполито Иригоен қызметтен алынды. Заң шығарушы органдарға сайлау екі жылда бір рет, ал атқарушы билік пен облыс әкімдеріне төрт жылда бір рет өтеді. Сайлау арқылы 16 508 мемлекеттік қызметке орналасады. Ұлттық деңгейде: Президент және вице-президент, 72 сенатор және 257 депутат. Облыс деңгейінде: облыс әкімі мен облыс әкімінің орынбасарына 48 лауазым, 232 сенатор, 944 депутат және 72 басқа да сайланатын лауазым бар. 23 провинция мен Буэнос-Айрес қаласының (CABA) 15-і бір палаталы заң шығарушы органдарға ие, онда сенаторлық сайлаулар өткізілмейді, ал 9-ы екі палаталы заң шығарушы органдарға ие. Муниципалдық деңгейде: 1.122 қала әкімі және 8.488 қалалық кеңес. Басқа да органдарда 5.271 лауазым бар, мысалы, 10 провинциядағы муниципалдық комиссиялар, 5 провинциядағы мектеп комиссиялары мен есептік трибуналдарының мүшелері. 2017 жылы Аргентина Конгресске тең қатысуды қамтамасыз ету мақсатында ұлттық сайлауларда гендерлік теңдікті енгізетін заңды қабылдады. Заңда Конгресске үміткерлердің тізімдерінің барлығында ер және әйел үміткерлер кезекпен тізілуі керек, сондай-ақ ұлттық лауазымдарға үміткерлердің тізімінің кемінде жартысы әйелдерден құрылуы тиіс деп белгіленген.
Дауыс беру
Аргентинада кез келген аргентиналық, туған немесе натурализацияланған, 18 жасқа толған жағдайда дауыс беру міндетті. 2012 жылдың қараша айында үкімет 16-18 жас аралығындағы аргентиналықтарға қатысуды қалауынша дауыс беруге рұқсат беретін жаңа заң қабылдады. 2015 жылғы жалпыұлттық сайлауда сайлауға қатысу өте жоғары болды: Депутаттар палатасы – 74,18%, Сенат – 79,83%, Президент сайлауы (1-тур) – 78,66%, Президент сайлауы (2-тур) – 80,90%.
Саяси партиялар
Аргентинаның ең ірі екі саяси партиясы – Әділет партиясы (Partido Justicialista, PJ), ол 1940 жылдары Хуан Перонның саяси процесте еңбекшілердің рөлін кеңейтуге жасаған тытыр жолынан пайда болды (Перонизмді қараңыз), және 1891 жылы құрылған Радикалды азаматтық одақ (Unión Cívica Radical, UCR). Дәстүрлі түрде UCR қалалық орта таптың, ал PJ жұмысшылардың көбірек қолдауын алды, бірақ екі партия да кеңінен негізделген. Соңғы екі онжылдықта пайда болған көптеген саяси партиялардың көпшілігі осы партиялармен байланысты. Кіші партиялар саяси спектрде әртүрлі орындарды иеленеді, ал олардың кейбіреулері тек белгілі бір округтерде ғана жұмыс істейді. Перонның билікке келген алғашқы жылдарынан кейін бірнеше провинциялық партиялар пайда болды, көбінесе бұрынғы перонистердің қызметін жалғастыру үшін, партиясы тыйым салынғаннан кейін, немесе провинциялық мүдделерді ілгерілетуді қалайтын саясаткерлердің коалициясы ретінде. 1983 жылы демократия қайта орнатылғаннан кейін провинциялық партиялардың саны мен танымалдылығы артты және бірнеше провинциялық губернаторлардың лауазымдарын иеленді. Бұл екі партияда да, UCR мен PJ провинциялық филиалдарында да қазіргі каудильолар мен отбасылық династиялар, мысалы, Neuquén-дегі Сапагтар және Сан-Луистегі Родригес Саалар басымдық құрды. Бұл өз кезегінде екі негізгі партияның ұлттық және жергілікті деңгейдегі фракциялық дауларының жалғасуына себеп болды. Тарихи тұрғыдан алғанда, ұйымдасқан еңбекшілер (көбінесе Әділет партиясымен байланысты) және қарулы күштер де ұлттық өмірде маңызды рөл атқарды. Еңбекшілердің саяси күші 1990-шы жылдардағы еркін нарық реформаларымен, сондай-ақ олардың басшыларын Менем әкімшілігінің ықпалына алуымен әлсіреді. Қазіргі уақытта олар бұрынғы позицияларына оралып келе жатқан сияқты, өйткені қазіргі үкімет жергілікті өнеркәсіптің өндірістік моделіне басымдық береді. Қарулы күштер азаматтық бақылауда. Адам құқықтарын бұзу, экономикалық құлдырау және әскери жеңіліске ұшырау кезеңінен кейін халық тарапынан мойындалмаған Аргентинаның қарулы күштері бүгінде халықаралық бейбітшілік сақтауға бағытталған, еріктілерден құралған шағын күш болып табылады. Менем мен де ла Руа олардың қаржыландыруын қысқартса, Киршнер «идеологиялық тазалау» жүргізіп, жоғары лауазымды адамдардың көп бөлігін жұмыстан шығарып, олардың орнына адам құқықтарын сақтауға және азаматтық үкіметтің шешімдеріне бағынуға міндеттенген жас көшбасшыларды тағайындады. Солшыл партиялар мен диссидент перонистердің тобы – «Ерліктегі ел үшін майдан» (Frente por un País Solidario, FREPASO) – 1990-шы жылдары үшінші партия ретінде пайда болды, 1995 жылғы президенттік сайлауда екінші орын алды. 1997 жылдың тамызында UCR және FREPASO «Жұмыс, әділдік және білім беру альянсы» (белгісіз Alianza, Alliance) деп аталатын коалицияға қосылды. Альянс 1999 жылы Фернандо де ла Руаны (UCR) президенттікке сайлаудан өткізіп, Карлос Чачо Альваресті (FrePaSo) вице-президент етті. Бірақ көп ұзамай, 2000 жылдың қазан айында Сенатта президенттік параға қатысты жанжалдан кейін Альварес отставкаға кетті (Президенттің партиясы айыптауларды қолдаудан немесе тергеуден бас тартты), сондықтан Альянс (тіпті FrePaSo да) ыдырады. Сонымен қатар, ауыр экономикалық дағдарыс пен тәртіпсіздік ортасында президент Фернандо де ла Руа 2001 жылдың 21 желтоқсанында отставкаға кетті, бұл UCR-дің беделіне қатты нұқсан келтірді. Жүз жылдық партия көптеген жақтастарын жоғалтып, оның күлінен кішігірім партиялар пайда болды. Олардың екеуі 2003 жылғы президенттік сайлауда жақсы нәтиже көрсетті: Депутат Элиса Карионың бастамасымен құрылған Теңдікті Республикаға қолдау (ARI) сыбайлас жемқорлыққа қарсы және прогрессивті идеяларға қарсы келісімсіз майдан ретінде таныстырды. ARI идеологиялық спектрде жойылған Альянстың солшыл орталық позициясын біршама алды. Бұл сайлауда Карио төртінші орынға жетті. Оның ықпалы кейіннен төмендеді, өйткені орталық солшыл саясатты жүргізген Нестор Киршнер әкімшілігі сәтті болды, ал ол консервативті ұстанымға келді, ақырында партиясын бөліп, жаңа одақ құрды – Азаматтық коалиция. 2007 жылдың маусым айында Фабиана Риос, ARI-ге тіркелген Ұлттық депутат, Tierra del Fuego провинциясының губернаторы болып сайланды, бұл партияға жататын алғашқы губернатор болды. Екінші UCR партиясы Recrear деп аталды, оны бұрынғы Де ла Руа экономика министрі Рикардо Лопес Мерфи басқарды. Recrear қаладағы оңшыл санаттағы сайлаушылардың басым бөлігін қамтыды. Лопес Мерфи 2003 жылғы президенттік сайлауда үшінші орын алды, оның платформасы ашықтыққа баса назар салып, бұрынғы президент Карлос Менеммен қарама-қарсылық тудырды. 2005 жылғы сенатқа кандидаттығының нәтижесі шамалы болғаннан кейін және 2007 жылғы сайлау алдында ол провинциялық партиялар тобымен және Магридің «Өзгеріске берілгендігімен» жаңа оңшыл коалицияға, «Республикалық ұсынысқа» (Propuesta Republicana, PRO) қосылды. Осы билет бойынша Магри Буэнос-Айрес автономиялық қаласының басшысы болып сайланды. 2008 жылғы ауыл шаруашылығы секторының ереуілінен бастап президент Кристина Фернандес де Киршнер мен оның күйеуі, бұрынғы президент Нестор Киршнерге саяси қолдау едәуір төмендеді. Ауыл шаруашылығы экспорттарына салынатын салық Ұлттық Конгрестің де, халық пікірін де бөліп тастады. 2008 жылдың 27 шілдесінде Сенаттағы дауыс беру арқылы салық реформасы тоқтатылды, бұл вице-президент Хулио Кобостың дауысымен шешілді, нәтижесінде үкіметтік коалиция «Көпүрлі келісім» бұзылды. Осыдан кейін, диссидент перонистердің бір бөлігі консервативті PRO, Хулио Кобос «Федералдық келісім» (ConFe) арқылы келіссөздер жүргізіп, бұрынғы партиясы UCR-мен келісімге келді. Радикалды азаматтық одақ өз кезегінде Социалистік партиямен және Элиса Карионың Азаматтық коалициясымен «Азаматтық және әлеуметтік келісім» (Acuerdo Cívico y Social, ACyS) деп аталатын одақ құрды. 2009 жылғы заңнамалық сайлауда бұрынғы президент Киршнер «Жеңіс майданы» (Frente para la Victoria, FPV) партиясының тізімімен Буэнос-Айрес провинциясынан Ұлттық депутатқа кандидат ретінде өзін ұсынды. 2015 жылғы президенттік сайлауда FPV жеңілгеннен кейін Кристина Киршнер «Азаматтардың бірлігі» атты жаңа партия құруға шешім қабылдады. Ол Санта-Крус облысынан сенатор болып сайланды.
Саясат
Аргентинада бірнеше әскери диктатурадан кейін жүргізілген саясат әртүрлі болды және елді тұрақтандыруға бағытталған. Жоғарыда айтылғандай, Аргентинаның саясаты белгілі бір жаққа бағытталмайды, керісінше, елді көптеген бағыттарға алып барады. Соңғы әскери хунта 1983 жылы биліктен кеткеннен бері билік басындағы әр әкімшіліктің басымдықтары әртүрлі болды. Президент Альфонсин 1983 жылы билікке келді және оның басты міндеті бейбіт өтуге қол жеткізу болды. Ақырында оны гиперинфляция кезеңіне әкелген экономикалық дағдарыс жеңіп алды. Альфонсиннен кейін инфляцияны бақылауға және экономиканы тұрақтандыруға тиіс болған президент Менем келді. Ол мұны бірқатар радикалды шараларды қабылдау арқылы, соның ішінде Аргентина песосы мен АҚШ доллары арасындағы тұрақты теңдікті қабылдады. Содан кейін ол Аргентинаның экономикасын либералды модельге қарай жылжыту бағдарламасына қатысты. Бұл жоспарға бұрын мемлекеттік телекоммуникация компаниясын, мұнай конгломератын (YPF), әуе компаниясын (Aerolíneas Argentinas), темір жол және коммуналдық қызметтерді жекешелендіру кірді. Нәтижесінде Аргентинаға қысқа уақыт ішінде ірі шетелдік тікелей инвестициялар ағып, кейбір жекелеген жағдайларда осы компаниялардың инфрақұрылымы мен қызмет сапасын жақсартты. Оның саясаты Аргентина тарихындағы ең жоғары жұмыссыздық деңгейіне және сыртқы қарыздың екі есеге көбеюіне әкелді. Әлеуметтік салада Мэнем "Лас соғыста" адам құқықтарын бұзу үшін жазасын өтеп жүрген әскери қызметкерлерді кешірді. Халықтың көңіліне ұнамайтын шешімді теңестіру үшін ол 1970-ші жылдары партизандық шабуыл жасағаны үшін сотталған кейбір көтерілісшілерді де кешірді. Жобашы Омар Каррасконың өлтірілуінен кейін болған қоғамдық жанжал Менемді міндетті әскери міндеттілікті тоқтатуға мәжбүр етті. Көптеген адамдар Менемнің әкімшілігін сыбайлас жемқорлық және қарапайымдық деп санады. Оның әкімшілігінің көптеген мүшелері қызметте болған кезде пайда табу үшін айыпталды. Менемнің өз әкімшілігінен заңсыз пайда тапқанына көптеген дәлелдер болғанымен, ол ешқашан заңды түрде сотталған емес. Атқарушы биліктің сот жүйесіне, әсіресе Жоғарғы Сотқа, айқын ықпалы болды және саяси азшылықтарға белгілі бір жеккөрушілік танытты. Оның үстіне, ол Аргентина үкіметіндегі ең маңызды және ең көне проблемалардың бірі болып табылатын саяси сыбайлас жемқорлық пен тиімсіздікті азайтуға ештеңе істеген жоқ (Аргентинаның 1999 жылғы сыбайлас жемқорлық индексі 10-нан 3-і болды, 99 елдің зерттеуінде 71-ші орынды иеленді). Фернандо де ла Руаның өкілеттігі көптеген жағдайларда тиімсіз болды. Экономиканы жандандыру және Менем әкімшілігінің сыбайлас жемқорлығын жою үшін халық мандатымен сайланған де ла Руа бұл міндеттерді орындай алмады немесе орындағысы келмеді. Ол Мэнемнің экономикалық бағытын жалғастырды, бұл ақыр соңында 2001 жылғы экономикалық апатқа және де ла Руаның отставкасына әкелді. Фрепасолық министрлер әлеуметтік өзгерістерге үмітпен сайланған, сонымен қатар әлеуметтік жобаларға инвестициялардың жетіспеушілігімен көңілі қалды. Эдуардо Дуалдедің уақытша өкілеттігі өте белсенді қоғаммен шектелген. Бұл елдегі жағдайды жеңілдету және жергілікті валютаның құнын төмендетуден кейінгі дағдарыстың әсерін азайту қажеттілігімен ерекшеленді, бұл бірнеше ай ішінде оның құнының төрттен үш бөлігін жоғалтты. Дуалде экономиканы тұрақтандыру және көшелерге бейбітшілік әкелу үшін дәстүрлі перондық саясат (отбасы басшыларына ақшалай субсидия түрінде) және неокейнстік экономикалық принциптерді қолданды. Перонизмнің орта солшыл ортасына жататын Нестор Киршнер (1970-ші жылдардағы солшыл перонистік фракцияларда тамырланған) Духалденің шараларын жалғастырды (оның Экономика министрі Роберто Лаваньяны сақтап қалды) және кейбір гетеродокстық экономиканы қосты. Экспортқа салынатын үлкен салықтар құнды тауарлардың жергілікті бағасын ұстап тұруға мүмкіндік берді, сонымен қатар үлкен кірістер жинады (әсіресе мұнай өнімдері мен соя сияқты ауыл шаруашылығы өнімдерінің экспорты). 1990 жылдардағы шектеуші ақша-несие саясаты агрессивті экспансиялық болды; Орталық банк экономикаға үлкен көлемде ақша салды және резервтерді жинақтау үшін еркін валюта нарығынан доллар сатып алды. Қаржылық саясат та кеңінен қолданылады; үкімет бірнеше рет жарлықпен жеке және мемлекеттік жалақыны көтерді және жеке сектор мен еңбек қозғалысы арасындағы келіссөздерді көтеріп отырды. Инфляция қайтадан алаңдататын мәселеге айналды. Үкімет экономиканың белгілі бір секторларымен (сүт өндірушілер, кейбір тағамдар, табиғи газ және т.б.) бағаны қатыру туралы келісімдер жасады және басқаларын қысымға салды. Аргентиналық сиыр еті өндірушілерінің келісімді бұзуы наурыз айының 2006 жылдан бастап экспортты жазалау арқылы тоқтатылды, бұл жергілікті ұсынысты арттыруға бағытталған (кейін бұл шектеулі квота жүйесіне жұмсалды). Кристина Фернандес де Киршнер күйеуінен кейін одан да либералды саясатты жүргізді. Ол жергілікті өндіріс пен экспортты ынталандыру үшін импорт ережелерін қатаң түрде сақтады. Ол Аргентинаның қарызын төлеу үшін қаржылық шенеуніктермен келіссөздер бастады және шетелдік инвестициялар уәделеді. 2012 жылы мұнай фирмасы YPF-тің мемлекеттендірілуі шетелдік инвесторларды қорқытты. Ол сондай-ақ шартты ақшалай трансфер бағдарламасын іске қосты, ол Asignación Universal por Hijo (AUH) деп аталды, бұл төмен кірісті немесе кедей азаматтарға балаларын мектепке жіберу және вакцинация жасау үшін қаржылық ынталандыру ұсынды. Оның президенттігі кезінде бір жынысты неке заңдастырылды және трансгендер адамдар үшін ресми құжаттарда есім мен жынысты өзгертуге рұқсат беретін жаңа заң қабылданды, тіпті олар жыныс алмастыру операциясын өтпеген жағдайда да. Маурисио Макри 2015 жылы сайланды және ол консервативті саясаткер ретінде келді. Бұған қарамастан, ол ешқандай консервативті саясатты іске асырмады. Ол энергияға берілетін субсидияларды ғана қысқарды, бірақ салықтарды қысқарған жоқ, федералдық шығындарды қысқарған жоқ, ұлттық дефицитті азайтуға тырысқан жоқ және нарықты босатуға тырысқан жоқ. Оның қатысты реформалар жасауға қабілетсіздігіне байланысты ол экономиканы қалпына келтіру үшін ХФҚ-қа 50 миллиард долларлық кепілдеме беруге бұйрық берді, қазіргі уақытта экономикалық дағдарыста. 10 желтоқсан 2019 жылы Әділеттік партиясының орта солшыл саясаткері Альберто Фернандес 2019 жылғы Аргентинаның жалпы сайлауында қолданыстағы Маурисио Макриді жеңіп, президент болып тағайындалды. 14 қараша 2021 жылы Аргентинаның үкіметтік перонистік партиясы Frente de Todos (Барлық үшін майдан) орталық оң коалиция Juntos por el Cambio (Өзгеріс үшін бірге) жеңілісінен кейін шамамен 40 жылдан бері алғаш рет Конгресте көпшілігін жоғалтты. Орталық оң коалицияның сайлаудағы жеңісі президент Альберто Фернандеске кеңседегі соңғы екі жылды қиын етуі мүмкін. Сенаттың бақылауын жоғалту оған сот жүйесіне қоса, маңызды тағайындамалар жасауды қиын етті. Сондай-ақ ол заң шығарушы органда жіберген әрбір бастама бойынша оппозициямен келісуге мәжбүр болды. 2023 жылдың сәуір айында президент Альберто Фернандес келесі президенттік сайлауда қайта сайлануға бармайтынын жариялады. 19 қараша 2023 жылғы сайлаудың екінші турында жаңадан келген, өте оңшыл саясаткер Хавьер Милей 56% дауыспен, үкіметтік коалицияның үміткері Серхио Массаның 44% дауысына қарсы жеңіске жетті. 10 желтоқсан 2023 жылы Хавьер Милей Аргентинаның жаңа президенті болып ант берді. Милейдің тағайындалу кезінде Аргентина экономикасы 143 пайыздық жылдық инфляциядан зардап шегіп, валюта құны құлдырады және он Аргентиналықтың төртеуі кедейлікте өмір сүрді.
Аборт
2018 жылдың наурыз айында парламентте аборт туралы заң жобасы талқыланды. Бұл заң жүкті әйелге физикалық, психологиялық немесе әлеуметтік қауіп төнген жағдайда, сондай-ақ зорлау салдарынан немесе қалыпты дамылмаған ұрықтан туған жүктілік болғанда, жүктіліктің 14-ші аптасына дейін аборт жасауға рұқсат берді. 14 маусымда Парламент заңды 129–123 дауыспен қабылдады. Заң жобасы төңірегіндегі пікірталастар қолдаушылар мен қарсыластардың наразылық акцияларына әкелді. Католик шіркеуінің күшті ықпалына байланысты аборт мәселесі қоғамда әлі де қызу дау тудырып отыр.
Саяси қысым жасау топтары
Аргентинадағы ең маңызды саяси қысым топтарына мыналар жатады: Аргентина фармацевтикалық зертханалар қауымдастығы (CILFA); Аргентина өнеркәсіпшілер одағы (өндірушілер қауымдастығы); Аргентина ауылдық қоғамы және CARBAP (жер иелері қауымдастықтары); Жалпы еңбек конфедерациясы немесе CGT (Перонист бағытталған, біріктіретін еңбек ұйымы); Рим-католик шіркеуі; студенттер.