Мәдени төмендеу туралы көзқарас: ұлттың, өркениеттің немесе адамзаттың мәдени құлдырауы туралы сыншылар пікірі. Тарих циклы мен мәдени дағдарыс талданды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мәдениеттің құлдырап бара жатқанына сенім
Conviction that culture is in decline
Мәдени пессимизм – бір ұлттың, өркениеттің немесе жалпы адамзаттың мәдениетінің қайта келтірілмейтін құлдырау үдерісінде екендігіне деген нанып айтудан туындайды. Бұл мәдениет сыншысының қалыптастырған пессимизмінің бір түрі.
Cultural pessimism arises with the conviction that the culture of a nation, a civilization, or humanity itself is in a process of irreversible decline. It is a variety of pessimism formulated by a cultural critic.
Дәстүрлі нұсқалары
Бұл көптеген тарихи мәдениеттердің жалпы көзқарасында маңызды рөл атқарды: жағдай "нашарлап бара жатыр", Алтын ғасыр өткен, ал қазіргі буын тек білімсіздікке ұшырауға және мәдени мансап қууға ғана лайық деп есептеледі. Кейбір маңызды идеялар одан да әрі барып, тарихтың барлық жерде қолданылатын циклдық моделін ұсынды, әсіресе Джанбаттиста Виконың еңбектерінде.
It has been significant presence in the general outlook of many historical cultures: things are "going to the dogs", the Golden age is in the past, and the current generation is fit only for dumbing down and cultural careerism. Some significant formulations have gone beyond this, proposing a universally applicable cyclic model of history—notably in the writings of Giambattista Vico.
XIX ғасыр
Артур Шопенгауэрдің философиясында және Мэтью Арнольдтың мәдени сыншылдығында пессимистік элемент кездесетін. Виктория патшайымының билігінің орта кезеңінде Уиггерлік оптимизмнің (Маколей мысалында көрініс тапқан) ықпалы азайды. Латын және грек әдебиеттеріндегі дәстүрлі классикалық зерттеулерге негізделген классикалық мәдениет 1900 жылға дейін екі немесе одан да көп буын бойы сыртқы сынға ұшырады және Фридрих Ницшеде үлгілі пессимистік ойшыл қалыптасты.
The pessimistic element was available in Arthur Schopenhauer's philosophy and Matthew Arnold's cultural criticism. The tide of Whiggish optimism (exemplified by Macaulay) receded somewhat in the middle of the reign of Queen Victoria. Classical culture, based on traditional classical scholarship in Latin and Greek literature, had itself been under attack externally for two generations or more by 1900, and had produced, in Friedrich Nietzsche, a model pessimistic thinker.
ХХ ғасырдың басында
Освальд Шпенглер дәуірінің мәдени пессимизмі нигилизм мен модернизм арасындағы зияткерлік және секулярлық таңдаудан бас тарту ретінде қарастырылуы мүмкін. Саяси тұрғыдан алғанда, бұл либералдық ой-сананы қысымға салуға әкелді. ХХ ғасырдың басында Батысқа жасалған нақты сын көбінесе Еуропаның ескі әлеміне қатысты деп есептелді, демек Солтүстік Америка осы сыннан тыс қалды. Бұл туралы классикалық мәліметтер Шпенглердің "Батыстың құлдырауы" (1918–1923) еңбегінде келтірілген, ол жарық көргеннен кейін көп жылдар бойы жиі сілтеме жасалды. Мысалы, Т.С. Элиоттың көптеген сындық жазбаларының және Арнольд Дж. Тойнбидің 1920 жылдардан бастап жазған тарихи еңбектерінің стилі анық байқалады. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Еуропаның мәдени жағдайы туралы Шпенглер кем дегенде бірнеше шындықты айтқан деген пікір кең тарады. Элиоттың ерте маңызды туындысы "Шөл дала" (1922) осы контексте түсіндіріліп, кеңінен талданды.
Cultural pessimism of the Oswald Spengler epoch might be seen as a refusal of the rather intellectual and secular choice between nihilism and modernism. Politically this tended to squeeze liberal thought. Specific criticism of the West, in the first years of the twentieth century, is usually taken as of the Old World of Europe, excluding therefore North America in particular. The classic source for this is Spengler's The Decline of the West (1918–1923), often cited in the years following its publication. The tone of much of the critical writing, for example, of T. S. Eliot, and the historical writing of Arnold J. Toynbee from the 1920s onwards, is identifiable. It was fashionable to say that Spengler had at least formulated some truths about the cultural situation of Europe after World War I. Eliot's major early work The Waste Land (1922) was commonly and directly interpreted in those terms.
Қазіргі заманғы қолдаушылар
ХХ ғасырдың соңында мәдени пессимизм айқын түрде көтерілді. Жак Барзунның "Таңнан бастап төңкеріске дейін: Батыс мәдени өмірінің 500 жылы, 1500 жылдан бүгінге дейін" (2000) атты кітабының өзінің атауы оқырманды үмітсіздікке шақырады. Виктория дәуірінің маңызды мәдени сыншысы Мэтью Арнольд туралы Барзун былай жазады:
Towards the end of the 20th century, cultural pessimism surfaced in a prominent way. The very title of Jacques Barzun's From Dawn to Decadence: 500 Years of Western Cultural Life, 1500 to the Present (2000) challenges the reader to be hopeful. On Matthew Arnold, a major cultural critic of the Victorian era, Barzun writes:
Арнольдтың пікірінше, ағылшын әлеуметтік топтарының мінез-құлқына рухани немесе интеллектуалдық күштердің әсері болған жоқ; жоғарғы топтар – варварлар, орта тап – филистиндер еді. (аталған еңбек, 573-бет)
According to Arnold, the behaviour of the English social classes was touched neither by spiritual nor by intellectual forces; the upper orders were barbarians, the middle classes philistines. (op. cit. p.573)
Мыңжылдық соңында АҚШ-та мәдени соғыстар және университет біліміне қатысты консервативті көзқарас бойынша нақты алаңдаушылықтар пайда болды. Батыс Еуропа, керісінше, шектеулі демография және, кем дегенде журналистикада басымдылыққа ие болған постмодернизмге қарсы өзін анықтауға күресті – ең басты айырмашылық мәселелердің саяси маңыздылығында жатты.
The end of the millennium saw in the United States concerns rather specific to the conservative view on the culture wars and university education. Western Europe, on the other hand, struggled towards self definition in the face of limiting demography, and postmodernism as at least journalistically predominant—the difference primarily lying in the political prominence of the issues.