Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Томас Крекквиллон немесе Крекквиллон (шамамен 1505 – шамамен 1557 жылдың басында) – Ренессанс дәуірінің Франко-Фламанд мектебінің композиторы. Оның туған жері белгісіз, бірақ ол сол кездегі «Төменгі елдер» деп аталатын аймақта туған болуы мүмкін, ал қайтыс болған жері – Бетуне.
Thomas Crecquillon or Créquillon (c. 1505 – probably early 1557) was a Franco Flemish school composer of the Renaissance. While his place of birth is unknown, it was probably within the region loosely known at the time as the Low Countries, and he probably died at Béthune.
Өмірбаян
Оның ерте өмірі туралы өте аз мәлімет белгілі. Ол император V Карлдың капелласында дін қызметкері және мүше болған, бірақ ол капелла шебері болды ма, әлде әнші ғана болды ма деген мәселе әлі де даулы; сақталған құжаттар қайшылы келеді. Кейін ол Дендермонде, Бетюн, Левен және Намур қалаларында қызмет еткен сияқты. Франко-фламанд мектебінің композиторларынан айырмашылығы, ол туған өлкесінен тысқары Италияға немесе Еуропаның басқа бөліктеріне ешқашан аттанбаған көрінеді. Крекквиллон 1555 жылы зейнетке шықты, және көбінесе ол 1557 жылы қайтыс болды, мүмкін сол жылы Бетюнде болған обаның кең таралуының құрбаны болды. Оның қайда жерленгені әлі де құпия, және Крекквиллонның ешқандай суреті белгілі емес. Крекквиллонның музыкасы замандастары тарапынан жоғары бағаланған, және ол Палестринаның шың полифониялық стиліне көрінетін гармониялық және мелодиялық тегістікті көрсетеді. Ол он екі месса, 100-ден астам мотет және шамамен 200 шансон жазды. Стильдік тұрғыдан алғанда, ол барлық қасиетті шығармаларында (мессалар мен мотеттерде) Josquin des Prez сияқты имитациялық тәсілдерді қолданады, заманауи имитацияға және полифониялық күрделілікке ұмтылады. Алайда, Жоскиннен айырмашылығы, Крекквиллон драмалық эффект үшін текстурасын сирек өзгертеді, тегістік пен тұрақтылықты қалайды. Оның әлемдік шансондары, сол дәуірдегі басқа композиторлардың көптеген шығармаларынан айырмашылығы, имитацияны қолданады, бірақ музыканың жеңіл түріне сәйкес, олар қайталауды жиі пайдаланады (мысалы, соңғы фразаны). Имитациялық болғандықтан, Крекквиллонның шансондары аспаптық канзонаның кейінгі дамуы үшін үлгі болып қызмет етті, бұл форма тікелей шансоннан туындады. Оның көптеген шансондары аспаптарға, әсіресе лютняға бейімделді. Баспагерлер Петрус Фалезий үлкен (Левен) және Тильман Сусато (Антверпен) оның музыкасын басқа композиторлардың музыкасынан гөрі көп жариялады, бұл оның сол кездегі танымалдылығын көрсетеді, бірақ оның музыкасы қазіргі уақытта сол дәуірде жұмыс істеген көптеген Нидерланд композиторларының музыкасы сияқты жиі жазылмайды. Оның есімі «тох мах крехк ки йон» деп айтылады. Кейбір тарихи дереккөздерде композитордың тегінің «e» әрпінің үстіне жіті акцент белгісі қойылған, онда композитордың тегі «krayk kee YON» деп айтылады.
Very little is known about his early life. He was a priest and a member of the chapel of Emperor Charles V, but whether he was maître de chapelle or merely a singer is still a matter of dispute; the surviving documents are contradictory. Later he seems to have held positions at Dendermonde, Béthune, Leuven, and Namur. Unlike many of the composers of the Franco Flemish school, he seems never to have left his home region for Italy or other parts of Europe. Crecquillon was retired by 1555, and most likely he died in 1557, probably a victim of the serious outbreak of the plague in Béthune that year. The location of his burial remains a mystery, and no likeness of Crecquillon is known to exist. Crecquillon's music was highly regarded by his contemporaries, and shows a harmonic and melodic smoothness which prefigures the culminating polyphonic style of Palestrina. He wrote twelve masses, more than 100 motets and almost 200 chansons. Stylistically he uses points of imitation, rather in the manner of Josquin des Prez, in almost all of his sacred works (the masses and motets), following the contemporary trend toward pervading imitation and polyphonic complexity. Unlike Josquin, however, Crecquillon rarely varies his texture for dramatic effect, preferring smoothness and consistency. His secular chansons, unlike most of those by other composers of the same time, also use pervading imitation, although as is normal in a lighter form of music, they make considerable use of repetition (for example of the final phrase). Because they were imitative, it was Crecquillon's chansons which provided some of the best models for the later development of the instrumental canzona, the instrumental form which developed directly from the chanson. Many of his chansons were arranged for instruments, especially lute. The printers Petrus Phalesius the Elder (of Leuven) and Tielman Susato (of Antwerp) published more music by him than by any other composer, which shows the extent of his reputation at the time, though his music is not as often recorded today as is that of many of the Netherlanders working at the same time. His name is pronounced "toh MAH krehk kee YON." Some historical sources spell the composer's last name with an acute accent mark above its "e", then the composer's last name is actually pronounced "krayk kee YON."
Ұпайлар
Томас Креккильонның барлық музыкалық туындылары (Opera Omnia) 1974 жылдан 2011 жылға дейін Америка музыка институты тарапынан жиырма томдық басылым түрінде жарияланды.
The complete musical works of Thomas Crecquillon (the Opera Omnia) were published in twenty volumes, between 1974 and 2011, by the American Institute of Musicology.