Кіріспе
1910 жылы Ральф Вон Уильямс жазған шығарма
Томас Таллистің тақырыбындағы фантазия, сондай-ақ Таллис Фантазиясы деп белгілі, Ральф Вон Уильямстың скрипкалық оркестрге арналған бір бөлімдік туындысы. Тақырыбы 16 ғасырдың ағылшын композиторы Томас Таллиске тиесілі. Фантазия алғаш рет 1910 жылғы Үш хор фестивалі аясында Глостер соборында орындалды және оркестр репертуарына еніп, түрлі елдердің дирижерлері мен оркестрлері оны жиі концерттерде орындайды және жазбаларын шығарады.
Бастапқы және алғашқы орындалу
Воган Уильямс композиторлық мансабының бастапқы кезеңінде кең танылуға ие болмады, бірақ 1910 жылы, отыздан асып қалған шағында, оның беделі арта бастады. Сол жылы Үш хор фестивалі оған Глостер соборында тұңғыш рет орындалатын шығарма тапсырды; бұл оның мәртебесін едәуір көтерді. Ол өмірбаясын жазған Джеймс Дей бұл туындыны "күдіссіз, Воган Уильямстың ешкімге емес, тек оған ғана тән, бірінші шығармасы" деп атады. Ол 16 ғасырдың ағылшын композиторы Томас Таллистің әуеніне негізделген, оны Воган Уильямс 1906 жылы жарық көрген «Ағылшын әнұраны» жинағын редакциялау кезінде тапқан. Воган Уильямс 6 қыркүйек 1910 жылы Глостер соборында өткен концерттің бірінші бөлігі ретінде «Фантазия» туындысының алғашқы орындалуын Лондон симфониялық оркестрімен бірге жүргізді, одан кейін композиторы басқарған Эльгардың «Геронтий арманы» орындалды.
Тақырып
Воган Уильямстың көптеген шығармалары сияқты, «Фантазия» да ағылшын Ренессансының музыкасына сүйенеді. Таллис мелодиясы фригийлік ладта, жарты тондық екінші, үшінші, алтыншы және жетінші интервалдарымен сипатталады; Таллис тақырыбы 1567 жылы Кентербери архиепископы Мэтью Паркердің Забур кітабы үшін жазған тоғыз әуеннің бірі болды. Бұл Паркердің 2-Забурдың метрикалық нұсқасын қойды, ол Король Джеймс нұсқасында «Неге жұрттар ашуланып, халықтар бекер ойлар жасап жүр?» деп басталады, ал Паркер оны «Неге көз алдында тұман: жұрттардың ашуы, ызамен күшті?» және «Неге қолға алады: ақылсыз халық, пайдасыз істер жасау үшін?» деп береді. Әуен Double Common Metre (D. C. M. немесе C. M. D.) түрінде орындалады. Оның өмірбаянаушысы Майкл Кеннедидің айтуынша, Воган Уильямс Таллис тақырыбын Джон Буньянның христиандық аллегориясы «Саяхатшының жолы» тақырыбымен байланыстырды, бұл композитордың өмір бойы қызығушылығын тудырды; ол 1906 жылы кітаптың сахналық қойылымына жазған музыкасында осы әуенді пайдаланды. Гимн үшін ол Джозеф Аддисонның «Өлім төсегінен тұрғанда» гимнін орындау үшін әуенді бейімдеді. «Гимн» кітабында Хораций Бонардың «Мен Иисус дауысын естідім» гимні және көптеген басқа D. C. M. гимндері де осы әуенмен орындалуы мүмкін екені айтылған. Воган Уильямстың фантазиясы осы қағидаға сүйенеді, бірақ оны қатаң түрде сақтамайды, материал өзара байланысты, бірақ толықтай еліктеу жазбалары аз, және тақырыптардың контрапункттік қайталауына қарағанда антифонияға басымдық беріледі. Басылған нотада I оркестрдегі орындаушылардың саны көрсетілмейді; II оркестр екі бірінші скрипкадан, екі екінші скрипкадан, екі альттан, екі виолончельден және бір контрабастан тұрады. Композитордың метрономы 11½ минуттық ойнау уақытын көрсетеді, бірақ жазылған орындалуларда ұзақтығы 12 минут 40 секундтан (Дмитрий Митропулос, 1958) 18 минут 12 секундқа (Леонард Бернштейн, 1976) дейін өзгерді, әдеттегі уақыт 15-16½ минут аралығында. Шығарма кіріспемен, тақырыптардың ашылуымен (Таллис әуенінің түпнұсқалық гимн әуені оның төрт бөлігіне бөлініп, «тербелгіш аккорд» мотивімен араласады), төрт эпизодпен (осы тақырыптардың әртүрлі вариацияларын және үш ансамбльдегі әртүрлі дыбыстарды зерттейді), содан кейін тақырыптардың қайталануы және кодамен құрылған. Кіріспе B-flat мажорда басталады, үш топ бірге орындайды, ppp molto sostenuto екі такт бойы, содан кейін төменгі сымды аспаптар Таллис тақырыбының алғашқы екі фразасының ишараларын, тербелгіш мотивпен араласа ойнайды. Кеннеди кіріспеді «Таллис гармониясының толық мәлімдемесін естігенге дейін әдемі поэтикалық кіріспе» деп сипаттайды. Бірінші скрипкалар төртінші фразаны қайталау үшін қосылады. 30-шы тактта такт өлшемі қайтадан өзгереді және музыка кульминацияға жетеді. Шварц былай дейді: «Октавалық екі дауыс (әрбір скрипка орындаушысы бірден екі нотаны орындайды), жоғары динамика және шыдамдылық белгісі бар!» Мәлімдеме аяқталып, аяқталған бөлімде өледі. Бірінші эпизодта екі оркестр бөлінеді, тональность C мажорға ауысады және такт өлшемі (бірақ музыканың импульсі емес) жылдам өзгереді. Бөлімде екінші және үшінші Таллис фразалары ырғақты мотивпен кезектеседі. Екінші эпизодты соло альт бастайды, E фригийлік ладта Poco più animato деп белгіленген үшінші Таллис фразының вариациясымен. Қалған үш мүше қосылады, содан кейін екі оркестр, ал «квартет полифониялық медитациясын жалғастырады». Үшінші эпизод тербелгіш мотивті зерттейді. Квартет және 1-оркестр 2-оркестрмен қарама-қарсы тұрып, бірге орындайды және poco a poco animando-дан crescendo-ға fortissimo-ға дейін қозғалады. Кульминациясы pianissimo «жарыққа» дейін төмендейді. Төртінші және ең қысқа эпизодта, molto adagio деп белгіленген, тербелгіш мотив бөлінеді. Шварц оны «бүкіл шығарманың терең жүрегі, қиялдың кереметі» деп сипаттайды. Музыка қайталаудың бастапқы такт өлшемі мен тональдығына оралады. Тақырыптар қайтадан төменгі сымды аспаптарда орындалады, содан кейін соло скрипка мен альт орындайды, ал қайта біріккен оркестрлер «жұмсақ төсек» сияқты дыбыс береді. Хауз талдауында «кода арқылы соло скрипка көтеріледі [және] шығарма G мажор аккордымен аяқталады», 1910 жылғы бастапқы ойнау уақытынан шамамен екі минутты қысқартады.
Tallis's theme was one of nine tunes he wrote for the Psalter of 1567 of the Archbishop of Canterbury, Matthew Parker. It was a setting of Parker's metrical version of Psalm 2, which in the King James Bible version begins, "Why do the heathen rage, and the people imagine a vain thing? ", and is rendered by Parker as "Why fumeth in sight: The Gentils spite, In fury raging stout? Why taketh in hond: the people fond, Vayne things to bring about?". The tune is in Double Common Metre (D. C. M. or C. M. D.). According to his biographer Michael Kennedy, Vaughan Williams came to associate Tallis's theme with John Bunyan's Christian allegory, The Pilgrim's Progress, a subject with which the composer had a lifelong fascination; he used the tune in 1906 in incidental music he composed for a stage version of the book. For the Hymnal, he adapted the tune as a setting of Joseph Addison's hymn "When rising from the bed of death". refn|The Hymnal notes that Horatius Bonar's hymn "I heard the Voice of Jesus Say" and many other D. C. M. hymns may also be sung to this tune. Vaughan Williams's fantasia draws on but does not strictly follow this precept, containing sections in which the material is interrelated, although with little wholly imitative writing, and antiphony in preference to contrapuntal echoing of themes. The published score does not stipulate the number of players in Orchestra I; Orchestra II consists of two first violins, two seconds, two violas, two cellos and one double bass The composer's metronome marking indicates a playing time of 11½ minutes, but in recorded performances the duration has varied between 12m 40s (Dmitri Mitropoulos, 1958) and 18m 12s (Leonard Bernstein, 1976), with a more typical time of between 15 and 16½ minutes. The piece is structured with an introduction, opening statement of the themes (Tallis’ original hymn melody broken up into its four constituent phrases and interspersed with a “swaying chord” motif), four episodes (exploring different variations of those themes and different voicings across the three ensembles), and then a restatement of the themes and a coda. The Introduction begins in B flat major with all three groups playing together, ppp molto sostenuto for two bars of time before moving to and the low strings plucking hints of the first two phrases of the Tallis theme interspersed with the bowed sway motif. Kennedy describes the introduction as “a hauntingly poetic introduction before we hear its first full statement in Tallis's four part harmonisation". The first violins join for a restatement of the fourth phrase. In the 30th bar the time signature changes back to and the music rises to a climax. Schwarts says “There's much octave double stopping (each string player sounds two notes at once), a higher dynamic, and an appassionato marking after all!” The statement ends dying away in section dying with a texture remeniscent of the opening two bars. In the First Episode the two orchestras divide, the key switches to C major and the time signature (but not the pulse of the music) changes rapidly. The section uses the second and third Tallis phrases alternating with the sway motif. The solo viola leads off the Second Episode with a variation on the third Tallis phrase in E phrygian marked Poco più animato. The other three members of the quartet join, followed by the two orchestras, while “the string quartet continues its polyphonic meditation”. The Third Episode explores the sway motif. The quartet and orchestra 1 play together, contrasting with orchestra 2, and moving poco a poco animando to a crescendo to fortissimo. The climax is in This dies down to a pianissimo "afterglow". In the Fourth and shortest episode, marked molto adagio, the sway motif is fragmented. Schwartz describes it as the "deep heart's core of the entire piece a miracle of the imagination”. The music reverts to the original time and key for the Restatement. The themes return once again plucked on the low strings then taken up by solo violin and viola, while the reunited orchestras provide a “featherbed of sound”. In Howes's analysis, "by way of coda the solo violin soars [and] The work ends on a chord of G major". taking a total of about two minutes off the original 1910 playing time.