Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын және кейін Британ армиясының кәсіби басшысы (1660–1904)
Professional head of the English and then British Army (1660–1904)
Күштердің Бас қолбасшысы, кейін Британ армиясының Бас қолбасшысы немесе жай ғана Бас қолбасшы (C in C) 1660 жылдан 1707 жылға дейін Ағылшын армиясының (1645 жылы құрылған, 1707 жылы қолдағы шотланд полктерін қосып, жаңа Британ армиясы құрылды) кәсіби басшысы болды, ал 1707 жылдан 1904 жылға дейін Британ армиясының кәсіби басшысы болды. 1904 жылы бұл лауазым Армия Кеңесінің құрылуымен және Бас штаб бастығының тағайындалуымен алмастырылды.
The Commander in Chief of the Forces, later Commander in Chief, British Army, or just the Commander in Chief (C in C), was (intermittently) the professional head of the English Army from 1660 to 1707 (the English Army, founded in 1645, was succeeded in 1707 by the new British Army, incorporating existing Scottish regiments) and of the British Army from 1707 until 1904. In 1904 the office was replaced with the creation of the Army Council and the appointment of Chief of the General Staff.
Республикалық шығу тегі
Бұрын әскерге билік етуді монарх жеке өз қолымен жүзеге асырған. 1645 жылы, ағылшын азамат соғысы басталғаннан кейін, Парламент Томас Фэрфаксты «Англия одақтастығында құрылған және құрылатын барлық әскерлер мен күштердің Бас қолбасшысы және Бас серкері» деп тағайындады. Томас Фэрфакс ең жоғары әскери шенді офицер болды, одан жоғары билік ешкімнің болған жоқ, және армия мен оның офицерлеріне үлкен жеке бақылау жүргізді. Лорд Фэрфакс «Лорд-генерал» атағын алды. Оның кейінгі ілескендері бұл атақты пайдаланбады. 1650 жылы Фэрфакс Шотландия жорылысының басталмас бұрын қызметінен кетті. Фэрфакстың генерал-лейтенанты Оливер Кромвелл оның орнына әскердің Бас қолбасшысы болды. 1660 жылдың 21 ақпанында қайта құрылған Ұзақ Парламент «генерал Джордж Монк Англия, Шотландия және Ирландияның барлық құрлық әскерлерінің Бас капитаны және Парламент алдындағы Бас қолбасшысы болып тағайындалсын» деп шешім қабылдады.
In earlier times, supreme command of the Army had been exercised by the monarch in person. In 1645, after the outbreak of the English Civil War, Parliament appointed Thomas Fairfax "Captain General and Commander in Chief of all the armies and forces raised and to be raised within the Commonwealth of England". Thomas Fairfax was the senior most military officer, having no superior, and held great personal control over the army and its officers. Lord Fairfax was styled "Lord General". None of his successors would use this title. In 1650, Fairfax resigned his post, shortly before the Scottish campaign of the War. Oliver Cromwell, Fairfax's Lieutenant General, succeeded him as Commander in chief of the Forces. On 21 February 1660, the reconstituted Long Parliament resolved "that General George Monck be constituted and appointed Captain General and Commander in Chief, under Parliament, of all the Land Forces of England, Scotland and Ireland".
Қайта қалпына келтіруден кейінгі тарих
Монк қайтыс болғаннан кейін, иеленушіге маңызды әскери билік берген лауазым, Джеймс Скотт, Монмут герцогы, Карл II-ге өтініш білдіріп, 1674 жылы берілгенше жойылды. Монмуттың өлім жазасына кесілгеннен кейін бұл лауазым қайтадан 1690 жылға дейін толтырылмады, ол Джон Черчилльге, Марлборо герцогына, корольдің Ирландияда болмаған кезінде берілді. (Бұл екі атау алғашқы жылдары жиі алмастырылып қолданылған және/немесе тағайындамалар бір уақытта жүзеге асырылған). Бұл лауазым әрқашан толтырылмаған: мысалы, Джеймс II және Уильям III екеуі де өзі бас қолбасшылық қызметін атқарды; басқа уақыттарда тағайындама жай ғана тоқтатылды (әсіресе, бірден-бір әскери қауіп болмаса). Көп жағдайда, Қарулы күштердің Бас қолбасшылары Министрлер кабинетінің мүшелері болған жоқ (тек Конвей мен Веллингтон ғана осы лауазымды иеленгендіктен Кабинетте орын алды; Лигонье мен Гранби де қызмет еткен кезеңінде Кабинетте болды, бірақ екі жағдайда да Орудие Бас директоры болып тағайындалды). Эшер есебінің ұсыныстары бойынша, 1904 жылы Армия кеңесі құрылып, Бас штаб бастығы тағайындалды. Атақ монархқа қайтарылды, ол қазірде (титулдық) "Британ қарулы күштерінің Бас қолбасшысы" болып табылады.
After Monck's death, the post, which gave the holder significant military power, was abolished until James Scott, 1st Duke of Monmouth successfully petitioned Charles II and was granted it in 1674. After Monmouth's execution the post was again not filled until 1690, when it was bestowed upon John Churchill, Duke of Marlborough, during the King's absence in Ireland. (In early years these two titles were often used interchangeably, and/or the appointments were held concurrently). The office was not always filled: for example, James II and William III both functioned themselves as Commander in Chief; at other times the appointment simply lapsed (especially if there was no perceived immediate military threat). In most instances, Commanders in Chief of the Forces were not Cabinet members (only Conway and Wellington had a seat in Cabinet by virtue of holding this office; Ligonier and Granby were also in Cabinet during their time in office, but in both cases sat as Master General of the Ordnance). Following the recommendations of the Esher Report, the office was replaced in 1904 with the creation of the Army Council and the appointment of Chief of the General Staff. The title reverted to the monarch, who remains (titular) "Commander in chief of the British Armed Forces".
Күштер
Британдық әскери күштері (яғни, қарулы күштердің құрлықтағы соғысқа бағытталған бөлігі, теңіз күштерімен шатастырылмауы керек) бастапқыда бірнеше күштен тұрды, оның ішінде Британдық армия, ал қалғандары: Орднанс кеңесінің қару-жарақ әскери корпусы (Корольдік артиллерия, Корольдік инженерлер және Корольдік саперлер мен кеншілерді қамтиды, бұл армия сияқты кәсіби немесе тұрақты күш болатын); Милиция күштері (немесе Конституциялық күш), төтенше жағдайларда елді қорғау үшін шақырылатын резервтік жаяу әскер күштері; Емендік атты әскер, оған ұқсас атты күш; және Еріктілер корпусы, әдетте соғыс уақытында ғана құрылатын ерікті резервтік бөлімшелерден тұратын. 1855 жылы Орднанс кеңесі таратылып, оның әскери корпусы, комиссариат дүкендері, көлік құралдары, казармалар және басқа да бөлімдері Британдық армиясына қосылды (ол Регулярлы күш немесе Регулярлы армия деп те аталатын). Резервтік күштер сондай-ақ Көмекші күштер және Жергілікті күштер деп те белгілі болды (өйткені олардың қызметкерлерін бастапқыда жергілікті аудандардан тыс жерде қызмет етуге мәжбүрлеуге болмады) және 1850 жылдары қайта ұйымдастырылды, Милиция ерікті негізде жұмыс істей бастады (бірақ жалдаушылар міндетті түрде аяқтауға міндетті қызмет мерзіміне келісім жасады), ал Еріктілер күштері тұрақты түрде құрылды. Бұл күштер ХІХ ғасырдың соңғы онжылдықтары мен ХХ ғасырдың алғашқы онжылдықтарында Британдық армиямен біріктірілді (Емендік атты әскер және Еріктілер күштері 1908 жылы Аумақтық күшке айналды, ал Милиция Арнайы резервке айналды (және Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін таратылды)).
The British military (ie., that part of the armed forces committed to land warfare, and not to be confused with the naval forces) was originally made up of several forces, including the British Army, the others being: the Ordnance Military Corps of the Board of Ordnance (including the Royal Artillery, Royal Engineers, and Royal Sappers and Miners), being a professional, or regular force like the army); the Militia Force (or Constitutional Force), being a conscripted reserve infantry force able to be called out in times of emergency for home defence; the Yeomanry, being a similar mounted force; and the Volunteer Corps, made up of voluntary reserve units that normally only existed during wartime. The Board of Ordnance was abolished in 1855 and its military corps, commissariat stores, transport, barracks and other departments were absorbed into the British Army, which was also called Regular Force or Regular Army). The Reserve Forces were also known as the Auxiliary Forces and the Local Forces (as their personnel could not originally be compelled to serve outside their local areas), and were re organised in the 1850s with the Militia becoming voluntary (but with recruits engaging for a period of service that they were obliged to complete), and the Volunteer Force permanently established. These forces were increasingly integrated with the British Army during the final decades of the Nineteenth Century and the first decades of the Twentieth Century (the Yeomanry and Volunteer Force became the Territorial Force in 1908, and the Militia became the Special Reserve (and ceased to exist after the First World War).